https://www.liberal.gr/
Το φιλελεύθερο Χονγκ Κονγκ που χάνεται Γράφει ο James Pethokoukis Για δεκαετίες, το Χονγκ Κονγκ ήταν κάτι σαν ένα ιδεολογικό Κάμελοτ για τους συντηρητικούς και τους φιλελεύθερους - ένα προπύργιο φιλελευθερισμού και καπιταλισμού της αγοράς περιτριγυρισμένο από τον κομμουνισμό. Χωρίς φυσικούς πόρους, το Χονγκ Κονγκ φαινόταν να αποδεικνύει ότι το μεγαλύτερο προτέρημα που μπορεί να διαθέτει μια χώρα είναι η ελευθερία. Όπως ο αρχισυντάκτης του HumanProgress, Marian K. Tupy έγραψε το 2020: “Για τους κλασικούς φιλελεύθερους, το Χονγκ Κονγκ λειτούργησε ως φάρος ελπίδας για μισό αιώνα. Ο Μεγάλος Πέτρος λέγεται πως οικοδόμησε την Αγία Πετρούπολη για να είναι ‘το παράθυρο της Ρωσίας στη Δύση’. Το Χονγκ Κονγκ υποτίθεται πως ήταν το παράθυρο του φιλελευθερισμού στο μέλλον. Ο αμύθητος πλούτος της πόλης βασίστηκε σε τέσσερις πυλώνες του κλασικού φιλελευθερισμού: το περιορισμένο κράτος, τη νομοκρατία, το ελεύθερο εμπόριο και τη δημοσιονομική σύνεση. Και αυτό απέδωσε! Ελπίζαμε και ο υπόλοιπος κόσμος να ακολουθήσει ένα παρόμοιο μονοπάτι”. Αυτός ο θαυμασμός οδήγησε περισσότερες από μία φορές ανθρώπους της δεξιάς να φανταστούν ένα μεγάλο πείραμα που θα μετέτρεπε την πόλη της Ουάσινγκτον σε ένα Χονγκ Κόνγκ στον Ποτόμα, ένα μέρος χαμηλών φόρων - ή και ενιαίου φόρου! - χαλαρών ρυθμίσεων και επιχειρηματικής ενεργητικότητας. Και δεν θα επωφελούταν από αυτό μόνο η Ουάσινγκτον, όπως υποστήριζε σ’ εκείνο το άρθρο του 2014 ο P.J. O’Rourke στη Wall Street Journal: “Το Ντιτρόιτ είναι όμορφο - αν και μάλλον θα πρέπει κανείς να είναι παιδί των βιομηχανικών μεσοδυτικών ΗΠΑ, όπως εγώ, για να διακρίνει αυτή την ομορφιά. Όπως μπορεί να έχετε ακούσει, η πόλη αντιμετωπίζει προβλήματα. Στο τέλος του φορολογικού έτους 2013, το Ντιτρόιτ είχε έναν ισολογισμό με χρέη 9,05 δις δολαρίων. Ο διαχειριστής εκτάκτων αναγκών της πόλης Kevyn Orr, εκτιμά το μακροπρόθεσμο χρέος στα 18 δις δολάρια. Εγώ όμως ξέρω πώς να διορθώσουμε το Ντιτρόιτ, καθώς μου θυμίζει ένα άλλο αγαπημένο μου μέρος - το Χονγκ Κονγκ… Τα οικονομικά του Χονγκ Κονγκ θα σήμαιναν τον περιορισμό των προνοιακών και επιδοματικών προγραμμάτων των ΗΠΑ, όμως οι κάτοικοι του Ντιτρόιτ φαίνεται ότι ήδη έχουν βρει τις τρύπες στο δίχτυ κοινωνικής ασφάλειας. Το 44% ζει κάτω από το όριο της φτώχειας. Θα μπορούσαν όμως να επωφεληθούν από τις θέσεις εργασίας και το εμπόριο σε μια ζωντανή, και απαλλαγμένη από τους φόρους οικονομία τύπου Χονγκ Κονγκ”. Κατά τη διάρκεια της διαμάχης που οδήγησε στις εκλογές του Brexit, πολλοί υποστηρικτές της εξόδου του Ηνωμένου Βασιλείου από την ΕΕ προερχόμενοι από τη δεξιά υποστήριξαν ότι αν η χώρα