سالنهای ورزش دانشگاهها خوابگاه جدید دانشجویان شد
October 19, 2008
------------------------------------------------------------------------
Link: http://www.iranpressnews.com/source/047798.htm
<b>روزنامه اعتماد ملی: هرچه به روزهای پایانی دولت نهم نزدیکتر میشویم، صدای
ضربههای نابهنگام برخی برنامهها و دستورالعملهای ضربتی مدیران این دولت به بدنه
کشور، مهیبتر میشود. اثرات آنچه که محمود احمدینژاد و یارانش در ۳ سال گذشته در
اداره کشور به جا گذاشتند، همچون گرهی است که نه متخصصان فن و نه هزاران هزار دست
همراه با آن متخصصان نمیتوانند آن را باز کنند. سیاستهای اقتصادی، دیپلماسی،
فرهنگی و حتی سیاستهای ورزشی نمونههای کلیای است که امروز میدان نقد عملکرد
دولت نهم شده است. اما از همه این موضوعات نگرانکنندهتر برنامههای هدفمند و
البته محدودکننده آموزشی است که مدیران دولت نهم برای دانشآموزان و دانشجویان
ایرانی در نظر گرفتهاند.
سیاستهایی که بیش از آنکه <آموزش برای همه> را جاری و ساری کند، <آموزش برای
خواص> را سرلوحه کار خود قرار داده است. اگر تا پیش از این کنکور سد بزرگی برای
تحصیل جوانان کشور در دانشگاه بود، امروز این سد از همان روزهای اول مدرسه دلهره و
نگرانی را برای دانشآموز و خانوادهاش به همراه میآورد. وزیر آموزش و پرورش و
وزیر علوم، تحقیقات و فناوری ۲ مدیر آموزشی کشور این روزها در کنار همه سختیهای
زندگی راه را برای تحصیل فرزندان ایران تنگتر و تنگتر کردهاند.
وزارت علوم دولت نهم با کاهش ظرفیت پذیرش دانشجو در دانشگاههای دولتی و اعمال
سهمیهبندی <بومی - استانی> به سادگی برای پایتختنشینان و ساکنان شهرهای بزرگ و
توانمند اجازه ورود به دانشگاههای برتر سراسر کشور را صادر و دیگر داوطلبان را از
تحصیل محروم کرد. خانوادههای نگران داوطلبانی که یک یا چند سال بیشتر تلاش کرده و
در آزمون سخت کنکور رتبههای برتر را دریافت کرده بودند، برای اعتراض به سازمان
سنجش و وزارت علوم رفتند اما کسی صدای آنها را نشنید و حتی به جای پاسخگویی درهای
این مراکز را هم بستند. به هر حال بعد از گذشت ۳ سال از سیاستهای دولت، نمایندگان
مجلس را بر آن داشت که این بار تخلف مستقیم دولت در مورد آیندهسازان کشور را
محدود کنند. وزیر علوم برای دفاع از خود و عملکردش بارها به مصوبه شورایعالی
انقلاب فرهنگی برای اعمال بومیگزینی اشاره کرد و نمایندهها هم هر بار بر تصحیح
آن مصوبه تاکید کردند. اعضای شورایعالی انقلاب فرهنگی به ریاست محمود احمدینژاد
در مصوبهای ایران را به ۳ منطقه اصلی تقسیم و داوطلبان را ملزم به ادامه تحصیل در
مناطق تعیینشده کردند. الزامی که داوطلبان پایتختنشینان را به دانشگاههای برتر
و داوطلبان ساکن مناطق محروم را به دانشگاههای ضعیف استانها هدایت میکرد. اما
انگار نمایندگان مجلس شورای اسلامی هم به خوبی میدانستند که این مصوبه، آن تصمیم
شورایعالی انقلاب فرهنگی در سال ۶۹ (اعمال سهمیه بومی - استانی با توجه به
امکانات استانها) نیست، چون جلسه اعضای این شورا چند روز پس از کنکور داوطلبان
تشکیل، مصوب و بدون اطلاعرسانی اعمال شده بود. به هر حال با تصویب مجلس، وزارت
علوم موظف است راههای پذیرش یک هزار تا یک هزار و ۵۰۰ دانشجوی جدید را برای سال
تحصیلی ۸۸-۸۷ بپذیرد. تصمیم مجلس، تصمیم خوبی است، هرچند داوطلبان و پذیرفتهشدگان
جدید ملزم به پرداخت شهریه به دانشگاهها باشند اما نفس عمل و پیگیری نمایندگانی
که تا پیش از این گاه صدایی را میشنیدند و گاه فریادهایی را از کنار گوش رد
میکردند جای تامل دارد، ساکنان هرم سبز بعد از تصویب این طرح دوفوریتی همچنان هم
پیگیر هستند تا مصوبه شورایعالی انقلاب فرهنگی تغییر کند.
