-Κάτσε. -Δεν θέλω να κάθομαι άλλο, να προχωρήσω θέλω. Καθισμένοι σε ένα παγκάκι που του κάνει παρέα η ερημιά και η παγωνιά κάθισαν για να μιλήσουν για τις μέρες τους, τις νύχτες τους, τους εαυτούς τους. Και ας μην είναι τίποτα ιδιαίτερο, αυτό το μέρος φάνηκε να είναι το μόνο που μπορούν να απεγκλωβίσουν τις αλήθειες τους και να τις αφήσουν πια να ξεθυμάνουν. Το φως πάνω απ' το παγκάκι τρεμοπαίζει. Σαν να υποδηλώνει την παρουσία κάποιου δαίμονα που ήρθε να πάρει δυο ψυχές και να πληρώσει μία. Ο αέρας κόπασε, θα πήγε να ξεκουραστεί σε κάνα καπηλειό από αυτά που τα σκοτάδια του 'χουν μάθει. Μαχαίρι κρατά απόψε η νύχτα και κόβει τις άκρες απ' τις σιωπές σαν κανίβαλος που πετσοκόβει ανθρώπινες σάρκες. -Βλέπεις; Όλα άλλαξαν απ' την τελευταία φορά που ήμασταν εδώ. -Δωσ' μου ένα τσιγάρο πριν συνεχίσεις. -Μα δεν καπνίζεις εσύ. Δεν κάπνιζες. -Και όμως πολλές φορές λερώθηκα με στάχτη. (Την νύχτα την τύλιξε το κρύο και μόνη καθώς ένιωσε, αφέθηκε στα χάδια του.) Εκείνη απόψε στέκεται αγέρωχη, με μια σιγουριά αντάμα που κανείς δεν ξέρει πως την γνώρισε. Έσκυψε να πάρει το τσιγάρο και τον κόκκινο αναπτήρα που ήταν μέσα απ' την ζελατίνη του πακέτου. Όταν έσκυψε εκείνος βρήκε ευκαιρία και μύρισε για λίγο τα μαλλιά της , σαν εθισμένος που ήθελε την δόση του. Άναψε με δυσκολία το τσιγάρο και το έβαλε στο στόμα της. Η πικρίλα απ' το φίλτρο δεν της έκανε αίσθηση, μα η νικοτίνη την ενόχλησε. Την ένιωσε που κατέβηκε απ' το λαιμό της όταν κατάπιε το σάλιο της, την αισθάνθηκε όταν μαχαίρωσε τα πνευμόνια της για λίγο, όταν έφτασε εκεί. Έβηξε δυο φορές και τον κοίταξε. -Και τώρα; Είσαι καλά; -Καλά. εσύ; -Ε. και εγώ. Στις δύο τελευταίες απαντήσεις κοιτάζονταν στα μάτια. Τα αναγνώρισαν τα ψέματα, δεν τα σχολίασαν όμως. Τα μάτια του, της είπαν «Σ' αγαπώ» και τα δικά της, λίγο πριν ο εγωισμός κλείσει τα βλέφαρα, απάντησαν το ίδιο. Τα μάτια, που οι συζητήσεις τους ήταν πάντα ειλικρινείς, αυτά είπαν και πάλι την αλήθεια, χωρίς να ανακατέψουν λέξεις και σημεία στίξης. Μόνο κάποια ερωτηματικά αλλά δεν βαριέσαι. -Φοβάσαι; Είναι κάποια βράδια που το κρεβάτι είναι τόσο άδειο που φοβάμαι. -Φοβάμαι. Είναι κάποια βράδια που ο εαυτός μου είναι τόσο άδειος που ναι, φοβάμαι. Έσκυψαν τα κεφάλια. Μια συγχρονισμένη κίνηση ντροπής που αποδεικνύει πως ξέρουν πια .ξέρουν. Ανακυκλώνονται οι σκέψεις τους μέσα στο μυαλό και αυτοί παριστάνουν τους ανήξερους. Λέω θα μιλήσουν, μα δεν μιλούν. Λέω θα φωνάξουν και αυτοί σιωπούν. Αγαπήστε άνθρωποι τι φοβάστε. Υποχωρήστε, μην είστε δειλοί. Αφεθείτε. το έχετε ανάγκη. -Χθες ξέρεις.. -Άστο δεν το προλάβαμε το χθες. -Μα. -Σςςς άστο. -Στίχους γράφεις ακόμα; -Μπα. δεν θέλει η ψυχή να μαρτυρήσει όσα έχει μέσα της. Τρέχει η ώρα. Έχει πολλά να χωρέσει στο πρόγραμμα και πρέπει να προλάβει. Θα προλάβει όμως; Θα την αφήσει η ζωή; Γιατί όλο κάνει νέες προτάσεις και αυτές οι προσθήκες επιβαρύνουν τον χρόνο, τρελαίνουν τις στιγμές. Ετεροχρονισμένες σκέψεις ενός μυαλού που συνεχώς κινείται σε παράλληλες. -Μου λείπεις. Μου λείπω και εγώ. Μου λείπουμε. -Θα ήμασταν εδώ αλλά τώρα είμαι μόνο