Μια προσοπικότηδτα φάρος για την ανθρωπότητα. Σπύρος
31 Αυγ 2016, 10:34, ο/η Kostas .D. Theodoropoulos <[email protected]> έγραψε: > Καλημέρα Μιχάλη. Μιλάμε για μία επική μορφή κατά του ρατσισμού που πάντα μας > διδάσκει. > --Κώστας-- > > > -----Original Message----- From: Μιχάλης Λάσπας > Sent: Wednesday, August 31, 2016 9:27 AM > To: orasi mailing list > Subject: [Orasi] Τζορτζ Μπίζος Αναμνήσεις από τον Νέλσον Μαντέλα > > ΒΗMagazino - Συνεντεύξεις - Το Βήμα Online > > Θέλετε να μου μιλήσετε για την πρώτη σας συνάντηση; «Ηταν το 1948, την > πρώτη > χρονιά του απαρτχάιντ. "Κολλήσαμε" από την πρώτη στιγμή. Ημασταν και οι δύο > φοιτητές της Νομικής (εκείνος σε μεγαλύτερο έτος) στο Πανεπιστήμιο > Βιτβάτερσραντ > του Γιοχάνεσμπουργκ. Ενιωθα υπερήφανος που ήμουν κομμάτι αυτού του > φιλελεύθερου > πανεπιστημίου, που παρήγαγε μεγάλους δικηγόρους, μηχανικούς, γιατρούς, > ανάμεσά > τους και ο νομπελίστας μοριακός βιολόγος Σίντνεϊ Μπρένερ. Τώρα, όμως, > ζητούσαν > να εκδιώξουν τους λίγους μαύρους φοιτητές του. Θυμάμαι πάντα την πρώτη > φορά που > τον είδα. Ηταν ομιλητής σε μία από τις συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας. Ηταν > ψηλός, > ευθυτενής, γοητευτικός, με μια απαράμιλλη ευγλωττία, σίγουρος για τον > εαυτό του. > Και, βέβαια, ο πιο κομψά ντυμένος φοιτητής· ειλικρινά, δεν ξέρω πού > έβρισκε τα > λεφτά! Ηταν ακόμη τότε ένας παθιασμένος αφρικανιστής που διακήρυττε ότι οι > μαύροι έπρεπε να παλέψουν μόνοι τους. Είχε ήδη αρχίσει να ξεχωρίζει στους > κόλπους της νεολαίας του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου (ANC). Ανέλαβε, > μάλιστα, > επικεφαλής των εθελοντών της εκστρατείας της Πολιτικής Ανυπακοής, της > "καταπάτησης" δηλαδή των άδικων νόμων του απαρτχάιντ. Μου έκανε τόση > εντύπωση η > ομιλία του, που πήγα και του μίλησα. Με ρώτησε από πού ήμουν, του μίλησα > για την > Ελλάδα, του εξήγησα ποιες ήταν οι δικές μου θέσεις. Είχα και εγώ τα δικά > μου > βιώματα που με είχαν ριζοσπαστικοποιήσει. Ταυτιζόμουν με τον "μαύρο θυμό"». > > > > Πώς είναι να σπουδάζεις νομικά σε μια εποχή που ο νόμος ήταν αποκλειστικό > εργαλείο καταπίεσης και φυλετικού διαχωρισμού; «Η νομοθεσία του > απαρτχάιντ είχε > εισβάλει παντού. Δεν επιτρεπόταν ούτε ο κοινωνικός συγχρωτισμός των φυλών. > Ημασταν φοιτητές στο ίδιο πανεπιστήμιο και δεν μπορούσαμε να κάνουμε > μαζί τα πιο > απλά πράγματα, για παράδειγμα να πιούμε μαζί καφέ στην καφετέρια ή να > επιβιβαστούμε στο ίδιο λεωφορείο. Δεν μου επιτρεπόταν να τον επισκεφθώ > (χωρίς > ειδική άδεια) στο σπίτι του στο Σοβέτο (σ.