Η ψευδεπίγραφη γοητεία του κλασικού
Ο Νίκος Δήμου σε πρόσφατο άρθρο του στο protagon με τίτλο «Τραγωδίες τραβεστί» ταράζει πάλι τα νερά, όπως το συνηθίζει άλλωστε, στον χώρο, αυτή τη φορά, των παραστάσεων του λεγόμενου «κλασικού» θεάτρου. Ενοχλείται σφόδρα, καθώς «τις τελευταίες δεκαετίες πολλοί ήρωες αρχαίων μύθων, κλασικών τραγωδιών και δραμάτων υφίστανται τις λυσσαλέες επιθέσεις των απανταχού σκηνοθετών, ερμηνευτών και χορογράφων και αλλάζουν φύλο, μορφή, σύσταση, μέχρι που παραλλάσσονται σε ζώα, μέταλλα και φυτά». Και οραματίζεται «μία εποχή όπου (σαν τα βιολογικά προϊόντα) θα διαφημίζονται κλασικά έργα, «αυθεντικά, αγνά, χωρίς παρέμβαση σκηνοθέτη. Μπας και φανεί τι ήθελαν να πουν οι δημιουργοί τους». Δηλώνω εκ προοιμίου ότι εκτιμώ τις ρηξικέλευθες απόψεις του κ. Δήμου στο χώρο της νεότερης ελληνικής ιστορίας -και όχι μόνο- οι οποίες προκάλεσαν πρόσφατα σφοδρές αντιδράσεις των αυτοκαλούμενων ταγών της εθνικής μας ιστορίας και τον απομάκρυναν όχι μόνο από το ρεύμα, αλλά και από τις όχθες ακόμη του Ποταμιού, με το οποίο αρχικά φάνηκε ότι συνέπλεε… Στη συγκεκριμένη περίπτωση, όμως, οι θέσεις του κάθε άλλο παρά ρηξικέλευθες θα μπορούσαν να θεωρηθούν. Οραματίζεται λοιπόν ο κ. Δήμου τις παραστάσεις των αρχαίων δραμάτων με φόντο-σκηνικό το αρχαίο ανάκτορο με τους ιωνικούς -κατά προτίμηση- κίονες και τις δυο κλασικές εισόδους, τη θυμέλη στο κέντρο της ορχήστρας και τους ηθοποιούς μαζί με το χορό να φορούν τους γνωστούς χιτώνες και χλαμύδες και να κραυγάζουν εκείνα τα αποτρόπαια «αλί και τρισαλί!» που μας γαλούχησαν εξ απαλών ονύχων. Και τις χιλιάδες των θεατών να χειροκροτούν εκστασιασμένοι, από τη μέθεξή τους στο κλέος των αρχαίων ημών προγόνων… Αμέτρητες φορές έκανα τα αδύνατα δυνατά να καταπολεμήσω την υπνηλία που με κυρίευε στη διάρκεια παρόμοιων παραστάσεων, που ανέβασαν κατά καιρούς γνωστά και συχνά σοβαρά θεατρικά σχήματα σε αρχαία κατά προτίμηση θέατρα. Και, όπως είναι φυσικό, στις περιπτώσεις που κάποιοι καθιερωμένοι σκηνοθέτες, όπως ο Κάρολος Κουν, τολμούσαν να παρακάμψουν αυτήν την πεπατημένη οδό (βλέπε «Όρνιθες», Ηρώδειο 1959) ή ο Ανατόλι Βασίλιεφ πρόσφατα ο οποίος... ασέλγησε στη «Μήδεια» του Ευριπίδη, αντικαθιστώντας τον αρχαίο χορό με μια πολυπληθή ρεμπέτικη κομπανία, κλονιζόταν συθέμελα το θεατριικό κατεστημένο της χώρας μας και οι σκηνοθέτες ρίχνονταν στο ανάθεμα. Κάποτε μήπως πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι «κλασικά» έργα (τουτέστιν αιώνια και αναλλοίωτα) δεν υπάρχουν σε κανένα είδος τέχνης; Ούτε στο Θέατρο, ούτε στη λογοτεχνία, ούτε στις εικαστικές τέχνες. Κατά καιρούς γεννιούνται έργα που εκφράζουν δυναμικά και συνολικά την εποχή τους και αντέχουν περισσότερο έως πολύ περισσότερο από τα λοιπά ομοειδή τους, αλλά, όπως κάθε ζωντανός οργανισμός, έρχεται η στιγμή που και αυτά γερνούν και πεθαίνουν. Και η νεκρανάστασή τους μόνο θυμηδία μπορεί να προκαλέσει. Το μόνο, λοιπόν, που απομένει στους «απανταχού σκηνοθέτες, ερμηνευτές και χορογράφους» είναι να εμπνευστούν από αυτά και να τα αλλάξουν, να προχωρήσουν παραπέρα. Αυτό ακριβώς που ενοχλεί σφόδρα τον κύριο Δήμου… http://www.protagon.gr/35659 http://www.protagon.gr/35659 ________ Orasi mailing list για την διαγραφή σας από αυτή την λίστα στείλτε email στην διεύθυνση [email protected] και στο θέμα γράψτε unsubscribe Για να στείλετε ένα μήνυμα και να το διαβάσουν όλοι οι συνδρομητές της λίστας στείλτε email στην διεύθυνση [email protected] διαβάστε τι συζητά αυτή η λίστα http://hostvis.net/mailman/listinfo/orasi_hostvis.net Για το αρχείο της λίστας http://www.mail-archive.com/[email protected]/ παλαιότερο αρχίο (έως 25/06/2011) http://www.freelists.org/archives/orasi __________ NVDA δωρεάν αναγνώστης οθώνης ένα πρόγραμμα ανοιχτού λογισμικού http://www.nvda-project.org/ __________ Για καλή Ελληνική και ξένη μουσική, Θεατρικά έργα από το ελληνικό και παγκόσμιο ρεπερτόριο επισκεφθείτε το http://www.isobitis.com ______________
