Ολα αυτα τα ειπαν 8χρονα και 10χρονα παιδακια που 4000 ευρω το ατομο , φωτο στα κινητα 10χρονων Ποιοι κοροϊδευουν ποιους;
Χρήστος ΚΟΡΟΜΗΛΑΣ 27 Σεπ 2015, 15:56, ο/η Kostas D. Theodoropoulos <[email protected]> έγραψε: > «Από τον φόβο μου στη βάρκα δεν είχα ούτε δάκρυα ούτε φωνή» > Μιριάμ, Μοχσέν, Αμίρ, Μορταζά και Φεριστά... Αυτοί είναι οι σημερινοί μας > πρωταγωνιστές. > > «Από τον φόβο μου στη βάρκα δεν είχα ούτε δάκρυα ούτε φωνή» > > Πολλά έχουν γραφτεί και γράφονται, σχεδόν καθημερινά, για το δράμα των > προσφύγων. Οταν όμως μικρά παιδιά, ανήλικα προσφυγόπουλα, μέσα από τις > προσωπικές > τους αφηγήσεις, με τη δική τους αθώα ματιά, μιλούν για τον ξεριζωμό τους, για > την Οδύσσεια του ταξιδιού τους, αναζητώντας τη...«Γη της Επαγγελίας», επειδή > ελπίζουν πως η ζωή τους θα γίνει ανθρωπινότερη, έχει, σίγουρα, ξεχωριστό > ενδιαφέρον. Συναντήσαμε αυτά τα παιδιά στην πλατεία Βικτωρίας, όπου εκεί μαζί > με τις οικογένειές τους βρήκαν προσωρινό καταφύγιο, κάτω από πολύ δύσκολες > και αντίξοες συνθήκες, να προετοιμάζονται και να κάνουν όνειρα για την επόμενη > μέρα. > > Παιδιά που ενηλικιώθηκαν πριν την ώρα τους, που η μοναδική τους πατρίδα είναι > η μνήμη τους. Μνήμη οδυνηρή, οι πληγές ανοιχτές, αλλά η σκέψη σ' αυτούς που > άφησαν πίσω. Αγαπημένα πρόσωπα, συγγενείς, φίλους, συμμαθητές, βομβαρδισμένα > σπίτια, στα προσωπικά τους αντικείμενα. Ολα ξεριζώθηκαν από του πολέμου τη > βαρβαρότητα. Οι τελευταίες εικόνες από τον τόπο τους, που έχει χαράξει τις > ψυχές τους, το Αφγανιστάν και τη Συρία, είναι ο πόλεμος, η φωτιά, η λεηλασία > και οι αρπαγές. Τι να πρωτοπάρουν μαζί τους; > > Μονάχα ο Μοχσέν από το Αφγανιστάν ήταν ο... τυχερός που έσωσε κάποιες > φωτογραφίες από τα αγαπημένα χώματα. Τάφοι και εστίες δεν μεταναστεύουν. > Περπάτησαν > αποστάσεις που ανθρώπινο μάτι δεν βλέπει. Μπήκαν σε μισοτρύπιες σχεδίες, > βάρκες, καΐκια και πέρασαν τη θάλασσα σ' έναν ομαδικό, φοβερό ξενιτεμό. Κάποια > άλλα παιδιά δεν τα κατάφεραν, τα όνειρά τους για την ελευθερία βυθίστηκαν στα > βαθιά, παγωμένα και αφιλόξενα νερά της Μεσογείου. > > Χωρέσαμε όλη μας τη ζωή σε μια βαλίτσα και τώρα το μόνο που θέλουμε είναι > μια κανονική ζωή Μίριαμ, 11 ετών > Χωρέσαμε όλη μας τη ζωή σε μια βαλίτσα και τώρα το μόνο που θέλουμε είναι > μια κανονική ζωή Μίριαμ, 11 ετών > > Μόλις 10 ετών ο Μοχσέν, ένα αμούστακο αγόρι, μας μιλάει για τη ζωή και τον > θάνατο με ασυνήθιστη ωριμότητα για την ηλικία του. Ενα παιδί που προσπαθεί να > βρει τον βηματισμό του, διώχνοντας μακριά το αιμάτινο ποτάμι της κόλασης που > διάβηκε. > > «Μαζί με τη μητέρα μου και τα τρία αδέρφια μου καταφέραμε να φτάσουμε στη > Μυτιλήνη, αλλά ο μεγάλος μου αδερφός βρίσκεται στην Τουρκία, τον κρατάνε οι > διακινητές > γιατί τα χρήματα δεν έφταναν για όλους. Αυτόν περιμένουμε για να πάμε όλοι > μαζί στη Γερμανία», μας λέει ο ίδιος και μας δείχνει τις φωτογραφίες στο > κινητό > του. > > Ας μη σκοτώσουν την ελπίδα μας... Θέλουμε να ζήσουμε σαν τα παιδιά της > ηλικίας μας. Δεν θέλουμε άλλο θάνατο Φεριστά, 8 ετών > Ας μη σκοτώσουν την ελπίδα μας... Θέλουμε να ζήσουμε σαν τα παιδιά της > ηλικίας μας. Δεν θέλουμε άλλο θάνατο Φεριστά, 8 ετών > > «Ζούσαμε με τον φόβο» > «Μου λείπουν οι φίλοι μου. Μου λείπει το σπίτι μου. Υπάρχει πολύς πόνος στο > Αφγανιστάν. Οσα γίνονται σήμερα εκεί, δεν τα βλέπετε ούτε στις ταινίες. > Ζούσαμε > με τον φόβο. Γι' αυτό φύγαμε απ' αυτή τη φρίκη, ώστε να βρούμε κάπου μια > ελπίδα για καλύτερη ζωή. Ολα μας τα χρήματα τα δώσαμε στους διακινητές. > Τέσσερις > χιλιάδες ευρώ το άτομο μας ζήτησαν. Θυμάμαι όταν βρισκόμουν μέσα στη βάρκα > που θα μας μετέφερε στη Μυτιλήνη. Πενήντα άνθρωποι, στριμωγμένοι ο ένας πάνω > στον άλλον, συνεχώς έκλαιγα. Η μητέρα μου έφτυσε στο στόμα μου για να > ξεδιψάσω και να ηρεμήσω. Ωσπου, κάποια στιγμή δεν είχα άλλα δάκρυα, ούτε > φωνή. Τότε > κοίταξα τον ουρανό και άρχισα να προσεύχομαι. Εκεί συνειδητοποίησα ότι το > μόνο που μου απόμεινε δεν είναι καν μια γυμνή ζωή, αλλά το στοιχειώδες > δικαίωμα > να πεθάνω προσπαθώντας. Ευτυχώς από αυτή την κόλαση βγήκα ζωντανός και τώρα > το μόνο που ονειρεύομαι για την οικογένειά μου και για μένα είναι να φτάσουμε > στη Γερμανία. Θέλω να σπουδάσω, να κάνουμε μια νέα αρχή», προσθέτει ο Μοχσέν. > > Είστε καλοί άνθρωποι στην Ελλάδα, έχετε καλή καρδιά και αυτό δεν θα το > ξεχάσουμε ποτέ Αμίρ, 4 ετών > Είστε καλοί άνθρωποι στην Ελλάδα, έχετε καλή καρδιά και αυτό δεν θα το > ξεχάσουμε ποτέ Αμίρ, 4 ετών > > Και λογίζονται τυχερά αυτά τα ανήλικα προσφυγόπουλα που αντάλλαξαν την > πατρίδα τους, το παρελθόν τους, την παιδική τους ανεμελιά με μια στάλα > σιγουριά... > Κι όμως έτσι είναι. > > Το χαμόγελο της 11χρονης Μίριαμ από το Αφγανιστάν και τα όνειρα που κάνει για > το μέλλον δεν αφήνουν κανένα περιθώριο αμφισβήτησης. Οι γονείς της, κρατώντας > τον 8χρονο αδερφό της αγκαλιά και έχοντας έναν ακόμη μεγαλύτερο αδερφό, μας > δίνουν την άδεια για να μιλήσουμε μαζί της. Πριν δυο μέρες εγκαταστάθηκαν στην > πλατεία Βικτωρίας. «Στη Γερμανία θέλουμε να πάμε», αναφέρει η ίδια, πριν > προλάβω ακόμη να τη ρωτήσω. «Θέλω να σπουδάσω γιατρός, αλλά μου αρέσει πολύ > και > η φωτογραφία. Στο Αφγανιστάν είχαμε μια όμορφη ζωή, αλλά ο πόλεμος τα > γκρεμίζει όλα. Ο δικός μου σταθμός ήταν η Κως και μάλιστα με τζετ σκι», λέει > χαμογελώντας. > «Οι γονείς μου πλήρωσαν πολλά χρήματα στους διακινητές, αλλά οι ίδιοι > ταξίδεψαν μέσα σε μια βάρκα. Ούτε στη σκέψη δεν θα άντεχαν να δουν τα παιδιά > τους > να πνίγονται. Χωρέσαμε όλη μας τη ζωή σε μια βαλίτσα και τώρα το μόνο που > θέλουμε είναι μια κανονική ζωή», καταλήγει η Μίριαμ. > > Απο τον φοβο μου στη βαρκα δεν ειχα ουτε δακρυα ουτε φωνη. κοίταξα τον ουρανό > και άρχισα να προσεύχομαι. Μοχσέν, 10 ετών > Απο τον φοβο μου στη βαρκα δεν ειχα ουτε δακρυα ουτε φωνη. κοίταξα τον ουρανό > και άρχισα να προσεύχομαι. Μοχσέν, 10 ετών > > Οι σκέψεις αυτών των παιδιών -παιδιά μόνο στην ηλικία- αποκαλύπτουν το > μεγαλείο της ζωής. Είναι εκείνη ακριβώς η στιγμή που συνειδητοποιείς ότι ο > κόσμος > αυτός όλο μικραίνει, γίνεται σαν μια βάρκα, στην οποία όλοι κάποια στιγμή θα > βρεθούμε μέσα και ό,τι συμβαίνει και γίνεται σ' αυτούς τους ανθρώπους πρέπει > να μας αφορά όλους. > > «Είστε καλοί άνθρωποι στην Ελλάδα, έχετε καλή καρδιά και αυτό δεν θα το > ξεχάσουμε ποτέ», φωνάζει ο 4χρονος Αμίρ από τη Συρία και τρέχει να αγκαλιάσει > τους > γονείς του. Κρατώντας μια μπάλα, που μόλις μια κυρία του είχε αγοράσει, > έτρεχε πάνω-κάτω, σαν να του είχαν κάνει το καλύτερο δώρο στον κόσμο! Οπως μας > εξήγησαν οι γονείς του, που μόλις χθες είχαν φτάσει στην πλατεία Βικτωρίας > και θα έφευγαν τις επόμενες μέρες, τα μόνα τους υπάρχοντα ήταν ένα μικρό > σακίδιο > με ελάχιστα ρούχα. «Δώσε μου ό,τι όνομα θέλεις, ούτως ή άλλως είμαστε χαμένοι > στην ανωνυμία, καταντήσαμε αριθμοί». Στα ταλαιπωρημένα μάτια του πατέρα του > μικρού Αμίρ, είναι σαν να καθρεπτίζεται ολόκληρη η ιστορία του, χωρίς να > χρειαστεί καν να μιλήσει... > > Αντέχουμε γιατί διψάμε για ζωή. Αυτή είναι η δική μας σωτηρία Μορταζά, 14 ετών > Αντέχουμε γιατί διψάμε για ζωή. Αυτή είναι η δική μας σωτηρία Μορταζά, 14 ετών > > «Για να μην πνιγεί το παιδί μας το είχα συνέχεια στην αγκαλιά μου. Οταν > φτάσαμε στη Μυτιλήνη και όλα πήγαν καλά, έσκυψα και φίλησα το χώμα. Και οι > ζωντανοί > δεν το πιστεύαμε, απλώναμε τα χέρια για να βεβαιωθούμε ότι ζούμε. Η πατρίδα > μου ήταν όμορφη, οι άνθρωποι έντιμοι, μπορεί να μην ήμασταν πλούσιοι, αλλά > ήμασταν πολύ ευτυχισμένοι. Τώρα κάθε οικογένεια έχει έναν νεκρό, έναν > αγνοούμενο. Δεν έχουμε καμία άλλη επιλογή εκτός από τη φυγή. Θα προσπαθήσουμε > να > πάμε στη Γερμανία για να έχει το παιδί μας παρόν και μέλλον. Ωστόσο, θέλω > κάποια στιγμή να γυρίσουμε στη Συρία. Αυτή είναι η πατρίδα μας. Εστω και για > μια μέρα. Αλλα όπως ήταν πριν το πόλεμο». > > Πόσες αντοχές πρέπει να διαθέτουν ή να επινοούν τα παιδιά αυτά, ώστε να > κατορθώνουν να τα βγάλουν πέρα