αρχαίο ερώτημα, δικαιολογημένο και σαφές, είναι πάντοτε και σήμερα το
αυτό. Γιατί να πονάμε; Έχει κάποιο νόημα ο πόνος στη ζωή του καθενός
μας;Η απάντηση μη νομίζετε πως είναι τόσο εύκολη. Μόνο ο Θεός μπορεί να
βοηθήσει σε αυτή την αρκετά χρήσιμη και ωφέλιμη κατανόηση.
Υπάρχει άφθονος, ποικίλος, σωματικός πόνος προερχόμενος συνήθως από
πρόσκαιρες ή ανίατες ασθένειες, που ταλαιπωρούν πολύ τον άνθρωπο.
Υπάρχει επίσης πλούσιος ψυχικός πόνος, που μπορεί νάναι και πιο δυνατός
του σωματικού. Πόνος που προέρχεται από ξαφνική ορφάνια, χηρεία,
ξενιτεμό, προσφυγιά, πένθος, αποτυχία, αδυναμία, μειονεξία, στέρηση,
έλλειψη, ανικανότητα, ανεπάρκεια, απόρριψη, απώλεια, φτώχεια, κακουχία,
δυστυχία, ειρωνεία, εμπαιγμό, προδοσία, εξαπάτηση, ψέμα, επιορκία,
βουλιμία, κατάχρηση, καταδίκη, φυλάκιση, απομόνωση, μοναξιά….
Υπάρχει ο πόνος του προδότη και του προδομένου, του εκμεταλλευτή και
του εκμεταλλευόμενου, του εξαπατούντα και του εξαπατώμενου. Πόνος της
νοσταλγίας, του έρωτος, του πάθους, του κενού, του ανικανοποίητου και
ανολοκλήρωτου του ανθρώπου. Πόνος της χαμένης ολότητος, των ενοχών, του
ορθολογισμού, της εξουσιαστικότητος, των ψευδαισθήσεων, των διαψεύσεων,
των φαντασιώσεων, των διαπροσωπικών συγκρούσεων, δια κακιών,
ζηλοτυπιών, ύβρεων, φθόνων, κατηγοριών, συκοφαντιών κι εχθροτήτων.
Δυνατός ο πόνος του φόβου, επικείμενων καταστροφών, αγωνιών,
υποκρισιών, απογνώσεων, απελπισιών, απαισιοδοξιών, μελαγχολιών,
καταθλίψεων και θανάτων. Πόνος μεγάλος η αντιφατικότητα, η αμφιθυμία, η
αμφιβολία, η αναποφασιστικότητα, η αναβλητικότητα. Επίσης η
δικαιολόγηση της μετριότητος, της ρηχότητος, της καθημερινότητος, της
αυτάρκειας, της υποκρισίας. Ακόμη το ξεγέλασμα του εαυτού μας, η
ψυχολογική κατάρρευση, η συνεχής ανταγωνιστικότητα, η βάναυση
εξουσιαστικότητα, η παράφορη κτητικότητα, η άκρατη πλεονεξία, ο
ευδαιμονισμός, η κραιπάλη, η ασωτεία, η εμπάθεια, η κακότητα…
Πάθος σημαίνει πάθημα, πτώση, υποδούλωση, οδύνη, άλγος. Ο πιο πονεμένος
και δυστυχισμένος είναι ο εμπαθής άνθρωπος. Νοσεί, αφού αγαπά τα πάθη,
τα λατρεύει, τα προσκυνά, δεν τ’ αφήνει παρότι τον ταλαιπωρούν.
