ΜΑΝΩΛΗΣ ΜΠΙΚΑΚΗΣ
Συγκλονίστηκα με την ιστορία του Μανώλη Μπικάκη, ενός Κρητικού από τον
Αμύγδαλο Αστερουσίων, που δεν είναι πια στη ζωή. Δεν τον ήξερα, δεν
ήξερα τίποτα για τη ζωή και τη δράση του. Κάποιος φίλος μου έστειλε ένα
κείμενο από το διαδίκτυο, όπου περιγράφεται η δράση του. Έτσι άρχισε μια
μικρή έρευνα γύρω από μια εντυπωσιακή μορφή της κυπριακής τραγωδίας.
Επειδή στο αρχικό κείμενο αναφερόταν ότι καταγόταν από την Ασί Γωνιά,
αναζήτησα εκεί τους συγγενείς του. Τελικά τους βρήκα στον κάμπο της
Μεσαράς, όπου έχουν μετοικήσει οι κάτοικοι των έρημων σήμερα ποιμενικών
οικισμών των Αστερουσίων. Ποιος ήταν, λοιπόν, ο Μπικάκης;
Ένας απλός Έλληνας στρατιώτης, τα έβαλε με ολόκληρο στρατό και ξεκλήρισε
έναν ουλαμό αρμάτων μάχης και ένα τμήμα του τουρκικού πεζικού. Βρέθηκε
με ελάχιστα πολεμοφόδια μέσα σε έναν απίστευτο καταιγισμό πυρών. Ήξερε
καλά πως κανένα βλήμα δεν έπρεπε να πάει χαμένο. Δεν είχε δικαίωμα να
αστοχήσει. Και τα κατάφερε! Κατέστρεψε εχθρικά τανκς, γκρέμισε,
πυρπόλησε. Ο Μανώλης Μπικάκης είναι το παλικάρι που 20 χρονών τα έβαλε
μόνος του με ολόκληρο τον Αττίλα! Διέλυσε έξι τανκς μέσα σε λίγα λεπτά,
σε μια κρίσιμη στιγμή της Κυπριακής ιστορίας, λίγο πριν την ανακωχή…
Καθένας θα θελήσει να γίνει «Μπικάκης» σαν έρθει η ώρα να ξοφλήσει η
Ελλάδα τους λογαριασμούς της με τους παρανοϊκούς Στρατηγούς της
Τουρκίας, που κρατώντας σε στρατιωτική κατοχή τη μισή σχεδόν Κύπρο για
36 ολόκληρα χρόνια και παραβιάζοντας σχεδόν καθημερινά την Ελλάδα,
παραβιάζουν την Ειρήνη, αλλά και την υπομονή του Θεού, που θα αποδώσει
κάποτε Δικαιοσύνη…
Τα παιδικά χρόνια του Μανώλη
Ήταν μόλις 11 χρονών όταν έφυγε πικραμένος και απελπισμένοςαπό το χωριό
του! Ένα παιδικό παιγνίδι ήταν αιτία. Ο Μανώλης και τα δυο ξαδελφάκια
του, περιεργάζοντανένα όπλο. Το βρήκαν στα βουνά, στη μάντρα της
οικογένειας. Το όπλο εκπυρσοκρότησε. Το παιδί που βρέθηκε απέναντι από
την κάνη, διαλύθηκε κυριολεκτικά. Το όπλο ήταν στα χέρια του Μανώλη…Πώς
μπορεί να σκεφτεί ένα 11χρονο παιδί ότι η ουσιαστική ευθύνηανήκε όχι στα
παιδιά, ανήκε σε άλλους, ίσως σε ένα κακό παιγνίδιτης τύχης; Από τη
στεναχώρια του αρρωσταίνει. Νιώθει σαν χαμένος σε έναν κόσμο που
δενμπορούσε να του παράσχει ουσιαστική στήριξη. Φεύγει λοιπόν και
πηγαίνει στον αδελφό του πατέρα του στους Στόλους (χωριό της Μεσαράς)
όπου εκεί θα βγάλει και το Δημοτικό. Πήγαινε όταν δεν ήταν άρρωστος,
δηλαδή αραιά και που…
Φεύγει ξανά και πηγαίνει σε άλλον συγγενή, στον ΆγιοΘωμά. Ζωή χωρίς
λύτρωση για ένα παιδί που δεν υπήρξε ουσιαστικός θύτης αλλά άτυχο θύμα
μιας κακιάς στιγμής. Έτσι κυλούν οιμήνες και το παιδί μεγαλώνει χωρίς τη
μητρική στοργή… (Πήγαινε η μητέρα του να τον δει και όταν έφευγε την
ακολουθούσε 2-3 χλμ μακριά από το σπίτι! Δεν έιχε χορτάσει την αγκαλιά
της…) Στο χωριό του δεν ξαναγύρισε, δεν πήγε ούτε στον γάμο της αδελφής
του! Όλα του θύμιζαν εκείνη τη φρικτή κατάληξη του παιγνιδιού…
Κύπρος 1974
Μια μέρα μετά τη μεγάλη γιορτή της Παναγιάς, Αύγουστος μήνας. Ο Μανώλης
Μπικάκης είναι μόλις 20 χρονών (γεννηθείς το 1954), παλικάρι γεροδεμένο.
