taxydromos.gr
Χριστουγεννιάτικες παιδικές αναμνήσεις στο χωριό
ΜΠΟΥΡΟΠΟΥΛΟΥ
χριστουγεννιάτικες-παιδικές-αναμνήσ-1148609
Του Νίκου Πατουσιά
Ήλθαν τα Χριστούγεννα. Και η σκέψη μου γυρίζει πάλι στα παιδικά μου
χρόνια. Τότε που με χαρά και πολύ ανυπομονησία περιμέναμε να έρθουν οι
γιορτές των Χριστουγέννων, να έρθει το 15ήμερο των γιορτών. Χαρές,
εκκλησία, παιχνίδια και ανεμελιά στο όμορφο χιονισμένο – πάντα είχε
χιόνι αυτές τις 15 ημέρες – χωριό μας.
Ο χιονοπόλεμος, οι χιονόμπαλες, οι χιονάνθρωποι που φτιάχναμε, το
κύλισμα στα χιόνια ήταν στην ημερήσια διάταξη. Τι μαγευτικό ήταν το
τοπίο. Το χιόνι να πέφτει πυκνό, τα πάντα ήταν ντυμένα στα λευκά, τα
σπίτια, τα δέντρα. Και από τις μαρκίζες των σπιτιών να κρέμονται σαν
λαμπάδες τα τεράστια κρύσταλλα. Τα σπίτια έμοιαζαν σαν να έχουν γιρλάντα
γύρω – γύρω. Η φύση φαινόταν σαν ένα κάδρο ωραίου πίνακα ζωγραφικής.
Θυμάμαι όταν καθόμασταν δίπλα στο τζάκι, στο χειμωνιάτικο δωμάτιο,
απολαμβάνοντας τη θαλπωρή του, και απέναντι από τα άλλα στολισμένα
χριστουγεννιάτικα δέντρα, οι γονείς να μας διηγούνται ιστορίες για τα
καρκατζέλια.
Τα καρκατζέλια ήταν ξωτικά, μικρά διαβολάκια, σύμφωνα με τις διηγήσεις,
που τιμωρούσαν καθ’ όλη τη διάρκεια των εορτών αυτών τα μικρά παιδιά,
όταν αυτά κυκλοφορούσαν μόνα τους αργά τα βράδια στους δρόμους.
Παραμονή των Χριστουγέννων. Τραγουδούσαμε τα κάλαντα εμείς τα παιδιά,
και τα φιλέματα ήταν καρύδια, σύκα και γλυκά. Όλα τα νοικοκυριά
ετοιμαζόντουσαν για τη μεγάλη γιορτή της γέννησης του Χριστού.
Ανήμερα τα μεσάνυχτα, όταν χαρμόσυνα χτυπούσαν οι καμπάνες, όλοι οι
χωριανοί στην εκκλησία και ήταν ωραίο το θέαμα. Με τα φαναράκια και τα
μπαστούνια όλοι στο δρόμο για την εκκλησία. Και όταν λέμε δρόμο, λόγω
του χιονιού μιλάμε για μονοπάτι ελεύθερο για περπάτημα. Η εκκλησία
γεμάτη από κόσμο.
«Χριστός γεννάται δοξάσατε» έψελναν οι ψάλτες. Και εμείς τα παιδιά
ψέλναμε το απολυτίκιο «η γέννησή σου Χριστέ ο Θεός ημών» και μάλιστα
χορωδιακά, όπως μας το είχε μάθει ο δάσκαλός μας. «Χρόνια πολλά» και του
χρόνους ευχόταν ο ένας στον άλλο.
Στο γιορτινό τραπέζι τον πρώτο λόγο είχε η κότα γεμιστή, σούπα και τα
γλυκά. Παραμονή πρωτοχρονιάς τα σπίτι ευωδίαζαν από τα γλυκά, συνήθως
μπακλαβάδες και την χειροποίητη κουλούρα (βασιλόπιτα).
Εμείς τα παιδιά είχαμε τα κάλαντα «Αρχιμηνιά κι αρχή χρονιά».
Το βράδυ, παραμονή, στην αλλαγή του χρόνου γινόταν ο πανζουρλισμός. Μπαμ
και μπουμ οι τουφεκιές, μπαμ και μπουμ οι στράκες οι δικές μας, τα
βεγγαλικά και καπάκι είχαμε και τα γαβγίσματα των σκυλιών. Μοναδική
ατμόσφαιρα. Ανήμερα, όλοι στην εκκλησία. «Χρόνια πολλά, ευτυχισμένος ο
καινούριος χρόνος με υγεία» οι ευχές όλων. Το μεσημέρι είχαμε την κοπή
της κουλούρας. Τι αγωνία που είχαμε να θα βρούμε τον παρά (νόμισμα).