σ.: ένα "μαύρο" χωριό, στις > παρυφές > των "λευκών" αστικών περιοχών) και αν τον έπιαναν να μπαίνει στο κτίριο που > έμενα εγώ, θα μου έκαναν έξωση. Οταν διασταυρωθήκαμε πια ως δικηγόροι στους > διαδρόμους των δικαστηρίων, ξέραμε καλά ότι η φιλία μας είχε δυναμώσει > περισσότερο χάρη σε εκείνα που μας χώριζαν. Η ίδια η Δικαιοσύνη > προέβαινε στις > πιο κατάφωρες αδικίες. Σε μια δίκη, όπου ο Νέλσον είχε αναλάβει την > υπεράσπιση > ενός μαύρου πελάτη, ο λευκός δικαστής τού φέρθηκε με περιφρόνηση. Δεν > μπορούσε > να δεχτεί ότι ένας "kaffir" (σ.σ.: ρατσιστικός όρος των Αφρικάνερς για τους > μαύρους) είχε άδεια δικηγόρου. Στην αρχή, παριστάνοντας ότι δεν τον > αναγνωρίζει > (παρ' ότι ο Μαντέλα ήταν ήδη πολύ γνωστός), διέκοψε τη δίκη ζητώντας του να > φέρει την εξουσιοδότησή του προς παράσταση (σ.σ.: να αποδείξει δηλαδή > ότι είναι > αναγνωρισμένος δικηγόρος). Ο δικαστής το "τράβηξε" ακόμη περισσότερο, όταν, > αγνοώντας τον Μαντέλα, απευθύνθηκε στον πελάτη του για να τον ενημερώσει > ότι ο > δικηγόρος του δήθεν αποσύρθηκε από την υπόθεση και αν ήθελε μπορούσε να > επιλέξει > κάποιον άλλον. Οταν ο Μαντέλα διαμαρτυρήθηκε, απείλησε ότι θα βάλει να τον > συλλάβουν για προσβολή του δικαστηρίου. Ο Νέλσον ήρθε και με βρήκε στο > γραφείο > μου. Πρώτη φορά τον έβλεπα οργισμένο. Του είπα: "Εχω μια καλή ιδέα". > Πρότεινα ο > πελάτης του Νέλσον να υποβάλει γραπτό αίτημα ότι δεν ήθελε να τον > υπερασπιστεί > κανείς άλλος εκτός από τον κύριο Μαντέλα και ότι η συμπεριφορά του > δικαστή ήταν > ρατσιστική. Θεώρησα δε ότι θα ήταν καλύτερα ο πελάτης να υποβάλει το > αίτημα στο > Ανώτατο Δικαστήριο, ζητώντας να εξαιρεθεί ο δικαστής που αρνούνταν να > επιτρέψει > την υπεράσπιση σε μαύρο δικηγόρο. Ηταν η πρώτη κοινή υπόθεσή μας. Ο > δικαστής > βέβαια ηττήθηκε, γιατί μέσα στο δικαστικό σώμα υπήρχαν αρκετοί που δεν > ασπάζονταν τα δόγματα του απαρτχάιντ. Ηταν η πρώτη μας επιτυχία». > > > > Πιστεύετε πως το γεγονός ότι ήσασταν λευκός και μετανάστης «ερέθιζε» > περισσότερο > το καθεστώς του απαρτχάιντ; «Ασφαλώς. Οχι, όμως, ότι ήμουν ο μοναδικός > λευκός > που συστρατεύτηκε με το μαύρο κίνημα. Εγώ, βέβαια, μπήκα από νωρίς στο > "μάτι" > των Αφρικάνερς. Ερωτηθείς στο κοινοβούλιο "Τι είναι όλες αυτές οι πορείες > διαμαρτυρίας στο πανεπιστήμιο", ο πρωθυπουργός τής τότε κυβέρνησης, Ντάνιελ > Φρανσουά Μαλάν, δήλωσε ότι δεν ήταν παρά μια "χούφτα αριστεριστών" που > αργά ή > γρήγορα θα συμμορφώνονταν. Λίγες ημέρες αργότερα, σε μια εκδήλωση > διαμαρτυρίας, > εγώ, με την αφέλεια και το πάθος της νεότητάς μου, σηκώθηκα και φώναξα: > "Αν το > να διεκδικώ ίση μεταχείριση για τους μαύρους με καθιστά 'αριστεριστή', > είμαι > περήφανος για αυτό". Την επόμενη ημέρα, ο τίτλος στη μεγαλύτερη κυβερνητική > εφημερίδα ήταν: "Αριστεριστής και περήφανος για αυτό". Από τότε, > φαντάζομαι, μου > άνοιξαν τον "φάκελό" μου, ο οποίος, βέβαια, εμπλουτίστηκε ποικιλοτρόπως τα > επόμενα χρόνια! Σημειωτέον ότι ο επικεφαλής της ελληνικής κοινότητας > είχε πει > στον πατέρα μου (που δούλευε εργάτης σε εργοστάσιο πυρομαχικών στην > Πρετόρια) να > με "συμμαζέψει". "Και εσύ τι τους είπες, πατέρα;". "Οτι είσαι 20 χρόνων > και δεν > είναι δουλειά μου να σου πω πώς να φέρεσαι"». > > > > Μιλήστε μου για εκείνες τις «τρεις λέξεις» στην περίφημη δίκη της Ριβόνια > (1963-64) που έσωσαν τον Μαντέλα από τη θανατική καταδίκη και άλλαξαν > τον ρου > της νοτιοαφρικανικής Ιστορίας... «Ηταν η καταληκτική παράγραφος του > περίφημου > τετράωρου λόγου του Μαντέλα: "Εχω λατρέψει το ιδανικό μιας δημοκρατικής και > ελεύθερης κοινωνίας στην οποία όλοι οι άνθρωποι θα συνυπάρχουν αρμονικά > και με > ίσες ευκαιρίες. Είναι ένα ιδανικό το οποίο ελπίζω να ζήσω για να το > υλοποιήσω. > Μα, αν χρειαστεί, είναι ένα ιδανικό για το οποίο είμαι έτοιμος να δώσω > και τη > ζωή μου". Τον προειδοποίησα: "Αν πεις ότι είσαι διατεθειμένος να > πεθάνεις, θα σε > κατηγορήσουν ότι ζητάς να γίνεις μάρτυρας". Του μίλησα για τον Σωκράτη > και τη > δίκη του. Του έκανα και πλάκα: "Ο Σωκράτης καταδικάστηκε σε θάνατο γιατί > δεν > διέθετε καλό δικηγόρο!". Καταλήξαμε σε έναν συμβιβασμό. Να προστεθούν οι > λέξεις > "if needs be" (εν ανάγκη)». > > > > Φοβηθήκατε ότι μπορεί να μην άλλαζε γνώμη... «Οχι, τέτοιες στιγμές ο φόβος > κάθεται στα πίσω καθίσματα. Δεν ήταν, όμως, μόνο αυτές οι λέξεις που τον > έσωσαν > από τον θάνατο. Πιστέψτε με, μου έχουν απονείμει περισσότερα εύσημα από όσα > πραγματικά άξιζα. Σε αυτό συνέβαλαν και άλλοι λόγοι. Ο ένας ήταν η > κατακραυγή > του καθεστώτος από την παγκόσμια κοινή γνώμη, ο φόβος για κοινωνικές > αναταραχές > στις ΗΠΑ, στο Ηνωμένο Βασίλειο, στη Γαλλία και άλλες χώρες... Ο άλλος > λόγος ήταν > η συμβολή του παγκοσμίου φήμης νοτιοαφρικανού συγγραφέα και ηγέτη του > Φιλελεύθερου Κόμματος Αλαν Πέιτον. "Γνωρίζω ποιοι είναι ο Νέλσον Μαντέλα, ο > Γουόλτερ Σισούλου, ο Γκόβαν Μπέκι", είχε πει στο δικαστήριο. "Είναι οι > νόμιμοι > ηγέτες του καταδυναστευμένου λαού της Νότιας Αφρικής. Καταδικάστε τους > σήμερα σε > θάνατο και όταν έρθει η ημέρα που εμείς οι λευκοί θα θελήσουμε να > διαπραγματευτούμε με τον μαύρο λαό της Νότιας Αφρικής, δεν θα υπάρχει > κανείς να > συνομιλήσει μαζί μας και θα οδηγηθούμε σε ένα λουτρό αίματος"». > > > > Ποια ήταν η φιλοσοφία επιβίωσης του Μαντέλα στη φυλακή; Πώς κατάφερε να > βγει όχι > απλώς αλώβητος, αλλά αναγεννημένος, ύστερα από 27 ολόκληρα χρόνια > εγκλεισμού; > «Τον επισκεπτόμουν τακτικά όλα αυτά τα χρόνια. Ηταν σαν να έχτιζε μια > εσωτερική > δύναμη που θα ακόνιζε ακόμη περισσότερο την πολιτική του κρίση και θα τον > κρατούσε ζωντανό. Το διαπίστωσα στην πρώτη μου επίσκεψη στη "Μακρόνησο" της > Νότιας Αφρικής, το νησί Ρόμπεν. Αύγουστος του 1964. Με ειδοποίησαν να είμαι > έτοιμος να πάρω το καράβι λίγο πριν από τις 7.00 το πρωί. Ημουν ο μοναδικός > επιβάτης. Η ομίχλη με εμπόδιζε να δω απέναντι. Καθώς πλησιάζαμε, η ομίχλη > ανέβηκε προς τα πάνω και διέκρινα χιλιάδες πιγκουίνους να σκαρφαλώνουν > στους > βράχους. Στο λιμάνι με άφησαν να περιμένω σε έναν θαλαμίσκο κοντά στην > προκυμαία. Προετοιμαζόμουν νοερά για τη συνάντηση. Σε λίγο εμφανίστηκε ένα > ανοιχτό bakkie. Εξι φύλακες κάθονταν στην καρότσα και δύο μέσα στην > καμπίνα. > Σταμάτησε λίγο πιο πέρα από την είσοδο του θαλαμίσκου όπου στεκόμουν. Οι > φύλακες > πετάχτηκαν έξω και σχημάτισαν ένα τετράγωνο μέσα στο οποίο διέταξαν τον > Νέλσον > να πηδήξει. Τότε τον είδα. Φορούσε ένα χιτώνιο, χακί σορτς και σανδάλια από > ακατέργαστο δέρμα, χωρίς κάλτσες. Δεν ξέρω αν έχετε πείρα από κρατουμένους. > Συνήθως περπατούν με το κεφάλι σκυφτό. Ο Νέλσον, όμως, με το κεφάλι > ψηλά, το > βλέμμα ευθεία μπροστά, όχι απλώς δεν ακολουθούσε τον ταυτόχρονο > βηματισμό των > φρουρών, αλλά ήταν εκείνος που έδινε τον ρυθμό! Χωρίς περιφρόνηση ή τίποτε > τέτοιο. Ηταν απλώς ο εαυτός του. Ο λευκός δικαστής που σας προανέφερα είχε, > μεταξύ άλλων, ισχυριστεί ότι ο Μαντέλα είχε εισέλθει στην αίθουσα του > δικαστηρίου με τέτοιον αέρα αλαζονείας, που δεν μπορούσε να πιστέψει ότι > ήταν > απλώς ένας δικηγόρος! Πέρασα ανάμεσα από τους δύο μπροστινούς φρουρούς. > Αγκαλιαστήκαμε. Με ρώτησε πώς είναι η οικογένειά του, αλλά και για τους > δικούς > μου. Κατόπιν με ρώτησε με τρόπο αν ο "διάδοχός" του, ο Μπραμ Φίσερ, ήταν > ελεύθερος. Του έγνεψα "ναι". Και μετά τον άκουσα να μου λέει: "Δεν > βρίσκομαι > πολύ καιρό σε αυτό εδώ το κελί, αλλά φαίνεται ότι ξέχασα τους τρόπους μου. > Παρέλειψα