Ger em hebin ew ê tunebin                   
   
      Heta damezirandina Komara Tirkiyeyê, hejmara Tirkan, em bi awayek din 
bibêjin; hejmara yên xwe wek Tirk bi nav dikirin,  endamên netewa ku Kemal 
Ataturk û rêhevalên wî yên jontirk û Îttîhatparêzan; dixwestin Anatolî û 
Kurdistanê li ser navê wan  qeyd û tapî bikin, bê xilaf,  ji şêniyên “gundekî  
gur” (qelebalix)   kêmtir bûn, ne zêde... Ez dibêjim çend sed peya bûn, hûn 
bêjin çend hezar... 
 
    Belê rast e;  bi taybetî li Anatoliyê,  gava  mirov rastî hev dihatin, an 
jî kar û barên wan diketin aliyê hevûdu ,  ji neçariyê bi hev re bi zimanekî 
Tûranî yê ne têkûz,  bê rêzik, tevlihev, berhevkirî, gund bi gund tax bi tax ji 
hev cuda diaxivîn.Lê gava te ji wan pirsa “ tu kî û kê yî?” bikira;  ew  xwe 
tucar ne wekî Tirk; xwe  wek ; “Kurd, Ereb, Ecem, Çerkes, Çeçen, Gurcî, Abhaz, 
Mihelmî, Roman(Qereçî), Laz, Alban (Arnewid), Boşnak, Dagistanî, Qerepapax, 
terekeme, Pomak, Rum, Ermen, Cihû, Asûrî, Kildanî,  manav, yorik(koçer)”  didan 
nasîn.   
 
        Werên li vî ecêbî û li vî gosirmetî; Tirk di Kurdistan û Anatoliyê de 
na,  bi tenê di çend bajarên Ewropayê de hebûn! Ew jî  “jon-tirk”  bûn û di 
dawiya sedsala 19’an û di destpêka 20’an de  ji Stembolê wek Osmanî çûbûn 
Parîsê û  li wir hişê wan  hatibû serê wan (!) û  bi xwe hesiya bûn  û  bubûn 
“Tirkên Qehremanên bi nav û deng!”   Ew bûn  çend murîdê wan ên   Stembolî 
bûn... Li Mezopotamyayê  û li Anatolyê  tu kesî ne bihîstibû, nas nedikir 
netewek bi navê Tirk!  Lewma ew,  dîroka xwe ya kevin û qedîm a  tije bi xêr û 
ber û  bi mêranî û mêrxasî  û  bi qehremanî(!) ;  girêdan  bi Atîla û Cengîz û 
Tîmûrê ji Asyaya Navîn...  Ev her sê kes jî, ji aliyê  gelên Kurdistanê û 
Anatoliyê ve  wek; “ mirovkuj, Xwînrij, har û hov dirîndeyan  dihatin nasîn... 
Ev “navên bi tirs û xof jî “têra  Jontirkan nekirin
 “gurê boz”ê devbixwîn jî kirin dewsa bav û kal û rêberê xwe û pê gelên kevnare 
û xwecih û xwedî olk  û erd û   pîşe û şaristanî yên Anatoliyê tirsandin û  ax 
û   welat ji wan stendin  û  an ew kirin der, an kuştin, an  bişaftin, helandin 
û dawiya dawîn  dest danîn ser hemû dewlemendî û  çand û nirx û hêcayiyên 
wan...Yên  mayî; Z.Gokalp û Kamiran Înan û  Gênc Qemer û nizanim kî û kê yê 
Kurd;  Qiliç Elî û Muşîr Zekî û Deniz Baykal û bi mîlyonan  Çerkez;  Mesût û 
tayîp û bi sedhezaran Gurcî; Hîkmet û  Elo û Misto  û Temel û  kul û kuruder û 
êdî nizanim kî û kê yê Laz û Qereçî û Ermenî û Rum û boşnak... Ev tev  ketin 
dilqê gurê boz û  kê û kî ne jiwan bin,  kê û kî “paradîgmaya ji derewan 
pêkhatî”  nepejirandibin ji holê rakirin... Ên li ser xwe man jî gefan li wan 
xwarin, tirsandin çewisandin kevirê aşê bê av li ser serê
 wan gerandin, ji mirovatiyê kirin; gelekên wan bi kemçûran kirîn, ên din  
veguherandin gur û cinawiran!  
 
      Belê  gava mirov li dîroka  li ser navê  “Tirkiye û  Tirktiyê”  hatiye 
nivîsandin dinêre, dibîne ku; hemî tiştên ku ew pê pesnên xwe didin û  wek 
şoreş û reform û pêşveçûn nîşan didin, di rastiyê de kar û kirinên tunekirin û 
bişaftin û  jiholêrakirina netew û civak û kes û kesayetiyên  din in;  
çilmisandin û hişkkirina kulîlkên din ên Anatolî û Kurdistanê ne ... 
 
