Καθόταν με την πλάτη στην πρόσοψη της καφετέριας. Τον βρήκαμε εκεί όταν πήγαμε κι εμείς για ένα καφέ. Είχε ανοικτό το laptop κι έπαιζε, με σχετικά ψύχραιμες κινήσεις (όχι με εκείνο τον αγχωτικό τρόπο που το κάνουν άλλοι), ηλεκτρονικά παιχνίδια. Τέρατα και επικίνδυνες διαδρομές εμφανίζονταν στην οθόνη και αυτός έδειχνε να κινεί με άνεση τον ήρωά του και να προσπερνά τα εμπόδια. Τελείωνε, έπινε μια γουλιά καφέ και συνέχιζε. Ένα καλοφτιαγμένο παιδί, στα 20 με 25. Απέναντι ακριβώς (και πίσω του) απλωνόταν η θάλασσα του νησιού. Ήρεμη, μετά το ελαφρύ ανακάτωμα που της έκανε ο αέρας τις προηγούμενες ώρες. Προχωρημένο απόγευμα με τα νερά να φοράνε το σκούρο τους κοστούμι, προετοιμαζόμενα κι αυτά για την εορταστική ατμόσφαιρα της νύχτας. Στο ενδιάμεσο, ο πλατύς πεζόδρομος. Εκεί, γίνεται το έλα να δεις! Πανέμορφα κορίτσια με τον αέρα των διακοπών στο πρόσωπο και στο ντύσιμο, κάνουν κυριολεκτικά πασαρέλα. Μόνα ή με τα αγόρια τους πηγαινοέρχονται με χορευτικές κινήσεις, λες και απολαμβάνουν τα αισθήματα που προκαλεί η θέασή τους από τους θαμώνες των μαγαζιών. Μπρούτζινα κορμάκια, πολυχαϊδεμένα από τον ήλιο. «Πολύ ομόρφυνε η νέα γενιά, ρε παιδί μου», είναι το δικό μας σχόλιο. Τελειώνουμε τον καφέ μας. «Έχουμε ακόμα χρόνο, πίνουμε κι ένα ποτάκι;». «Και δεν πίνουμε». Ψάχνω το γκαρσόνι, παραγγέλνω και συνεχίζω να χάσκω την ομορφιά που απλώνεται μπροστά μου. Έρχονται και τα ουισκάκια, «άντε στην υγειά μας κι από χρόνου» και κατεβάζουμε την πρώτη γουλιά που ξεπλένει λίγο κείνη την πικρή γεύση που‘χεις στο στόμα από τον επικείμενο αποχωρισμό του νησιού. Τέτοιες στιγμές, η μόνη κατευναστική κουβέντα είναι εκείνος ο δήθεν προγραμματισμός των επόμενων διακοπών. «Σε ποιο νησί θα πάμε του χρόνου;». Ξέρεις πως δεν έχει νόημα, ξέρεις πως ό,τι κι αν πεις μάλλον θα ανατραπεί από χίλιους δυο παράγοντες, αλλά το κάνεις κάθε φορά για να μοιάζει το τέλος με μια αρχή. Έστω και μακρινή. Από το βάθος του ορίζοντα φαίνεται το πλοίο. «Άντε, ώρα μας». Κατεβάζουμε την τελευταία (νερωμένη) γουλιά από το ποτό και φορτωνόμαστε τσάντες και τσαντούλες. Έχω την αίσθηση πως μοιάζουμε με έγκλειστους σε κάτεργα που κουβαλούν βαριές πέτρες. Γυρνάω το κεφάλι και βλέπω τον νεαρό να είναι ακόμα καρφωμένος στην καρέκλα. Πάντα με πλάτη στην αληθινή ζωή. Κι έχει, ο μπαγάσας, ένα ύφος ευτυχίας στο πρόσωπο. «Έσπασα το ρεκόρ», εξηγεί στο γκαρσόνι που του σερβίρει έναν ακόμα καφέ. Και προγραμματίζει το επόμενο παιχνίδι! Κρίμα που αυτός μένει κι εμείς φεύγουμε... tags: Άποψη Γιώργος Κασκάνης Συντάκτες ________
Orasi mailing list για την διαγραφή σας από αυτή την λίστα στείλτε email στην διεύθυνση [email protected] και στο θέμα γράψτε unsubscribe Για να στείλετε ένα μήνυμα και να το διαβάσουν όλοι οι συνδρομητές της λίστας στείλτε email στην διεύθυνση [email protected] διαβάστε τι συζητά αυτή η λίστα http://hostvis.net/mailman/listinfo/orasi_hostvis.net Για το αρχείο της λίστας http://www.mail-archive.com/[email protected]/ Εναλλακτικό αρχείο: http://hostvis.net/pipermail/orasi_hostvis.net/ παλαιότερο αρχίο (έως 25/06/2011) http://www.freelists.org/archives/orasi __________ NVDA δωρεάν αναγνώστης οθώνης ένα πρόγραμμα ανοιχτού λογισμικού http://www.nvda-project.org/ _____________ Κατάλογος ηχητικών βιβλίων για ανάγνωση http://www.hostvis.net/audiobooks/katalogos.xls Τα ηχογραφημένα βιβλία με φυσική φωνή προσφέρονται από τις βιβλιοθήκες που λειτουργούν οι φορείς των τυφλών ____________