να σου συστήσω την τιμητική φρουρά μου". Εδωσα το χέρι μου σε > όλους > τους φύλακες, έναν έναν. Αυτός ήταν πάντα. Δεν έχανε τον έλεγχο». > > > > Δεν τον είδατε ποτέ μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια να κάμπτεται; «Ποτέ, ούτε > στις > πιο ιδιωτικές του στιγμές. Αυτό που τον κρατούσε ζωντανό ήταν η πίστη > στον εαυτό > του. Ηταν αφοσιωμένος στην αποστολή του. Ηταν εκείνος που έδινε ελπίδα > σε όλους > τους άλλους ότι δεν θα εξαντλήσουν την ποινή τους. Δεν ενέκρινε την > εκστρατεία > της Γουίνι: "Ελευθερώστε τον Μαντέλα". Εκείνος έλεγε: "Eλευθερώστε όλους > τους > πολιτικούς κρατουμένους". Πίστευε ότι μπορούμε να εκπαιδεύσουμε ακόμη > και τους > εχθρούς μας, ακόμη και τους φρουρούς του στο Ρόμπεν. Σε μια παράσταση της > "Αντιγόνης" του Ζαν Ανούιγ που ανέβασαν οι φυλακισμένοι της Πτέρυγας Β΄, ο > Νέλσον Μαντέλα υποδύθηκε κάτω από τη μύτη του καθεστώτος τον Κρέοντα, ο > οποίος > καταχράται την εξουσία και οδηγείται στον όλεθρο. Εμαθε Αφρικάανς μέσα στη > φυλακή, διότι θεωρούσε χρέος του να καθησυχάσει τους Αφρικάνερς ότι δεν > είχαν > τίποτε να φοβηθούν, ότι και εκείνοι θα ήταν κομμάτι της ελεύθερης Νότιας > Αφρικής». > > > > Είναι αλήθεια ότι αυτός ο μεγάλος ηγέτης του 20ού αιώνα έφερε βαρέως την > κακή > διαχείριση της προσωπικής του ζωής; «Η προσωπική του ζωή είχε πολλούς > κλυδωνισμούς. Ακόμη και σήμερα, τα παιδιά του, από διαφορετικές μητέρες, > αδυνατούν να έρθουν σε συμφωνία. Την πρώτη φορά πήρε διαζύγιο επειδή η > γυναίκα > του έγινε μάρτυρας του Ιεχωβά και απαιτούσε από τον Νέλσον να > εγκαταλείψει την > πολιτική. Με τη γοητευτική, βαθιά πολιτικοποιημένη Γουίνι έζησε ένα > μεγάλο love > story, με άδοξο όμως τέλος, η ίδια κατέληξε μια τραγική φιγούρα. Θυμάμαι > που > λίγο μετά τον γάμο τους είχα αναλάβει την υπεράσπισή της. Κατηγορούνταν > τότε για > επίθεση εναντίον αστυνομικού». > > > > Πολλοί μιλούν για τις αντιφάσεις του ως πολιτικού ηγέτη. Ενώ στα πρώτα > χρόνια > του ασπάστηκε την πολιτική της μη βίας, αργότερα την εγκατέλειψε, > οργανώνοντας > την παράνομη παραστρατιωτική ομάδα του ANC που επιδόθηκε σε ανταρτοπόλεμο > εναντίον της κυβέρνησης... «Με τον όρο, όμως, ότι θα διασφαλιζόταν πως > δεν θα > χαθούν ανθρώπινες ζωές. Το κίνημα της Νότιας Αφρικής δεν ζητούσε αίμα, οι > δολοφονίες έπρεπε να παραμείνουν το σύμβολο του απαρτχάιντ. Εσείς μας > στερήσατε > την αξιοπρέπειά μας, εμείς όμως δεν θα πράξουμε το ίδιο. Μοναδική εξαίρεση, > βέβαια, η δολοφονία, τον Σεπτέμβριο