Έναρξη προωθημένου μηνύματος:
> Από: Spiros Skordilis <[email protected]>
> Ημερομηνία: 4 Αυγούστου 2014 - 15:30:20 EEST
> Προς: Καλλιθεας Σπιτι <[email protected]>
> Θέμα: Αστικοί μύθοι και Διαδίκτυο
>
> Αστικοί μύθοι και Διαδίκτυο
>
>
>
> Τις προάλλες επικοινώνησε μαζί μου η δημοσιογράφος κ. Νίκη Παπάζογλου, που
> ήθελε να γράψει ένα κείμενο για τους αστικούς μύθους, μου έστειλε μερικές
> ερωτήσεις, της έστειλα μια απάντηση, και έγραψε ένα κείμενο που δημοσιεύτηκε
> πριν από μερικές μέρες και έχει αναδημοσιευτεί και σε μερικούς άλλους
> ιστότοπους.
>
> Το κείμενο της κ. Παπάζογλου μπορείτε να το βρείτε εδώ. Το βρίσκω
> καλογραμμένο και πιστεύω ότι βοηθάει να φτάσουν μερικά πράγματα σε ένα πιο
> πλατύ κοινό, που δεν διαβάζει το ιστολόγιό μας. Θα το αναδημοσιεύσω στα
> επόμενα (χωρίς όλη την εικονογράφησή του για να μη βαρύνει η σελίδα) αλλά θα
> προτάξω, ελαφρώς επαυξημένο, το κείμενο που έστειλα στην κ. Παπάζογλου, που
> έχει κάποιες γενικότερες σκέψεις -και μαζί τις μεθοδολογικές αντιρρήσεις ενός
> φίλου από το Facebook.
>
> Ο όρος «αστικός μύθος» είναι απόδοση του αγγλικού urban legend. Ίσως θα ήταν
> σωστότερο να τον πούμε «σύγχρονο μύθο», μια και το ζητούμενο είναι να
> διακριθεί σαφώς από τα παραδοσιακά λαϊκά παραμύθια, που τα μελετάει η
> λαογραφία. Είναι λοιπόν μια ιστορία, που περιέχει ένα εντυπωσιακό στοιχείο
> (συνήθως όχι υπερφυσικό με την έννοια των παραμυθιών) και την οποία ο
> αφηγητής διηγείται χωρίς να ξέρει αν είναι αληθινή, χωρίς να έχει ο ίδιος
> γνώση από πρώτο χέρι.
>
> Οι αστικοί μύθοι γίνονται πιστευτοί επειδή πολλές φορές περιέχουν έναν κόκκο
> αλήθειας, επειδή πολλοί από αυτούς λένε πράγματα ευχάριστα, επαινετικά ή, από
> την άλλη, συναρπαστικά. Υπόψη ότι για να αναπαραγάγει κάποιος έναν αστικό
> μύθο δεν είναι υποχρεωτικό να τον πιστεύει, μπορεί να αμφιβάλλει για μια
> ιστορία και όμως να τη διηγηθεί και να βοηθήσει στην εξάπλωσή της.
>
> Αστικοί μύθοι υπήρχαν και πριν από το Διαδίκτυο, όμως το Διαδίκτυο συμβάλλει
> στη διάδοσή τους διότι δίνει τη δυνατότητα στον αστικό μύθο να φτάσει σε πολύ
> ευρύτερο ακροατήριο· επιπλέον, επειδή συνήθως διαδίδεται σε γραπτή μορφή,
> έχει μεγαλύτερη εγκυρότητα από έναν μύθο που διαδίδεται προφορικά. Ταυτόχρονα
> όμως, και ευτυχώς, το Διαδίκτυο δίνει και τα όπλα για την ανασκευή του μύθου,
> μεταξύ άλλων χάρη στη μεγάλη ευκολία που προσφέρει για πρόσβαση σε πηγές.
>
> Πριν από μερικά χρόνια, το κατεξοχήν μέσο διάδοσης των αστικών μύθων ήταν το
> ηλεμήνυμα. Σήμερα, οι μύθοι περισσότερο διαδίδονται με ιστολόγια και
> ιστότοπους. Οι αστικοί μύθοι συχνά διαδίδονται σε κύματα, δηλαδή δημοσιεύεται
> κάπου μια εντυπωσιακή ιστορία, αναπαράγεται με πολύ μεγάλη ταχύτητα σε
> ιστολόγια και κοινωνικά μέσα, πείθει κάποιους, προκαλεί συζήτηση, κάποιος την
> ανασκευάζει· όμως ένα-δυο μήνες αργότερα, κάποιος άλλος την αναπαράγει, και
> φτάνει σε άλλα πρόσωπα, που δεν έχουν ακούσει την ανασκευή της και την
> αναπαράγουν κι αυτοί, και ούτω καθεξής, γι’ αυτό και τους παρομοίασα με τη
> Λερναία Ύδρα.
