Πολιτιστική Εταιρεία Πανόραμα Πριν από 3 ώρες, Δημόσια Μπορεί να δυσκολευτείτε να το διαβάσετε. Αλλά πρόκειται για μόλις δύο από τις 4 εισαγωγικές παραγράφους του βιβλίου Ιστορίας της Ε΄ Δημοτικού. Του επίσημου. Αυτού που διαμορφώνει συλλογική εθνική συνείδηση. Μπορεί να μην θέλετε να το διαβάσετε ή να μην θέλετε να το πιστέψετε. Αλλά ας μην παριστάνουμε τις στρουθοκαμήλους. Κάνουμε πάρα πολύ μεγάλο κακό στα παιδιά και στη κοινωνία γενικότερα. Και αν αναρωτηθείτε πώς «τα βυζαντινά χρόνια» διήρκεσαν «16 αιώνες» όπως γράφει το βιβλίο, μην απορήσετε. Δεν είναι το μόνο σουρεαλιστικό ατόπημα του σχολικού, που επιμήκυνε μία ήδη πολύ μεγάλη ιστορική περίοδο (330 – 1453 = 12 αιώνες) κατά 4 αιώνες («146 π.Χ. – 1453 μ.Χ.» όπως γράφεται εδώ). Μικρό ατόπημα: η περίοδος που αναφέρεται, 2ος αι. π.Χ. – 15ος αι. μ.Χ., αθροίζει 17 και όχι 16 αιώνες. Πλημμέλημα θα πείτε. Συμφωνώ. Για 100 χρόνια θα κάνουμε ζήτημα; Ιδού, λοιπόν, μερικά εισαγωγικά, δύο παράγραφοι, από το σχολικό προς (δια βίου) επιμόρφωση: Αγαπητά μας παιδιά της Ε' τάξης Στις δύο προηγούμενες σχολικές χρονιές, στη Γ΄ και τη Δ΄ τάξη, ταξιδέψατε με τα βιβλία της Ιστορίας «στα πολύ παλιά» και στα «αρχαία χρόνια». Γνωρίσατε τόπους, λαούς και ανθρώπους. Ακούσατε, διαβάσατε και μάθατε πολλά για τη ζωή, τα έργα και τον πολιτισμό τους. Στις επισκέψεις σας στα μουσεία και κάποιους ιστορικούς τόπους της περιοχής σας γνωρίσατε από κοντά θαυμαστά δείγματα της ζωής και του πολιτισμού των προγόνων μας, από αυτές τις εποχές. Όλα αυτά πιστεύουμε ότι σας έκαναν καλούς φίλους του μαθήματος της ιστορίας. Φέτος το γοητευτικό ταξίδι της ιστορίας συνεχίζεται «στα βυζαντινά χρόνια». Είναι μια μακρόχρονη περίοδος δεκαέξι αιώνων περίπου (146 π.Χ. - 1453 μ.Χ.). Στο χρονικό αυτό διάστημα συνέβησαν πολλά σημαντικά γεγονότα, ευχάριστα και δυσάρεστα. Τα περισσότερα από αυτά όμως έκαναν καλύτερη τη ζωή των ανθρώπων και κάποια από τα θετικά αποτελέσματά τους χαιρόμαστε και εμείς σήμερα. Η ζωή, τα έργα και ο πολιτισμός των ανθρώπων «στα βυζαντινά χρόνια», λοιπόν, θα είναι το θέμα της φετινής σας ιστορίας και του σχολικού σας βιβλίου.
Επιστρέφω στον σχολιασμό. Το κακούργημα, το δεύτερο κακούργημα μετά το πρώτο, δηλαδή την παραβίαση των χρονικών, ιστορικών και γεωγραφικών ορίων και πολιτισμικών ορίων και θεολογικών και θρησκειολογικών και διοικητικών ορίων, μεταξύ146 προ Χριστού και 330 μετά Χριστόν (το γενέθλιον της Κωνσταντίνου-πόλεως, 11 Μαΐου του 330, όταν για πολλούς μελετητές αρχίζει η Ιστορία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας) κάτι που μπορεί να δημιουργήσει πάρα πολύ σοβαρές διαστρεβλώσεις στον εγκέφαλο του μαθητή, έρχεται και η μηχανική επανάληψη ακόμα και αυτής της λαθεμένης χρονολογίας. Πρόκειται για το 146 π.