Γιατί τα «πλουσιόπαιδα» της Αμερικής σοσιαλίζουνΟταν δημοσιοποιήθηκε ότι ένας από τους συμπροέδρους του παραρτήματος των Δημοκρατικών Σοσιαλιστών της Αμερικής (DSA) στη Νέα Υόρκη μένει σε μια μεζονέτα αξίας 1,5 εκατ. δολαρίων στο Μπρούκλιν που του αγόρασαν οι εκατομμυριούχοι γονείς του, οι επικριτές της μεγαλύτερης σοσιαλιστικής πολιτικής οργάνωσης της Αμερικής (μετράει περισσότερα από 100.000 μέλη) δεν άφησαν την ευκαιρία να πάει χαμένη. Πρώτη η New York Post ειρωνεύτηκε τον 38χρονο Γκουστάβο Γκορντίγιο επειδή «καταφέρεται εναντίον των πλουσίων και της ιδιοκτησίας» ενώ ο ίδιος απολαμβάνει απροκάλυπτα την εξαιρετική γενναιοδωρία του πατέρα του. Η αποδοκιμασία εντάθηκε όταν το συντηρητικό νεοϋορκέζικο ταμπλόιντ αποκάλυψε πως, πέρα από τις σπουδές του στο Γέιλ, ο Γκορντίγιο είχε εγκαταλείψει επίσης ένα πρόγραμμα μαθητείας που είχε αρχίσει να παρακολουθεί για να γίνει ηλεκτρολόγος. «Αρα αυτό το κομμούνι αποβλήθηκε επειδή δεν έκανε τη δουλειά που απαιτούνταν», έγραψε στο X η Κέιτι Πάβλιτς, παρουσιάστρια του NewsNation. Πάντως ο ίδιος ανέφερε σχετικά ότι η απόφασή του να εγκαταλείψει την εκπαίδευση ως ηλεκτρολόγος ήταν μεν «δύσκολη», αλλά την πήρε ώστε να μπορεί να ασκεί απερίσπαστος τα καθήκοντά του ως ηγετικό στέλεχος των Δημοκρατικών Σοσιαλιστών της Αμερικής. Βέβαια, ο Γκουστάβο Γκορντίγιο δεν είναι ο μοναδικός προβεβλημένος «αριστερός» που κατηγορείται ότι στην πραγματικότητα είναι ένα καλομαθημένο πλουσιόπαιδο που παριστάνει τον ριζοσπάστη της εργατικής τάξης. Εως ότου η υποψηφιότητα του καταρρεύσει πλήρως (έπειτα από εναντίον του καταγγελίες για σεξουαλική κακοποίηση) ο Γκρέιαμ Πλάτνερ, ο οποίος διεκδικούσε την εκλογή του στη Γερουσία με τους Δημοκρατικούς, παρουσιαζόταν συστηματικά από τους αντιπάλους του ως γόνος εύπορης οικογένειας που απλώς υποδυόταν τον άνθρωπο του μόχθου φορώντας φθηνά ρούχα. Πράγματι, ο παππούς του ήταν διάσημος αρχιτέκτονας, το εστιατόριο της μητέρας του ήταν ο κύριος πελάτης της μονάδας καλλιέργειας στρειδιών που είχε στήσει, ενώ ο πατέρας του ήταν εκείνος που τον βοήθησε να αποκτήσει το δικό του σπίτι, όπως έκανε και ο πατέρας του Γκορντίγιο. Παρόμοιες επικρίσεις είχε δεχτεί και ο Ζοχράν Μαμντάνι κατά την προεκλογική εκστρατεία του για τη δημαρχία της Νέας Υόρκης. Οι επικριτές του τού καταλόγιζα ότι δήλωνε σοσιαλιστής ενώ ο διακεκριμένος πανεπιστημιακός (στο Κολούμπια) πατέρας του και η πολυβραβευμένη (και στις Κάννες και στη Βενετία) κινηματογραφίστρια μητέρα του ήταν «ζάπλουτοι», τόσο ώστε να μπορούν να διατηρούν, μεταξύ άλλων, μια βίλα στην Ουγκάντα. Η αριστερή στροφή και οι «σοσιαλιστές με Subaru»Περισσότερο λάδι στη φωτιά έριξε μια σειρά από νίκες που σημείωσαν σε εσωκομματικές αναμετρήσεις των Δημοκρατικών (ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών του ερχόμενου Νοεμβρίου) σοσιαλιστές υποψήφιοι. Αρκετά συντηρητικά και μετριοπαθή μέσα ενημέρωσης παρουσίασαν αυτές τις σημαντικές, ομολογουμένως, επιτυχίες ως αποτέλεσμα της κινητοποίησης λευκών, εύπορων και μορφωμένων νεαρών ατόμων. Οντως, σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα στοιχεία της ίδιας της οργάνωσης, περίπου οκτώ στα δέκα μέλη των Δημοκρατικών Σοσιαλιστών της Αμερικής (το 77%) είναι λευκοί, ενώ πάνω από το 80% των μελών ηλικίας 25 ετών και άνω διαθέτουν τουλάχιστον ένα πτυχίο πανεπιστημίου. Αυτό σημαίνει πως, εάν στους κόλπους των Δημοκρατικών βρίσκεται πράγματι σε εξέλιξη –όπως παρατηρήσαν πρόσφατα οι New York Times– μια ενδοπαραταξιακή εξέγερση που στρέφει το κόμμα σε περισσότερο ριζοσπαστικές, αριστερές θέσεις (όπως το Tea Party είχε στρέψει δεξιότερα τους Ρεπουμπλικανούς), αυτή τροφοδοτείται από δυσαρεστημένους πολίτες νεαρής ηλικίας με πανεπιστημιακή μόρφωση, πολλοί από τους οποίους είναι σχετικά ευκατάστατοι. Ο Τζέι Κάσπιαν Κανγκ του New Yorker αποκαλεί τους εν λόγω ψηφοφόρους «σοσιαλιστές με Subaru», έχοντας κατά νου μορφωμένους ανθρώπους που έχουν αρκετά χρήματα για να αγοράζουν αυτοκίνητα μεσαίας κατηγορίας και να τρώνε σε καλά εστιατόρια, αλλά πιθανόν να μην έχουν δικό τους σπίτι και να μην αισθάνονται οικονομικά ασφαλείς. Η επαγγελματική-διοικητική τάξηΣίγουρα «οι αιχμές κατά σοσιαλιστών, όπως ο Γκορντίγιο, των οποίων η ταύτιση με την εργατική τάξη μοιάζει αμφίβολη, είναι κατανοητές», σχολιάζει από την πλευρά του ο Τάιλερ Οστιν Χάρπερ του The Atlantic. Θεωρεί, ωστόσο, πως η εστίαση στις αντιφάσεις των αριστερών –πολιτικών και ψηφοφόρων– που προέρχονται από εύπορες οικογένειες αποσπά την προσοχή από ένα πιο ενδιαφέρον και, ενδεχομένως, πιο διαφωτιστικό ερώτημα: Γιατί ολοένα περισσότεροι νεαροί προνομιούχοι Αμερικανοί έλκονται από μια πολιτική που επιδιώκει να αποδομήσει το σύστημα από το οποίο οι ίδιοι έχουν επωφεληθεί; Επιστρέφοντας στο πρόσφατο παρελθόν, o Χάρπερ γράφει ότι το 1977, σε ένα δοκίμιό τους στο περιοδικό Radical America (δεν εκδίδεται πια), ο κλινικός ψυχολόγος Τζον Ερενράιχ και η τότε σύζυγός του Μπάρμπαρα Ερενράιχ, συγγραφέας και πολιτική ακτιβίστρια, εκ των πιο επιφανών μελών των Δημοκρατικών Σοσιαλιστών εκείνη την εποχή, επινόησαν τον όρο «επαγγελματική-διοικητική τάξη» (professional-managerial class), θέλοντας να περιγράψουν τον ολοένα αυξανόμενο αριθμό Αμερικανών με πανεπιστημιακή μόρφωση, κύριο επαγγελματικό εφόδιο των οποίων είναι η γνώση. Μιλώντας γενικά και με βάση την ανάλυση των Ερενράιχ, τα μέλη της εν λόγω τάξης τείνουν να ασκούν επαγγέλματα που όχι μόνο διατηρούν, αλλά και εμπλουτίζουν την καπιταλιστική κουλτούρα, καθώς και τις όποιες αξίες της· είναι γιατροί, δικηγόροι, διαφημιστές, τεχνολόγοι, εκπαιδευτικοί, δημοσιογράφοι κ.