>
> Ειδικότερα, έχω χαρακτηρίσει Λερναίο κείμενο το κείμενο για το Hellenic
> quest, το οποίο κυκλοφορεί στο ελληνικό Διαδίκτυο τουλάχιστον εδώ και 15
> χρόνια, από το 1998 και το οποίο δεν περιέχει έναν μόνο μύθο αλλά ολόκληρο
> ανθολόγιο γλωσσικών αστικών μύθων.
>
>
> Δεν θα έλεγα ότι η ελληνική κοινή γνώμη είναι ιδιαίτερα εύπιστη σε σύγκριση
> με άλλους λαούς, αν και δεν έχω βέβαια (και κανείς δεν έχει!) την εποπτεία
> που απαιτούν τέτοιες συγκρίσεις. Ωστόσο, υποψιάζομαι βάσιμα ότι οι Έλληνες
> πιστεύουν εύκολα μύθους που αφορούν την ελληνική γλώσσα ή την ελληνική
> ιστορία.
>
> Από τους μύθους που αναφέρετε, να επισημάνω ότι ο μύθος για την ελληνική
> γλώσσα που έχασε για μία ψήφο ακούγεται στη χώρα μας τουλάχιστον από το 1960,
> δηλ. πολύ πριν το Διαδίκτυο. Μύθοι υπάρχουν και άλλοι και συνεχώς γεννιούνται
> καινούργιοι. Για παράδειγμα, ο μύθος ότι το παιδικό «α-μπε-μπα-μπλομ»
> προέρχεται από μια αρχαία ελληνική φράση είναι πρόσφατος: γεννήθηκε στα τέλη
> του 2012· το ίδιο και ο μύθος για τον Ισίδωρο Πόσδαγλη, τον (ανύπαρκτο)
> μεγαλοφυή οικονομολόγο που δήθεν έγραψε το 1952 ένα βιβλίο στο οποίο
> προβλέπει την τελευταία κρίση χρέους της Ευρώπης· ή ο μύθος για το
> υπερ-δημητριακό, τη ζέα ή ζεια, την οποία τάχα απαγόρευσε το 1928 ο Βενιζέλος
> επειδή κάποιοι ήθελαν να αποβλακώσουν τον ελληνικό λαό. (Η ζέα βέβαια είναι
> υπαρκτό δημητριακό χωρίς όμως θαυματουργές ιδιότητες, και ποτέ δεν
> απαγορεύτηκε).
>
> Όπως σωστά λέτε, υπάρχουν διεθνείς αστικοί μύθοι, που συνήθως αφορούν
> εντυπωσιακές ιστορίες που έτυχαν σε κάποιον (παραδείγματα: η κοπέλα που
> τσιμπήθηκε από βελόνα μολυσμένη με AIDS στον κινηματογράφο’ ο άλλος που
> καμάκωσε μια κοπέλα σε μπαρ και τελικά βρέθηκε ναρκωμένος και του είχαν
> αφαιρέσει το ένα νεφρό’ οι κροκόδειλοι που κυκλοφορούν στους υπονόμους της
> Νέας Υόρκης ή του Παρισιού). Πριν από σχεδόν πενήντα χρόνια που ήμουν μικρός,
> θυμάμαι ότι η μητέρα μου διηγόταν μια ιστορία για μια γυναίκα που
> παραπονιόταν για πονοκεφάλους και όταν πήγε στο γιατρό διαπιστώθηκε ότι μέσα
> στο χτένισμά της (που δεν το έλυνε ποτέ) είχαν κάνει φωλιά κατσαρίδες. Όπως
> διαπίστωσα πρόσφατα, αυτό είναι γνωστός και παλιός αστικός μύθος (τον έχει η
> αγγλική Βικιπαίδεια).
