اجازه ندهید گلستان ایران زمین را به گورستان تبدیل کنند
September 07, 2008
------------------------------------------------------------------------
Link: http://www.iranpressnews.com/source/045759.htm
<b>روزنامه سرمایه: احداث جاده در قلب پارک گلستان مدت هاست به مهم ترین دغدغه
کارشناسان و دوستداران محیط زیست کشور تبدیل شده اما با وجود همه اعتراض ها، تخریب
این پارک ملی و ساخت جاده همچنان ادامه دارد.در این میان هرازگاهی کارشناس یا
کارشناسانی نسبت به بروز فاجعه در این ذخیرگاه زیست کره هشدار می دهند و البته گوش
شنوایی برای شنیدن این همه فریاد وجود ندارد. آنچه درپی می آید اعتراض یکی از
کارشناسان برجسته منابع طبیعی است که از نظرتان می گذرد.
سال 1378 با گروهی از دانشجویان به قزقلعه دشت رفته بودم. در آنجا دو سد احداث شده
بود. با کمال تعجب مشاهده شد که« سد دره درازی» شکسته و حجم بالایی از آوار و سنگ
جابه جا شده است.
سد پایینی هنوز پابرجا بود. مشاهده شکستن سد اولی خبر می داد که به زودی سد دوم هم
شکسته می شود. به دانشجویان گفتم در بستر خشک این سد بنشینید تا عکس یادگاری از
شما بگیرم. شک ندارم روزی این عکس تاریخی می شود. افسوس که این پیش بینی خیلی زود
درست از آب درآمد.
فقط سه سال بعد در تیر ماه 1381 سیل ویرانگر رخ داد و با کشتن صدها نفر از هموطنان
و نابودی تنها باقی مانده جنگل های رودخانه ای خزری در مسیر رودخانه دوغ، فاجعه ای
ملی را رقم زد؛ فاجعه ای که علت آن شکستن دو سد و چرای بی رویه در منطقه دشت شاد و
اطراف آن است اما گویی در کنار تسلیت ها و تعارفات رسمی و اشاره به میلیاردها
تومان خسارت سیل، نابودکنندگان جنگل و جاده سازان از آنچه رخ داده است بسیار
خشنودند.
این دو دسته بلافاصله به جان گلستان افتادند. در بهمن 1381 که در پارک بودم تا صبح
از صدای اره موتوری خوابم نبرد. صدها گروه جنگل تراش با وسایل پیشرفته به جان پارک
افتاده بودند. 15 کیلومتر جنگل های اطراف را پاکتراشی کردند و چوبش را به کارخانه
نئوپان سازی گرگان بردند.
می خواستند شر درختان را از منطقه کم کنند. همه دانشمندان و متخصصان دنیا درخت و
گیاه را عامل حفظ خاک و جلوگیری از سیل می دانند اما تئوری استانداری وقت استان
گلستان این بود که درختان عامل سیل هستند و این عاملان سیل را باید به شدت مجازات
و آنها را در لابه لای چرخ های کارخانه نئوپان سازی چنان خرد و له کرد که دیگر سبز
نشوند.
نامه ها و درخواست های مکرر متخصصان که ساخت جاده در قعر دره سیل خیز را غلط می
دانستند کارساز نبود. جاده سازان با کمک حجم انبوه دستگاه های مخرب خود به جان
طبیعت زخمی افتادند تا جاده را ترمیم کنند. در سال 1382 سیل دیگری آمد و همه چیز
را برد. باز بخش های دیگری از مسیر تخریب شد و سیل ها یکی پس از دیگری تکرار شد.
انواع طرح های آب بند و سیل بند و ساماندهی مسیر رودخانه همه دست در دست هم دادند
تا هر نهالی که در آن حوالی سر برمی آورد زیر ده ها تن آهن غلتک و زنجیر های
لودرها، سنگ شکن و... له شود. با وجود اعتراض ها و تومارهای متخصصان، تخریب
کنندگان گلستان کارشان را ادامه دادند.حتی مصوبه هیات وزیران برای خروج جاده از
پارک کارساز نبود.