تلاش برای جلوگیری از افزایش امکانات دانشگاههای پایتخت
حالا مدیران وزارت علوم، باید پشت میزهای خود بنشینند و به سرعت راهکار مناسب
پذیرش ظرفیت افزودهشده را تدوین کنند اما مدیران آموزشی پیش از این کار وظایف
مهمتری دارند که هنوز نیمی از آن را هم به سرانجام نرساندهاند. اگر نمایندگان
مجلس ندانند، مدیران آموزشی خوب میدانند که همچنان نیمی از دانشجویان پذیرفتهشده
در دانشگاههای سراسری خوابگاه ندارند. آنها خوب میدانند که دیگر <اتاق مطالعه>،
<اتاق ورزش>، <انباری> و حتی <نمازخانه> در خوابگاهها معنی ندارد و همه آنها مملو
از ساکها و وسایل دانشجویان آوارهای است که به طور موقت اسکان داده شدهاند.
همه پشتمیزنشینان وزارت علوم و البته دانشجویان به یاد میآورند که وقتی محمدمهدی
زاهدی، وزیر علوم در یکی از روزهای سرد زمستانی سال ۸۵ از <حل معضل خوابگاههای
دانشجویی تا دو سال آینده> خبر داد، نه قصد احداث خوابگاه جدید داشت و نه
برنامهای برای بهتر شدن شرایط دانشگاهها، او از آن روز رویای بازگشت دانشجویان
بومی به محل سکونت را در سر میپروراند. رویایی که این بار مجلس آن را کمی مخدوش
کرد.
تصاویر نگرانکننده از اسکان دانشجویان
بهانه کمبود خوابگاه و نبود امکانات رفاهی بهترین راهی بود تا داوطلبان هر جایی
که زاده شده و تحصیل کردند تا آخر عمر در همانجا بمانند. اما وزیر علوم و دیگر
همکارانش برای عملی کردن این بهانه، از همان روزهای تکیه زدن بر صندلی مدیریتی
برای هیچ یک از مجموعههای دانشگاهی پایتخت (دانشگاههای برتر) افزایش امکانات و
ظرفیت اسکان دانشجویان شهرستانی را پیشبینی نکردند تا اینکه امروز وضعیت
خوابگاهها اسفبار شد. در اتاقهای ۴ نفره ۷ تا ۹ دانشجو جای داده و امکانات
بهداشتی (دستشویی و حمام) با کمبود مواجه شد.
دانشگاههای تهران، صنعتیشریف، صنعتی امیرکبیر، علم و صنعت و خواجه نصیر ۵
دانشگاه بزرگ و اتفاقا برتر کشور هستند که این روزها به جای دغدغه علمی و آموزشی،
هنوز نتوانستهاند دانشجویان را اسکان دهند. سمیه پارسی، دانشجوی کارشناسیارشد
دانشگاه صنعتیشریف است، تصویری که او از وضعیت اسکان خود و دیگر دوستانش میدهد،
هیچ شباهتی به خوابگاه ندارد: <در اتاقهای ۴ تا ۵ نفره دختران ۷ تا ۱۰ دانشجو
گنجانده شده، سالن ورزش و اتاق مطالعه را با موکتهای نازکی فرش کرده و دانشجویان
پسر را به طور موقت آنجا اسکان دادهاند، تعدادی از دانشجویان را هم به انبارهای
کنار رختشویخانه منتقل کردهاند که آنها به دلیل سروصدا و آلودگی شدید محیط باز
هم به انبوه دانشجویان مستقر در اتاق مطالعه و ورزش پیوستند.> با این شرایط باز هم
کسی تغییری در برنامههای روزانه خود ایجاد نکرد تا صدای دانشجویان برای چندمین
بار بلند شد، صدایی که به گفته این دانشجو مدیران دانشگاه را بر آن داشت که جلسه
ویژهای تشکیل دهند: <روز گذشته رئیس امور خوابگاهها به محل اسکان دانشجوها آمد و
از احتمال اختصاص میهمانسرای استادها به دانشجویان خبر داد، البته تاکید کرد فعلا
بحث مطرح شده و تا این موضوع تصویب شود زمان لازم است!
دیگر دانشگاههای صنعتی تهران هم وضعی بهتر از صنعتیشریف ندارند، دانشجویان
کارشناسی خواجهنصیر بعد از درگیریهای فراوان به خوابگاه قدیمی دانشگاه در منطقه
خاکسفید برده شدهاند. به دانشجوهای ارشد خواجهنصیر هم اسکان موقت در اردوگاه
شهیدباهنر پایینتر از پارک جمشیدیه را وعده دادهاند. نیمی از دانشجویان دانشگاه
علم و صنعت که به اتاقهای خوابگاهها فرستاده شدهاند در فضایی که برای ۴ تخت
ساخته شده ۷ نفری کنار هم میخوابند و آنقدر جا کم میآورند که حتی برای نماز
خواندن به راهروها یا حیاط خوابگاهها میروند. وضعیت بهترین دانشگاه ایران،
<تهران>، کمی بهتر از این چهار دانشگاه است، آن هم نه به دلیل برنامهریزیهای
مدیران آنها یا تلاش دولت نهم بلکه به دلیل پیشبینی خوابگاهها در کوی دانشگاه
(مجتمع استراحتی دانشجویان دانشگاه تهران.) اما باز هم دانشجویان دانشگاه تهران
شرایط ویژهای دارند، هم به دلیل آنکه ورود و خروج آنها از سال جدید توسط گیتهای
امنیتی به شدت کنترل میشود و هم به دلیل نوع تقسیم دانشجویان. مدیران خوابگاههای
این دانشگاه به شدت از نزدیک شدن دانشجویان جدیدالورود به ساختمانهای قدیمی
جلوگیری میکنند، دانشجوهای جدید را به اتاقهای دیگر و حتی ساختمان و راهروهایی
دورتر منتقل میکنند. البته باز هم بیش از ظرفیت یک اتاق، دانشجو در خوابگاهها
گنجانده میشود.