>
> Περίπου αυτά έγραψα στην κ. Παπάζογλου και τα αξιοποίησε στο κείμενό της, που
> θα δούμε πιο κάτω. Σε μια συζήτηση στο Φέισμπουκ, ο φίλος Δήμος είχε
> μεθοδολογικές αντιρρήσεις, δηλαδή ότι αστικούς μύθους πρέπει να λέμε μόνο τις
> εντυπωσιακές ιστορίες που συμβαίνουν στο άστυ, και όχι τις θεωρίες συνωμοσίας
> (π.χ. αεροψεκασμοί) ή τους “εθνικούς μύθους” (Δήλωση Κίσινγκερ, μύθοι περί
> γλώσσας).
>
> Δεν έχει εντελώς άδικο σε θεωρητικό επίπεδο ο φίλος, αλλά από την άλλη
> πρακτικά δεν βλέπω τι μπορεί να εξυπηρετήσει η διάκριση. Επιπλέον, έχουμε και
> προβλήματα κατάταξης, αφού κάποιους μύθους είναι δύσκολο να τους κατατάξουμε
> στους αμιγώς αστικούς ή στους αμιγώς συνωμοσιολογικούς κτλ. Για παράδειγμα, ο
> Πόσδαγλης πού θα καταταχτεί; Και πού η Ζέα; Οπότε, νομίζω ότι μας βολεύει να
> υιοθετήσουμε έναν κάπως ευρύτερο ορισμό του αστικού μύθου.
>
> Περισσότερο βάσιμη βρίσκω μιαν άλλη ένσταση που διατύπωσε ο ίδιος φίλος, ότι
> δεν πρέπει να θεωρείται αστικός ο μύθος για το Καταραμένο πανωφόρι (ο τρίτος
> από το τέλος στο κείμενο που ακολουθεί) -πρόκειται για παλιά διήγηση που
> μάλλον είναι αρμοδιότητα της λαογραφίας. Αλλά μήπως και οι αστικοί μύθοι δεν
> είναι (ή: δεν θα μπορούσαν να είναι) αντικείμενο της λαογραφίας;
>
> Το άρθρο του newsbeast.gr
>
> Ελληνικοί «αστικοί μύθοι» που άντεξαν στο χρόνο
>
> Η απομυθοποίηση παλιών και σύγχρονων θεωριών που απασχόλησαν την ελληνική
> κοινή γνώμη
> Ρεπορτάζ: Νίκη Παπάζογλου
> Από τον Πολ Μακάρτνεϊ που μας άφησε χρόνους από το 1966, τον Έλβις που ζει
> και βασιλεύει κάπου, τον Γουόλτ Ντίσνεϊ που έχει καταψυχθεί, το κρυφό μήνυμα
> που έστειλε ο Νηλ Αρμστρονγκ τη στιγμή που πάτησε το φεγγάρι – αν το πάτησε
> και αυτό που είδαμε δεν ήταν ένα άψογα κατασκευασμένο σκηνικό – μέχρι τους
> υπονόμους της Νέας Υόρκης που κατακλύζονται από κροκόδειλους και το φάντασμα
> που κάνει οτοστόπ σε διάφορους οδικούς άξονες ανά τον κόσμο… το φαινόμενο των
> αστικών μύθων μοιάζει να μην έχει όρια και να μην περιορίζεται σε στενά
> γεωγραφικά σύνορα.
> Αναρίθμητες είναι άλλωστε οι ιστορίες που φέρουν τα χαρακτηριστικά ενός
> αστικού μύθου και στην ελληνική επικράτεια. Οι νεοσύστατες ΗΠΑ πραγματοποιούν
> ψηφοφορία για την καθιέρωση της επίσημης γλώσσας τους και τα ελληνικά χάνουν
> για λίγο… η ελληνική γλώσσα είναι η πλουσιότερη γλώσσα του κόσμου, με
> περισσότερες από 6 εκατομμύρια λέξεις και 78 εκατομμύρια λεκτικούς τύπους ενώ
> η Apple υλοποιεί πρόγραμμα εκμάθησης ελληνικών, αφού οι εξελιγμένοι
> υπολογιστές δέχονται ως «νοηματική» γλώσσα μόνο την ελληνική. Και η ιστορία
> δεν σταματάει εκεί. Το σχέδιο Κίσινγκερ, η φουστανέλα ή το παλτό και το
> νεκροταφείο, ο άτυχος δύτης, το «α-μπε-μπα-μπλομ», οι ψεκασμοί, το
> υπερδημητριακό ζέα και πολλοί άλλοι αποτελούν την ελληνική εκδοχή του
> φαινομένου που ακούει στο όνομα «Αστικός Μύθος».
