Η είδηση παγώνει την κοινωνία. Ένας νέος άνθρωπος 20 χρόνων πέφτει νεκρός από τα πυρά αστυνομικών στο Άργος. Το αμέσως σοκαριστικό είναι όταν γίνεται γνωστό ότι ο νέος που έχασε τη ζωή του ήταν άτομο με αναπηρία στο φάσμα του αυτισμού. Η οργή είναι απόλυτα δικαιολογημένη για τον αυτονόητο λόγο ότι χάνεται μια ανθρώπινη ζωή από ανθρώπους που, από τη φύση της θέσης τους, έχουν ως αποστολή την προστασία του πολίτη, έχοντας το νόμιμο δικαίωμα άσκησης βίας. Για αυτό και μόνο είναι απόλυτα δικαιολογημένη η απαίτηση των πολιτών για την πλήρη διερεύνηση των συνθηκών υπό τις οποίες τόσο άδικα και δυστυχώς αμετάκλητα αφαιρέθηκε μια ανθρώπινη ζωή.
Φυσικά, αυτό δεν μπορεί να γίνει με γενικεύσεις και υπεραπλουστεύσεις, ότι από τη μία πλευρά είναι οι αστυνομικοί «πιστολέρο», κάτι που έχει αποτυπωθεί στο γνωστό και διαχρονικό σύνθημα «μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι». Γιατί καθημερινά οι αστυνομικοί βρίσκονται στους δρόμους διακινδυνεύοντας τη ζωή τους, χωρίς να ξέρουν αν στο τέλος της βάρδειας θα γυρίσουν στο σπίτι τους, απέναντι σε κάθε κακοποιό. Στη συζήτηση παρεμβαίνει και ο δήμαρχος του Άργους, ο οποίος, με τον πλέον απαράδεκτο και λανθασμένο τρόπο, μας λέει ότι άτομα με αναπηρία και, εν πάση περιπτώσει, με «προβληματική συμπεριφορά» δεν θα πρέπει να κυκλοφορούν ανάμεσά μας, νομίζοντας ότι με αυτόν τον τρόπο υπερασπίζεται τους αστυνομικούς. Κρίσιμο στοιχείο για την πλήρη κατανόηση της υπόθεσης είναι το αν και κατά πόσο οι αστυνομικοί γνώριζαν, ή είχαν οποιαδήποτε ένδειξη, τη στιγμή της επέμβασης, ότι είχαν να αντιμετωπίσουν άτομο με αναπηρία στο φάσμα του αυτισμού και όχι έναν κοινό κακοποιό που αρνείται τον έλεγχο για οποιονδήποτε λόγο. Η διάκριση αυτή είναι καθοριστική, γιατί διαφορετική είναι η ευθύνη αν υπήρχαν ενδείξεις που αγνοήθηκαν, και διαφορετική αν δεν υπήρχε κανένας τρόπος επιτόπου αναγνώρισης της κατάστασης. Στο σημείο αυτό ανοίγει και ένα ευρύτερο ζήτημα που αφορά τις λεγόμενες αόρατες αναπηρίες, ιδιαίτερα τις ψυχικές και το φάσμα του αυτισμού, οι οποίες, σε αντίθεση για παράδειγμα με την οπτική αναπηρία που έχει το αναγνωρίσιμο λευκό μπαστούνι, δεν διαθέτουν κανένα αντίστοιχο εξωτερικό σημάδι αναγνώρισης. Θα μπορούσε να εξεταστεί η καθιέρωση ενός προαιρετικού, διακριτικού σήματος αναγνώρισης για άτομα με αόρατες αναπηρίες, κατά το πρότυπο αντίστοιχων πρωτοβουλιών που εφαρμόζονται ήδη σε άλλες χώρες. Ένα τέτοιο σήμα όμως δεν αρκεί από μόνο του, καθώς σε μια στιγμή έντασης το ίδιο το άτομο μπορεί να μην είναι σε θέση να το επιδείξει ή να ανταποκριθεί όπως θα αναμενόταν. Για αυτό, το κρίσιμο στοιχείο παραμένει η εκπαίδευση των ίδιων των αστυνομικών, η οποία θα πρέπει να καλύπτει ευρύτερα την αναγνώριση και τη διαχείριση κάθε περίπτωσης όπου η μη αναμενόμενη συμπεριφορά ενός ατόμου, είτε λόγω αναπηρίας, είτε λόγω ψυχικής κρίσης, είτε λόγω χρήσης ουσιών, απαιτεί διαφορετική προσέγγιση από αυτήν που θα ακολουθούσαν απέναντι σε έναν συνειδητά επικίνδυνο δράστη. Η ικανότητα αποκλιμάκωσης και αξιολόγησης της κατάστασης πριν από την προσφυγή σε βία πρέπει να αποτελεί βασικό πυλώνα της εκπαίδευσης κάθε αστυνομικού. Ο καλύτερος τρόπος υπεράσπισης και απόδοσης δικαιοσύνης είναι η πλήρης διαλεύκανση των συνθηκών υπό τις οποίες χάθηκε αμετάκλητα μια ανθρώπινη ζωή, καθώς και το αν και κατά πόσο ακολουθήθηκαν οι κανονισμοί εμπλοκής που προβλέπονται σε τέτοιες περιπτώσεις. Κώστας στάλθηκε από το iPhone μου -- Για να στείλετε ένα μήνυμα και να το διαβάσουν όλοι οι συνδρομητές της λίστας μπορείτε να το στείλετε την διεύθυνση: [email protected] Για το αρχείο της λίστας μπορείτε να επισκεφθείτε τον σύνδεσμο: https://www.mail-archive.com/[email protected]/maillist.html --- Λάβατε αυτό το μήνυμα επειδή έχετε εγγραφεί στην ομάδα orasi των Ομάδων Google. Για να απεγγραφείτε απ' αυτή την ομάδα και να σταματήσετε να λαμβάνετε μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου απ' αυτή, στείλτε ένα μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου στη διεύθυνση [email protected]. Για να δείτε αυτή τη συζήτηση, επισκεφτείτε το https://groups.google.com/d/msgid/orasi/DD073453-B254-4AE5-B160-53A0ECFD00AE%40icloud.com.