شرایط سخت دختران در خوابگاهها
طبق معمول همه برنامههای مدیران، باز هم شرایط دختران در خوابگاهها و
دانشگاهها از پسران بدتر است، در همه دانشگاههای پایتخت با وجود افزایش ورود
دختران به دانشگاهها تعداد خوابگاههای آنها کمتر است. مثلا دانشگاه تهران ۲۱
مجموعه خوابگاهی را به پسران و تنها ۹ مجموعه خوابگاهی را به دختران اختصاص داده
است، یا دانشگاه علم و صنعت از مجموع ۷ مجتمع خوابگاهی یک مجتمع را به دختران و ۶
مجتمع را به پسران اختصاص داده است. با این شرایط، کنترل شدید ورود و خروج دختران
و نحوه پوشش آنها در داخل اتاقهای خوابگاه را هم اضافه کنید. با این شرایط و
اوضاع، فکر میکنید راهی برای بهتر درس خواندن هم به ذهن میرسد؟ حال هرقدر هم
مسوولان آموزشی واقعیتها را در پشتپردههای مخملی گفتههای خود بپوشانند. محمود
ملاباشی، معاون دانشجویی وزارت علوم، تحقیقات و فناوری یک ماه پیش از آغاز سال
تحصیلی، داستانی رویایی از وضعیت خوابگاههای دانشجویی تشریح کرد: <با تمهیدات
درنظرگرفته شده، پیشبینی میشود که امسال از نظر پوشش خوابگاهی دانشجویان با
مشکلات کمتری مواجه شویم.> تمهیدات پیشبینیشده او گسترش خوابگاههای اجارهای
بوده است؛ برنامهای که توسط هیچیک از دانشگاهها اجرا نشده است.
امیرحسین محمدی، دانشجوی کارشناسی دانشگاه علم و صنعت از توصیه رئیس دانشگاه به
دانشجویان صحبت کرد که انگار او [رئیس دانشگاه] از دانشجویان خواسته که چند نفری
۵۵ یا ۶ نفره] خانهای را برای اقامت انتخاب کنند تا دانشگاه هم با ارائه وام ۴
میلیون تومانی به هر یک، شرایط اجاره و یا رهن خانه را فراهم کند! اما این دانشجو
تردید دارد که دانشگاه به این تعهد خود پایبند باشد: <وامی را که دانشگاه قول
پرداخت آن را داده در حد حرف است، چون دانشگاه همیشه از کمبود بودجه حتی در پرداخت
وامهای دانشجویی گلایه میکند، بنابراین هیچ دانشجویی به امید این حرف نمیتواند
محلی را برای سکونت برای خود درنظر بگیرد.> وضعیت خوابگاههای دانشجویی همچون دیگر
شرایط رفاهی دانشجویان نگرانکننده است، وزارت علوم پیش از طرح مجلس نسبت به
ارائهنشدن خوابگاه به ظرفیتهای افزودهشده (یک هزار تا یک هزار و ۵۰۰ دانشجو)
هشدار داد تا خیال خود را راحت کند. اما این هشدار، گوشهای از وظیفه این
وزارتخانه را در فراهم آوردن بهترین و آرامترین شرایط برای تحصیل دانشجویان کم
نمیکند. حال هرقدر هم محمدمهدی زاهدی مقابل میکروفنهای رنگارنگ رسانههای دولتی
از اختصاص بودجه ۱۰۰ میلیارد تومانی برای احداث خوابگاهها صحبت کند، واقعیت تغییر
نمیکند. تنها در ۵ دانشگاه بزرگ صنعتی تهران (صنعتیشریف، صنعتیامیرکبیر، علم و
صنعت، خواجهنصیر و تهران) از آغاز فعالیت دولت نهم هیچ امکانات رفاهی و خوابگاهی
اضافه نشده است.</b>
--
http://www.IranPressNews.com/
--~--~---------~--~----~------------~-------~--~----~
- New: http://www.IranPressNews.com/javan/
- Baraye daryafte tamame khabarha dar yek email rozaneh
http://groups.google.com/group/IranPressNews/subscribe?hl=en lotfan gozineye
"Digest Email" ra tik bezanid
- Baraye Farsi didan View > Encoding > "unicode utf-8" ra dar browser khod
gozinesh konid
- To unsubscribe from this group, send email to [EMAIL PROTECTED]
-~----------~----~----~----~------~----~------~--~---
