Encoding; Unicode UTF-8
( عدم دریافت حقوق، اخراج و فلاکت و گرسنگی )
2009.08.12 11:05:33
---------------------------------------------------------------------------
<strong>سایت فرارو در تهران: آن زمان که قیمت
نفت در بالا ترین حد خود بود و برخی
سیاستمداران داخلی سرخوش از بحران اقتصاد
جهانی بودند و آنرا نوید بخش پایان
لیبرالسیم می دانستند و ایران را مصون از
بحران تلقی می کردند، شاید کمتر کسی گمان
می کرد که بحران همچون طوفانی به سرعت قاره
ها را به پیماید و راه خود را به ایران باز
کند.
فارغ از اینکه بخواهیم نام "بحران" بر
وضعیت کنونی کشور بگذاریم یا خیر اما
واقعیت این است که اکنون اقتصاد ایران
وضعیت ناگواری دارد و این مسئله گریبان
همه را گرفته است.
مشکلی برای همه
دولت از کاهش قیمت نفت و کسری بودجه در
عذاب است، کارفرمایان از عدم وجود بازار
برای فروش محصولات و عرضه کالاهای ارزان
وارداتی نگران اند و کارمندان از تورم و
بالابودن قیمت مسکن شکایت دارند.
در این بین اما وضعیت کارگران از همه وخیم
تر است چراکه آنها علاوه بر تورم و بالا
بودن قیمت مسکن مشکلات بنیادی تری نیز
دارند. اگر کارمندان از وضعیت بد اقتصادی
شکوه می کنند اما اطمینان دارند که آخر ماه
"آب باریکه" ای وجود دارد که با آن به نحوی
دخل و خرج خود را جور کنند و نگرانی ای بابت
از دست دادن شغل نیز ندارند اما در هر
بحران اقتصادی دیوار کارگران از همه کوتاه
تر است و آنها اولین قربانیان هستند.
تعدیل نیرو، کابوس کارگران
دیگر امری عادی شده است که در پی کوچک ترین
تغییر منفی در بازار، کارفرمایان اقدام به
تعدیل نیرو می کنند و بدون در نظر گرفتن
وضعیت کارگران، نیروهای مازاد را اخراج می
کنند تا از این طریق قسمتی از ضرر خویش را
جبران کنند. قرار دادهای موقت نیز به آنها
یاری می رسانند چراکه در بسیاری مواقع این
امر در پوشش عدم تمدید قرار داد انجام می
پذیرد تا دست کارگران از وزارت کار نیز
کوتاه بماند.
این یک بخش مسئله است و از طرف دیگر آن
کارگرانی نیز که از این شانس برخوردار
بوده اند که مشمول تعدیل نیرو نشوند در
بسیاری مواقع با عدم دریافت حقوق مواجه
اند و معمولا انبوهی از معوقات را از
کارفرمای خود طلب کارند و اکثرا نیز به
خاطر از دست ندادن شغل خود دم نمی زنند و
سیاست صبر و انتظار را پیشه می کنند تا
گشایشی حاصل شود و حقوق ماهیان گذشته خویش
را دریافت نمایند.
ماه ها در انتظار حقوق
شاید به نظر آید که اینها وضع بهتری از
بیکاران دارند اما مسئله این است که اگر
بیکاران روزها را به خوابیدن و حرص خوردن
می گذرانند و یا با روی آوردن به شغل های
کاذب و یا مسافر کشی تلاش می کنند امورات
خود را بگذرانند اما این قشر صبح تا بعد از
ظهر کار می کنند و دستمزد نمی گیرند.
شاید شوخی به نظر آید اما واقعیت این است
که در حال حاضر کارگران بسیاری از واحدهای
تولیدی-صنعتی کار می کنند اما حقوق نمی
گیرند و کارفرمایان به بهانه عدم فروش
کالاها و نداشتن اعتبار از پرداخت حقوق سر
باز می زنند و این کارگران باید جنس نسیه
از مغازه ها بردارند و از دوست آَشنا پول
قرض کنند به امید اینکه روزی معوقات خویش
را دریافت نمایند.
این وضعیت اما برای مدت کوتاه دوام دارد و
زمانی که میزان نسیه از حدی تجاوز کند و
دیگر دوستی باقی نمانده باشد که از او قرض
گرفته نشده باشد، مشکلات دو صد چندان می
شود.