Χ., τομή στην ιστορία της Νότιας Ελλάδας: τότε, μετά την ήταν των δυνάμεων της Αχαϊκής Συμπολιτείας στη Λευκόπετρα, τη λεηλασία και την καταστροφή σε μεγάλο βαθμό της Κορίνθου από το ρωμαίο στρατηγό Λεύκιο Μόμμιο, η Νότια και η Κεντρική Ελλάδα οργανώθηκαν στη ρωμαϊκή Επαρχία της Αχαΐας. Αλλά αυτή η χρονολογία, το 146 π.Χ., ορίστηκε σαν η χρονιά της επίσημης υποταγής των ελληνικών πόλεων-κρατών στη Δημοκρατία της Ρώμης τον καιρό του βασιλιά Όθωνα, όταν, τη δεκαετία του 1830 γραφτήκαν τα πρώτα σχολικά βιβλία. Τον καιρό του Όθωνα, όμως, τα σύνορα του νεοσύστατου Βασιλείου ξεκινούσαν στα δυτικά από λίγο πιο κάτω από την Άρτα κι έφταναν ανατολικά στην Αμαλιάδα, λίγο πιο κάτω από τον Βόλο΄. Αυτό το τμήμα του ελληνικού κορμού, μαζί με την Πελοπόννησο, υπαγόταν στο πλαίσιο της ρωμαϊκής κατάκτησης του 146 π.Χ. Αλλά καθώς επεκτεινόταν η ελληνική επικράτεια τον 19ο και 20ο αιώνα, το ΣΧΟΛΙΚΟ βιβλίο αγνόησε τα νέα τμήματα (Επτάνησα, Κρήτη, νησιά του Αν. και ΒΑν. Αιγαίου, Μακεδονία, Ήπειρος, Θράκη, Δωδεκάνησα). Θα πείτε, δηλαδή με κάθε νέο έδαφος έπρεπε να αλλάζουμε και την επίσημη χρονολόγηση της ρωμαϊκής κατάκτησης ανάλογα με το πότε πάτησαν οι λεγεώνες την κάθε περιοχή που ενσωματωνόταν στο Βασίλειο των Ελλήνων; Ποτέ των ποτών! Αλλοίμονο και τρισαλίμονο! Μετά όμως το 1912-1913, και την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης και των Ιωαννίνων, θα μπορούσαμε να αναθεωρήσουμε την έως τότε επίσημη χρονολογία (το 146) και να υιοθετήσουμε το 168 π.Χ., όταν μετά την ήττα του Περσέα, βασιλέα της Μακεδονίας, στην Πύδνα, η Μακεδονία περιήλθε στον ρωμαϊκό έλεγχο και χωρίστηκε σε 4 διοικητικές περιφέρειες. Δυο δεκαετίες αργότερα δημιουργήθηκε και η ρωμαϊκή Επαρχία Μακεδονίας με πρωτεύουσα την Πέλλα κι άρχισε η διάνοιξη της διαβαλκανικής Εγνατίας οδού. Τίποτα δεν στάθηκε ικανό να συγκινήσει το Υπουργείο Παιδείας. Ούτε τα «μακεδονικά» στα τέλη του περασμένου αιώνα. Αλλά κι αν δεν ήθελαν να ορίσουν νέα χρονολογία –ίσως για να μην αδικήσουν την Ήπειρο κι άλλα μέρη– ας τοποθετούσαν την υποταγή γενικά στον 2ο π.Χ. αιώνα. Έτσι, θα χωρούσαν τουλάχιστον όλα τα εδάφη που βρίσκονται εντός ελληνικής επικράτειας. Η εμμονή στην Κόρινθο είναι εξοργιστική για πολλούς λόγους και γιατί αποκαλύπτει μία αφόρητη νοητική βαρεμάρα των αρμοδίων σχολικών συμβούλων, σχολικών συγγραφέων, επιθεωρητών πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας. Πάντως όσο και αν υφίσταται αυτή η δημοσιοϋπαλληλική νωθρότητα, η έλλειψη ενδιαφέροντος, η άκριτη επανάληψη των κύριων αξόνων που χαράχτηκαν επί Όθωνος, η αδιαφορία σχετικά με προτάσεις που κάνουν οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί (και ως προς την εκδοτική και τη διδακτική μεθοδολογία), κανείς