με τη μία απόδραση πάνω στην άλλη, > αναρωτιόμαστε > πολλοί. Ακόμη και όταν λιγοστεύουν έως τη γυμνότητα τα ράκη της αξιοπρέπειας > και της υπομονής τους, αυτά βρίσκουν τον τρόπο και στέκονται πάλι όρθια. > > Μία από τις φωτογραφίες που έφερε μαζί του ο Μοχσέν από το Αφγανιστάν για να > θυμάται τους φίλους και την οικογένειά του. > Μία από τις φωτογραφίες που έφερε μαζί του ο Μοχσέν από το Αφγανιστάν για να > θυμάται τους φίλους και την οικογένειά του. > > «Αντέχουμε γιατί διψάμε για ζωή. Αυτή είναι η δική μας σωτηρία», απαντούν ο > 14χρονος Μορταζά και η 8χρονη Φεριστά από το Αφγανιστάν. «Οταν τα έχεις χάσει > όλα, το μόνο που σου έχει μείνει είναι να ελπίζεις. Μας λείπουν οι φίλοι μας, > το σχολείο μας. Ας μη σκοτώσουν την ελπίδα μας... Θέλουμε να ζήσουμε σαν > τα παιδιά της ηλικίας μας. Δεν θέλουμε άλλο θάνατο». > > *Ευχαριστούμε τον Αράς, διερμηνέα και μέλος της Αφγανικής Κοινότητας, για τη > βοήθεια στο ρεπορτάζ. > > Μαρίνα Ζιώζιου > Φωτογραφίες: Γρηγόρης Χρυσοχοΐδης > http://www.ethnos.gr > ________ > > Orasi mailing list > για την διαγραφή σας από αυτή την λίστα στείλτε email στην διεύθυνση > [email protected] > και στο θέμα γράψτε unsubscribe > > Για να στείλετε ένα μήνυμα και να το διαβάσουν όλοι οι συνδρομητές της λίστας > στείλτε email στην διεύθυνση > [email protected] > > διαβάστε τι συζητά αυτή η λίστα > http://hostvis.net/mailman/listinfo/orasi_hostvis.net > > Για το αρχείο της λίστας > http://www.mail-archive.com/[email protected]/ > παλαιότερο αρχίο (έως 25/06/2011) > http://www.freelists.org/archives/orasi > __________ > NVDA δωρεάν αναγνώστης οθώνης ένα πρόγραμμα ανοιχτού λογισμικού > http://www.nvda-project.org/ > __________ > Για καλή Ελληνική και ξένη μουσική, Θεατρικά έργα από το ελληνικό και > παγκόσμιο ρεπερτόριο επισκεφθείτε το > http://www.isobitis.com > > ______________ ________ Orasi mailing list για την διαγραφή σας από αυτή την λίστα στείλτε email στην διεύθυνση [email protected] και στο θέμα γράψτε unsubscribe Για να στείλετε ένα μήνυμα και να το διαβάσουν όλοι οι συνδρομητές της λίστας στείλτε email στην διεύθυνση [email protected] διαβάστε τι συζητά αυτή η λίστα http://hostvis.net/mailman/listinfo/orasi_hostvis.net Για το αρχείο της λίστας http://www.mail-archive.com/[email protected]/ παλαιότερο αρχίο (έως 25/06/2011) http://www.freelists.org/archives/orasi __________ NVDA δωρεάν αναγνώστης οθώνης ένα πρόγραμμα ανοιχτού λογισμικού http://www.nvda-project.org/ __________ Για καλή Ελληνική και ξένη μουσική, Θεατρικά έργα από το ελληνικό και παγκόσμιο ρεπερτόριο επισκεφθείτε το http://www.isobitis.com ______________