> Πολλές είναι οι ενστάσεις για το τι ακριβώς σημαίνει αστικός μύθος και που
> ξεκινούν οι θεωρίες συνωμοσίας ή και τα ανέκδοτα. Σε μια προσπάθεια ορισμού
> του ανεξάντλητου, συγκλονιστικού και ιστορικά πολύτιμου κεφαλαίου, ο κ. Νίκος
> Σαραντάκος, συγγραφέας που έχει ασχοληθεί ιδιαίτερα με το θέμα, μιλώντας στο
> newsbeast.gr, αναφέρει πως «αφού το ζητούμενο είναι να διακριθεί σαφώς από τα
> παραδοσιακά λαϊκά παραμύθια, αστικό μύθο λέμε μια ιστορία, που περιέχει ένα
> εντυπωσιακό στοιχείο και την οποία ο αφηγητής διηγείται χωρίς να ξέρει αν
> είναι αληθινή, χωρίς να έχει ο ίδιος γνώση από πρώτο χέρι».
> Οι αστικοί μύθοι συνηθέστερα γίνονται πιστευτοί επειδή περιέχουν έναν κόκκο
> αλήθειας ή επειδή αναφέρουν πράγματα ευχάριστα, επαινετικά ή, από την άλλη,
> συναρπαστικά. Άλλωστε, σύμφωνα με τον κ. Σαραντάκο, «για να αναπαραγάγει
> κάποιος έναν αστικό μύθο δεν είναι υποχρεωτικό να τον πιστεύει. Μπορεί να
> αμφιβάλλει για μια ιστορία και όμως να τη διηγηθεί και να βοηθήσει στην
> εξάπλωσή της».
> Αν και το διαδίκτυο συμβάλλει στην διάδοσή του, δίνοντας στον αστικό μύθο τη
> δυνατότητα να φτάσει σε πολύ ευρύτερο ακροατήριο και μάλιστα ισχυροποιώντας
> τον εξαιτίας της γραπτής του μορφής, ταυτόχρονα συμβάλλει και στην διάψευσή
> του, διευκρινίζει ο συγγραφέας. Παρόλα αυτά μερικοί ελληνικοί αστικοί μύθοι
> φαίνεται να επιβιώνουν μέσα στο χρόνο απασχολώντας την κοινή γνώμη
> περισσότερο από μισό αιώνα.
> Η επίσημη γλώσσα των ΗΠΑ
> Ένας από τους πλέον διαδεδομένους μύθους με ζωή πενήντα και πλέον χρόνων
> είναι αυτός που ισχυρίζεται πως η ελληνική δεν έγινε επίσημη γλώσσα των ΗΠΑ
> για μία ψήφο. Στην επικρατέστερη εκδοχή του ο μύθος αναφέρει ότι τα ελληνικά
> παραλίγο να γίνουν η επίσημη γλώσσα των ΗΠΑ και πως έχασαν σε σχετική
> ψηφοφορία για μία και μόνο ψήφο. Η ψηφοφορία αυτή έγινε μετά την απελευθέρωση
> της Αμερικής από τους Άγγλους. Στην πραγματικότητα, βέβαια, τέτοια ψηφοφορία
> στις ΗΠΑ δεν έγινε ποτέ…
> Το Hellenic Quest
> Τουλάχιστον για μια δεκαετία κυκλοφορεί σε διάφορες παραλλαγές κι ένας άλλος
> αστικός μύθος με το όνομα «Hellenic Quest». Υποτίθεται πως είναι ένα
> πρόγραμμα ηλεκτρονικής εκμάθησης της ελληνικής που το κατασκεύασε η Apple και
> το CNN άρχισε να το διανέμει παγκοσμίως… Ο πρόεδρος της Αpple, Τζον Σκάλι,
> σύμφωνα πάντα με το μύθο, είπε σχετικώς: «(…) Η κοινωνία μας χρειάζεται ένα
> εργαλείο που θα της επιτρέψει να αναπτύξει τη δημιουργικότητά της, να εισάγει
> νέες ιδέες και θα της προσφέρει γνώσεις περισσότερες από όσες ο άνθρωπος
> μπορούσε έως τώρα να ανακαλύψει». (…)
> Ο εν λόγω μύθος είναι εύκολο να αντικρουστεί. Το κείμενο κυκλοφόρησε γύρω στο
> 2000, χρονιά που ο Τζον Σκάλι βρισκόταν ήδη 7 χρόνια εκτός Apple. Πέραν
> τούτου, αναζητώντας το συγκεκριμένο πρόγραμμα στο διαδίκτυο, δεν προκύπτουν
> αποτελέσματα, παρά μόνο το επίμαχο ελληνικό κείμενο με τους παραπάνω
> ισχυρισμούς. Άλλωστε αφού στη γλωσσολογία «νοηματική» είναι η γλώσσα των
> κωφών, γίνεται προφανές πως μπερδεύεται η ετυμολογία με τη σημειολογία.