Υπηρετούσε στις ΕιδικέςΔυνάμεις, ήταν ένας από τους καταδρομείς εκείνους
που είχαν μεταφερθεί από τα Χανιά στην Κύπρο για να αντιμετωπίσουν τους
εισβολείς του Αττίλα. Κανείς δεν ήξερε πού θα πήγαιναν όταν
επιβιβάστηκαν στο αεροπλάνο. Τους είπαν απλά ότι επρόκειτο ναπάνε στη
Ρόδο. Στην Κρήτη η οικογένειά του δεν ήξερε τίποτα. Όταν άκουσαν
γιααλεξιπτωτιστές που έφυγαν από ταΧανιά, οι συγγενείς του πάγωσαν.
Ήξεραν ότι οΜανώλης θα ήταν έναςαπ’ αυτούς. Έπαιρναν τηλέφωνο στην
μονάδα του αλλά δεν απαντούσε κανένας! Μετά από πέντε-έξι ημέρες έμαθαν
πως είναι καλά, χωρίς να μπορέσουν να μιλήσουν μαζί του. Όσο περνούσαν
οι μέρες η αγωνία τους μεγάλωνε καθ ότι δεν ήξεραν εάν ήταν νεκρός,
ζωντανός ή αγνοούμενος…
Εκείνη την μέρα 16 του Αυγούστου του 1974, ο Μανώλης βρέθηκε
στηνΛευκωσία, κοντά στην Σχολή Γρηγορίου, σε θέση άμυνας. Από την
προηγούμενη μέρα είχε αρχίσει το δεύτερο μέρος της τραγωδίας. Η επέλαση
των εισβολέων η προσπάθεια κατάληψης της Αμμοχώστου, ο εγκλωβισμός των
χωριών προς την περιοχή της Καρπασίας. Οι μάχες γύρω από τη Λευκωσία
είναι σκληρές. Οι Τούρκοι προσπαθούν με κάθε τρόπο να εξασφαλίσουν τον
έλεγχο όσο το δυνατόν περισσότερων εδαφών, να στραγγαλίσουν την
Πρωτεύουσα, να την αποκλείσουν από μεγάλα τμήματα της ενδοχώρας. Σήμερα,
με τη γνώση των γεγονότων που ακολούθησαν, μπορούμε να κατανοήσομε τους
λόγους. Το ίδιο βράδυ επρόκειτο να υπογραφεί ανακωχή…
Ο Μανώλης βρέθηκε με ένα συνάδελφό του στην γραμμή του πυρός. Είχε
διασπαστεί η μοίρα και είχαν απλωθεί οι άνδρες για να αποκρούσουν
καλύτερα τις εχθρικές επιθέσεις. Μέσα στη βροχή από σφαίρες, στις
συνεχείς εκρήξεις και στα πυρά του εχθρού, οι δυοσύντροφοι χάνονται
μεταξύ τους. Οι λόγοι είναι άγνωστοι, αλλά κατανοητοί. Λίγο να
μετακινήθηκαν προς αντίθετες κατευθύνσεις, λίγο να άλλαξαν θέσεις…
Οι Τούρκοι είχαν την αεροπορική υπεροπλία. Μαχητικά και βομβαρδιστικά
πετούσαν διαρκώς προς κάθε ζώνη. Το εικοσάχρονο παλικάρι από την Κρήτη
έχει ένα αντιαρματικό όπλο ΠΑΟ στον ώμο του και μόλις οκτώ βλήματα στη
διάθεσήτου. Ο άλλος στρατιώτης, Μπινιχάκης το όνομά του, είχε χαθεί. Τον