Πρόκειται για ένα φοβερό και παθογόνο διχασμό. Ενώ του δίνονται
ευκαιρίες ν’ απεγκλωβισθεί τις απορρίπτει. Οι εμπαθείς επιλογές όμως του
ανθρώπου του κοστίζουν. Οι άνθρωποι μαθαίνουν να ζουν μία μέτρια, χλιαρή
και χαλαρή, μονότονη, ανιαρή, ανολοκλήρωτη, μίζερη, κακόμοιρη, ρηχή,
άχαρη ζωή. Η βίωση της άρνησης και της αποτίναξης αυτού του τρόπου ζωής
αποτελεί οδυνηρή εμπειρία. Αφαιρείται από τον ίδιο τον άνθρωπο η
δυνατότητα βιώσεως μιας αυθεντικής, καθαρής, ανυπόκριτης, τίμιας και
ειλικρινούς ζωής. Είναι λυπηρό να πλανάται και να αιχμαλωτίζεται ο
άνθρωπος σε αυτή την ανόητη ζωή. Να σκηνοθετεί μία αμεταμόρφωτη ζωή μέσα
στην εμπάθεια. Σίγουρα κύριος υποκινητής είναι ο δαίμονας, αφού κατά
τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά όλα τα πάθη είναι δαιμονοκίνητα. Ο άνθρωπος
βέβαια επιλέγει μόνος του τον τρόπο αυτό ζωής. Ο άνθρωπος έχει τη
δυνατότητα ν’ αντισταθεί, ν’ αντικρούσει τα πάθη, ν’ απελευθερωθεί. Μα
δυστυχώς συχνά δεν το κάνει.
Ο πόνος φαίνεται να έχει μία κυρίαρχη θέση στη ζωή. Έφθασαν οι φιλόσοφοι
να πουν πονώ άρα υπάρχω. Ο Κίκεργκωρ λέει: «Δεν είμαι αυτός που
σκέφτεται πως δεν πρέπει να πονούμε ποτέ. Περιφρονώ αυτήν την ποταπή
σκέψη κι αν μπορώ να επιλέξω προτιμώ να υπομείνω μέχρι τέλους τον πόνο.
Είναι καλό να υποφέρουμε και μέσα στα δάκρυα υπάρχει δύναμη, αλλά δεν
είναι να υποφέρουμε δίχως ελπίδα». Κρύβεται ένα βαθύ νόημα, αδελφοί μου,
στην παρουσία του πόνου στη ζωή μας. Για να το δούμε μαζί.
Ο πόνος αρχίζει στον κήπο της Εδέμ. Η παράλογη υπακοή στον δαίμονα και
η υπερήφανη ανυπακοή στον Θεό είναι η αρχή του πόνου στη ζωή των
ανθρώπων. Η τραγωδία εισέρχεται στον κόσμο. Συγκρούεται ο άνθρωπος με
τον Θεό. Διακόπτεται ο άνετος διάλογος Αδάμ και Θεού. Χάνεται ο
παράδεισος. Αρχίζει ο κόπος, η λύπη, ο στεναγμός. Τη γυμνότητά του
αισθάνθηκε ο Αδάμ μετά την αμαρτία της παρακοής και τη γεύση του κακού.
Η αίσθηση της γυμνότητός του σημαίνει αντίληψη της τρεπτότητος και
τρωτότητος, έλλειψη προστασίας, κατανόηση του πόνου της αποδεσμεύσεώς
του από τον Θεό. Μπορούσαν να θεραπευθούν οι πρωτόπλαστοι διά της
μετανοίας. Δεν το έπραξαν όμως. Γιατί; Θέλησαν να δικαιολογηθούν, ν’
ακολουθήσουν δικό τους δρόμο, πιο σύντομο, πιο εύκολο, δίχως Θεό.
Παγιδεύτηκαν οικτρά στον δραματικό πόνο της μοναξιάς, της θεώσεως δίχως
Θεό, της παράλογης αυτοθεώσεως. Η θεοδώρητη επιθυμία θεώσεως των
πρωτοπλάστων εκμεταλλεύθηκε από τον πανούργο δαίμονα, που θέλησε να τους
προσφέρει μία δική του ταχύρρυθμη ισοθεΐα κι έτσι τους απάτησε και τους
θανάτωσε.