> Στην ισχυροποίηση του εν λόγω μύθου συνετέλεσε και η αναδημοσίευσή του από
> πληθώρα εντύπων – από το περιοδικό Κατασκευή μέχρι το ενημερωτικό δελτίο του
> ΤΕΕ. Στις 27 Ιανουαρίου του 2008 μάλιστα, ως υπουργός Παιδείας, ο Ευριπίδης
> Στυλιανίδης αναπαρήγαγε τον αστικό μύθο του Hellenic Quest κατά τη διάρκεια
> εναρκτήριας ομιλίας του στα πλαίσια ετήσιων μαθητικών αγώνων
> επιχειρηματολογίας, σε μια προσπάθειά του να αποδείξει την σπουδαιότητα της
> ελληνικής γλώσσας. Η ομιλία έγινε στον χώρο της Παλαιάς Βουλής και απέσπασε
> τα επικριτικά σχόλια του τύπου.
> Ελληνική: η πλουσιότερη γλώσσα
> Με 6 εκατ. λέξεις και 78 εκατ. λεκτικούς τύπους, ο μύθος θέλει την ελληνική
> να είναι η πλουσιότερη χώρα του κόσμου, ειδικά αν τη συγκρίνει κανείς με την
> αγγλική η οποία δεν παρουσιάζει παρά μόνο 490.000 λέξεις. Οι αριθμοί
> προκύπτουν από την αποθησαύριση αρχαίων συγγραμμάτων από το Πανεπιστήμιο
> Ιρβάιν της Καλιφόρνιας. Με βάση την έρευνα του κ. Σαραντάκου για την «πηγή»
> του κειμένου ο πρώτος που διατύπωσε τον ισχυρισμό είναι ο θεωρητικός Γεώργιος
> Γεωργαλάς στο βιβλίο του «Ινδοευρωπαίοι ή Αιγαίοι;» (εκδ. Πελασγός, σελ. 125)
> ενώ η αναπαραγωγή του συναντάται σε διάφορα άρθρα και δικτυακούς τόπους από
> τότε.
> Μιας και οι περισσότεροι μύθοι έχουν μέσα τους έναν κόκκο αλήθειας, το ίδιο
> συμβαίνει και με αυτόν. Πράγματι το πανεπιστήμιο Ιρβάιν (Irvine) της
> Καλιφόρνιας έχει αποθησαυρίσει όλα σχεδόν τα κείμενα της αρχαίας ελληνικής
> καθώς και ορισμένα μεταγενέστερα και τα διαθέτει στον διαδικτυακό τόπο TLG
> (Thesaurus Linguae Graecae). Λαμβάνοντας όμως υπόψη πως στην κάθε λέξη-λήμμα
> αντιστοιχούν 12 ή και 15 λεκτικοί τύποι είναι φανερό πως ο κ. Γεωργαλάς και
> οι συν αυτώ «έκαναν μία ελαφρώς χοντροκομμένη λαθροχειρία» συνδέοντας
> λανθασμένα τον συνολικό αριθμό των λέξεων με αυτόν των λεκτικών τύπων της
> ελληνικής, διευκρινίζει ο κ. Σαραντάκος.
> «Αν και η ελληνική κοινή γνώμη δεν είναι ιδιαίτερα εύπιστη σε σύγκριση με
> άλλους λαούς, παρουσιάζεται ιδιαιτέρως εύπιστη όσον αφορά μύθους που αφορούν
> την ελληνική γλώσσα και ιστορία» συμπληρώνει.