δεν φανταζόταν ότι θα έφτανε το Υπουργείο να αποδώσει «στα βυζαντινά χρόνια» πέντε παραπάνω αιώνες και, μάλιστα, να τους μειώσει την ίδια στιγμή σε τέσσερις, επειδή κάποιος / κάποιοι δεν ξέρουν ούτε να μετράνε. Παρακαλώ να ξαναδιαβάσετε τις δύο εισαγωγικές παραγράφους του σχολικού (και εκείνο το αξιολάτρευτο: "Όλα αυτά πιστεύουμε ότι σας έκαναν καλούς φίλους του μαθήματος της ιστορίας" "μάμα μία, έλεος). Δημοσιεύουμε και μέρος του «βυζαντινού» εξωφύλλου (φωτ) και συστήνουμε: ψυχραιμία. Όχι όμως και σιωπηρή αποδοχή. Να τελειώσουν πια τα σχολικά εγκλήματα. Να αγωνιστούμε και εναντίον της αφόρητης κακογουστιάς, τσαπατσουλιάς, εκδοτικής αντιδεοντολογίας. [Το παραπάνω καταγγελτικό κείμενο και ο πικρός –αλλά όχι πικρόχολος- σχολιασμός δεν πρέπει να περάσουν ανυπόγραφα στη δημόσια σφαίρα, για αυτό και υπογράφω: Μαριάννα Κορομηλά, 30 Μαΐου 2026. Να εξομολογηθώ επίσης ότι αυτά τα γράφω πάνω από 40 χρόνια. Προσθέτω δε και σαν κραυγή απελπισίας ή για να διασκεδαστούν κάπως ο θυμός και η θλίψη «Αν είσαι μάνα και πονείς, πες μου ποιος είναι ο ‘Λεμονής’ (για να μην γράψω το πραγματικό όνομα, αλλά μόνο κάποιο τυχαίο που κάνει ομοιοκαταληξία και ο νοών νοείτω –ενώ ο αυθεντικός στίχος, πριν τον χρησιμοποιήσει η «Εστία» το 1964 για τον υποτιθέμενο ‘Λεμονή’ ήταν «Αν είσαι μάνα και πονείς, έλα στ’ Ανάπλι να με δεις» δηλ. στις 'ξακουστές' φυλακές. Ψυχραιμία. Ας πάμε και φυλακή, αν είναι να φτιαχτούν νέα βιβλία με σεβασμό και στην Ιστορία και στην εκπαιδευτική κοινότητα. Ακολουθεί το εξώφυλλο…] Φωτογραφία, Μπορεί να είναι εικόνα κείμενο που λέει "ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΑΙΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ Στέφανος Γλεντής Νίκος Νικολόπουλος Ελευθέριος Μαραγκουδάκης Μαρία Νικολοπούλου ΙΣΤΟΡΙΑ Στα βυζαντνά χρόνια" 35 αντιδράσεις 1 σχόλιο 6 κοινοποιήσεις (Πατήστε δύο φορές για να ανοίξετε μια ολόκληρη δημοσίευση ή πατήστε δύο φορές με δύο δάκτυλα για να ανοίξετε το μενού δημοσίευσης) Σκορδίλης Σπύρος -- Για να στείλετε ένα μήνυμα και να το διαβάσουν όλοι οι συνδρομητές της λίστας μπορείτε να το στείλετε την διεύθυνση: [email protected] Για το αρχείο της λίστας μπορείτε να επισκεφθείτε τον σύνδεσμο: https://www.mail-archive.com/[email protected]/maillist.html --- Λάβατε αυτό το μήνυμα επειδή έχετε εγγραφεί στην ομάδα orasi των Ομάδων Google. Για να απεγγραφείτε απ' αυτή την ομάδα και να σταματήσετε να λαμβάνετε μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου απ' αυτή, στείλτε ένα μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου στη διεύθυνση [email protected]. Για να δείτε αυτή τη συζήτηση, επισκεφτείτε το https://groups.google.com/d/msgid/orasi/5B84008F-FB95-4450-A796-87B775D4ED0D%40gmail.com.
