Egin nuen aurreko irakurketak zapore mingotsa laga zidan eta ez
nuen nahi baten ostean bigarren dezepzio bat izatea eta garantiazko eleberri
bat aukeratu nahi izan nuen.
SPrako tranbia, Unai Elorriagarena sari eta kritika on guztiak
zituen. Honek gogogabetzen baninduen ez dakit zer aukeratu beharko nukeen
hurrengorako. 153 orri dira zortzi kapitulutan, eta kapitulu bakoitzak hainbat
azpizatiketa, estructura aldetik erosoa da.
Nobela honetan ez da ezer espezialik pasatzen, hiru-lau pertsona burua galduta,
eta galtzen, euren eguneroko jardunean. Orijinala da, dudarik ez. Eta gainera
gustora irakurtzen da. Badauka halako ikutu surrealista bat, elkarrizketak
zentzu gutxikoak, pentsaeran norabide eskasekuak. Astiro irakurtzea komeni da,
normalean baino sesegusago. Xabier Mendiguren Elizegik egin dion hitzaurrean
zera dio: "ia ahaztuta geneukan esperimentazioarako, abangoardismorako,
literatur jolaserako ohitura berreskuratu digu Elorriagak, eta eskertzekoa da".
Bat nator berarekin.
Gehiago ere badio, lorak besterik ez dizkio botatzen: "oso-oso gutxitan ikusi
dut horrelako maitasuna eta maisutasuna literaturarentzat, maiuskulaz nahiz
minuskulaz". Tira, tira, hainbesterako ez dakit ote den. Eta azken batean lerro
honen irakurleak jakin gura duena da ea merezi duen, gomendagarria ote den. Eta
bai, baietz, nik (ere) aholkatzen dut.
Ima
_______________________________________________
Harpidetza eteteko, bidali mezua hona: [email protected]
izenburuan jarriz 'unsubscribe' (horixe bakarrik, komatxo barik)
Ondoren konfirmazio mezua jasoko duzu harpidetza-etetea berresteko.