φώναξε μερικές φορές ο Μανώλης αλλά απόκρισηδεν πήρε. Ήταν, άλλωστε,
πολύ δύσκολο να ακούσει κανείς ανθρώπινη φωνή μέσα σε ήχους
εκκωφαντικούς και πυροβολισμούς. Αψήφησε τον καταιγισμό και άρχισενα
ψάχνει για το άψυχο κουφάρι του συμπολεμιστή του, αλλά δεν έβρισκε
τίποτα. Ωστόσο, ένας ουλαμός αρμάτων προχωρούσε προς το μέρος του.
Βρίσκονταν μόλις 300 μέτρα μακριά. Ήταν ζήτημα χρόνου να χαθεί κι ο ίδιος!
Έρποντας κινήθηκε προς το όπλο και τα οκτώ βόλια που είχε στη διάθεσή
του. Πήρε ένα, όπλισε. Βρισκόταν μέσα σε κάτι χαρακώματα όταν είδε τα
άρματα μάχης να κατευθύνονται προς το μέρος του! Χωρίς να χάσει καιρό,
σημαδεύει το πρώτο (Μ48) και το πετυχαίνει! Αυτή ήταν η αρχή… Ο
εικοσάχρονος πολεμιστής βρίσκεται πια ανάμεσα σε διασταυρούμενα πυρά.
Προσπαθούν όλοι να τον πετύχουν. Εκείνος, δεν υπολογίζει το θάνατο.
Έπρεπε να υπερασπιστεί ένα λόφο και να μην αφήσει τους Τούρκους να
περάσουν. Η περιοχή βρίσκεται κοντά στο σημερινό κόμβο«Κολοκασίδης», σε
ένα στρατηγικό σημείο για τον έλεγχο τηςπόλης. Πολύ κοντά ήταν ο δρόμος
προς Μόρφου και Γερόλακκο καιπερνούσε δίπλα από τη σχολή Γρηγορίου. Εκεί
στο Γερόλακο ήταν η βάση της ΕΛΔΥΚ.
Μόνος ο στρατιώτης Μπικάκης απέναντι σε ολόκληρο στρατό. (Λέγεται πως
απέναντί του βρίσκονταν έξι ή οκτώ άρματα μάχης πουκαθάριζαν το έδαφος
και ακολουθούσε το τουρκικό πεζικό, ένα ολόκληρο τάγμα). Σέρνεται στο
χώμα για να μη γίνει αντιληπτός. Είχεαρχίσει να πλησιάζει το δεύτερο
άρμα. Στέκεται απέναντί του, το σημαδεύει και πυροβολεί. Εύστοχη και
τούτη η βολή. Τοθηρίο Μ48 γίνεται συντρίμμια και τα καύσιμά του αρπάζουν
φωτιά. Του μένουν πια μόνο έξι βλήματα. Έπρεπε να διατηρήσει την
ψυχραιμία του και κυρίως, να είναι απόλυτα εύστοχος. Σημαδεύει τοτρίτο
τανκ. Πάει κι αυτό! Ο Μανώλης μετακινείται από τη μια θέσηστην άλλη.
Κουβαλά το όπλο, μεταφέρει τις βολίδες, γλιστρά ανάμεσα στις σφαίρες,
αιφνιδιάζει τους απέναντι. Δυο άλλα άρματα μάχης, αυτά που ακολουθούσαν,
αλλάζουν κατεύθυνση. Κανείς δεν έμαθε αν τα πληρώματά τους φοβήθηκαν ή
προσπάθησαν να μετακινηθούν για να αντιμετωπίσουν τον απρόσμενο αντίπαλο.
