Ο Dale Carnegie, είχε πει : «Υπάρχουν τέσσερις, και μόνο τέσσερις, τρόποι με τους οποίους ερχόμαστε σε επαφή με τον κόσμο. Μας αξιολογούν και μας κατατάσσουν σύμφωνα με αυτές: τι κάνουμε, ποια είναι η εξωτερική μας εμφάνιση, τι λέμε και πώς το λέμε». Το θέμα είναι ότι αυτοί οι τέσσερις παράγοντες, μπορεί να μας οδηγήσουν σε τελείως λανθασμένα συμπεράσματα, ανάλογα με τον βαθμό επηρεασμού μας από αυτά. Έτσι, αν για παράδειγμα δούμε έναν άνθρωπο με πολύ όμορφη εξωτερική εμφάνιση, ίσως να μην σχηματίσουμε απαραίτητα μια καλή γνώμη γι αυτόν, μα σίγουρα θα μας προϊδεάσει θετικά, χωρίς αυτό να σημαίνει, πως σε βάθος χρόνου δεν θα μας απογοητεύσει με την συμπεριφορά του. Η αλήθεια είναι, ότι πάντα κρίνουμε τους ανθρώπους που απαρτίζουν τον κοινωνικό μας περίγυρο και με βάση την κρίση μας αυτή, τους κατατάσσουμε: σε φίλους, γνωστούς, ανθρώπους που αν τύχει να τους συναντήσουμε κάπου θα τους πούμε ένα γεια και ανθρώπους που ακόμα και αν τους συναντούσαμε πολύ απλά θα αλλάζαμε δρόμο. Χωρίς βέβαια να σημαίνει απαραίτητα πως η παραπάνω άποψη που έχουμε σχηματίσει για τους άλλους,είναι σωστή. Ίσως είναι λάθος, ίσως όμως και όχι. Προσωπικά πιστεύω πως είναι ιδιαίτερα σημαντικό, να συμπεριλαμβάνουμε στο στενό μας περιβάλλον, ανθρώπους που εμπιστευόμαστε, που μαζί τους νιώθουμε άνετα και που σαφώς μας κάνουν ευτυχισμένους. Στις διαπροσωπικές σχέσεις, για μένα, δεν χωρούν συμβιβασμοί. Πλέον όμως, ακόμα και οι διαπροσωπικές σχέσεις εκσυγχρονίστηκαν. Δημιουργήθηκαν διάφορα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, μα και άλλα διαδικτυακά μονοπάτια (forums, chat rooms κτλ), που αν μη τι άλλο έδωσαν στην επικοινωνία μια άλλη – πιο μοντέρνα- διάσταση. Αναμφισβήτητα, εκμηδένισαν τις αποστάσεις, μήπως όμως εκμηδένισαν και όλα τα όμορφα που συνοδεύουν την επικοινωνία αυτό καθ’ αυτό; Γιατί για παράδειγμα, οι διάφορες γκριμάτσες του προσώπου αντικαταστάθηκαν από «φατσούλες» του msn (το οποίο πλέον αντικαταστάθηκε απ’ το skype), τα πειραχτικά σκουντήματα στον ώμο, από δονήσεις και πολλές λέξεις άλλαξαν (όπως για παράδειγμα το «τέλος πάντων» που μετατράπηκε σε «τέσπα»). Σαφώς και δεν τα καταδικάζω. Το διαδίκτυο από μόνο του δεν έχει χαρακτήρα, και κατ’ επέκταση ούτε τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, εμείς τους δίνουμε χαρακτήρα, ανάλογα με το πώς και το γιατί τα χρησιμοποιούμε. Μην ξεχνάμε πως μεγάλο μέρος της κοινωνίας χρησιμοποιεί το διαδίκτυο αποκλειστικά και μόνο για την μεγάλη ποσότητα και ποικιλία πληροφοριών που μπορεί να συναντήσει κανείς στις σελίδες του. Επιπροσθέτως, υπάρχουν άνθρωποι που επωφελούνται απ’ τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να επικοινωνήσουν με γνωστούς και φίλους που βρίσκονται μακριά. Στον αντίποδα όμως, υπάρχουν και εκείνοι που εκμεταλλεύονται την «επιλογή στην ανωνυμία» για να στοχεύσουν σε αδύναμες ομάδες ανθρώπων, όπως γυναίκες, παιδιά κτλ. Δεν είναι τυχαίοι όλοι εκείνοι οι βιασμοί για τους οποίους έχουμε ακούσει και ούτε η «βία» έστω και η λεκτική που έχουν δεχτεί πολλοί άνθρωποι μέσω του ίντερνετ. Εθισμός; Ίσως τελικά, να είναι μια μορφή εθισμού, μιας και σου επιτρέπει να πλασάρεις το πιο τρελό σου ψέμα ως αδιάσειστη αλήθεια. Μιας και σου δίνει την δυνατότητα να «υπάρξεις», έτσι όπως θες, χωρίς περιορισμούς, ακόμα και αν οι αποκλίσεις σε αυτό που θα παρουσιάσεις είναι πολύ μεγάλες σε σχέση με την πραγματική σου ζωή. Μια κάποια αποξένωση σαφώς και έχει δημιουργηθεί, κανείς δεν μπορεί να το αρνηθεί. Ένα κοινωνικό “σχίσμα” που σε σχέση και με την πολύπλευρη κρίση την οποία βιώνουμε ίσως και να έχει καταστροφικά αποτελέσματα αν δεν το διαχειριστούμε σωστά και ψύχραιμα. Συχνό