Ποιος και πώς θα νικήσει τον ΜητσοτάκηΠέμπτη, 19-Φεβ-2026 00:04 Η πολιτική πραγματικότητα στη χώρα μας έχει εγκλωβιστεί σε αυτό που η πολιτική επιστήμη ονομάζει "ασύμμετρη ηγεμονία". Στην πράξη, αυτό σημαίνει ότι παρά τις φθορές της δεύτερης τετραετίας, την ακρίβεια ή την τραγωδία των Τεμπών, ο Μητσοτάκης παραμένει ο μοναδικός πόλος εξουσίας που εκλαμβάνεται από τους πολίτες ως ικανός να κυβερνήσει. Η κυριαρχία του δεν εδράζεται σε κάποια ιδεολογική υπεροχή της Νέας Δημοκρατίας, αλλά στην ψυχολογία του μέσου ψηφοφόρου που προτιμά την ασφάλεια - ειδικά σε έναν κόσμο του οποίου οι σταθερές δεν υπάρχουν πια - από το ρίσκο αμφίβολων υποσχέσεων. Και αυτό ενισχύεται από το γεγονός ότι ο Μητσοτάκης κατάφερε να ταυτιστεί με την κανονικότητα, μετατρέποντας την πολιτική σύγκρουση σε μια χαώδη διαφορά διαχειριστικής επάρκειας, την ώρα που η αντιπολίτευση πρότεινε ηγέτες χωρίς θεσμικό εκτόπισμα ή αναλώθηκε σε μια στείρα καταγγελτική ρητορική. Για να ηττηθεί αυτό το μοντέλο, απαιτείται ένας αντίπαλος που θα νικήσει τον Μητσοτάκη στο γήπεδό του. Ποιοι εμπιστεύονται τη ΝΔ; Οι αγορές και η μεσαία τάξη (παρά την πολλές φορές αφαιμακτικού χαρακτήρα φορολογία). Εκεί πρέπει να στοχεύει ο φέρελπις διάδοχός του, εξουδετερώνοντας το "οικονομικό βέτο" των αγορών, προσεταιριζόμενος ταυτόχρονα τη μεσαία τάξη, τους νοικοκυραίους. Γιατί, με το δημόσιο χρέος σε πτωτική τροχιά κάτω από το 140% του ΑΕΠ, οποιαδήποτε εναλλακτική πρόταση που υπονοεί δημοσιονομικό εκτροχιασμό ή "λεφτόδεντρα" απορρίπτεται αυτόματα από το εκλογικό σώμα που ξέρει ότι τελικά αυτό θα κληθεί να πληρώσει τις υποσχέσεις των επίδοξων. Ο επόμενος διεκδικητής οφείλει να εγγυηθεί τη δημοσιονομική σταθερότητα με πρωτογενή πλεονάσματα της τάξης του 2,1% - 2,5% και ταυτόχρονα να προτείνει δραστική αλλαγή της παραγωγικής βάσης. Το μοντέλο του τουρισμού και της κατανάλωσης έκλεισε τον κύκλο του και η χώρα πρέπει να επιστρέψει στη νοοτροπία των εξαγωγών και της βιομηχανίας, όπως συνέβαινε πριν το '67, όταν υπήρχε εγχώρια παραγωγή από ψυγεία και πλυντήρια έως κινητήρες και οπλικά συστήματα. Αυτός είναι ο τρόπος για δίκαιη αναδιανομή του εισοδήματος: η πραγματική παραγωγή με μείωση της έμμεσης φορολογίας και του μη μισθολογικού κόστους, που έχει σαν αποτέλεσμα όλο και περισσότεροι πολίτες να "προβιβάζονται” από την κατώτερη στη μεσαία και, γιατί όχι, και στην ανώτερη οικονομική τάξη. Το πρόβλημα της αντιπολίτευσης από το 2019 μέχρι σήμερα, αναφορικά με την εύρεση ικανού αντιπάλου στον Μητσοτάκη, είναι ότι η κοινωνική απήχηση σπάνια μεταφράστηκε σε κυβερνητική εμπιστοσύνη. Οι πολίτες μπορεί να συμπάσχουν με πρόσωπα (βλέπε Καρυστιανού) ή να νιώθουν συμπάθεια για άλλα (βλέπε Κασσελάκη ή και Τσίπρα), αλλά επιλέγουν ηγέτη με κριτήριο την επιχειρησιακή ικανότητα. Αν αρκούσε η συμπάθεια, ο σύντροφος Κουτσούμπας θα ήταν πρωθυπουργός εδώ και χρόνια! Ο ιδανικός αντίπαλος πρέπει να διαθέτει θεσμική σοβαρότητα για να στέκεται διεθνώς χωρίς να προκαλεί αμηχανία, και τεχνοκρατική υπεροχή ώστε να αποδομεί το κυβερνητικό έργο με στοιχεία και όχι με αφορισμούς. Πρέπει να αποδείξει ότι το "Επιτελικό Κράτος" αποτυγχάνει π.