ο.κ., που αποδεικνύουν με τη δουλειά τους ότι ο καπιταλισμός μπορεί προσφέρει στους ανθρώπους «ζωές γεμάτες πολιτιστικές εμπειρίες, σωματική υγεία και πνευματικά ερεθίσματα, καθώς και τεχνολογίες που καθιστούν την καθημερινότητα ευκολότερη», όπως σημειώνει ο δημοσιογράφος του The Atlantic (και πρώην πανεπιστημιακός με ειδίκευση στις περιβαλλοντικές σπουδές). Οταν οι υπερασπιστές του καπιταλισμού χάνουν την πίστη τουςΣύμφωνα με τους Ερενραϊχ, στον 20ο αιώνα αυτή η επαγγελματική-διοικητική τάξη διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο, έμμεσα και ενίοτε ρητά, στη διατήρηση της πίστης της κοινής γνώμης στον καπιταλισμό. Σήμερα, όμως, η στροφή ολοένα περισσότερων μελών της προς την Αριστερά δείχνει ότι δεν είναι πλέον ιδιαίτερα πρόθυμα να επιτελούν αυτήν την αποστολή: σύμφωνα με πρόσφατη δημοσκόπηση του YouGov για λογαριασμό του CBS News, μεταξύ των υποστηρικτών των Δημοκρατικών, ενός κόμματος στο οποίο κυριαρχούν τα μέλη της επαγγελματικής-διοικητικής τάξης, «πολύ θετική» ή «κάπως θετική» άποψη για τον καπιταλισμό έχει πλέον μόλις το 32%, την ώρα που το αντίστοιχο ποσοστό για τον σοσιαλισμό είναι 58%, ενώ μεταξύ των Δημοκρατικών με πανεπιστημιακή μόρφωση ξεπερνάει το 70%. Προφανώς ριζοσπάστες, ακόμη και αντικαπιταλιστές, μεταξύ των επαγγελματιών της γνώσης υπήρχαν και κατά του διάρκεια του προηγούμενου αιώνα στην Αμερική, ιδιαίτερα στον ακαδημαϊκό χώρο. Ωστόσο η σημερινή στροφή τους προς την Αριστερά είναι πρωτοφανής στην αμερικανική ιστορία (έως τα μέσα της δεκαετίας του 2000 οι ψηφοφόροι με πανεπιστημιακή μόρφωση ήταν πιθανότερο να υποστηρίζουν τους Ρεπουμπλικανούς παρά τους Δημοκρατικούς). «Το αξιοσημείωτο, λοιπόν, όσον αφορά την επαγγελματική-διοικητική τάξη του 21ου αιώνα, είναι ότι οι άνθρωποι που καλούνται να υπερασπίζονται τον καπιταλισμό ενώπιον της κοινής γνώμης έχουν χάσει την πίστη τους σε αυτόν. Πολλά μέλη της σημερινής αυτής τάξης είναι αποστάτες, και αυτή η αποστασία αξίζει να ληφθεί σοβαρά υπόψη ως χαρακτηριστικό ενός οικονομικού συστήματος που αδυνατεί να πείσει ακόμη και τους απολογητές του», σχολιάζει ο Τάιλερ Οστιν Χάρπερ. «Τι περιμένετε να πιστεύουν;»«Ενας δάσκαλος που αναγκάζεται να πληρώνει από την τσέπη του τα σχολικά είδη, ένας βοηθός καθηγητή που διδάσκει σε τρία πανεπιστήμια ώστε να τα βγάζει πέρα, ένας κοινωνικός λειτουργός που στηρίζει τους περιθωριοποιημένους, μια νοσηλεύτρια της οποίας το νοσοκομείο εξαγοράστηκε από κάποιο fund, ένας ομοσπονδιακός υπάλληλος που βλέπει τα λόμπι να αχρηστεύουν τους κανόνες ασφαλείας, ένας μηχανικός δεδομένων που συμμετέχει στην ανάπτυξη ενός