Biseda fetare-17 http://www.alb-drejtesia.com/al/news.php?readmore=630
*Shkruan: Hamdi NUHIJU* 38 Dr.Sulejman Omer Eshkar tha:" Është i njohur qortimi i ndokujt i cili shkon nga njëra anë duke mos anuar kah drejtësia. Prandaj thonë: Filani e filani shkon nga njëra anë dhe meriton qortim, dhe thonë: Filani dhe filani është i matur dhe meriton lavdërim."( Si ta rikthejë ummeti islam autoritetin e vet, Shkup,2005, fq.11) Maturia është pjesë e urtësisë së popujve, zemrave dhe mendjeve të njerëzve të cilët synojnë që të ngjyrosin jetën e tyre në këtë botë me një ngjyrosje shpirti. Kur shpirtërat ngjyrosin në rruzullin tokësor, atëherë mangësitë e trupit dhe të veprimit të ëndjeve të trupit do të ishin shumë të ngurta. Në fakt, shpirtërat e njerëzve vazhdimisht ngjyrosin jetën e tyre në rruzullin tokësor në forma të ndryshme. Disa e stimulojnë dhe e afrojnë atë, njeriun drejtë rrugës e cila njihet si më stabilja dhe më konceptualja. E disa shpirtëra tjerë ngjyrosin mllefin, arrogancën, të keqen dhe mbjellin farën e urrejtjes midis popujve, trupit dhe mendjes së njeriut. Njerëzit janë të ndryshëm edhe në veprimtaritë e tyre të jetesës. Disa gjejnë arsye dhe forma të cilat nuk janë të përshtatshme për të aplikuar realizimin e qëllimeve të tyre në jetë, e disa të tjerë në forma shumë primitive mundohen që ti përmbahen kodekseve të cilat e shfryjnë mendjen e njeriut dhe aspak nuk e pastrojnë. Realizimi i urdhërave të Zotit në mënyrë të përpiktë dhe me një lëvizje të sinqert ose të lejuar nuk janë të njejta. Kemi një dallim konceptual në realizimin e këtyre urdhërave të cilat shpirti dhe trupi i njeriut duhet të përshtatet me to. Disa nëse nuk realizojnë disa gjëra sekondare të Resulullahit s.a.v.s. e që mund të mos realizohen, bëjnë shumë zhurmë, janë në gjendje të nisin luftë për këtë gjë e aspak të mos brengosen. E kanë nga sinqeriteti këtë gjë dhe nuk është në shikim të parë e keqe. Ata e duan Resulullahun s.a.v.s. prandaj edhe veprojnë në atë mënyrë. Por, këto njerëz prej të cilëve disa kanë aftësi dhe afinitete edhe udhëheqëse ose politike nuk realizojnë të mirën e përgjithshme të muslimanëve duke u aktivizuar politikisht në vendet e tyre, por këtë segment të rëndësishëm të jetës së njeriut ia lënë në duar komunistave të cilët nuk kanë as komb e as fe. E pastaj prej njerëzve të atillë të cilët udhëheqin me politikën tek populli ynë, ne kemi probleme gjatë realizimit të urdhërave të Zotit. Do të ishte mirë që ato musliman që janë të sinqert në rrugën e Zotit të gjejnë të gjitha mënyrat dhe metodat që të aktivizohen në të gjitha shoqëritë njerëzore dhe të integrohen aty përmes rregullave të tyre. Është normale që përmes rregullave të tyre, pasiqë nuk mund që të lëshosh rrënjë në ato shoqëri ku rregullat nuk i vëndojnë muslimanët. Është rast i njejtë si me Resulullahun s.a.v.s kur pranoi që të hjeket termi i Dërguar i Zotit, pasiqë kundërshtari i tij nuk e njihke si të Dërguar të Zotit. Ky është vetëm një segment i veprimtërisë së muslimanëve në shoqërinë njerëzore duke iu ruajtur kodekseve dhe rregullave kryesore islame e duke "menjanuar" disa pjesë formale të rregullave sunnetike e që janë sekondare dhe që nëse nuk realizohen nuk ka