του 1966, του "αρχιτέκτονα του > απαρτχάιντ" > Χέντρικ Φερβούρντ, από τον μισό Νοτιοαφρικανό, μισό Ελληνα Δημήτρη > Τσαφέντα. Ο > Νέλσον Μαντέλα ήταν υπέρμαχος της πολιτικής ανυπακοής. Και μπροστά στις > παραδοσιακές φυλετικές αντιπαλότητες, το κάλεσμά του ήταν το ίδιο: > "Πετάξτε τα > όπλα σας στη θάλασσα!". Αυτός ήταν ο λόγος που προσέλκυε τους πάντες σαν > μαγνήτης: λευκούς, κομμουνιστές, φιλελεύθερους, θρησκευτικούς ηγέτες... Δεν > υπήρξε άλλος σαν αυτόν». > > > > Οι επικριτές του, όμως, του καταλογίζουν ότι αυτή η περιώνυμη προσήλωσή > του στην > ειρηνική συμφιλίωση άφησε ατιμώρητα πολλά εγκλήματα... «Εν μέρει έχουν > δίκιο... > Εγώ ο ίδιος για σχεδόν επτά χρόνια εκπροσώπησα στο δικαστήριο πολλές > οικογένειες > που έχασαν δικούς τους ανθρώπους στα χέρια του καθεστώτος του απαρτχάιντ. > Κάποιοι ζητούσαν δίκες της Νυρεμβέργης. Με τον Μαντέλα είχαμε κάνει > εκτενείς > πολιτικές συζητήσεις, παραθέτοντας μάλιστα διάφορα ιστορικά > παραδείγματα. Και > εκείνος, παρά την αφροκεντρικότητα της νεότητάς του, τάχθηκε εναντίον των > αιματηρών επαναστάσεων. Ακόμη και η Γαλλική Επανάσταση οδήγησε τελικά σε > μια > επιδρομή τρόμου και σε έναν μεγαλομανή που ήθελε να κατακτήσει τον κόσμο. > Μιλήσαμε ακόμη και για τον ελληνικό Εμφύλιο, για το πώς ήταν δυνατόν να > αποφευχθεί όλο αυτό το αιματοκύλισμα. Καταλήξαμε στο ότι ο φανατισμός > δεν λύνει > τα προβλήματα». > > > > Μέχρι το 1972 σας αρνούνταν τη νοτιοαφρικανική υπηκοότητα, για 30 χρόνια > δεν > μπορούσατε να έρθετε στην Ελλάδα... Σκληρό, αλήθεια, το προσωπικό τίμημα > που > πληρώσατε για τη φιλία σας με τον Μαντέλα και τον αγώνα σας κατά του > απαρτχάιντ... «Μου αρνούνταν την υπηκοότητα, αλλά δεν μπορούσαν να με > διώξουν > επειδή ήμουν πλέον αρκετά γνωστός σε πολιτικούς και κοινωνικούς κύκλους. > Και > παρ' όλο που μπορούσα να φροντίσω να βγάλω ελληνικό διαβατήριο, φοβόμουν > ότι δεν > θα με άφηναν να γυρίσω στη Νότια Αφρική... Και ας μου έλειπε τόσο η > Ελλάδα και > το χωριό μου, εκεί πάνω στο ακρωτήρι Ακρίτας... Βλέπετε, όπως συνηθίζω > να λέω, > εγώ έχω δύο Ιθάκες. Δεν είχαν λείψει ούτε οι απειλές κατά της ζωής μου. > Οταν > ανέλαβα συνήγορος του αρχηγού του Κομμουνιστικού Κόμματος Κρις Χάνι, ο τότε > πρωθυπουργός Τζον Φόρστερ μού είχε στείλει μήνυμα με "αγγελιοφόρο" τον > δικηγόρο > του: "Να πεις στον Τζορτζ ότι είναι λίγα τα ψωμιά του". Δεν το είπα ούτε > στη > γυναίκα μου. Μόνο στον αδελφό μου τον Σταύρο. Του ζήτησα, αν συμβεί > κάτι, να > προσέξει την