این مصوبه آن طور که از فحوای کلام یکی از وزرا شنیدم دل خوش کنکی بیش نبود تا
توجه روزنامه نگاران و متخصصان را از آنچه در گلستان رخ می دهد منحرف کنند وگرنه
چگونه ممکن است دولتی خروج جاده را تصویب کند ولی بودجه ای برایش در نظر نگیرد و
یکی، دو هفته بعد بودجه ترمیم همین جاده را تصویب کند. در سال های آخر دولت
اصلاحات، بساط جاده سازی گسترده در پارک پهن شد. کمپ گلزار به وزارت راه واگذار
شد. پیمانکاران در آنجا ویلا سازی گسترده کرده اند. در عمق پارک و در بستر رودخانه
کارخانه ساخت دیوارهای بتنی و پل سازی بنا شد؛ جاده ای که بنا بود طبق مصوبه هیات
وزیران فقط به عرض جاده قبلی باشد چندین برابر عریض و عریض تر شد تا در قلب بهترین
پارک ملی خاورمیانه اتوبان سازی شود.
خردادماه امسال که به پارک رفته بودم فقط می شد عمق فاجعه را دید. دیوارهای بتنی
به عرض دو متر و طول پنج تا هشت متر از تونل تا تنگه گل به طول هشت کیلومتر ساخته
شده است و جاده به عرض یک اتوبان عریض شده است. هفت کیلومتر دیگر در انتظار نابودی
کامل و جنگل تراشی گسترده است. عرض رودخانه به شدت تنگ تر شده و ساخت جاده به گونه
ای پیش می رود که به زودی صخره های پارک تراشیده و برای همیشه از میان برداشته می
شوند. هزاران هزار درخت قطع شده یا در حال قطع شدن است. ماموران سازمان محیط زیست
فقط نظاره گر فاجعه هستند.
یکی از نگهبانان پارک می گفت چندی پیش وزیر راه و رئیس سازمان اینجا بودند و گفتند
کارتان را ادامه دهید. اگر مجدداً سیل بیاید بقیه جنگل های اطراف به دلیل تنگی
مسیر آب نابود خواهند شد. آن قدر منطقه تخریب و بستر و اطراف رودخانه جابه جا شده
است که رویش گیاهان مناطق کویری در منطقه تنگ گل و تنگ راه که قبلاً از جنگل های
انبوه تشکیل شده بود از بیابان زایی وسیع حکایت دارد. آنچه در حال حاضر توسط وزارت
راه در حال انجام است خلاف آشکار قوانین است.
گلستان ایران به بیابان تبدیل می شود. ذخیره گاه زیست کره و پارک ملی که در آن طبق
مقررات داخلی و بین المللی همه موجودات باید در محیط طبیعی زندگی کنند و محیطی
برای تفرج و آموزش و پژوهش باشد تا نسل های آینده بتوانند از ذخایر ژنتیک آن بهره
مند شوند به ویرانه ای تبدیل شده است که اگر جلوی آن گرفته نشود به زودی باید نوشت
گلستان، خواند بیابان. اجازه ندهید گلستان ایران زمین را به گورستان تبدیل
کنند.</b>
--
http://www.IranPressNews.com/
--~--~---------~--~----~------------~-------~--~----~
- New: http://www.IranPressNews.com/javan/
- Baraye daryafte tamame khabarha dar yek email rozaneh
http://groups.google.com/group/IranPressNews/subscribe?hl=en lotfan gozineye
"Digest Email" ra tik bezanid
- Baraye Farsi didan View > Encoding > "unicode utf-8" ra dar browser khod
gozinesh konid
- To unsubscribe from this group, send email to [EMAIL PROTECTED]
-~----------~----~----~----~------~----~------~--~---