shpërblim për atë që si realizon, por as nuk dënohet për to. Por, gjithmonë duhet që të tentojmë sa më përgjithësisht të ndjekim rrugën e Resulullahut s.a.v.s, gjithmonë duke pasur parasysh kushtet dhe rrethanat se si duhet të aplikojmë sunnetin e tij. Duhet të kemi parasysh se ka dy lloje njerëzish të cilët mundohen që të realizojnë këto urdhëra në dy forma jo të njejta. Disa prej tyre janë tolerantë dhe aspak nuk përfillin urdhërat e Zotit, ndërsa disa të tjerë në formë ekstreme e mundojnë veten dhe mundohen që në mënyrë të përshpejtuar dhe jo në formë të shkallëzuar të realizojnë urdhërat e Zotit. Janë dy vija të cilat nuk janë të njejta, por ato do të bashkohen në mesin, pasiqë feja islame është fe e mesit. Besimtarët janë të matur dhe mesatar, ata nuk janë të skajshëm, por realizojnë urdhërat e Zotit në formën më të mirë. Në mes ose mesatarinë gjendet rezultati i drejtësisë dhe nuk ka mundësi që të ketë rezultat tjetër po në këtë mes jashta drejtësisë. Nëse do të kërkonim padrejtësinë në mesin e maturisë dhe mesatarisë së besimit në Allahun Një, atëherë ne kemi shndërruar koordinatat e besimit në rrjete të zhbiruara të budallakisë. Ne jemi popull i mesit, sepse mesi është diamant. 39 Ismet U.Shehibrahimoviq tha:" Nëpërmjet përjetimit të vërtet të namazeve, të zekatit, të agjërimit, të haxhit dhe të kurbanit, njeriu mesiguri bëhet njeri i vërtetë. Atë e shoqëron bekimi i Allahut. Njerëzit e këtillë nuk i frikësohen as jetës as vdekjes. Ata i presin hapekrah dyert e xhennetit." ( Fuqia e besimit, përsosmëri e shpirtit, Shkup, 2008, fq.44) Përjetimi i momenteve të adhurimit është gjëja e cila e bën njeriun që të transformohet në formë medituese prej dynjasë ose qiellit të parë të dynjas e drejtë lartësive nëpër qiejt e Allahut të Plotëfuqishëm. Njeriu arrin deri tek përsosmëria e shpirtit përmes përjetimeve të tij të drejta dhe të paharruara në namazin, zekatin, sadakanë e tij. Ai nuk humbet në ekstazat e dynjas duke përfshirë jetën e tij në përçarje, dhunim dhe aneksim të të drejtave të njerëzve tjerë. Ai kërkon gjithmonë rehatinë e shpirtit të tij dhe nuk ka punë të mirret me epshin ose nefsin e tjetrit. Duke ndryshuar veten, ai reflekton në shoqërinë njerëzore ndryshimin dhe në këtë formë arrinë deri tek qëllimi piedestal. Teoriticientët arritjen e qëllimit përfundimtar e quanin në gjuhën e globalizmit si ekstremizëm. Ndërsa gabuan në ato momente kur si ekstremist quanin njerëzit të cilët deklaronin besimin e tyre përmes rrugëve shtrënguese të cilat në melodinë e heshtjes së besimit karshi frymave të ndryshme zhdukeshin. Njeriu përjeton namazin në thellësitë e tij dhe jo në formën mekanike sikur të kryente një rit pa vlerë i cili rit detyrimisht duheshte të kryhej. Besimtari musliman e ndjen veten rehat dhe të kënaqur kur e falë namazin e tij se duhet që ta falë e të gjejë qetësinë, dhe jo vetëmse urdhëron Zoti i Madhërishëm. Nëse e kuptojmë esencën e faljes së namazit si obligim ndaj Zotit dhe jo edhe kënaqësi, qetësi, lumturi dhe rehati, atëherë ne nuk arrijmë deri tek shpërblimi i plotë i namazit tonë. Praktika islame na mëson se ne qetësohemi përmes namazit, e kur nuk qetësohemi, atëherë ne namazin tonë e kuptojmë vetëm