αποσπαστεί από το ευρωπαϊκό ρυθμιστικό υπερκράτος, μια Βρετανία απαλλαγμένη από τις αλυσίδες της θα επέστρεφε στις ρίζες της, στην ανάληψη ρίσκου και στο ελεύθερο εμπόριο. Το Λονδίνο θα γινόταν ένα Χονγκ Κονγκ στον Τάμεση. Με την Κίνα να φιλοξενεί ξανά τους Ολυμπιακούς Αγώνες, σκέφτηκα να κοιτάξω τις επιδόσεις του Χονγκ Κονγκ την τελευταία φορά που είχαμε Αγώνες στην Κίνα. Βεβαίως, το 2008, οι Θερινοί Αγώνες συνέπεσαν με τη δυναμική επανείσοδο της Αναδυόμενης Κίνας στην παγκόσμια σκηνή, με πολλούς στη δύση να ελπίζουν ακόμη ότι η Κίνα θα ακολουθήσει άλλες ασιατικές χώρες όπως η Νότια Κορέα και η Ιαπωνία και θα εξελιχθεί σε μια δημοκρατική καπιταλιστική κοινωνία. Ο φετινός Δείκτης Οικονομικής Ελευθερίας από το Heritage Foundation κατατάσσει το Χονγκ Κονγκ στην πρώτη θέση, με επιδόσεις πάνω από 90 (με το 100 την ανώτερη δυνατή επίδοση) στην Ελευθερία του Εμπορίου, τη Δημοσιονομική Ελευθερία, τα Ιδιοκτησιακά Δικαιώματα, και την Εργασιακή Ελευθερία. Από την έκθεση αυτή: “Η μέση ασιατική χώρα έχει σημαντικά χαμηλότερες επιδόσεις σε τέσσερα πεδία: την ελευθερία των επενδύσεων, τη χρηματοπιστωτική ελευθερία, τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα και την ελευθερία από τη διαφθορά. Αυτό καταδεικνύει ότι οι ασιατικές χώρες θα μπορούσαν να προοδεύσουν περισσότερο ενισχύοντας τους τραπεζικούς και επενδυτικούς θεσμούς τους, εμπλουτίζοντας ίσως τη διαφάνεια και την εταιρική διακυβέρνηση. Το Χονγκ Κονγκ είναι σαφώς ένα λαμπρό παράδειγμα προς μίμηση. Έχοντας τις καλύτερες επιδόσεις σε τέσσερις από τις 10 παραμέτρους, το Χονγκ Κονγκ για μια ακόμη φορά γίνεται η οικονομία - πρότυπο για την οικονομική ελευθερία ανά τον κόσμο”. Το Χονγκ Κονγκ εμφανιζόταν σ’ αυτόν τον δείκτη για 25 χρόνια μέχρι το 2021, όταν το Heritage το απέκλεισε γιατί “εξελίξεις τα τελευταία χρόνια καταδεικνύουν χωρίς αμφιβολία ότι οι πολιτικές του ελέγχονται εντέλει από το Πεκίνο”. Παρεμπιπτόντως, η τρέχουσα κατάταξη της Κίνας στον δείκτη είναι στην 156η θέση, στη κατηγορία “καταπιεσμένη”. Ξανά από τον Δείκτη Οικονομικής Ελευθερίας: “Τα τελευταία πέντε χρόνια, η οικονομική ανάπτυξη της Κίνας έχει επιβραδυνθεί, με τη μεγαλύτερη επιβράδυνση να σημειώνεται το 2020. Ο μέσος πενταετής ρυθμός ανάπτυξης της Κίνας είναι σήμερα ο μισός απ’ ό,τι πριν από μια δεκαετία. Η οικονομική ελευθερία κορυφώθηκε στην Κίνα το 2020 μετά από μια δεκαετή σταδιακή άνοδο. Αυτή η βελτίωση πλέον σβήστηκε, σε μεγάλο βαθμό λόγω των έντονα επιδεινόμενων επιδόσεων τα πεδία της δικαστικής αποτελεσματικότητας και της δημοσιονομικής υγείας, και η Κίνα έπεσε στην κατηγορία των “καταπιεσμένων” χωρών. Η εμπορική ελευθερία παραμένει