«Γιατί δεν έχω σαν το δικό σου, μαμά;» Άννα Κουρουπού – Εκδόσεις Ποταμός
Το βιβλίο της Άννας Κουρουπού κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ποταμός «Όταν τελείωσε αυτή η ανάκατη διαδρομή, σε δρόμους, πεζοδρόμια, καλλιστεία, μπουντρούμια, διασκεδάσεις, γέλια, χαρές, αυτόφωρα, γιαουρτώματα, επεμβάσεις λυτρωτικές, κόκκινα φώτα, έφτασα στο σήμερα. Και για το σήμερα δεν μπορούσα να γράψω πολλά, γιατί βρισκόμουν ήδη στον πάτο [...] Όποιος αδαής πιστεύει πως το να είσαι στο πεζοδρόμιο είναι η εύκολη λύση, είναι απλά η εύκολη σκέψη. Για να το πω και πιο χοντρά και ας παρεξηγηθώ, θέλει αρχίδια να κόψεις τα αρχίδια σου. Δεν είναι εγχείριση αμυγδαλών.» «Γεννήθηκα καλοκαίρι. Γράφτηκα στο μητρώο αρρένων, αλλά το Άννα μου πήγαινε καλύτερα. Το διεκδίκησα, το κέρδισα. Δεν σπούδασα σε Ανώτατη Σχολή, δεν πρόλαβα. Διάβασα όμως. Άκουσα. Αφουγκράστηκα. Σε όποιο ναρκοπέδιο κι αν έπεσα, αυτό απασφαλίστηκε απ’ την αγάπη της μάνας μου. Ναι, διάλεξα δύσκολο δρόμο. Αλλά βρήκα όμορφα μονοπάτια που τα περπατάω περήφανη, πάντα σε ψηλοτάκουνα», Άννα Κουρουπού Προδημοσίευση: Σοκάκια, χάπια, μέικ απ «Γιατί είσαι πούστης, ρε; Γιατί σου αρέσει να γαμιέσαι; Άει στο διάολο, γέμισε ο τόπος από σας. Μια Λέρος σας χρειάζεται». Δεν πρόλαβε να μιλήσει. Και τι να απαντήσει σε μια τέτοια ερώτηση; Αστράκια είδαν τα μάτια του απ’ τη δυνατή σφαλιάρα του διοικητή. Δεκαέξι χρονών ήταν. Ανήλικο. «Πού είναι η μάνα σου, ρε;», ρώτησε ουρλιάζοντας ο κύριος Γεωργακόπουλος, διοικητής σε κάποιο τμήμα μεταξύ Ακαδημίας Πλάτωνος και Θησείου. Κάποια χρόνια αργότερα σαν μανιακός κυνηγούσε τις τραβεστί από τη λεωφόρο Συγγρού, ως αρχηγός της Αστυνομίας. Ποιος ξέρει τι κουβαλούσε κι αυτός μέσα του. Απίστευτη μανία, όμως. Κάθε βράδυ. Επί μήνες ολόκληρους. Αν μπορούσε, θα τις αφάνιζε. «Να την πάρετε τηλέφωνο να έρθει», είπε αυτό με λυγμούς από τον πόνο, τον θυμό και την ντροπή. Ποιος είδε την κυρά Βάσω και δεν τη φοβήθηκε. Το ένα κι εξήντα. Με μια απίστευτη δύναμη, στον αέρα πήδησε να τον χτυπήσει. «Με ποιο δικαίωμα βαράς το παιδί μου, ρε;», του φώναζε, βράζοντας από θυμό. Το πήρε κι έφυγε απειλώντας θεούς και δαίμονες. Στα σκαλιά του σπιτιού του κάθονταν και το μάζεψαν για εξακρίβωση στοιχείων. Μετά το είδε κουνιστό και λυγιστό ο διοικητής και είπε να περάσει διασκεδαστικά τη βραδιά του. Να σπάσει η ρουτίνα της βάρδιας. Παιδιά θα έχει σίγουρα. Και εγγόνια, πια. Κύκλος είναι η ζωή. Και τώρα κάποιος άλλος αστυνομικός, την τραβούσε απ’ τα μαλλιά και την κατέβαζε, σέρνοντάς την απ’ τη