Ζούμε σε μια χώρα μικρή. Με ό,τι μπορεί να συνεπάγεται αυτό. Από το σύνδρομο του μικρομεγαλισμού μέχρι την επίγνωση ότι τα μεγέθη μας αντιστοιχούν σε μια συνοικία ευρωπαϊκής μητρόπολης.
Ζούμε σε μια χώρα που τα μεγέθη καθορίζουν την ποιότητα του δημόσιου λόγου. Μικρός πληθυσμός, λίγοι βουλευτές, λιγότεροι αυτοί που αξίζουν. Ομοίως και οι δημοσιογράφοι. Με τη διαφορά ότι ο κακός δημοσιογράφος δεν μπορεί να καταστρέψει μια χώρα. Ο κακός πολιτικός μπορεί. Ζούμε σε μια χώρα όπου το μέτρο απουσιάζει εντελώς. Το παρασκήνιο της τελευταίας εβδομάδας το επιβεβαιώνει πανηγυρικά. Είναι δυνατόν να χρεώνεσαι μια βαριά εκλογική ήττα και να διεκδικείς τη θέση του δεύτερου τη τάξει πολίτη της Δημοκρατίας; Όλα είναι δυνατά. Θράσος χρειάζεται. Ζούμε σε μια χώρα που τα κόμματα εμφανίζουν συμπτώματα πολιτικού αυτισμού. Το ΑΚΕΛ επέλεξε πολύ βολικά να παραδώσει την καυτή πατάτα της εκλογικής πανωλεθρίας στη βάση. Ο ΔΗΣΥ παραπαίει ανάμεσα στις προσωπικές ατζέντες πρωτοκλασάτων στελεχών. Ο δε «ενδιάμεσος χώρος», υιοθετώντας τοξική ρητορική, ενίοτε και λαϊκίστικη, αναλώνεται σε τακτικισμούς εν όψει των προεδρικών εκλογών του '18. Και μετά διερωτώνται γιατί το ένα τρίτο του εκλογικού σώματος τούς γύρισε την πλάτη. Ζούμε σε μια χώρα που άλλα λέμε, άλλα πιστεύουμε και άλλα εν τέλει πράττουμε. Το Κυπριακό αποτελεί παραδοσιακά το πεδίο όπου γιγαντώνεται αυτή η αντίφαση. Στα λόγια (και τα χαρτιά) από τη δεκαετία του '70 κι έπειτα προσπαθούμε με ομόφωνες αποφάσεις του Εθνικού Συμβουλίου να πετύχουμε μια ομοσπονδιακή λύση. Μέσα μας δεν τη θέλουμε ή, για να είμαστε ακριβείς, δεν τη θέλουμε όλοι. Μετρηθήκαμε μια φορά στην κάλπη και τα «όχι» ήταν συντριπτικά περισσότερα. Αν υπάρξει δεύτερη, θα είναι η τελευταία. Αυτό τουλάχιστον ας μην καμωνόμαστε πως δεν το ξέρουμε. Ζούμε σε μια χώρα που εκπαιδευτήκαμε να επιβιώνουμε έναντι οιουδήποτε τιμήματος. Στη δεκαετία του '80 το βάφτισαν οικονομικό θαύμα. Κι ας καταστρέψαμε όλο το παραλιακό μας μέτωπο. Το ζητούμενο ήταν να γεμίσουν ξανά τα ταμεία λίρες. Και το πετύχαμε. Φέτος το είπαν success story. Γιατί η πειθαρχία που επιδείξαμε έφερε ευημερία στους αριθμούς. Κι ας γέμισε ο τόπος νεόπτωχους. Κι ας υποφέρουν οι άνθρωποι από την ανεργία. Ζούμε σε μια χώρα που μάθαμε να σιωπούμε επί δεκαετίες και τώρα, που το ποτήρι ξεχείλισε, θέλουμε να τα πούμε μεμιάς όλα. Η οργή ξεχειλίζει στα social media. Αλλά ώς εκεί. Ούτε ένα παλλαϊκό συλλαλητήριο. Ούτε μια μύτη δεν έσκασε. Τα λέμε μεταξύ μας και έτσι εκτονωνόμαστε. Αν ήμασταν σκληροί με τον εαυτό μας, θα το λέγαμε και κοινωνικό αυνανισμό. Δεν είμαστε όμως. Ζούμε σε μια χώρα που η μπόχα των σκανδάλων μάς έπνιξε. Ζούμε σε μια χώρα που δεν αγάπησε ποτέ τον Πολιτισμό. Ούτε Μουσείο ούτε Πινακοθήκη ούτε Βιβλιοθήκη. Τίποτα. Ζούμε σε μια χώρα που το '74 πλημμύρισε με πρόσφυγες. Πολλοί ξενιτεύτηκαν για ένα κομμάτι ψωμί. Φέτος εκλέξαμε τους ξενοφοβικούς φασίστες στη Βουλή. Ζούμε σε μια χώρα όμορφη. Που βάλαμε στόχο και σκοπό να την ασχημύνουμε. Δείτε τη σημερινή φωτογραφία… Είναι η παραλία Σειρήνα στον Πρωταρά. Ή μάλλον ήταν. Γιατί δεν είναι πια. Υ.Γ. Οι σκέψεις αυτές γράφτηκαν το απόγευμα της Πέμπτης, όσο περίμενα να ξεκαθαρίσει η εκλογή Προέδρου της Βουλής. Φωτο: Θανάσης Φωτίου Σταύρος Χριστοδούλου ________ Orasi mailing list ________ Orasi mailing list για την διαγραφή σας από αυτή την λίστα στείλτε email στην διεύθυνση [email protected] και στο θέμα γράψτε unsubscribe Για να στείλετε ένα μήνυμα και να το διαβάσουν όλοι οι συνδρομητές της λίστας στείλτε email στην διεύθυνση [email protected] διαβάστε τι συζητά αυτή η λίστα http://hostvis.net/mailman/listinfo/orasi_hostvis.net Για το αρχείο της λίστας http://www.mail-archive.com/[email protected]/ παλαιότερο αρχίο (έως 25/06/2011) http://www.freelists.org/archives/orasi __________ NVDA δωρεάν αναγνώστης οθώνης ένα πρόγραμμα ανοιχτού λογισμικού http://www.nvda-project.org/ __________ Για καλή Ελληνική και ξένη μουσική, Θεατρικά έργα από το ελληνικό και παγκόσμιο ρεπερτόριο επισκεφθείτε το http://www.isobitis.com _____________
