ΑμεΔ
ΑμεΑ. Άτομα με αναπηρία. Όταν βλέπεις αυτά τα αρχικά οι πρώτες εικόνες που σου έρχονται στο μυαλό είναι η ένδειξη με το καροτσάκι, νοσοκομείο, αρρώστια, θλίψη, οίκτος. Μια διαφορετικότητα που άλλοι συμπονούν και άλλοι προσπερνούν. Η ειδική αυτή κατηγορία ανθρώπων όπως έχουν οριστεί από τον νόμο, λόγω της όποιας νοητικής ή σωματικής αναπηρίας τους, θεωρούνται από πολλούς αδύναμοι. Αρκεί όμως μια σοβαρή ασθένεια να χαρακτηρίσει έναν άνθρωπο, μια ψυχή; Μήπως αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι τόσο αδύναμοι, τελικά; Οι άνθρωποι με ειδικές ανάγκες βρίσκονται δίπλα μας, ανάμεσά μας, στον δρόμο, στη δουλειά, στο πανεπιστήμιο. Μερικοί από αυτούς κάνουν αισθητή την παρουσία τους με το μυαλό τους, την όρεξή τους για δουλειά, τη δίψα τους για μάθηση, για ζωή. Προσπαθούν συνεχώς να γίνουν καλύτεροι, να βελτιώσουν την ποιότητα ζωής τους, να διεκδικήσουν μια θέση στην κοινωνία ως ενεργά μέλη και όχι ως αναπληρωματικοί παίκτες που βλέπουν τους άλλους να παίζουν περιμένοντας εναγωνίως τη δική τους σειρά. Εξάλλου, δεν είναι τόσο διαφορετικοί, όσο νομίζουμε. Όλοι παρατηρούμε το περίβλημα, το ελάττωμα, την ασθένεια, και όχι το βάθος, την ουσία, την ψυχή που εγκλωβίζεται στα μαύρα σύννεφα της αρρώστιας. Τον ήλιο τους δεν τον βλέπει κανείς, όσο κι αν μας τυφλώνει με το φως του. Φροντίζουμε να μένουμε στη σκιά των συννέφων. Πάντα πίστευα ότι αυτοί οι άνθρωποι έχουν μεγαλύτερα αποθέματα αντοχής και ψυχής από ό,τι εμείς. Είναι Άτομα με Δύναμη. Έχουν μάθει να πολεμούν καθημερινά με τους δαίμονές τους, να αγωνίζονται για να επιβιώσουν, να εκτιμούν το κάθε χαμόγελο, να μη χάνουν τον χρόνο τους, να ζουν την κάθε στιγμή. Γιατί έχουν περάσει στην αντίπερα όχθη, έχουν δει το σκοτάδι, την απόγνωση, τον πόνο και έχουν επιλέξει να κερδίζουν την κάθε φωτεινή μέρα. Σε αντίθεση με εμάς, που πνιγόμαστε σε μια κουταλιά νερό με κάθε μικρό πρόβλημα που προκύπτει. Παραιτούμαστε με την κάθε δυσκολία, κλεινόμαστε στο καβούκι μας περιμένοντας την καταστροφή να έρθει, αφήνουμε τα όπλα πριν καν τα πιάσουμε στα χέρια μας. Θεωρούμε πολλά πράγματα δεδομένα, και όταν ξαφνικά αλλάξει μια σταθερά -και αναποδογυρίσει η ζωή μας- πέφτουμε ξαφνικά στο κενό, κατακλυζόμαστε από την απελπισία, τον πανικό. Πέφτουμε αλλά δεν προσπαθούμε να σηκωθούμε. Περιμένουμε να έρθει κάποιος άλλος να μας τραβήξει με το σχοινί, να μας δώσει μια σανίδα σωτηρίας. Και αν δεν έρθει; Τελικά, ποιος είναι ο πραγματικά αδύναμος; Οι άνθρωποι με ειδικές ανάγκες δεν αξίζουν ούτε τον οίκτο ούτε τη θλίψη μας. Αξίζουν τον σεβασμό και τον θαυμασμό μας. Γι΄ αυτό την επόμενη φορά που θα δείτε μια ειδική ράμπα, ένα καροτσάκι, ένα μπαστούνι, μην αδιαφορήσετε. Σταματήστε και κοιτάξτε στα μάτια αυτόν τον άνθρωπο. Σίγουρα θα δείτε περισσότερη διάθεση για ζωή από όσο θα μπορούσατε να φανταστείτε. Θα δείτε κάτι λαμπερό. Θα δείτε φως... http://www.protagon.gr/33814 http://www.protagon.gr/33814 ________ Orasi mailing list για την διαγραφή σας από αυτή την λίστα στείλτε email στην διεύθυνση [email protected] και στο θέμα γράψτε unsubscribe Για να στείλετε ένα μήνυμα και να το διαβάσουν όλοι οι συνδρομητές της λίστας στείλτε email στην διεύθυνση [email protected] διαβάστε τι συζητά αυτή η λίστα http://hostvis.net/mailman/listinfo/orasi_hostvis.net Για το αρχείο της λίστας http://www.mail-archive.com/[email protected]/ παλαιότερο αρχίο (έως 25/06/2011) http://www.freelists.org/archives/orasi __________ NVDA δωρεάν αναγνώστης οθώνης ένα πρόγραμμα ανοιχτού λογισμικού http://www.nvda-project.org/ __________ Για καλή Ελληνική και ξένη μουσική, Θεατρικά έργα από το ελληνικό και παγκόσμιο ρεπερτόριο επισκεφθείτε το http://www.isobitis.com ______________