Ο Μανώλης κατέστρεψε και το επόμενο άρμα, αυτό που ακολουθούσε, δηλαδή
το τέταρτο! Ένα άλλο άρμα ξεμυτίζει από το κτήριο του σχολείου, όπου
κρυβόταν. Μόλις εμφανίστηκε το βάζει ο Μανώλης στο στόχαστρο. Αλάθητος
σκοπευτής ο Μπικάκης. Φωτιές ξεπετάγονταιμέσα από τα διαλυμένα σιδερικά.
Οι βολίδες τέλειωναν πια. Έμεναν μόλις τρεις. Έμενε κι ένα τανκ.
Οιμαρτυρίες από δω και μετά είναι μπερδεμένες.
Ο Μανώλης κατάφερε να εγκλωβίσει στο στόχαστρό του και το έκτο
άρμαμάχης! Το τουρκικό τάγμα διασκορπίστηκε. Βρήκαν ένακτήριο και
κατέφυγαν εκεί με τη βοήθεια της αεροπορίας. Οι Τούρκοι δεν ήξεραν τι
είχαν να αντιμετωπίσουν, δεν ήξεραν πόσος στρατός, πόσοι βαρεοπλίτες
κρύβονταν στο λόφο και ξαφνιάστηκαν γιατί ήξεραν ότι η περιοχή είχε
θεωρηθεί προσπελάσιμη μετά τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις της
αεροπορίας τους. Μετακινούμενος διαρκώς ο Μανώλης με το βαρύ όπλο ΠΑΟ
(Πυροβόλο Άνευ Οπισθοδρομήσεως) στον ώμο και με μόνο δυο βολίδες στη
διάθεσή του, βλέπει τους άνδρες του πεζικού νακαταφεύγουν στο κτήριο. Οι
δυο βολίδες αρκούσαν να τους πετσοκόψει. Δεν του έμενε πια τίποτα. Ήταν
ολομόναχος, χωρίς πυρομαχικά, χωρίς ελπίδα, πίστευε στη σωτηρία του!
Προσπάθησε να κρυφτεί. Πέρασαν κάμποσες μέρες, τέσσερις ή πέντε, και οι
άλλοι στρατιώτες, οι σύντροφοί του, νόμιζαν πως ήταν σκοτωμένος. Ο
Μανώλης ήξερε να επιβιώνει σε πολύ αντίξοες συνθήκες, άλλωστε ήταν
τέτοια η εκπαίδευσή του. Πολλές φορές δεν είχε βάλει τίποτε στο στόμα
του, ούτε φαγητό, ούτε νερό… Χωρίς νερό, λοιπόν και ήταν Αύγουστος
μήνας, στο θερμόκλίμα της Κύπρου. Όταν η περιπέτειά του έφτασε στο τέλος
της, ο μικρός ήρωας ήτανεξαντλημένος… Μόλις είδε τους συντρόφους του, το
μόνο που ζήτησε ήταν φαΐ και νερό!
Η περιοχή στην οποία πολέμησε ο Μπικάκης υπήρξε κρίσιμη για τηντελική
έκβαση της εισβολής. Σήμερα καλύπτεται από τη «νεκρήζώνη». Η σκόνη του
χρόνου καλύπτει τα βήματα των ανθρώπων, μια περιοχή χωρίς ζωή. Και του
Μανώλη τα βήματα από τη σκόνητου χρόνου καλύπτονται. Οι συμπολεμιστές
και οι συγγενείς τουλένε με καμάρι ότι με τα χέρια, το μάτι, το μυαλό
και την παλικαριάτου σταμάτησε την τουρκική επέλαση. Αυτός ο ένας! Η
αλήθεια είναιότι δόθηκαν στην περιοχή του Αγίου Δομετίου σκληρές μάχες
ανάμεσα στην ΕΛΔΥΚκαι τους εισβολείς. Ακολούθησαν οδομαχίες σκληρές και
άγριες. Μια από τις πιο σημαντικές άμυνες ήταν αυτή του Μανώλη. Αν
κατάφερναν να περνούσαν οι Τούρκοι εκείνη την μέρα θα ήταν αλλιώς η
Κύπρος σήμερα. Η Πρωτεύουσα, η Λευκωσία, θα ήταν κλεισμένη ασφυκτικά.
