Κανένα δάκρυ για τους δικτάτορες
Μέχρι στιγμής δεν έχει γίνει σαφές αν η απαγωγή Μαδούρο από τις ειδικές δυνάμεις των ΗΠΑ είναι απλώς μια «αστυνομική επιχείρηση», με δεδομένο πως εκκρεμούσε ένταλμα συλλήψεως σε βάρος του. Σκοπός της σύλληψης είναι να δικαστεί για εμπόριο ναρκωτικών. Αν αυτός ήταν ο στόχος της επιδρομής, λογικά δε θα υπάρξει συνέχεια. Το καθεστώς θα επιλέξει, εκ των ενόντων, τον διάδοχό του.
Τα πράγματα αλλάζουν αν η απαγωγή αποτελεί το πρώτο στάδιο ενός σχεδίου που αποβλέπει στην ανατροπή του δικτατορικού καθεστώτος που οδήγησε στην εξαθλίωση τον λαό του. Εκατομμύρια είναι οι πένητες και εκατομμύρια κατέφυγαν πρόσφυγες στις γειτονικές χώρες. Σε αυτήν την περίπτωση το σχέδιο Τραμπ θα κριθεί στο τέλος της ημέρας. Αν δηλαδή πετύχει τον τελικό του στόχο.
Τα κίνητρα του Αμερικανού προέδρου ασφαλώς δεν είναι τα υψηλότερα και τα ιδεωδέστερα. Ένα μυαλό που λειτουργεί με όρους αποκλειστικά οικονομικών συμφωνιών και με τη νοοτροπία του παγκόσμιου σερίφη, θέτει σε δεύτερη μοίρα αρχές και αξίες. Αυτό είναι δεδομένο όταν αναλύουμε τις κινήσεις του Ντ. Τραμπ.
Όμως το μείζον γεγονός είναι πως συνελήφθη ένας απεχθής δικτάτορας. Τελεία, παύλα.
Οπότε, μοιραία, ανακύπτει το ερώτημα: οι δικτάτορες πώς ανατρέπονται; Ακόμα και σε δικτατορικά καθεστώτα όπου διεξάγονται εκλογές αυτές είναι νοθευμένες—βλ. εκλογές στη Βενεζουέλα 2024-- ενώ αυτά τα καθεστώτα, μέσω των μηχανισμών τους, ελέγχουν πλήρως τις εξελίξεις. Η μόνη οδός ανατροπής τους είναι η βία. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει. Η μετεξέλιξη των δικτατορικών καθεστώτων σε δημοκρατίες, σε βάθος χρόνου, είναι η εξαίρεση. Ακόμα και εκεί όπου καταρρέουν, αυτή η κατάρρευση είναι κυρίως το αποτέλεσμα λαϊκών εξεγέρσεων ή των εσωτερικών τους αντιφάσεων και ανταγωνισμών ή εξωτερικών παρεμβάσεων—επεμβάσεων.
Συνεπώς, αν οι ΗΠΑ, σε συνεργασία με πολιτικές δυνάμεις της αντιπολίτευσης στη Βενεζουέλα, έχουν επεξεργαστεί έναν οδικό χάρτη μετάβασης σε ένα δημοκρατικό πολίτευμα, η απαγωγή—σύλληψη Μαδούρο θα αναδειχθεί, πολιτικά, σε μια αποδεκτή πράξη. Να μη λησμονούμε πως από το 2024 δεν θα έπρεπε να βρίσκεται στην εξουσία, όταν έχασε πανηγυρικά τις εκλογές.
Σε τελικά ανάλυση όσοι μιλούν για έναν πολυπολικό κόσμο μάλλον κάνουν λάθος εκτίμηση. Φαίνεται πως οι ΗΠΑ διατηρούν αλώβητα τα αποθέματα ισχύος τους σε όλα τα επίπεδα. Και το δείχνουν με τον τρόπο του προέδρου τους. Ανορθόδοξα μεν, αποτελεσματικά δε.
Όπως προανέφερα, είναι πολύ πρόωρο να εκτιμήσουμε την κατάσταση στη Βενεζουέλα, αλλά και μόνον η καταδρομική επιχείρηση σύλληψης του δικτάτορα δείχνει την ισχύ των ΗΠΑ και κυρίως την προβολή της. Τα μηνύματα που αποστέλλονται προς πολλές κατευθύνσεις, με πρώτους παραλήπτες τους Ιρανούς μουλάδες, είναι απολύτως ξεκάθαρα: Είμαστε πανίσχυροι και θα το δείχνουμε με κάθε ευκαιρία.
ΥΓ1. Εννοείται πως αυτή η ενέργεια Τραμπ δημιουργεί ένα προηγούμενο. Η ισχυρότερη χώρα μπορεί πλέον να εκδίδει ένταλμα σύλληψης για τους ηγέτες μιας ασθενέστερης χώρας και στη συνέχεια να το εκτελεί με καταδρομική επιχείρηση.
ΥΓ2. Μόνον ανόητοι παραλληλίζουν την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία με τη σύλληψη—απαγωγή ενός δικτάτορα.