σκάλα, στον από κάτω όροφο. Επειδή είχε απορία, γιατί ήταν πούστης. Την έβριζε πολύ άσχημα κι αυτή τόλμησε να τον φτύσει. Πολύ χάρηκε που έριξε τη ροχάλα στη μούρη του βλάχου. Κι ας το πλήρωσε κουτρουβαλώντας τη σκάλα, γεμάτη μώλωπες σε όλο της το σώμα, το άλλο πρωί. Στα κελιά την πήγαινε. Εκεί που είχαν και τις άλλες. Είχαν πιάσει πολλές εκείνο το βράδυ. Με κλούβες. «Επιχείρηση Αρετή» το ονόμαζαν. Ακόμα και σήμερα έτσι το λένε. Τρομάρα τους. Είχε τη γεύση απ’ το αίμα στα χείλη της, απ’ τα χαστούκια. Μα, συγγνώμη δεν του είπε. Δεν είχε και την κυρά Βάσω να τη σώσει. Είχε φύγει απ’ το σπίτι πια. Έμενε μόνη της. Δεν γινόταν κι αλλιώς. Σε ένα τεράστιο κελί ήταν όλες, μαζεμένες. Στην παλιά Ασφάλεια, στη Μεσογείων, τουλάχιστον τριάντα με σαράντα άτομα μέσα. Οι πιο πολλές απ’ τη Συγγρού. Γριές, νέες, αντρικές, θηλυκές, άσχημες κι όμορφες, αχταρμάς. Ένα τσαμπί από αμαρτία. Αφού είχε φύγει ο θυμός μετά από κάνα δύο ώρες κι αφού όλες το είχαν πάρει απόφαση πως εκεί μέσα θα περάσουν τη νύχτα τους για πολλοστή φορά, χαλάρωσαν οι πιο πολλές. Οι τσακωμοί άναβαν σε κλάσμα του δευτερολέπτου και σε λίγα λεπτά γελούσαν όλες μαζί με τα καμώματά τους. Και οι αστυνομικοί έξω απ’ τα κάγκελα, το ίδιο έκαναν. Όχι με τα αστεία τους. Με τις φιγούρες τους γελούσαν. Τουλάχιστον οι περισσότεροι. Για να πάνε τουαλέτα, ούτε συζήτηση. Μετά από πολλά παρακάλια ή κάνα τσιμπούκι σε καμιά σκοτεινή γωνιά, ίσως τις άφηναν. Κάποιες κατουρούσαν εκεί μέσα. Καμιά δεκαριά στρώματα και πάρα πολλές κουβέρτες που φιλοξένησαν πάνω τους εκατομμύρια κορμιά, ήταν πεταμένα στο πάτωμα. Όταν πήγε η μάνα της κάποτε να τη σκεπάσει με μία παρόμοια, στο χωριό, άσπρη με μπλε ήταν, της ήρθε να της βάλει φωτιά. Κάτουρο της ήρθε στη μύτη. Αναγούλα. Η χειρότερη ώρα ήταν λίγο μετά το ξημέρωμα. Άγρυπνες, ταλαιπωρημένες, μισό-μουτζουρωμένες απ’ το βαρύ μακιγιάζ, σαν αγριόσκυλα μαντρωμένες σε μια ή δυο κλούβες, τις πήγαιναν στα Δικαστήρια. Κάπου στην Ομόνοια ήταν τότε. Σταδίου. Ο περίγελος κάθε περαστικού. Ήταν άγριες εποχές. Μια μικρή επανάσταση είχε ξεκινήσει, με «αρχηγό» την Αλόμα. Γεμάτα τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων από τις πορείες που τολμούσαν να κάνουν οι τραβεστί στο κέντρο της Αθήνας, για να διεκδικήσουν το δικαίωμα ίσης μεταχείρισης από την πολιτεία και ιδιαίτερα από την Αστυνομία. Μια σοκαριστική φωτογραφία δέσποζε στην πρώτη σελίδα της Απογευματινής. Έξω από το τμήμα του Νέου Κόσμου –έχει κλείσει το τμήμα τώρα, μεταφέρθηκε στο Κουκάκι– δεκάδες μπάτσοι με περιβολή