> Η φράση Κίσινγκερ
> «Ο ελληνικός λαός είναι δυσκολοκυβέρνητος και γι’ αυτό πρέπει να τον πλήξουμε
> βαθιά στις πολιτισμικές του ρίζες. (…) Εννοώ, δηλαδή, να πλήξουμε τη γλώσσα,
> τη θρησκεία, τα πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα, ώστε να
> εξουδετερώσουμε κάθε δυνατότητά του να αναπτυχθεί, να διακριθεί, να
> επικρατήσει…» είχε πει ο Χένρυ Κίσινγκερ σύμφωνα με το μύθο. Η δήλωση φέρεται
> να είχε διατυπωθεί το 1994 σε εκδήλωση προς τιμήν του, στην Ουάσιγκτον. Ως
> πηγή αναφέρθηκε από την Λιάνα Κανέλλη η εφημερίδα Turkish Daily News της
> 17/2/97. Σύμφωνα με άλλες εκδοχές, ο Κίσινγκερ είχε κάνει τη συγκεκριμένη
> δήλωση τον Νοέμβριο του 1973.
> Το ’97, πάντως, ήταν η χρονιά που η είδηση διαδόθηκε ταχύτατα. Μεταξύ άλλων,
> αναπαράχθηκε και στον «Οικονομικό Ταχυδρόμο» από τον κ. Γ. Μαρίνο (14/8/97),
> ο οποίος αργότερα προς αποκατάσταση της αλήθειας, έγραψε στον ίδιο τον κ.
> Κίσινγκερ ζητώντας του να την επαληθεύσει. Ο τελευταίος διευκρίνισε πως
> πρόκειται για ψέμα, ενώ ποτέ δεν βρέθηκε σχετική αναφορά στην τουρκική
> εφημερίδα. Παρόλο που ο «Οικονομικός Ταχυδρόμος» προχώρησε σε διορθωτικό
> κείμενο το οποίο περιλάμβανε την απάντηση του κ. Κίσινγκερ, η φράση-μύθος
> συνέχισε να αναμεταδίδεται.
> Ο Ισίδωρος Πόσδαγλης και η προφητεία της κρίσης
> Ένας σύγχρονος μύθος, παράγωγο της κρίσης εξαπλώνεται με ταχύτατους ρυθμούς
> τον τελευταίο καιρό στη διαδικτυακή σφαίρα της μυθολογίας. Ένας μυστηριώδης
> οικονομολόγος, ονόματι Ισίδωρος Πόσδαγλης, με το πόνημα του «Πατριωτική
> Οικονομική Πολιτική» προφητεύει με ανατριχιαστική ακρίβεια τι επρόκειτο να
> γίνει στην οικονομική ζωή της χώρας μισό αιώνα αργότερα. Το μικρό βιβλίο του
> Πόσδαγλη, με το που εκδόθηκε το 1952 από τον «γνωστό στους μυημένους εκδοτικό
> οίκο Μπιστιρλή» γνωστός για την έκδοση προχωρημένων επιστημονικών
> συγγραμμάτων, λογοκρίθηκε και πολλοί προσπάθησαν να το καταστρέψουν. Σε μια
> προσπάθεια σωτηρίας και διάδοσής του, οι πιστοί του το μοίραζαν από χέρι σε
> χέρι…
> Και εδώ οι λεπτομέρειες του μύθου είναι ικανές να τον αμφισβητήσουν. Το
> προφητικό βιβλίο όπως και ο τολμηρός εκδοτικός οίκος δεν εντοπίζεται στις
> μηχανές αναζήτησης ούτε και πουθενά αλλού, το φερόμενο ως εξώφυλλο είναι
> γραμμένο σε μονοτονικό σύστημα – τη δεκαετία του ’50 κυριαρχούσε το
> πολυτονικό – και ο γεωγραφικός χάρτης που περιλαμβάνεται σε αυτό δεν
> απεικονίζει την Ευρώπη του 1952 αλλά τη σημερινή: δεν υπάρχει Τσεχοσλοβακία
> αλλά Τσεχία και Σλοβακία, δεν αναφέρει Γιουγκοσλαβία αλλά τα σημερινά κράτη,
> ενώ η Ουκρανία παρουσιάζεται ανεξάρτητη από τη Λευκορωσία. Τόσο προφητικός
> ήταν άραγε ο Πόσδαγλης;
> Το υπερ-δημητριακό ζέα ή ζειά προς αποβλάκωση του ελληνικού έθνους
> Εκτός από τους ψεκασμούς που για καιρό φημολογείται πως μας αποβλακώνουν –
> πρόσφατη έρευνα που εκπόνησε το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας υπό την επίβλεψη του
> Καθηγητή Γιάννη Κωνσταντινίδη της Μονάδας Ερευνών του ΠΑ.ΜΑΚ., το Διεθνές
> Πανεπιστήμιο της Ελλάδας και το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, δείχνει πως το 33%
> των Ελλήνων πιστεύει ότι μας ψεκάζουν και γι’ αυτό δεν αντιδρά ο λαός με
> μαχητικές διαδηλώσεις – η αλλοίωση της πνευματικής υπεροχής του σκέπτεσθαι
> των ελλήνων αποδεικνύεται πολύ παλαιότερο σχέδιο.