«کارگران ریسندگی-بافندگی کاشان22 ماه
حقوق نگرفتند» این جمله مزاح نیست، بلکه
تیتر خبری از یک واقعیت تلخ است که دیروز
در خروجی خبرگزاری ایلنا قرار گرفت. واقعا
غیر قابل تصور است که کارگران چگونه می
توانند نزدیک به دوسال کار کنند بدون
اینکه حقوق بگیرند و این سوال است که آنها
در این مدت چگونه زندگی خود را گذرانده
اند.
-1200 کارگر لاستیک البرز، 8 ماه بدون حقوق!(
آذر 87)
-کارگران فرنخ و مه نخ قزوین به خاطر چندین
ماه عدم دریافت حقوق جاده بین المللی
قزوین را بستند.(بهمن 87)
-کارگران ایران ترمه و تهران پتو یکسال
بدون حقوق کار کردند (بهمن 87)
-تعدادی از کارگران شرکت همکار ماشین در
اعتراض به عدم دریافت حقوق خود مقابل
استانداری تهران تجمع کردند.(فروردین88)
-کارگران کارخانه نساجی سیمین اصفهان به
خاطر شش ماه عدم دریافت حقوق روبروی
استانداری اصفهان تجمع کردند. (مرداد 88)
اخباری از این دست بسیارند و فقط کافی است
چرخی در سایت های خبری بزنیم تا پی ببریم
که استثنای عدم پرداخت حقوق کارگران اکنون
تبدیل به قاعده گشته است.
خط فقر-حداقل دستمزد
اخراج کارگران و عدم دریافت حقوق حد اعلای
مشکلات کارگران است اما آنها با مشکل
مزمنی به نام حداقل دستمزد مواجه اند،
مشکلی که سبب می شود با توجه به میزان خط
فقر همواره کارگران زیر آن خط قرار داشته
باشند.
اگرچه مقامات دولت نهم از ارائه نرخ "خط
فقر" سرباز می زنند اما نظر کارشناسان بر
این است که در تهران و شهرهای بزرگ خط فقر
در حدود 800 هزار تومان است و عده ای دیگر
نیز 500 هزار تومان را به عنوان میانگین خط
فقر در کشور مطرح می کنند.
هر کدام از این ارقام را که مد نظر داشته
باشیم زمانی که دریابیم حداقل حقوق
کارگران در سال 88، 270 هزار تومان است متوجه
می شویم که تحت هر شرایطی کارگران زیر این
خط قرار دارند و این تازه در شرایطی است که
آنها بیکار نشده باشند و با مشکل عدم
دریافت حقوق مواجه نباشند.
به نظر می رسد وضعیت اقتصادی ایران اکنون
دچار چرخه باطلی شده است که روزنه امیدی در
آن مشاهده نمی شود. اقتصاد کشور دچار رکود
است و به این خاطر کارخانه جات تولیدی-
صنعتی سطح تولید خود را پائین آورده اند،
از دیگرسو دولت به خاطر تامین نیاز داخلی
بسیاری از کالا ها را از خارج وارد می کند
که این امر نیز به تعطیلی تعداد دیگری از
کارگاه های داخلی می انجامد، تورم بالا
است ومردم قدرت خرید ندارند و...
اکنون اقتصاد ایران ملغمه ای از تمام
بیماری ها است و لازم است با نگاهی کلان و
موشکافانه راه حل های منطقی و عملی برای آن
پیدا کرد چون با تداوم این روند بدون شک
کارگران در چرخه اقتصاد خهرد خواهند شد و
کسی نمی داند در آن شرایط چه اتفاقاتی رخ
خواهد داد.
</strong>
---------------------------------------------------------------------------
Link: http://www.iranpressnews.com/source/063958.htm
--
The webmaster!
--~--~---------~--~----~------------~-------~--~----~
- New: http://www.IranPressNews.com/zanan/
- New: http://www.IranPressNews.com/javan/
- Baraye daryafte tamame khabarha dar yek email rozaneh
http://groups.google.com/group/IranPressNews/subscribe?hl=en lotfan gozineye
"Digest Email" ra tik bezanid
- Baraye Farsi didan View > Encoding > "unicode utf-8" ra dar browser khod
gozinesh konid
- To unsubscribe from this group, send email to
[email protected]
-~----------~----~----~----~------~----~------~--~---