si obligim i cili duhet të kryhet dhe jo si një takim i jonë me Zotin e Madhërishëm për disa momente të caktuara veçmas. E besimtarët të cilët japin zekatin në formë formale për të kryer një obligim ndaj Allahut dhe jo në logjikën e tij për të pastruar pasurinë e tij, ai mesiguri se nuk do të jetë i qetë dhe shpirti i tij do të vlojë prej brengave dhe cytjeve të djallit të mallkuar. Zekati është shtyllë e Islamit, që lidhë direkt të pasurit me të varfurit, por edhe robin me Allahun e Plotëfuqishëm. Pasuria patjetër duhet që të pastrohet një herë në vit, ashtu siç duhet të pastrohet edhe trupi jonë sëpaku njëherë në javë. Nëse nuk kujdesemi për pastërtinë e trupit dhe pasurisë tonë, atëherë do na kaploje papastërtia dhe do të lindin epidemi të ndryshme mbi trupin dhe "pasurinë" tonë. E kemi të qartë se çka kuptojmë me epidemi mbi trupin tonë, por mbi pasurinë, disa mund të thotë se ishte vetëm një gafë shkronje. Epidemia e cila kaplon pasurinë tonë është më e keqe se epidemia e trupit tonë. Përmes barnave të ndryshme ne shërojmë trupin, por pasojat e epidemisë së pasurisë janë shumë më të rënda se të trupit. Përmes pasurisë ne nuk ngopemi, por gjithmonë kërkojmë më shumë, pasiqë nuk jemi kujdesur që ta pastrojmë atë, dhe në momentet që nuk arrijmë në formë të drejtë të arrijmë deri tek shumëfishimi i pasurisë sonë, ne si epidemi kemi rrugën e gabuar dhe të padrejtë, shkelim mbi dinjitetin dhe vlerat e njerëzve të caktuar. Njeriu pasurinë e ka lidhur në grykën e fytit të tij dhe nëse i thua se duhet ta pastrojë, ai asnjëherë nuk pajtohet me këtë gjë, përderisa nuk është një prej tyre i cili kërkon përsosmërinë e shpirtit të tij dhe fuqinë e besimit. E njejta gjë ndodh edhe me agjërimin dhe prerjen e kurbanit. Ne agjërojmë për hir të Allahut të Plotëfuqishëm, nëse bëhemi të padurueshëm dhe nëse agjërimi jonë nxitë nervozë dhe gjëra që bien ndesh me etikën islame, atëherë ne nuk kemi kuptuar esencën e këtij agjërimi. Ne duhet që të ndjejmë ndryshimet tona përmes agjërimit tonë dhe jo të agjërojmë e prap të jemi të njejtë, të pandryshuar. Besimtari i cili prenë kurban për hir të Zotit, ai duhet të kuptojë se kurbani është sakrificë për Allahun dhe se ai një ditë do të jetë në gjendje që edhe veten e tij ta sakrifikojë për hir të rrugës së Zotit, e jo pasi të pres kurban dhe të mjaftohet me kaq, nuk vjen më as në xhami, e nuk falet as në shtëpi. Filozofia e prerjes së kurbanit nuk është vetëm mishi, shpërndarja e atij mishi, dhe riti i muslimanëve. Por, është më thellë në vet qenien e të kuptuarit esencial tonë. Ne shpresojmë se do të praktikojmë në esencë urdhnat e Zotit dhe jo vetëm në formë. E nuk ka dyshim se nëse praktikojmë esencën e Islamit, ne do të ndjejmë kënaqësi, rehati, begati edhe në këtë botë e jo vetëm në ahiret. --~--~---------~--~----~------------~-------~--~----~ Ju merrni këtë mesazh sepse jeni të anëtarësuar në grupin "Fjala e Bukur" në Google Groups. Për të dërguar në këtë grup, dërgo email në [email protected] Për t'u ç'anëtarësuar nga ky grup, dërgo email në [email protected] Për më shumë mundësi, vizito këtë grup në http://groups.google.com/group/fjalaebukur -~----------~----~----~----~------~----~------~--~---