          Li şer û komplo û komkujiyên van heyştê salên dawiyê binêrin; bona çi 
ne?  Tev jibo tunekirina Rum û Ermenî û Kurd û gelên din ên nîştecihên  kevnare 
yên  bi hezaran salan in bi nav û deng ên  vê axê ne... 
 
           ji şoreşa elfabeyê bigirin heta ya cil û bergan; ji zagona yekitiya 
perwerdehiyê ( Kanûna tevhîdî Tedrîsat) heta ya paşnavan; ji  rakirina ocax û 
dergahên şêxan;  ji guhertina navên bajar û gund û  mirov û çiya û deyştan 
bigirin heta qedexekirina navên lawir û kulîlkan,  kar û xebat û şoreş û reform 
û renesansên  wan ên ewqas mezin , derd û kulên wan ên bê derman, hebûna gel û 
çanda yên din in...  ( roviyê me  yê vulpes vulpes Kurdistanica, laleya me ya 
tulipes Kurdistanica, pezê Ermeniyan ê bi navê ovis Armeniana, dîsa mamiza 
Ermemeniyan a bi navê  capreolus capreolus Armenius- ew jî wek xwediyê xwe – 
nikarin  li ser erdnîgariya xwe bi nasnameya xwe bijîn!) 
 
 
     Welhasilê kelam yên “bi namûs û bi şeref û bi hejmarkî û bi moralkî bi 
hêz”  ew man, Kurdên li serê çiyayên asê man... 
 
          Ew çend caran serî li ber yecûc û mecûcan, zalim û  dagirkeran rakir, 
bi mîlyonan hatin kuştin,  tî û birçî man li serê çiyayan;  lê dîsa jî serî ne 
tewand, çok dananî li ber neyaran  
 
           Çi Tirkên rasteqîn, çi Ermenî çi Gurcî, çi Çerkez  çend û çendik 
kesên  heta niha ji tirsan di kuncikên xwe  de teliyabûn, melisîbûn; çav dan 
Kurda û serê xwe rakirin û gotin; “-vaye em jî hê livir in,  li ser xwe ne!” û  
piştî heyştê salan xwedî li nasname û kesayetiya xwe derketin.       
 
           Hin caran yên wek Tayîpê  “Gurciyê veşartî”  lê, di nav civatê de  
bê esil û bê kok û bê asas (bala xwe bidinê Xwedê giravî  ew doza yek al, yek 
netewew û yek welat dike lê, bixwe  tu car nabêje ez tirkim ) Denizê ji doxîna 
çerkezan, Demirelê Balkanan  tev jibo berjewendiyên rojane,  hin caran devê xwe 
vedikin û bi awayek nîvco navê Kurda li ser zimanan digerînin.
         Lê wê demê “neviyên Jontirkan ên general û  profesor û fabrîkator û 
rantxur”  di cih de di kuncikên tarî de  bi qirika wan digirin û dibêjin: 
 
  “- lawo huşbin!  We çi zû jibîr kir em jî, hûn jî wek xewnên şevan derw in; 
me navê Tirktiyê lixwe kiriye  û hemû mêrg û zevî û xan û xaniyan  dane ber 
xwe, ji wan stendine.  Ma Hûn nizanin; xwediyê vî welatî ew in; heger ew hebin 
divê em tunebin! Huş bin; kera bi guh nekin! Îro ew tune ne; loma em hene!
       
        Lê ew nizanin ku mirov demokrasîxwaz, aşitîxwaz û welatparêz bin; erd û 
ezman liber wan fireh dibin, tê de mirov tev bihev re wek bira bi cih û war 
dibin...                                                        
                                              Mamoste Marûf
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
  
 


      
--~--~---------~--~----~------------~-------~--~----~
 -  Diwanxane, platformek azad u serbixwe; koma hemi Kurda ye. Diwanxane 
grubeke ideolojik nine. Li ve dere demokrasi serdest e; hemu Kurd dikarin bir u 
ramanen xwe bi serbesti binin ziman. Lebele di nava me de heqaret u rexneyen 
reshkirine qedexe ne. Ji kerema xwe, hevalen ku Kurdi dinivisin, dixwinin an ji 
teze hin dibin; ki dibin bila bibin, deweti Diwanxane bikin. 
 -  Grubumuzdaki yazilarin hukuki sorumlulugu yazarlarina aittir. Kurd kultur 
milliyetciligi esas alinir. Her inanisa, her millete saygili olan bu BAGIMSIZ 
grupta ideolojik propagandalara sicak bakilmaz. Imlasi, anlatimi savruk; 
saldirganlik ya da siddet iceren gereksiz mailler onaylanmaz. Kurtce mesajlara 
oncelik taninir. MODERATORLER: Fatma Zelal, Serger Barî, Xanim Rojda, Mihemed 
Rojbin ANA SAYFAMIZ: http://groups.google.com.tr/group/diwanxane
-~----------~----~----~----~------~----~------~--~---

Cevap