Ο κυκλικός κόμβος Κολοκασίδηπου βρίσκεται στα δυτικά της πόλης, στο
προάστειο Άγιος Δομέτιος, οδηγούσε στο αεροδρόμιο της Λευκωσίας, αυτότο
αεροδρόμιο πουαπό τότεπαραμένει φάντασμα. Νεκρό κι εκείνο. Όπως και η
«Σχολή Γρηγορίου», ένα εκπαιδευτήριοπου από τότε παραμένει με τασημάδια
των εκρήξεων και τωνβολίδωνμέσα στη νεκρή ζώνη. Τοτάγματου πεζικού που
είχε ξεπαστρέψειο Μπικάκης είχε καταφύγειστηνσχολή. Το ισόγειο και έναν
από τουςορόφους της είχε σημαδέψει μετις δυο τελευταίες βολίδες τουο
Κρητικός. Ποταμοί αίματος, κραυγές καιδάκρυα στοίχειωσαν σε ένα
κτήριοπου είχε ωςπροορισμό του την παιδεία…
Κανείςδενξέρει τι θα είχε συμβεί στηΛευκωσία αν ο Μπικάκης δεν ήταντόσο
τολμηρός και τόσο εύστοχος. Μένουμε στηνεκτίμηση που λέει ότι:οιΤούρκοι
θα έλεγχαν ένα πολύ μεγαλύτεροκομμάτιτης Λευκωσίαςκαι ότι η ζωή στην
διχοτομημένη πόληθαήταν πιο μαρτυρική, σχεδόν αβίωτη. Ηκατάληψη της
περιοχής θα σήμαινε τον εγκλωβισμό της πόλης και από τα δυτικά, μεμόνο
πλέον άνοιγμά της το νότιο.
(Το επίσημο χαρτί που του έδωσε το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας κάνει λόγο
για τέσσερα. Λίγη σημασία έχει, αλήθεια, αν κατέστρεψε τέσσερα ή έξι
άρματα μάχης συνολικά. Αλλά, το χαρτί αυτόυπογράφηκε λίγες ημέρες μετά,
τον Σεπτέμβρη. Ήταν δύσκολο ναγίνει ακριβής αποτίμηση.)
ΟΚαταδρομέας Μπικάκης (όπως και κανένας άλλος Αξιωματικός ή οπλίτης από
όσους έλαβαν μέρος στην άνιση τούτη Μάχη) δεν έλαβε ποτέ κάποια ηθική
αμοιβή ή έπαινο! Η πρόταση του Διοικητού του, για άμεση απονομή του
Χρυσούν Αριστείου Ανδρείας, έμεινε για πάντα στασυρτάρια των«ΗΓΕΤΩΝ».
Από ένοχη σιωπή; Από ντροπή; Από προκατάληψη; Κανένας ποτέ δεν έμαθε…
Επιστροφή στην Ελλάδα
Επιστρέφοντας από την Κύπρο ο ήρωας του 1974 πήγε στην ΑγιάΦωτιά της
Μεσαράς κι από κει στην Αθήνα. Την Νίκη (γυναίκα του) την ήξερε απόπριν
αλλά εκείνη ήταν κοριτσάκι ακόμη, κόρη μαραγκού που είχετύχει να
συναντήσει τον Μανώλη και να τον συμπαθήσει. Έρωταςμετά την μάχη. Η άλλη
πλευρά της ζωής ή μάλλον η ίδια η ζωή, πουδείχνει πότε το σκληρό πρόσωπό
της και πότε καλοσυνεύει και χαμογελά. Κλέβει ο Μανώλης την Νίκη, έτσι
όπως έκαναν στην Κρήτητου παλιού καιρού και τη φέρνει στην Κρήτη. Η
οικογένεια της κοπελιάς δεν αντιδρά, τον καλοδέχεται. Ο γάμος έγινεστην
Κρήτη. Από τότε οι δρόμοι τους δενχώρισαν ως τον Οκτώβριοτου 1994!