σχετικά ισχυρή, αλλά η απουσία επενδυτικής και χρηματοπιστωτικής ελευθερίας είναι σοβαρά εμπόδια για την ενίσχυση της παραγωγικότητας και της ανάπτυξης”. Καθώς συνεχίζεται η καταστολή των ελευθεριών της πόλης-κράτους του Χονγκ Κονγκ υπό την κινεζική κυριαρχία (ελευθερίες που γρήγορα εξατμίζονται), το Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας μετασχηματίζει το Χονγκ Κονγκ σε ένα παράδειγμα αυταρχισμού. Μπορεί κάποια μέρα να αποκατασταθεί η ελευθερία; Γράφει ο Tupy: “Παραδόξως, ήταν η Λαίδη Θάτσερ εκείνη που, υποτασσόμενη στην πραγματικότητα, δέχθηκε να επιστρέψει την αποικία στους κομμουνιστές δεσπότες το 1997 - με την προϋπόθεση ότι το Χονγκ Κονγκ θα παρέμενε αυτόνομο μέχρι το 2047. Ίσως, πίστευε ότι ο χρόνος θα μετέτρεπε την Κίνα σε μια πλούσια και ελεύθερη χώρα. Στην περίπτωση αυτή, είχε δίκιο μόνο ως προς το ήμισυ. Σήμερα, οι προσφάτως πλουτίσαντες και γεμάτοι αυτοπεποίθηση κάτοικοι της ηπειρωτικής Κίνας στραγγαλίζουν την ελευθερία και τη ζωτικότητα της πόλης - 27 χρόνια μπροστά από το πρόγραμμα. Βραχυμεσοπρόθεσμα, τα σύννεφα που σκεπάζουν την πόλη του Χονγκ Κονγκ είναι πολύ σκοτεινά. Μακροπρόθεσμα, ποιος ξέρει; Ο Πάλμερστον δεν μπορούσε να προβλέψει την άνοδο του Χονγκ Κονγκ. Ποιοι είμαστε εμείς για να προβλέψουμε την καταστροφή του; Τίποτα δεν είναι μόνιμο - ούτε καν οι τύραννοι στο Πεκίνο!” *Ο James Pethokoukis είναι αρθρογράφος και μπλόγκερ στο American Enterprise Institute (ΑΕΙ). *Το άρθρο δημοσιεύθηκε στα αγγλικά στις 15 Φεβρουαρίου 2022 και παρουσιάζεται στα ελληνικά με την άδεια του American Enterprise Institute και τη συνεργασία του ΚΕΦίΜ - Μάρκος Δραγούμης. Κώστας στάλθηκε από το iPhone μου ________ Orasi mailing list για την διαγραφή σας από αυτή την λίστα στείλτε email στην διεύθυνση [email protected] και στο θέμα γράψτε unsubscribe Για να στείλετε ένα μήνυμα και να το διαβάσουν όλοι οι συνδρομητές της λίστας στείλτε email στην διεύθυνση [email protected] διαβάστε τι συζητά αυτή η λίστα http://hostvis.net/mailman/listinfo/orasi_hostvis.net Για το αρχείο της λίστας http://www.mail-archive.com/[email protected]/ Εναλλακτικό αρχείο: http://hostvis.net/pipermail/orasi_hostvis.net/ παλαιότερο αρχίο (έως 25/06/2011) http://www.freelists.org/archives/orasi __________ NVDA δωρεάν αναγνώστης οθόνης ένα πρόγραμμα ανοιχτού λογισμικού http://www.nvda-project.org/ _____________ Τα ηχογραφημένα βιβλία με φυσική φωνή που ανεβαίνουν στις βιβλιοπροτάσεις προσφέρονται από τις βιβλιοθήκες που λειτουργούν οι φορείς των τυφλών ενώ Για να κατεβάσετε τον σχετικό κατάλογο επισκεφθείτε το http://www.hostvis.net/audiobooks/katalogos.zip ____________