οικογένειά μου. Οποιοσδήποτε άλλος στη θέση του θα μου > έλεγε: "Τι > πας και μπλέκεις σε πολιτικές δίκες;". Εκείνος, όμως, με στήριξε». > > > > Σήμερα τα ρεπορτάζ κάνουν λόγο για διαφθορά και φυλετική βία στη Νότια > Αφρική. > Τελικά, η χώρα κατάφερε να σταθεί στο ύψος του οράματος που είχε για > αυτήν ο > «Μαντίμπα»; «Οχι, δεν τα κατάφερε. Είναι πολύ δύσκολο να οικοδομηθεί > μέσα σε 30 > χρόνια η κοινωνία ισότητας που οραματίζονταν ο Μαντέλα και οι > υποστηρικτές του. > Η Νότια Αφρική παραμένει μια διαιρεμένη χώρα. Το χάσμα μεταξύ των > εκατοντάδων > χιλιάδων πλουσίων και των εκατομμυρίων φτωχών εξακολουθεί να υπάρχει. Το > ίδιο > και η διαφθορά. Από την άλλη πλευρά έχουμε ένα από τα πιο προοδευτικά > συντάγματα > του κόσμου (εγώ ο ίδιος ήμουν στην επιτροπή που το συνέταξε), αν και > χρειάζεται > χρόνος...». > > > > Υπάρχει και ένα μεγάλο κύμα βίας... Εσείς ο ίδιος έχετε αναλάβει τώρα την > υπόθεση Μαρικάνα (σ.σ.: τον Αύγουστο του 2012 βρήκαν τον θάνατο από πυρά > αστυνομικών δεκάδες απεργοί στο μεταλλείο πλατίνας Μαρικάνα). «Φυσικά και > υπάρχει. Η διαφορά, όμως, είναι ότι σήμερα δεν "κουκουλώνεται", οι > ένοχοι δεν > έχουν καμία ελπίδα να γλιτώσουν. Τους πηγαίνουμε στο δικαστήριο όλους, > σε όποια > βαθμίδα και αν ανήκουν, και τους "κάνουμε σμπαράλια". Το πρόβλημα είναι > ότι αυτή > η υπόθεση που έχω αναλάβει με κρατάει μακριά από την Ελλάδα! Κανονικά, > έρχομαι > δύο φορές τον χρόνο. Το 2002 είχαμε έρθει στην Αθήνα μαζί με τον Νέλσον. > Θυμάμαι, είχα ανέβει στη σουίτα του να στείλουμε ένα φαξ στη Νότια > Αφρική. Πήγα > και άνοιξα τις κουρτίνες. Φάνηκε ο Παρθενώνας. Ο Μαντέλα τον κοίταξε για > τουλάχιστον δύο λεπτά. "Τζορτζ", μου είπε, "είσαι βέβαιος ότι δεν έχω > αντικρίσει > ξανά αυτό το θαύμα;". Ηταν σαν να τον "κουβαλούσε" χρόνια μέσα του». > > > > > > * Το πρώτο μέρος της αυτοβιογραφίας του Τζορτζ Μπίζου «Οδύσσεια προς την > ελευθερία. 1928-1964: Από το Βασιλίτσι Μεσσηνίας στην υπεράσπιση του Νέλσον > Μαντέλα» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καστανιώτη. > > **Δημοσιεύθηκε στο BHmagazino την Κυριακή 19 Ιανουαρίου 2014 > > > ________ > > Orasi mailing list > για την διαγραφή σας από αυτή την λίστα στείλτε email στην διεύθυνση > [email protected] > και στο θέμα γράψτε unsubscribe > > Για να στείλετε ένα μήνυμα και να το διαβάσουν όλοι οι συνδρομητές της λίστας > στείλτε email στην διεύθυνση > [email protected] > > διαβάστε τι συζητά αυτή η λίστα > http://hostvis.net/mailman/listinfo/orasi_hostvis.net > > Για το αρχείο της λίστας > http://www.mail-archive.com/[email protected]/ > Εναλλακτικό αρχείο: > http://hostvis.net/pipermail/orasi_hostvis.net/ > παλαιότερο αρχίο (έως 25/06/2011) > http://www.freelists.org/archives/orasi > __________ > NVDA δωρεάν αναγνώστης οθώνης ένα πρόγραμμα ανοιχτού λογισμικού > http://www.nvda-project.org/ > _____________ > Κατάλογος ηχητικών βιβλίων για ανάγνωση > http://www.hostvis.net/audiobooks/katalogos.xls > Τα ηχογραφημένα βιβλία με φυσική φωνή προσφέρονται από τις βιβλιοθήκες που > λειτουργούν οι φορείς των τυφλών > ____________ > > ________ > > Orasi mailing list > για την διαγραφή σας από αυτή την λίστα στείλτε email στην διεύθυνση > [email protected] > και στο θέμα γράψτε unsubscribe > > Για να στείλετε ένα μήνυμα και να το διαβάσουν όλοι οι συνδρομητές της λίστας > στείλτε email στην διεύθυνση > [email protected] > > διαβάστε τι συζητά αυτή η λίστα > http://hostvis.net/mailman/listinfo/orasi_hostvis.net > > Για το αρχείο της λίστας > http://www.mail-archive.com/[email protected]/ > Εναλλακτικό αρχείο: > http://hostvis.net/pipermail/orasi_hostvis.net/ > παλαιότερο αρχίο (έως 25/06/2011) > http://www.freelists.org/archives/orasi > __________ > NVDA δωρεάν αναγνώστης οθώνης ένα πρόγραμμα ανοιχτού λογισμικού > http://www.nvda-project.org/ > _____________ > Κατάλογος ηχητικών βιβλίων για ανάγνωση > http://www.hostvis.net/audiobooks/katalogos.xls > Τα ηχογραφημένα βιβλία με φυσική φωνή προσφέρονται από τις βιβλιοθήκες που > λειτουργούν οι φορείς των τυφλών > ____________ ________ Orasi mailing list για την διαγραφή σας από αυτή την λίστα στείλτε email στην διεύθυνση [email protected] και στο θέμα γράψτε unsubscribe Για να στείλετε ένα μήνυμα και να το διαβάσουν όλοι οι συνδρομητές της λίστας στείλτε email στην διεύθυνση [email protected] διαβάστε τι συζητά αυτή η λίστα http://hostvis.net/mailman/listinfo/orasi_hostvis.net Για το αρχείο της λίστας http://www.mail-archive.com/[email protected]/ Εναλλακτικό αρχείο: http://hostvis.net/pipermail/orasi_hostvis.net/ παλαιότερο αρχίο (έως 25/06/2011) http://www.freelists.org/archives/orasi __________ NVDA δωρεάν αναγνώστης οθώνης ένα πρόγραμμα ανοιχτού λογισμικού http://www.nvda-project.org/ _____________ Κατάλογος ηχητικών βιβλίων για ανάγνωση http://www.hostvis.net/audiobooks/katalogos.xls Τα ηχογραφημένα βιβλία με φυσική φωνή προσφέρονται από τις βιβλιοθήκες που λειτουργούν οι φορείς των τυφλών ____________
