The Upfront Initiative 2026 – Η συμπερίληψη ως ένας διαρκής διάλογος
Για πέμπτη συνεχή χρονιά πραγματοποιήθηκε στις 10 Ιουνίου στο ωδείο Αθηνών το συνέδριο The Upfront Initiative, μια πρωτοβουλία της LiFO και της Tsomokos Communications που είναι αφιερωμένη στη διαφορετικότητα, την ισότητα και τη συμπερίληψη. Το συνέδριο, που έχει πλέον καθιερωθεί ως σημείο συνάντησης ανθρώπων από τον χώρο των επιχειρήσεων, της πολιτικής, της κοινωνίας των πολιτών και της ακαδημαϊκής κοινότητας, φιλοξένησε συζητήσεις γύρω από τις προκλήσεις και τις προοπτικές μιας κοινωνίας που επιδιώκει να γίνει πιο ανοιχτή και προσβάσιμη για όλους.
Στο πλαίσιο του συνεδρίου πραγματοποιήθηκε το πάνελ με θέμα την αναπηρία και τίτλο «όλοι οι καλοί χωράνε;» το οποίο συντόνισαν η Χρυσέλλα Λαγαρία και ο Θοδωρής Τσάτσος, στελέχη της Black Light και podcasters της Lifo.
Στη συζήτηση συμμετείχαν η Μαρία Χατζηιωάννου, (Maria Rolls) content creator και ακτιβίστρια, η Ιωάννα Αναστασοπούλου, προπονήτρια τοξοβολίας στον Φάρο τυφλών της Ελλάδας και ιδρύτρια της πρωτοβουλίας Intention Action Hope, η Στέλλα Τσουκαλά, μαθήτρια και ο Γιάννης Βίτσος, δημοσιογράφος και ακτιβιστής. Μέσα από διαφορετικές αφετηρίες και εμπειρίες, οι συμμετέχοντες συνέβαλαν σε έναν γόνιμο προβληματισμό γύρω από τη θέση των ανάπηρων ατόμων στη σύγχρονη κοινωνία.
Παρότι οι οπτικές που κατατέθηκαν ήταν διαφορετικές, υπήρχε ένας κοινός παρονομαστής που διαπέρασε ολόκληρη τη συζήτηση: η συμπερίληψη δεν είναι κάτι αφηρημένο που επιτυγχάνεται μέσα από ένα εγχειρίδιο πράξεων και συμπεριφορών που κανείς ακολουθεί, αλλά ένας διαρκής διάλογος.
Τα τελευταία χρόνια η αναπηρία είναι περισσότερο παρούσα στον δημόσιο λόγο. Βλέπουμε πιο πολλές αναφορές στα μέσα ενημέρωσης, περισσότερες πρωτοβουλίες από οργανισμούς και επιχειρήσεις και μεγαλύτερη εξοικείωση σε σχέση με το παρελθόν. Η εξέλιξη αυτή είναι αναμφίβολα θετική. Ωστόσο, η ορατότητα από μόνη της δεν αρκεί. Η παρουσία δεν συνεπάγεται απαραίτητα κατανόηση και η αναγνώριση των ανάπηρων ατόμων ως μια ισότιμη – κοινωνική ομάδα, δεν εξασφαλίζει την ουσιαστική συμμετοχή των αναπήρων στο διάλογο για όσα τους αφορούν.
Συχνά η αναπηρία εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται με γενικεύσεις και στερεότυπα. Πολλοί συνεχίζουν να υποθέτουν ότι γνωρίζουν τις ανάγκες των ανθρώπων χωρίς να τους έχουν ακούσει. Έτσι σχεδιάζουν λύσεις χωρίς να έχουν ζητήσει τη γνώμη εκείνων στους οποίους υποτίθεται πως απευθύνονται. Σχεδιάζονται πολύ συχνά πολιτικές για τους ανάπηρους αντί να σχεδιάζονται σε συνεργασία μαζί τους.
Ακριβώς εδώ βρίσκεται και η ουσία της συμπερίληψης. Είναι μια συνεχής διαδικασία διαβούλευσης, ακρόασης και συνεργασίας. Απαιτεί τη συμμετοχή των ίδιων των ατόμων που επηρεάζονται από τις αποφάσεις. Απαιτεί τη διάθεση να αμφισβητήσουμε βεβαιότητες και να αναγνωρίσουμε ότι καμία ομάδα ανθρώπων δεν είναι ομοιογενής.
Η συζήτηση ανέδειξε επίσης την ανάγκη να βλέπουμε την αναπηρία σε όλο το εύρος και την πολυπλοκότητά της. Δεν υπάρχει μία εμπειρία αναπηρίας. Υπάρχουν διαφορετικές πραγματικότητες, διαφορετικές ανάγκες και διαφορετικά εμπόδια. Υπάρχει ορατή και αόρατη αναπηρία.
Η κατανόηση αυτής της πολυμορφίας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για κάθε ουσιαστική προσπάθεια συμπερίληψης.
Το ίδιο ισχύει και για την εκπροσώπηση.
Η παρουσία ανάπηρων ατόμων σε δημόσιους χώρους, οργανισμούς ή μέσα ενημέρωσης έχει αξία μόνο όταν συνοδεύεται από πραγματική δυνατότητα συμμετοχής και επιρροής. Η εκπροσώπηση δεν αφορά μόνο το ποιος φαίνεται, αλλά και το ποιος ακούγεται, ποιος αποφασίζει και ποιος έχει τη δυνατότητα να διαμορφώνει τις εξελίξεις.
Ίσως τελικά η σημαντικότερη διαπίστωση να είναι ότι η συμπερίληψη αρχίζει τη στιγμή που εγκαταλείπουμε την πεποίθηση ότι έχουμε όλες τις απαντήσεις. Όταν επιλέγουμε να ρωτήσουμε αντί να υποθέσουμε. Όταν ακούμε αντί να ερμηνεύουμε. Όταν μετατρέπουμε τον μονόλογο σε διάλογο.
Παρακολουθήστε το video ολόκληρης της συζήτησης πατώντας σε αυτόν τον σύνδεσμο.
Δείτε τις φετινές ομιλήτριες και τους ομιλητές στον σύνδεσμο ΕΔΩ