Εκείνος δούλευεστην Τρίπολη εκείνη την εποχή. Ένα Σάββατο ξεκίνησε για
νατη συναντήσει όμως δεν έφτασε ποτέ στον προορισμό του. Ένα μεγάλο
φορτηγό, μια νταλίκα…Τροχαίο! Έτσι, γιατί μια λέξη μπορεί να κλείσει το
βιβλίομιας ολόκληρης ζωής… Ο Μανώλης άφησε πίσω του δυο παιδιά. Αν ζούσε
σήμερα θα ήταν παππούς και θα μπορούσε να λέει στα εγγόνια του
παραμύθια, σαν εκείνα που άκουγεστα Αστερούσια όταν ήταν κι εκείνος
παιδί. Πιθανόν όμως, να μηντους έλεγε ποτέ ή να μην τους έλεγε συχνά, τη
δική του ιστορία πουμοιάζει σαν συναρπαστικό παραμύθι, μιας και ποτέ δεν
του άρεσε να μιλάει γι αυτά… γιατί πίστευε ότι έκανεαυτό που έπρεπε να
κάνει… Είναι λόγια δικά του και η Νίκη του δενθα τα ξεχάσει ποτέ!
Τιμήθηκε μετά θάνατον από τηνΛέσχη Καταδρομέων Ημαθίας. Η τιμητική
πλακέτα απεστάλη από τον – εν ζωή τότε – Πρόεδρο της ΛέσχηςΔρούγκα
Στέφανο, στους γονείς του στην Κρήτη… Κανένας Δάσκαλος ή ιστορικός δεν
μίλησε ποτέ στους μαθητές του γι αυτόν… Κανένας ποιητής δεν αφιέρωσε
λίγη απ τη σοφία του για κάποιες αράδες από λέξεις… Έστω για ένα
τραγούδι… Σε ολάκερη την Ελλάδα, μήτε στην ιδιαίτερη πατρίδα του
τηνΚρήτη, δεν υπήρξε ποτέ κάποιος δρόμος που να χωρέσει το όνομά του…
ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΜΠΙΚΑΚΗΣ: Ένας ΜΕΓΑΛΟΣ, σύγχρονος Εθνικός ΗΡΩΑΣ πολέμου,
που κρύψανε οι άνανδροι, για να μην φαίνεται τόσο ανυπόφορη η ανανδρία τους…
ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΜΠΙΚΑΚΗΣ: ΠΑΡΩΝ
ΑΘΑΝΑΤΟΣ
[embedded content]
Η/Υ ΠΗΓΗ:
Μπόμπ ο Κάστορας: 19 Ιουλίου 2012
LikeLike
________
Orasi mailing list
για την διαγραφή σας από αυτή την λίστα στείλτε email στην διεύθυνση
[email protected]
και στο θέμα γράψτε unsubscribe
Για να στείλετε ένα μήνυμα και να το διαβάσουν όλοι οι συνδρομητές της λίστας
στείλτε email στην διεύθυνση
[email protected]
διαβάστε τι συζητά αυτή η λίστα
http://hostvis.net/mailman/listinfo/orasi_hostvis.net
Για το αρχείο της λίστας
http://www.mail-archive.com/[email protected]/
Εναλλακτικό αρχείο:
http://hostvis.net/pipermail/orasi_hostvis.net/
παλαιότερο αρχίο (έως 25/06/2011)
http://www.freelists.org/archives/orasi
__________
NVDA δωρεάν αναγνώστης οθώνης ένα πρόγραμμα ανοιχτού λογισμικού
http://www.nvda-project.org/
_____________
Κατάλογος ηχητικών βιβλίων για ανάγνωση
http://www.hostvis.net/audiobooks/katalogos.xls
Τα ηχογραφημένα βιβλία με φυσική φωνή προσφέρονται από τις βιβλιοθήκες που
λειτουργούν οι φορείς των τυφλών
____________
