Σάκης Κουρουζίδης
Πριν από 19 ώρες, Δημόσια
Περισσότερα
Για την τρομοκρατία, Ελλάδα - Ιταλία, συγκρίσεις.
Επειδή συχνά γίνεται λόγος για τη διαφορετική στάση της Ιταλίας στην
αντιμετώπιση του ανάλογου φαινομένου της τρομοκρατίας, θέλω να επαναφέρω ένα
παλαιότερο κείμενό μου για το θέμα.
Πριν παραθέσω τα δύο κείμενα που εκφράζουν αυτό που έγινε στην Ιταλία, να
καταθέσω και κάποια συμπληρωματικά.
Διαβάστε στη συνέχεια, και κάντε τις συγκρίσεις με τους αμετανόητους και
"αξιοπρεπείς", δηλαδή αυτούς που αρνούνται να αλλάξουν τις "ιδέες" τους. Η
εμμονή στις "ιδέες" της δολοφονίας, της ληστείας και του φτηνού και χυδαίου
βερμπαλισμού, ως απόδειξη συνέπειας -"ο ορισμός της αξιοπρέπειας" είπαν
κάποιοι!
Η Αντριάνα Φαράντα δίνει μαθήματα αξιοπρέπειας από τη πλευρά ενός θύτη.
Στην Ιταλία αρνήθηκαν να διαπραγματευτούν με τους τρομοκράτες, Ο Ενρίκο
Μπερλιγκουέρ, όταν δολοφονήθηκε ο Μόρο, κάλεσε το γιο του και του είπε ότι αν
βρεθεί ο ίδιος σε ανάλογη θέση, να μην διαπραγματευτεί με τους τρομοκράτες
ακόμα και αν τελικά τον δολοφονήσουν.
Εδώ, οι εγχώριοι εκτελεστές της 17 Νοέμβρη, εκδίδουν βιβλία σε γνωστούς
εκδοτικούς οίκους, προλογίζουν άλλα, συνομιλούν με δημοσιογράφους, μόλις το
2016, όπου μας λέει ότι "πάλι τα ίδια θα έκανα" ή "«Σκοπός μας είναι και τα
μέσα μας»!
Στο βιβλίο: Δημήτρης Κουφοντίνας 13 απαντήσεις, μια συζήτηση με τον Τάσο Παππά,
Εκδ. Μονοπάτι, 2016, οι "13 απαντήσεις" συνοψίζονται στα περιεχόμενα του
βιβλίου:
"Πρόλογος: Κοινωνική διαπάλη και (η) τραγικότητα (Γιώργος Σταματόπουλος)
Εισαγωγή (Τάσος Παππάς)
1. «Πάλι τα ίδια θα 'κανα»
2. «Το μεγάλο, το ωραίο και το συγκλονιστικό»
3. «Η διάβαση του Ρουβίκωνα έχει πάντα προσωπικό κόστος»
4. «Άλλο οι αποσταμένοι και άλλο οι αποστάτες»
5. «Πολύμορφη δράση για να πληγεί το δόγμα της αδυναμίας»
6. «Όποτε η Αριστερά συμφιλιώθηκε με τη Δεξιά εμείς χάσαμε»
7. «Καπιταλισμός και Δημοκρατία είναι έννοιες ασύμβατες»
8. «Να θυμίσουμε τον Μαρξ: Η αποθάρρυνση της εργατικής τάξης είναι ασύγκριτα
μεγαλύτερη συμφορά από τον χαμό οποιουδήποτε αριθμού ηγετών»
9. «Τα σχέδια καμιά φορά μένουν στα χαρτιά»
10. «Σκοπός μας είναι και τα μέσα μας»
11. «Ποινικοί -πολιτικοί: Ίδια η φυλακή - άλλη η ταυτότητα των πολιτικών
κρατουμένων»
12. «Μια συμβολή παλιών γκεβαρικών στους νέους κύκλους»
13. «Τίποτα δεν πάει χαμένο - Όλα συνεχίζονται»
Μόλις πέρυσι, εκδίδεται το βιβλίο: Δημήτρης Κουφοντίνας, Η γεωπολιτική της 17Ν,
εκδ. Μονοπάτι 2020
Το 2014, οι εκδόσεις Λιβάνη, εκδίδουν το βιβλίο του Δημήτρη Κουφοντίνα με τον
τίτλο: "Γεννήθηκα 17 Νοέμβρη", 480 σελίδες.