χ. στην ασφάλεια και στην ακρίβεια, όπου όντως υπάρχει πρόβλημα, και όχι στην ψηφιοποίηση ή στην υγεία όπου οι πολίτες ζουν τη βελτίωση. Εάν τα επιχειρήματα της αντιπολίτευσης αντιστρατεύονται την πραγματικότητα, είναι σίγουρο ότι οι πολίτες θα προτιμήσουν την πραγματικότητα που ζουν από τον "εφιάλτη” που τους περιγράφεται. Οι ψηφοφόροι του κέντρου, οι οποίοι σχεδόν πάντα καθορίζουν τον νικητή των εκλογών, θα μετακινηθούν μόνο αν αισθανθούν ότι η επιλογή τους δεν αποτελεί άλμα στο κενό, αλλά μια "ασφαλή αναβάθμιση". Και αυτό γιατί το "με ένα νόμο και ένα άρθρο” είναι ακόμα νωπό, μαζί με τα capital control, στη συλλογική μας μνήμη. Αυτή η περίοδος είναι που συνεχίζει να τροφοδοτεί με πολιτικό "καύσιμο” τη Νέα Δημοκρατία και η αντιπολίτευση, λόγω ιδεολογικών εμμονών, δεν τολμά να κάνει ένα άλμα πραγματισμού που θα απαλύνει τη μνήμη των πολιτών και θα την κάνει να την εμπιστευτεί. Γι’αυτό και ο νέος υποψήφιος ηγέτης δεν πρέπει να υπόσχεται την ανατροπή των πάντων, αλλά τη σωστότερη λειτουργία των πάντων. Γιατί ο λαϊκισμός της "διπλανής πόρτας" αποδείχθηκε αναποτελεσματικός απέναντι σε πρωθυπουργούς που εκπέμπουν ισχύ και νικητής δεν θα είναι αυτός που θα πει την καλύτερη ατάκα για το tik-tok αλλά ο "σοβαρός επαγγελματίας” που θα έρθει να διορθώσει τα λάθη του "manager”. Έως ότου αυτό συμβεί και εφόσον η αντιπολίτευση δεν σταματήσει να αναζητά απλώς χαρισματικούς ρήτορες ή πρόσωπα της επικαιρότητας, ο Μητσοτάκης θα παραμένει πολιτικά κυρίαρχος. Οι παγκόσμιες βεβαιότητες πέθαναν και οι σταθερές καταρρέουν. Οι εναλλακτικές λύσεις έχουν πάψει να είναι μόνο ζήτημα ιδεολογίας, αλλά μετατράπηκαν κυρίως σε ζήτημα αξιοπιστίας. Άρα η πολιτική αλλαγή θα προέλθει μόνο από κάποιον που θα πείσει ότι μπορεί να κυβερνήσει με την ίδια ή μεγαλύτερη σοβαρότητα και αποτελεσματικότητα από σήμερα. Συνεπώς, ο πολιτικός αρχηγός που θα νικήσει τον Κυριάκο Μητσοτάκη δεν θα είναι ένας ιδεολογικός αντίποδας, αλλά ένας αποτελεσματικότερος αντίπαλος. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣΣχετικά ΆρθραΚώστας στάλθηκε από το iPhone μου
-- Για να στείλετε ένα μήνυμα και να το διαβάσουν όλοι οι συνδρομητές της λίστας μπορείτε να το στείλετε την διεύθυνση: [email protected] Για το αρχείο της λίστας μπορείτε να επισκεφθείτε τον σύνδεσμο: https://www.mail-archive.com/[email protected]/maillist.html --- Λάβατε αυτό το μήνυμα επειδή έχετε εγγραφεί στην ομάδα "orasi" των Ομάδων Google. Για να απεγγραφείτε απ' αυτή την ομάδα και να σταματήσετε να λαμβάνετε μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου απ' αυτή, στείλτε ένα μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου στη διεύθυνση [email protected]. Για να δείτε αυτή τη συζήτηση, επισκεφτείτε το https://groups.google.com/d/msgid/orasi/9EFD9AC2-899D-4287-84A9-42AFF00E4534%40icloud.com. |
[orasi] Ποιος και πώς θα νικήσει τον Μητσοτάκη
'Konstantinos Theodoropoulos' via orasi Thu, 19 Feb 2026 01:46:06 -0800
Title: Ποιος και πώς θα νικήσει τον Μητσοτάκη