Ο πατέρας έκοβε την κουλούρα. Ένα κομμάτι για τον άγιο Βασίλειο, ένα
κομμάτι για το σπίτι, ένα κομμάτι για το ζώο (μουλάρι), ένα για το κτήμα
και ένα κομμάτι στα μέλη της οικογένειας πάντα με τη σειρά.
Ευτυχισμένοι ήμασταν αν πετυχαίναμε το νόμισμα. Είχαμε και τα δωράκια
μας. μη φανταστείτε, απλά δωράκια σε σχέση με αυτά των σημερινών
παιδιών. Τα δωράκια αυτά μας τα έφερνε ο άγιος Βασίλης που πάντα έμπαινε
στο σπίτι από το μπουχαρί του τζακιού και εμείς τα παιδιά νιώθαμε
ευτυχισμένα. Και να που έφτασαν τα Φώτα.
Παραμονή πρωί τα κάλαντα. Το βράδυ πάλι κάλαντα. Τώρα το βράδυ
τραγουδούσαν μικροί και μεγάλοι κρατώντας κουδούνες στα χέρια. Και το
χωριό αντηχούσα από τον ήχο των κουδουνιών.
Ανήμερα των Φώτων. Όλοι πάλι στην εκκλησία όπου στο τέλος της
λειτουργίας όλο το εκκλησίασμα κατεβαίνει στη πλατεία του χωριού για να
γίνει η κατάδυση του Σταυρού στη γούρνα με το νερό. «Εν Ιορδάνη
βαπτιζομένου Σου Κύριε» έψελναν οι ψάλτες και εν χορό όλο το χωριό.
Όμως για μας τα παιδιά ξεκινούσε η αλλαγή των συναισθημάτων. Από την
ανεμελιά, το παιχνίδι, τις χαρές και τα πανηγύρια που είχαμε τόσες
ημέρες, τώρα η διάθεσή μας ήταν διαφορετική. Έμεινε μόνο μία (1) ημέρα
διακοπών, η αυριανή του αγίου Ιωάννου και έπρεπε να ψάξουμε να βρούμε
πού είχαμε αφήσει την τσάντα μας με τα βιβλία, να διαβάσουμε, να
γράψουμε και τελικά να προσγειωθούμε στην πραγματικότητα.
Ξανάρχιζε το σχολείο. Πόσο γρήγορα περνούσαν εκείνες οι μέρες των διακοπών.
Έτσι περνούσαμε τότε μικρά παιδιά αυτές τις άγιες ημέρες στο χωριό. Το
πάντα χιονισμένο τότε χωριό. Τι τα θέλετε όπως και να’ ναι αυτές τις
ημέρες, μικροί και μεγάλοι, πάντα περνάνε διαφορετικά, πιο ευχάριστα,
πιο παραδοσιακά, κυρίως τα παιδιά και μάλιστα σ’ ένα χιονισμένο όμορφο
χωριό, όπως είναι και αυτός της Μακρινίτσας.
Τα Χριστούγεννα ήλθαν
κι’ έχουμε χαρά μεγάλη
στο χωριό το χιονισμένο
να γιορτάσω περιμένω.
Όλοι μας περιμέναμε
αυτή την άγια ημέρα
με χαρά και κάλαντα
του Χριστούλη μα τη γέννα.
Οι καμπάνες θα κτυπούν
με χαρμόσυνη λαλιά
σαν τον Χριστό να χαιρετούν
που γεννιέται στη σπηλιά.
Κι’ η εκκλησία του χωριού
θα λάμπει στολισμένη
τους πιστούς και τα παιδιά
ευλαβικά θα περιμένει.
--
Για να στείλετε ένα μήνυμα και να το διαβάσουν όλοι οι συνδρομητές της λίστας μπορείτε να το στείλετε την διεύθυνση:
[email protected]
Για το αρχείο της λίστας μπορείτε να επισκεφθείτε τον σύνδεσμο:
https://www.mail-archive.com/[email protected]/maillist.html
---
Λάβατε αυτό το μήνυμα επειδή έχετε εγγραφεί στην ομάδα orasi των Ομάδων Google.
Για να απεγγραφείτε απ' αυτή την ομάδα και να σταματήσετε να λαμβάνετε μηνύματα
ηλεκτρονικού ταχυδρομείου απ' αυτή, στείλτε ένα μήνυμα ηλεκτρονικού
ταχυδρομείου στη διεύθυνση [email protected].
Για να δείτε αυτή τη συζήτηση, επισκεφτείτε το
https://groups.google.com/d/msgid/orasi/6697fccb-f651-4516-a121-cb36b67f6316%40gmail.com.