Εκτός από τον εκδότη, το ενδιαφέρον είναι ότι το βιβλίο προλογίζει και
επιμελείται ο Νίκος Γιαννόπουλος, ιδρυτικό στέλεχος της συνιστώσας τότε του
ΣΥΡΙΖΑ, «Ρόζα»!
Αλλά και παλαιότερα, λίγο μετά την καταδίκη του (2007), ο γνωστός εκδοτικός
οίκος Οδυσσέας (Μυρσίνη Ζορμπά), εκδίδει το βιβλίο "Marta Harnecker,
Πραγματοποιώντας το αδύνατο", με μετάφραση και πρόλογο του Δ. Κουφοντίνα! (το
αλίευσε σε μια διαφήμιση στο Αντί ο Γ.Ζ.)
Θυμίζω, ακόμη, ότι το 2016 χρησιμοποιήθηκαν αποσπάσματα από βιβλίο του Ξηρού,
σε παράσταση του Εθνικού Θεάτρου, η οποία ύστερα από τη γενική κατακραυγή
αποσύρθηκε από το ίδιο το Εθνικό Θέατρο.
Και ένα τελευταίο για τους μάρτυρες στη δίκη της 17 Νοέμβρη. Είναι γνωστό ότι
κατέθεσαν και αρκετά μέλη του ΣΥΡΙΖΑ, οι περισσότεροι γιατί γνώριζαν κάποιους
από τους κατηγορούμενους και είχαν κάτι να καταθέσουν -θυμίζω πως δεν
καταδικάστηκαν όλοι οι κατηγορούμενοι.
Υπήρχε όμως και ένας, ο Χριστόφορος Παπαδόπουλος, στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ και
βουλευτής του στην προηγούμενη βουλή, ο οποίος εμφανίστηκε στο δικαστήριο και
απαντώντας στις ερωτήσεις του προέδρου του δικαστηρίου, δήλωσε ότι δεν γνωρίζει
κανέναν από τους κατηγορούμενους και δεν έχει να καταθέσει οτιδήποτε για κάποια
από τις πράξεις που τους αποδίδονται. Και όταν ο απορών πρόεδρος τον ρώτησε τι
πήγε να κάνει στο δικαστήριο, απάντησε ότι πήγε να δηλώσει τη συμπαράστασή του
στα δικαιώματα των δικαζομένων!
Όλα αυτά, λειτουργούν υπέρ της άμβλυνσης του αποτρόπαιου χαρακτήρα των πράξεων
των δολοφόνων της 17 Νοέμβρη, αλλά και του ίδιου του φαινομένου της
τρομοκρατίας.
Αυτή η οργάνωση δολοφόνων, τότε που είχαν συλληφθεί τα βασικά της στελέχη, είχε
αποδειχθεί ιδιαίτερα «σπάταλη». Ενώ μέχρι τη σύλληψή τους δεν είχαν αναλάβει
την ευθύνη για καμιά ληστεία (στο πλαίσιο της επικοινωνιακής πολιτικής της
οργάνωσης, προφανώς!), στη συνέχεια, τα μέλη της ομολόγησαν δεκάδες ληστείες,
από τις οποίες το ταμείο της οργάνωσης τροφοδοτήθηκε με εκατοντάδες εκατομμύρια
δρχ. (1,5 δις σύμφωνα με κάποιους υπολογισμούς). Με δεδομένο τον «εθελοντικό»
χαρακτήρα της συμμετοχής στις δραστηριότητες της οργάνωσης και με δεδομένο,
επίσης, ότι τα μέσα που χρησιμοποιούσαν στις επιχειρήσεις τους (όπλα,
μεταφορικά μέσα) ήταν προϊόν κλοπής -«δωρεάν», δηλαδή- τα ποσά αυτά φαίνονται
απίστευτα μεγάλα.
Τι να απέγινε άραγε το "ταμειακό υπόλοιπο" της οργάνωσης;
Οι ποινές που «επέβαλε» η 17 Νοέμβρη, πέραν της μεγαλομανίας που κρύβουν οι
αυταπάτες για τις ολιγομελείς πρωτοπορίες που είναι ταγμένες να αλλάξουν τον
κόσμο και πέραν ακόμη του προφανούς ερωτήματος για το ποιος δικάζει και
επιβάλει ποινές, έρχονται από ένα πολιτισμικό παρελθόν.