προϊόντος το οποίο δίνει συμβουλές αυτοκτονίας σε εφήβους, ένας φοιτητής που φορτώνεται εξοντωτικά δάνεια για να πάρει ένα πτυχίο που δεν του εγγυάται πλέον την είσοδο στη μεσαία τάξη – τι θα έπρεπε να πιστεύουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι για τον καπιταλισμό στη σημερινή του μορφή;», συνεχίζει αμείλικτα. «Τι περιμένετε να πιστεύουν; Και γιατί θεωρείται υποκρισία, αντί για μια απολύτως δικαιολογημένη ηθική στάση, το γεγονός ότι ορισμένα μέλη της επαγγελματικής-διοικητικής τάξης καταλήγουν στο συμπέρασμα πως η ασχήμια που συναντούν στους χώρους εργασίας τους, στα γραφεία των πολυεθνικών και στην καθημερινότητά τους αποτελεί σύμπτωμα ενός συστήματος που χρειάζεται γενναία, έως και δομική, μεταρρύθμιση;», διερωτάται (με όλα όσα επισημαίνει να μην αφορούν, προφανώς, μόνον τις ΗΠΑ). Ο αρθρογράφος του The Atlantic αναγνωρίζει ότι ορισμένοι από τους «σοσιαλιστές με Subaru» της Αμερικής δεν αποκλείεται να υποστηρίζουν προοδευτικές, ριζοσπαστικές απόψεις απλώς επειδή το κάνουν οι φίλοι τους, επειδή είναι της μόδας. Πολλά, όμως, μέλη της «επαγγελματικής-διοικητικής» τάξης που πλέον τείνουν προς τον σοσιαλισμό είναι πολύ πιθανό να καταλήγουν ειλικρινά, με βάση την προσωπική τους εμπειρία, στο ηθικό συμπέρασμα ότι ο σύγχρονος καπιταλισμός νοσεί βαριά και χρειάζεται άμεσα εξυγίανση. «Εχω βιώσει την οικονομική ζωή σε αυτή τη χώρα από πολλές διαφορετικές θέσεις, οπότε γνωρίζω ότι πολλές φορές είναι θέμα τύχης το αν κάποιος θα είναι οικονομικά ασφαλής – και αυτό είναι άδικο», δήλωσε ο Γκουστάβο Γκορντίγιο εξηγώντας γιατί αποφάσισε να ενταχθεί στις τάξεις των Δημοκρατικών Σοσιαλιστών της Αμερικής. Ακολούθησε το Protagon στο Google News Πρόσθεσε το Protagon ως προτιμώμενη πηγή στη Google Κώστας στάλθηκε από το iPhone μου
-- Για να στείλετε ένα μήνυμα και να το διαβάσουν όλοι οι συνδρομητές της λίστας μπορείτε να το στείλετε την διεύθυνση: [email protected] Για το αρχείο της λίστας μπορείτε να επισκεφθείτε τον σύνδεσμο: https://www.mail-archive.com/[email protected]/maillist.html --- Λάβατε αυτό το μήνυμα επειδή έχετε εγγραφεί στην ομάδα "orasi" των Ομάδων Google. Για να απεγγραφείτε απ' αυτή την ομάδα και να σταματήσετε να λαμβάνετε μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου απ' αυτή, στείλτε ένα μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου στη διεύθυνση [email protected]. Για να δείτε αυτή τη συζήτηση, επισκεφτείτε το https://groups.google.com/d/msgid/orasi/19F779C1-7A79-4659-8793-B430D8DCC4EA%40icloud.com. |
[orasi] Γιατί τα «πλουσιόπαιδα» της Αμερικής σοσιαλίζουν | Protagon.gr
'Konstantinos Theodoropoulos' via orasi Wed, 02 Sep 2026 23:40:48 -0700
Title: Γιατί τα «πλουσιόπαιδα» της Αμερικής σοσιαλίζουν
