Episode ka 72 Nyi Ipah ka Wanayasa
Ayeuna urang caturkeun heula Nyi Syaripah nu geus lila ditinggalkeun; manehna keur giat pisan ngalatih diri di na bagbagan tanaga jero keur nguatkeun elmu kanuraganana; di na mimiti latihan Kacida susahna ; lantaran Nyi Ipah masih cus cos pikiranana ka ditu ka dieu; tapi sanggeus digembleng terus ku Lasmini/Mawar Hideung, Nyi Ipah bisa oge ngaleungitkeun rupa2 pikiran nu bakal ngahalang ka na kamajuan latihanana; ahirna sanggeus sabulan latihan silat jeung latihan konsentrasi, Nyi Ipah jadi pogot pisan ka na eta elmu kanuragan teh; karasa awakna asa leuwih seger jeung leuwih hampang di na gerak jeung tindakna. Waktu geus nepi ka Losari, Nyi Ipah dibere latihan nu beda pisan jeung nu sejenna; manehna kudu diuk latihan napas ti shubuh nepi ka deukeut lohor ulah eureun; eta kudu dilakukeun salila saminggu ulah eureun; mun eureun kudu ngulang deui ti awal. Ieu latihan teh hartina teu meunang kaganggu; mun henteu bakal gagal. Nyi Ipah dibere kamar di pangtukangna ngarah konsentrasina teu kaganggu cenah; rada jauh katempat Lasmini narima tamu. Tapi da arang aya tamu; ari lain nu teu apaleun mah, sabangsa pamuda nu naksir ka Lasmini. Tapi lila2 mah euweuh nu wani datang deui da sarieuneun ku Lasmini nu galak. Tah waktu Jalma datang jeung Ki Bejo, manehna keur ngalatih di dinya; atuh ngan ukur kadenge sora hawar2 wungkul; Nyi Ipah teu apal yen Jalma ka dinya; ka Losari; lantaran waktu harita memang latihan Nyi Ipah geus ka opat poena; jadi tinggal 3 poe deui.Hartina aya di na kaayaan waktu kritis. Waktu harita manehna ngarasa hawa haneut mimiti muter di daerah angen ; terus turun nuju ka daerah puser; di dinya eta hawa teh dikumpulkeun; dihijikeun deui jeung tanaga nu datang ti na tulang tonggong; ka na angen … Terus we kitu. Manehna konsentrasi supaya ieu hawa disimpen di sabudeur puser; hawa mimiti silih dorong; ka luhur ka handap … Di na ngonsentrasikeun hal ieu Kacida Nyi Ipah resepna … ceuk paribasana poho ka na dahar poho nginum … terus we latihan nepi ka tuntas; nya eta waktu Lohor. Barang muka panto dahareun geus disayagikeun; gancang we harita keneh NYi Ipah dahar; da kakara karasa lapar. Peutingna ngalatih jurus jeung kakesitan; manehna kaget sabab satiap gerak ayeuna mah aya tanaga nu nyokong kakuatanana; nepi ka satiap tinggangan jeung jejekan kaciri mantep pisan. Nyi Ipah ngarasa manehna sehat pisan; jeung anehna teh percaya dirina naek gede pisan; Nyi Ipah ngarasa gede wawanen. Waktu keur latihan kitu guruna, nya eta Mawar Hideung nyampeurkeun, terus mapatahan mani teges pisan tapi dibarung nyaah; atuh gancang we Nyi Ipah latihan deui. Latihan saminggu rengse dilatih ku Nyi Ipah; cek Mawar Hideung/Lasmini; ayeuna halangan2 nu aya di urat2 keur jalanna getih geus ditaratas ku tanaga latihan nu saminggu tea; ayeuna Nyi Ipah tinggal ngalancarkeun we ku latihan terus2an. Di na hiji poe Lasmini titip ka sakabeh badega; oge ka Nyi Ipah; yen manehna bakal indit ka tempat nu rada jauh; mungkin mulan malen kakara balik deui; ka para badega supaya tetep ngalayanan Nyi Ipah kalawan talaten; ka Nyi Ipah nitah neruskeun latihanana; da teorina mah enggeus cenah; tinggal latihanana jeung praktek. Kacida Nyi Ipah sedihna ditinggalkeun ku Mawar Hideung teh; waktu nanya ka mana tujuan Mawar Hideung guruna; teu dijelaskeun ngan rek neangan kulawarga we cenah. Nya atuh kapaksa Nyi Ipah hirup di dinya jeung para badega. Tapi memang para badega tulaten pisan; jeung naon wae nu dititah ku Nyi Ipah dilaksanakeun; lantaran maranehna mandang ka Nyi Ipah; teu beda jeung ka Lasmini. Atuh Nyi Ipah ayeuna mah teu ngarumas teuing. HANCA