Η ποινή του θανάτου έχει πάψει να ισχύει εδώ και κάποιες δεκαετίες σε πολλές
κοινωνίες. Από την κατάργηση της ποινής του θανάτου δεν εξαιρέθηκε καμία πράξη,
κανένα αδίκημα και κανένας φορέας αξιόποινης πράξης. Η ουσία της αντίληψης
αυτής εντάσσεται σε ένα πολιτισμικό άλμα που συντελείται στον πλανήτη και το
οποίο περιλαμβάνει την μη καταδίκη χωρίς δίκη, την μη απόδοση συλλογικής
ευθύνης, αλλά μόνον απόλυτα προσωποποιημένης, τον σεβασμό των δικαιωμάτων των
υποδίκων και των κρατουμένων, τα άλλα ατομικά και συλλογικά δικαιώματα. Η
υιοθέτηση και χρήση μεθόδων από έναν πολιτισμό του παρελθόντος, καθιστά τους
φορείς αυτών των πρακτικών συντηρητικούς, αναχρονιστές, συνοδοιπόρους με
ανάλογες πρακτικές που θα βρει κανείς στα πιο αυταρχικά καθεστώτα της υφηλίου.
Εδώ, ο σύγχρονος πολιτισμός έχει καταργήσει την ποινή του θανάτου και
κατοχυρώνει τα δικαιώματα των κατηγορουμένων και των καταδικασμένων, ακόμα και
αυτών που δεν τα σεβάστηκαν, αυτών που αναφέρονται σε πολιτισμικά
χαρακτηριστικά μιας προηγούμενης φάσης του πολιτισμού μας.
Όλα αυτά δεν καταγράφονται επειδή θα έπρεπε να παίξουν κάποιο ρόλο στη νομική
αντιμετώπιση της τρέχουσας κατάστασης. Όχι, η αντιμετώπιση του αιτήματος του
Δ.Κ. θα πρέπει να γίνει με τα ισχύοντα στη δημοκρατία μας και με βάση τους
ισχύοντες νόμους, αποκλειστικά.
Όμως, η στάση όλων, και κυρίως των κομμάτων και των άλλων οργανώσεων, με αφορμή
αυτό το αίτημα, κρίνεται και με βάση όλα αυτά. Σε αυτούς απευθύνονται οι
παρατηρήσεις και όσα προηγήθηκαν.
.....
Διαβάστε το κείμενο του γιου του Άλντο Μόρο, αλλά πιο πολύ της Αντριάνα
Φαράντα, του ηγετικού στελέχους των Ερυθρών Ταξιαρχιών.
Η τραγωδία του θύτη, πιο σπαρακτική από αυτήν των συγγενών του θύματος... Η
συνείδηση της τραγωδίας που προκάλεσε ως ανώτερη μορφή αξιοπρέπειας. Το
μεγαλείο της "μεταμέλειας", πολιτικά, ηθικά, ανθρώπινα...
Τα κείμενα είχαν δημοσιευτεί στα Νέα.
40 χρόνια από τη δολοφονία του Άλντο Μόρο
Ο ένας είναι ο Τζοβάνι Μόρο, γιος του πρώην πρωθυπουργού της Ιταλίας που το
1978 απήχθη από τις Ερυθρές Ταξιαρχίες που τον σκότωσαν ύστερα από 54 ημέρες
αιχμαλωσίας. Η άλλη είναι η Αντριάνα Φαράντα, μέλος της οργάνωσης, η οποία
διαδραμάτισε πρωταγωνιστικό ρόλο στην ομηρεία του Μόρο. Ο,τι ακολουθεί είναι
ένα απάνθισμα από τις συνεντεύξεις που παραχώρησαν στη «Ρεπούμπλικα» και στην
περίπτωση της Φαράντα από παλαιότερη συνέντευξή της στον υπογράφοντα για τον
«Ταχυδρόμο»
Περικλής Δημητρολόπουλος
- Τζοβάνι Μόρο
«Ο πατέρας μου είναι παρών σαν φάντασμα»
«Η μνήμη εκείνης της εποχής είναι μια μαύρη τρύπα. Τρία πράγματα, τρεις
παθογένειες έχουν γεμίσει αυτήν την τρύπα. Η σιωπή - δεν μιλάει κανείς. Η
ντροπή - είναι σαν να είμαστε όλοι ένοχοι για κάτι. Και, τώρα τελευταία, η
νοσταλγία. Ούτε η σιωπή, ούτε η ντροπή, αλλά ούτε ασφαλώς και η νοσταλγία μας
βοηθούν να καταλάβουμε τι είχε συμβεί τότε. Κι αυτό είναι ακριβώς το πρόβλημα:
δεν έχουμε καταλάβει ποιος κέρδισε τον πόλεμο και από ποιον πρέπει να γραφτεί η
ιστορία. Δεν είναι καν σαφές τι πόλεμος ήταν εκείνος.