πολέμου και καμιά τριανταριά τραβεστί με πανό και τακούνια στα χέρια, γύρω από μια κλούβα. Κάτω απ’ τις τεράστιες ρόδες της, αρνούμενες να παραδοθούν, τρία-τέσσερα σώματα κουλουριασμένα, σε εμβρυακή στάση, κοιτούσαν σαν αγρίμια τον φακό του δημοσιογράφου. Μία από αυτές ήταν η Άννα, αγκαλιά με τη Λιάνα. Σίγουρα κάτι κατάφερε η Αλόμα με όλες αυτές τις κινητοποιήσεις. Έγινε γνωστό το πρόβλημα, αν μη τι άλλο. Αυτά τα «περίεργα» πλάσματα βγήκαν απ’ τα υπόγεια και τα ισόγεια στο φως, στον ήλιο. Με βαρύ make-up, με περούκες ή χωρίς, με ψηλά τακούνια. Ίσως αγνοώντας οι περισσότερες πόσο δύσκολος ήταν ο δρόμος για να αποκτήσουν μια θέση στη ζωή. Κάτι κατάφεραν. Μα ο ρατσισμός και η προκατάληψη δεν αλλάζουν μορφή, ούτε με χιλιάδες διαδηλώσεις, ούτε με εκατομμύρια πρωτοσέλιδα. Είναι θέμα παιδείας, καθαρά. Όταν οι ίδιες οι μάνες αυτών των ανθρώπων τους πετάνε στο δρόμο, αδιαφορώντας για τη ύπαρξή τους, πώς θα τους δεχτεί μια κοινωνία; Και, μάλιστα, τόσο συντηρητική, όσο η ελληνική. Όταν ο μπάτσος, σου φέρεται το λιγότερο σαν σκουπίδι, σε γελοιοποιεί, σε ξεφτιλίζει, πώς να σηκώσεις ανάστημα μέσα από ρόπαλα και μώλωπες; Όταν ο εκάστοτε δικαστής σου ρίχνει αβίαστα κάποιους μήνες φυλάκιση, χωρίς να γυρίσει καν να σε κοιτάξει, με τι δύναμη ζητάς να σε αντιμετωπίσει ο κάθε αδαής, αν όχι με σεβασμό, τουλάχιστον ισότιμα; Κι όμως. Τόλμησαν. Πολέμησαν. Έφαγαν ξύλο, πολύ ξύλο. Έγιναν αποδιοπομπαίοι τράγοι κάθε περαστικού που χλεύαζε με όλη του την αναίδεια αυτές τις φιγούρες. Ναι, κάτι κατάφεραν. Το βιβλίο της Άννας Κουρουπού κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ποταμός http://www.aixmi.gr/index.php/giatidenexwsantodiksouannakouroup/ http://www.aixmi.gr/index.php/giatidenexwsantodiksouannakouroup/ ________ Orasi mailing list για την διαγραφή σας από αυτή την λίστα στείλτε email στην διεύθυνση [email protected] και στο θέμα γράψτε unsubscribe Για να στείλετε ένα μήνυμα και να το διαβάσουν όλοι οι συνδρομητές της λίστας στείλτε email στην διεύθυνση [email protected] διαβάστε τι συζητά αυτή η λίστα http://hostvis.net/mailman/listinfo/orasi_hostvis.net Για το αρχείο της λίστας http://www.mail-archive.com/[email protected]/ παλαιότερο αρχίο (έως 25/06/2011) http://www.freelists.org/archives/orasi __________ NVDA δωρεάν αναγνώστης οθώνης ένα πρόγραμμα ανοιχτού λογισμικού http://www.nvda-project.org/ __________ Για καλή Ελληνική και ξένη μουσική, Θεατρικά έργα από το ελληνικό και παγκόσμιο ρεπερτόριο επισκεφθείτε το http://www.isobitis.com ______________