> Σύμφωνα με τον μύθο οι αρχαίοι δεν έτρωγαν ψωμί από σιτάρι, αυτό το
> χρησιμοποιούσαν για να ταΐζουν τα ζώα και το ονόμαζαν πυρρό. Έτρωγαν μόνο
> ψωμί από Ζειά ή Κριθάρι. Το συγκεκριμένο δημητριακό είναι τόσο παλιό που
> μέχρι και «ο Μέγας Αλέξανδρος έτρεφε την στρατιάν του μόνο με Ζειά, για να
> είναι οι άντρες του υγιείς και πνευματικά ανεπτυγμένοι». Όλα αυτά βέβαια
> μέχρι τη στιγμή που το ανακάλυψαν οι κοσμοκράτορες, οι οποίοι το 1928, έδωσαν
> εντολή στον Ελευθέριο Βενιζέλο να αναιρέσει αμέσως την καλλιέργεια της ζειάς
> στην Ελλάδα. Πηγή του εν λόγω αστικού μύθου που αναπαράγεται συνεχώς τα
> τελευταία χρόνια φαίνεται να είναι το βιβλίο του κ. Γ. Ανυφαντή «Ο ιστορικός
> εμπαιγμός».
> Αν και η ζέα είναι υπαρκτό δημητριακό δεν παρουσιάζει θαυματουργές ιδιότητες,
> και ποτέ δεν απαγορεύτηκε. Σε κανέναν αρχαίο κείμενο άλλωστε δεν αναφέρεται
> ως πρώτη ύλη για την κατασκευή ψωμιού. Αντιθέτως με ζέα έτρεφαν τα ζώα. Ούτε
> βέβαια νεώτερα εγχειρίδια, επιβεβαιώνουν την κατασκευή του ψωμιού από το
> συγκεκριμένο δημητριακό. Άλλωστε, όπως εύλογα συμπεραίνει ο κ. Σαραντάκος,
> εάν είχε υπάρξει σχέδιο ξεριζωμού της ζειάς από την ελληνική γη το 1928,
> σίγουρα θα αναφερόταν σε κάποια εφημερίδα ή άλλο έντυπο της εποχής εκείνης
> μιας και οι καλλιέργειες που έτρεφαν τον τότε πληθυσμό της Ελλάδας και θα
> έπρεπε να καταστραφούν δεν μπορεί να ήταν λίγες.
> Το καταραμένο πανωφόρι
> «Αν είσαι μάγκας πήγαινε στο νεκροταφείο τα μεσάνυχτα» λένε δύο φίλοι σε έναν
> άλλο. Η πρόκληση γίνεται αποδεκτή και εκείνος υπόσχεται πως θα καρφώσει ένα
> μαχαίρι σε έναν τάφο ως απόδειξη της παρουσίας του εκεί. Ο άνδρας
> επισκέπτεται το νεκροταφείο και την επομένη μέρα βρίσκεται νεκρός δίπλα στο
> μνήμα. Φτάνοντας εκεί, όπως εικάζει ο μύθος, ο τολμηρός επισκέπτης κάρφωσε το
> μαχαίρι του αλλά ταυτόχρονα και το παλτό του. Μόλις αποφάσισε να φύγει
> αισθάνθηκε πως κάποιος τον τράβηξε προς τον τάφο και από το φόβο του απεβίωσε…
> Η ιστορία δεν είναι αμιγώς ελληνική αφού συναντάται σε διάφορες χώρες και
> γλώσσες και χρονολογείται από το βαθύ παρελθόν. Το διαφοροποιητικό στοιχείο
> σε κάθε εκδοχή είναι το πανωφόρι του θύματος -αλλού είναι παλτό, αλλού
> ζακέτα, αλλού αδιάβροχο- το οποίο συνηθέστερα συνάδει με τις ενδυματολογικές
> συνήθειες της κάθε χώρας μέσα στο χρόνο. Στην αρχική ελληνική εκδοχή του
> μύθου ο νεκρός φοράει φουστανέλα…
> Ο τραγικά άτυχος δύτης
> Εδώ ο μύθος κάνει λόγο για έναν δύτη απομεινάρια του οποίου εντοπίστηκαν στα
> αποκαΐδια μιας μεγάλης πυρκαγιάς. Η πυρκαγιά βέβαια σε κάθε αναπαραγωγή
> λαμβάνει χώρα σε διαφορετική περιοχή – στην Πεντέλη, στην Πάρνηθα, και σε