Γι' αυτό ο πατέρας μου είναι συνεχώς παρών στην πολιτική σκηνή αυτά τα σαράντα
χρόνια. Αλλά είναι παρών σαν φάντασμα. Τι είναι τα φαντάσματα; Νεκροί που
τριγυρνούν για να θυμίσουν ότι οι άλλοι κάτι τους χρωστούν και ότι το χρέος
αυτό δεν έχει ακόμη ξεπληρωθεί. Δεν είναι ήσυχοι και δεν αφήνουν στην ησυχία
τους εκείνους που είναι ζωντανοί. Είναι έτσι ακριβώς. Και είναι κοινή
πεποίθηση, ακόμη και για κάποιον σαν και εμένα που δεν είναι φανατικός των
θεωριών συνωμοσίας, ότι έχουν μείνει σκιές γύρω από την απαγωγή και τη
δολοφονία του Άλντο Μόρο, ζητήματα που δεν έχουν ξεκαθαριστεί, αντιφάσεις και
εξηγήσεις χωρίς λογική. Κι όλα αυτά μολονότι υποτίθεται ότι οι ένοχοι έχουν
δικαστεί και καταδικαστεί.
Ένας από τους λόγους για τους οποίους δεν απελευθερωνόμαστε από εκείνο το
φάντασμα είναι ότι η δημόσια συζήτηση παραμένει όμηρος δυο αντιθετικών θέσεων.
Από τη μία πλευρά είναι η παρασκηνιολογία για την οποία οτιδήποτε είναι εμφανές
δεν είναι αλήθεια και είναι αλήθεια μόνο ό,τι δεν είναι εμφανές. Για όλα, με
άλλα λόγια, ευθύνονται κάποιες σκοτεινές δυνάμεις. Από την άλλη πλευρά, είναι ο
ρεβιζιονισμός, δηλαδή η αντίληψη ότι είναι θεμιτό να δίνεις εξηγήσεις με
πράγματα που δεν εξηγούν τίποτε. Είναι οι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος. Γιατί
και στις δυο περιπτώσεις η πραγματικότητα πέφτει θύμα των προκαταλήψεών μας.
Ο πατέρας μου θα μπορούσε να είχε σωθεί. Και σήμερα, έπειτα από σαράντα
ολόκληρα χρόνια, το ερώτημα εάν με ενδιαφέρει περισσότερο η δικαιοσύνη ή η
αλήθεια είναι ψευδεπίγραφο. Γιατί μόνο με την αλήθεια μπορεί να υπάρξει
δικαιοσύνη. Είναι μόνο η αλήθεια που αποδίδει δικαιοσύνη».
-Αντριάνα Φαράντα
«Η βία, η ένοπλη δράση, προδίδει τους στόχους σου»
«Θυμάμαι ότι όσο περνούσαν οι μέρες της απαγωγής τόσο ο εξαφανιζόταν ο
πολιτικός Μόρο και αναδυόταν ο άνθρωπος. Εγώ σήμερα θεωρώ τερατώδες να στερείς
τη ζωή από οποιονδήποτε. Αλλά το να σκοτώνεις έναν φυλακισμένο είναι το πιο
τρομερό πράγμα που μπορείς να κάνεις. Εκτέλεση, μα τι λέξη… Εμείς αγωνιζόμασταν
για να καταργηθεί η θανατική ποινή στην Αμερική και μετά κάναμε τα ίδια.
Συναντήθηκα με τη Μαρία Φίντα, την κόρη του Άλντο Μόρο, στις αρχές της
δεκαετίας του 1980. Ήρθε να με βρει στη φυλακή. Ήταν μια στιγμή γεμάτη ένταση.