φαινόμενο αποτελεί πια το γεγονός να βλέπουμε λέξεις όπως «φιλία», «αγάπη», «έρωτας» πλέον να λέγονται πιο εύκολα, άκριτα. Δεν σε κάνει όμως φίλο με κάποιον ένα αίτημα φιλίας στο facebook ή ένα follow στο twitter, σε κάνουν καταστάσεις που δοκιμάζουν τα όρια σας και στιγμές μοναδικές που δημιουργούν αναμνήσεις που θα μείνουν για πάντα. Δεν λέει τίποτα το να συνομιλήσεις με κάποιον online, το θέμα είναι αν η επικοινωνία σας είναι ουσιαστική και μπορεί να περάσει στο επόμενο στάδιο : αυτό της αλληλεπίδρασης πρόσωπο με πρόσωπο. Και έχουμε φτάσει σε σημείο, (γιατί ας μην κρυβόμαστε, πολλοί χρησιμοποιούμε τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ο καθένας φυσικά για δικούς του λόγους) να βλέπεις ανθρώπους που δεν το κάνουν για επικοινωνία ή για τον χαβαλέ που λέμε, αλλά το κάνουν γιατί με αυτό τον τρόπο καταφέρνουν ίσως να πουν πράγματα, να εκφράσουν απόψεις ή να καλύψουν συναισθηματικά κενά που στην κανονική τους ζωή δεν θα μπορούσαν. Τους βλέπεις παραδείγματος χάριν, να ανεβάζουν φωτογραφίες και να αποσκοπούν στα like. Να προσθέτουν χίλια άτομα, απλά για να δείξουν ότι είναι «αποδεκτοί», ότι «αρέσουν». Ίσως με αυτό τον τρόπο στιγμιαία, φαινομενικά, να καλύπτονται κάποια συναισθηματικά κενά, μα αυτά είναι συναισθήματα που κρύβουν αλήθεια όταν συναντώνται στην πραγματικότητα και όχι σε γκρίζες ηλεκτρονικές «πραγματικότητες» που το συναίσθημα όσο να’ ναι δεν είναι τόσο κατανοητό. Νομίζω πως την στιγμή που θα συνειδητοποιήσουμε πως δεν γίνεται να είμαστε αρεστοί σε όλους, θα γίνουμε πιο ευτυχισμένοι. Και σαν άνθρωποι και σαν κοινωνία. Εγώ προσωπικά μέσα απ’ το διαδίκτυο, έχω γνωρίσει , συνομιλήσει και ανταλλάξει απόψεις με πολύ αξιόλογους ανθρώπους που ίσως να μην είχα καταφέρει να το κάνω αλλιώς. Ωστόσο, δεν έχουν όλοι μοιραστεί τόσο μετρημένες και ουδέτερες εμπειρίες και ούτε όλες οι δικές μου “συναναστροφές” ήταν ρόδινες, μιας και πολλές φορές που γνώρισα ανθρώπους που είχα συνομιλήσει μαζί τους διαδικτυακά(επί φιλικού πάντα επιπέδου, γιατί δεν πιστεύω πως μπορεί πέρα από εκτίμηση και συμπάθεια να αναπτυχθεί κάτι περαιτέρω online) , έπεσα απ’ τα σύννεφα. Ωστόσο προτιμώ να εστιάσω στις θετικές επιδράσεις που είχα, όπως για παράδειγμα το blog μου και όλους τους όμορφους ανθρώπους που έχω γνωρίσει. Θεωρώ πως το πιο σοφό είναι να χρησιμοποιούμε τόσο το διαδίκτυο όσο και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με σύνεση και μέτρο. Δεν είναι ανάγκη να αποκλείσουμε τον εαυτό μας απ’ τον εκσυγχρονισμό, δίνοντας όμως την απαραίτητη προσοχή ώστε να μην γίνουμε έρμαια του και καταλήξουμε κλεισμένοι σε διαδικτυακές «φυλακές». Φοβάμαι ωστόσο. Φοβάμαι πως το αύριο θα έρθει με την μορφή ενός status και εγώ θα πρέπει να συμβιβαστώ με το πάτημα ενός κουμπιού. Like, γιατί το dislike πληγώνει… άγγελος ________ Orasi mailing list για την διαγραφή σας από αυτή την λίστα στείλτε email στην διεύθυνση [email protected] και στο θέμα γράψτε unsubscribe Για να στείλετε ένα μήνυμα και να το διαβάσουν όλοι οι συνδρομητές της λίστας στείλτε email στην διεύθυνση [email protected] διαβάστε τι συζητά αυτή η λίστα http://hostvis.net/mailman/listinfo/orasi_hostvis.net Για το αρχείο της λίστας http://www.mail-archive.com/[email protected] παλαιότερο αρχίο (έως 25/06/2011) http://www.freelists.org/archives/orasi __________ NVDA δωρεάν αναγνώστης οθώνης ένα πρόγραμμα ανοιχτού λογισμικού http://www.nvda-project.org/ __________ Για καλή Ελληνική και ξένη μουσική, Θεατρικά έργα από το ελληνικό και παγκόσμιο ρεπερτόριο επισκεφθείτε το http://www.isobitis.com Φιλοξενείται δωρεάν από τον server της orasi mailing list http://www.hostvis.net ______________