> άλλα βουνά της Ελλάδας. Ο δύτης, που ρουφήχτηκε από κατασβεστικό αεροπλάνο
> την ώρα του ανεφοδιασμού, ξεβράστηκε την ώρα της κατάσβεσης στην πυρκαγιά. Αν
> και τα αναληθή στο μύθο στοιχεία είναι πολλά το γεγονός και μόνο πως η
> είσοδος του νερού στα πυροσβεστικά αεροπλάνα είναι τόσο μικρή που δεν χωράει
> άνθρωπος αρκεί…
> Το παιδικό «α-μπε-μπα-μπλομ»
> Ο πιο πρόσφατος αστικός μύθος, με ημερομηνία γέννησης το 2012, θέλει την
> ηχομιμητική λέξη «α-μπε-μπα-μπλομ» να μην αποτελεί «ακαταλαβίστικες παιδικές
> κουταμάρες, ούτε αποκυήματα παιδικής φαντασίας» όπως λέει. Σύμφωνα με αυτόν η
> φράση είναι εδώ για να μας αποδείξει την αδιαμφισβήτητη και αυταπόδεικτη
> διαχρονικότητα της ελληνικής γλώσσας… Στην μας ενημερώνει πως πρόκειται για
> στιχομυθία «που προέρχεται από παιδικό παιχνίδι που έπαιζαν οι Αθηναίοι
> Παίδες καθώς γυμνάζονταν». Η αρχική της εκδοχή ήταν «απεμπολών, του κείθεν
> εμβολών…» και αποδίδεται σε νέα – απλά – ελληνικά «σε απεμπολώ, σε αποθώ, σε
> σπρώχνω, πέραν, εμβολών σε με το δόρυ μου, με το ακόντιό μου».
> Βέβαια η υποτιθέμενη αρχαία φράση δεν συναντάται πουθενά στην αρχαία
> γραμματεία και δεν θα μπορούσε άλλωστε μιας και είναι εντελώς ασύντακτη, ρήμα
> «εμβολώ» δεν υπάρχει, απεμπολώ δεν σημαίνει απωθώ αλλά προδίδω, το «του»
> είναι ξεκάρφωτο και πολλά άλλα όπως μας ενημερώνει ο κ. Σαραντάκος.
> Προϊόντα παρανοήσεων με ψήγματα αλήθειας ή εντελώς εξωπραγματικοί, όσο και να
> διαψεύδονται, δεν φαίνεται να απαξιώνονται. Αντίθετα θυμίζουν λερναία ύδρα,
> όπως χαρακτηριστικά λέει ο κ. Σαραντάκος. Το σίγουρο είναι, πως σε μια
> κοινωνία όπου ο κόσμος μπερδεύει την επανάληψη με τη διασταύρωση, η τάση μας
> προς την τρομοκράτηση και την εντυπωσιοθηρία αποτελούν το πλέον πρόσφορο
> έδαφος για την ανάπτυξή τους…
> About these ads
> http://sarantakos.wordpress.com/2014/08/04/urbanlegends/
>
> http://sarantakos.wordpress.com/2014/08/04/urbanlegends/
________
Orasi mailing list
για την διαγραφή σας από αυτή την λίστα στείλτε email στην διεύθυνση
[email protected]
και στο θέμα γράψτε unsubscribe
Για να στείλετε ένα μήνυμα και να το διαβάσουν όλοι οι συνδρομητές της λίστας
στείλτε email στην διεύθυνση
[email protected]
διαβάστε τι συζητά αυτή η λίστα
http://hostvis.net/mailman/listinfo/orasi_hostvis.net
Για το αρχείο της λίστας
http://www.mail-archive.com/[email protected]/
παλαιότερο αρχίο (έως 25/06/2011)
http://www.freelists.org/archives/orasi
__________
NVDA δωρεάν αναγνώστης οθώνης ένα πρόγραμμα ανοιχτού λογισμικού
http://www.nvda-project.org/
__________
Για καλή Ελληνική και ξένη μουσική, Θεατρικά έργα από το ελληνικό και παγκόσμιο
ρεπερτόριο επισκεφθείτε το
http://www.isobitis.com
______________