Εκείνη έσπασε πρώτη τη σιωπή γιατί εγώ δεν μπορούσα να μιλήσω. Από τότε
αναπτύξαμε μια επαφή, όσο μας επιτρέπει η καθημερινότητα. Δεν μπορώ να πω αν
ένιωσα πως με συγχώρησε. Δεν το ζήτησα ποτέ επειδή, αν ζητήσεις συγγνώμη από
κάποιον που δεν είναι έτοιμος να σου τη δώσει, μπορεί να προκαλέσεις επιπλέον
πόνο. Ίσως μεγαλύτερη σημασία από τη συγχώρεση να έχει η συμφιλίωση.
Αλλά δεν ήταν ούτε η έγνοια για συγχώρεση ούτε η επιθυμία μου για συμφιλίωση
που με έκανε να πουλήσω το σπίτι μου για να διαθέσω τα χρήματα στα θύματα. Με
οδήγησε το χρέος που αισθανόμουν ότι είχα απέναντί τους. Πίστεψα ότι όφειλα ένα
είδος αποζημίωσης σε κάποιους ανθρώπους που είχαν περισσότερη ανάγκη από εμένα.
Φυσικά, καμία αποζημίωση δεν μπορεί να γιατρέψει τον πόνο και το πένθος. Το
έκανα όταν έμαθα ότι κάποιες οικογένειες θυμάτων της τρομοκρατίας είχαν μεγάλες
οικονομικές δυσκολίες. Δεν μπορούσα να κάνω κάτι περισσότερο από αυτό γιατί
εκείνο το σπίτι ήταν η μοναδική μου περιουσία.
Οι αιτίες για να πει κανείς ότι καταφεύγει στη βία δεν εξαντλούνται ποτέ, όχι
μόνο στην Ελλάδα και την Ιταλία, αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο. Το πρόβλημα
είναι ότι η βία δεν λύνει αυτά τα προβλήματα. Έπειτα από αυτήν την προσωπική
διαδρομή θα έλεγα ότι η βία φτάνει να ακυρώσει τους σκοπούς για τους οποίους
υποτίθεται ότι καταφεύγεις στη χρήση της. Η βία προδίδει τους στόχους σου. Η
ένοπλη δράση, η παρανομία και η απομόνωση είναι αδύνατον να δώσουν μια
διαφορετική ποιότητα στην κοινωνία, τη ζωή στην καθημερινότητα. Αποτύχαμε τότε
γιατί καταλήξαμε να κάνουμε έναν ιδιωτικό πόλεμο με το κράτος που από ένα
σημείο και μετά δεν αφορούσε κανέναν».
Φωτογραφία, Μπορεί να είναι εικόνα κείμενο
Φωτογραφία, Μπορεί να είναι εικόνα κείμενο που λέει "ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑΣ 13
ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ Μια συζήτηση με τον ΤΑΣΟ ΠΑΠÎΑ ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΠΙΩΡΓΟΣ ΣΤΑΜΑΤΟΠΟΥΛΟΣ
μονοπάτι"
Φωτογραφία, Μπορεί να είναι εικόνα 1 άτομο και κείμενο
31 σχόλια
26 κοινοποιήσεις
107 αντιδράσεις
Αντιδράστε
(two finger double tap to interact with this post)
________
Orasi mailing list
για την διαγραφή σας από αυτή την λίστα στείλτε email στην διεύθυνση
[email protected]
και στο θέμα γράψτε unsubscribe
Για να στείλετε ένα μήνυμα και να το διαβάσουν όλοι οι συνδρομητές της λίστας
στείλτε email στην διεύθυνση
[email protected]
διαβάστε τι συζητά αυτή η λίστα
http://hostvis.net/mailman/listinfo/orasi_hostvis.net
Για το αρχείο της λίστας
http://www.mail-archive.com/[email protected]/
Εναλλακτικό αρχείο:
http://hostvis.net/pipermail/orasi_hostvis.net/
παλαιότερο αρχίο (έως 25/06/2011)
http://www.freelists.org/archives/orasi
__________
NVDA δωρεάν αναγνώστης οθόνης ένα πρόγραμμα ανοιχτού λογισμικού
http://www.nvda-project.org/
_____________
Τα ηχογραφημένα βιβλία με φυσική φωνή που ανεβαίνουν στις βιβλιοπροτάσεις
προσφέρονται από τις βιβλιοθήκες που λειτουργούν οι φορείς των τυφλών ενώ Για
να κατεβάσετε τον σχετικό κατάλογο επισκεφθείτε το
http://www.hostvis.net/audiobooks/katalogos.zip
____________