εγώ εδώ, είσαι μόνο εσύ εδώ. -Μην παίζεις με τα πρόσωπα γαμώτο. -Τα παιχνίδια τα άφησα σε εσένα. Περίεργο όμως, κανείς δεν διασκέδασε, κανείς δεν γέλασε. Μονάχα η Μοίρα. -Συγνώμη. -Θυμάσαι που μου είπες πως πάντα θα' σαι εκεί; Δίπλα μου, να με στηρίζεις; Γιατί δεν βρήκες τον δρόμο; -Συγνώμη. -Κατάλαβα. Ήθελε να κλάψει μα δεν το έκανε. Ήθελε να του μιλήσει μα τι να του έλεγε. Όλα του τα είχε πει, με τα φιλιά της, με τα χάδια της, με το κορμί της. Τότε. τότε που. τότε. Εκείνος έκλαψε, γιατί ήταν δίπλα του, όμως δεν ήταν δική του. Γιατί ήταν τόσο κοντά όμως δεν μπορούσε να την αγγίξει. Ήθελε να της πιάσει το χέρι, να την αρπάξει στην αγκαλιά του, να την κάνει να καταλάβει ότι του λείπει. Μα κάποιες φορές οι σκηνές γυρνούν στο μυαλό σου, τις βλέπεις, τις θες, δεν τολμάς όμως να τις διεκδικήσεις. Ένα πλοίο έφευγε και είχε ανάψει όλα τα φώτα του, άφησε λίγο καπνό να δραπετεύσει απ' το φουγάρο του και κίνησε για λιμάνια απάνεμα, για δανεικές Ιθάκες. Ένα αεροπλάνο απογειώνονταν και είχε μαζί του βαλίτσες με όνειρα και σκέψεις για νέα ξεκινήματα, άνοιξε τις τουρμπίνες του, περπάτησε στις ρόδες του και κίνησε για να κεντήσει τα ουράνια. Ένα τρένο έβαζε μπρος την μηχανή και στοίβαζε ανθρώπους στα βαγόνια του. Αναστέναζε πάνω στις ράγες μα προχώραγε μπροστά δίχως σταματημό μέχρι τον επόμενο σταθμό που θα έπαιρνε ανάσα. Το τσιγάρο έπεφτε αργά στο τσιμέντο, τόσο αργά . Το πάτησε, το έσβησε και την αντέγραψε και εκείνος. Κάνοντας το ίδιο, νιώθοντας το ίδιο. Αυτό το συναίσθημα που νιώθεις όταν πια τα πράγματα έχουν τελειώσει και εσύ απλά πρέπει να το δεχτείς. Δυο τσιγάρα έσβησαν, δυο σ' αγαπώ ειπώθηκαν, ένα μου λείπεις, μερικά γιατί και πόσα ακόμα δεν βρήκαν αιτία να λεχθούν. Ταμείο. μα φαντάζομαι όποιος κάνει ταμείο στον έρωτα πάντα ζημία βγάζει. Έφυγαν, είπαν καληνύχτα σαν δύο άγνωστοι που μοιράστηκαν μια νύχτα ένα παγκάκι και κίνησαν για να ζήσουν και καλά την ζωή τους. Μα με ψυχή μισή δεν ζεις. Με ένα κορμί που διψάει για φιλιά από χείλη συγκεκριμένα και ξεδιψά με φιλιά δανεικά, δεν κοιμάσαι τα βράδια. Χωρίς το άλλο σου μισό δεν είναι ζωή, είναι ψέμα. Τόσοι άνθρωποι, τόσα ψέματα και όλα κάτω από τον ίδιο ουρανό. Ίσως ναι, μα και γιατί όχι.. Άγγελος ________ Orasi mailing list για την διαγραφή σας από αυτή την λίστα στείλτε email στην διεύθυνση [email protected] και στο θέμα γράψτε unsubscribe Για να στείλετε ένα μήνυμα και να το διαβάσουν όλοι οι συνδρομητές της λίστας στείλτε email στην διεύθυνση [email protected] διαβάστε τι συζητά αυτή η λίστα http://hostvis.net/mailman/listinfo/orasi_hostvis.net Για το αρχείο της λίστας http://www.mail-archive.com/[email protected] παλαιότερο αρχίο (έως 25/06/2011) http://www.freelists.org/archives/orasi __________ NVDA δωρεάν αναγνώστης οθώνης ένα πρόγραμμα ανοιχτού λογισμικού http://www.nvda-project.org/ __________ Για καλή Ελληνική και ξένη μουσική, Θεατρικά έργα από το ελληνικό και παγκόσμιο ρεπερτόριο επισκεφθείτε το http://www.isobitis.com Φιλοξενείται δωρεάν από τον server της orasi mailing list http://www.hostvis.net ______________