Η νοσταλγία του απολεσθέντος παραδείσου δημιουργεί δάκρυα πικρά, πόνο
δυνατό, πόνο που μπορεί όμως να θεραπεύσει τον αμαρτωλό. Και τότε να
έχουμε το παράδοξο, αντιφατικό και οξύμωρο: Υγεία στην ασθένεια! Με την
κατάφαση του πόνου, όχι μαζοχιστικά, όχι παθητικά, όχι μοιρολατρικά,
αλλά με βεβαία πίστη, μ’ επίγνωση, με υπομονή, ως θεϊκή δοκιμασία και
παιδαγωγία, και όχι ως τιμωρία, που επεξεργάζεται λύτρωση και σωτηρία.
Γεννιέται έτσι ένας άλλος πόνος. Αγαπάς και πονάς, ταπεινώνεσαι και
πονάς, υποχωρείς και πονάς. Πονάς όμως διαφορετικά, γλυκά, κερδοφόρα.
Το ν’ αγαπάς αληθινά σημαίνει να θυσιάζεσαι. Αποτελεί μία ιδιαίτερα
φιλόπονη εργασία, όπως και να ταπεινώνεσαι. Αγαπώντας ενδυναμώνεσαι και
χαίρεσαι. Έχεις μια βαθειά ικανοποίηση. Μιλώντας για «χαρμολύπη» και
«χαροποιόν πένθος», κατά τις ωραίες εκφράσεις των νηπτικών κειμένων της
Εκκλησίας μας, δεν παραδοξολογούμε. Ο πόνος και η συνειδητή κατάφαση σε
αυτόν προσφέρει πολύτιμη γνώση, μεγάλη εμπειρία. Η εγνωσμένη παραδοχή
της παθολογίας μας θα μας δώσει την υπέροχη και απαραίτητη για την
πνευματική ανάβαση αυτογνωσία. Η γνήσια πνευματική ζωή είναι μία
ηθελημένη απόσπαση από τον ψεύτικο εφησυχασμό της καλοπέρασης και η
είσοδος σε μία καλή αγωνία και ήρεμη ανησυχία, όπως έλεγε ο μακαριστός
Γέροντας Παΐσιος Αγιορείτης, από την επανάπαυση και τη νωχέλεια σε μία
ζωή όλο ωραίες αλλαγές. Μία πορεία προς συνάντηση του πλησίον, που κι
εκείνος αγωνιά, άγχεται, δυσκολεύεται, προβληματίζεται, βασανίζεται και
πονά.
Ο πόνος λιχνίζει και τελειοποιεί τον άνθρωπο. Ο πόνος από τους άλλους,
διά πικρών λόγων και σκοτεινών έργων, συχνά είναι πιο σκληρός και από
της ασθένειας και του πένθους. Πονά πολύ ο αταπείνωτος άνθρωπος όταν
τον υποτιμούν, τον παρεξηγούν, τον μειώνουν, τον ειρωνεύονται, τον
κουτσομπολεύουν, κατακρίνουν και συκοφαντούν. Οι συνεχώς κρίνοντες και
κατακρίνοντες ασύστολα τους πάντες και τα πάντα, δίχως καμιά περίσκεψη
κι αιδώ, καταδικάζοντάς τους αναπολόγητα, αμαρτάνουν φοβερά και θέτουν
μεγάλο βάρος πάνω τους. Πονούμε τους άλλους, αλλά πονάμε κι εμείς.
Η συνεχής εξουσιαστικότητα στη ζωή δημιουργεί έντονη εχθρότητα,
αντιπαλότητα και αντίδραση. Οι εξουσιαστές συνήθως είναι άσπλαχνοι
εγωιστές, με υπερβολική εσωτερική ένδεια, που προσπαθούν να την
καλύψουν με πράξεις ισχύος. Ο ανόητος άνθρωπος θέλει να γίνει μεγάλος,
κάνοντας τους άλλους μικρούς. Ο μεγάλος χριστιανός συγγραφέας
Ντοστογιέφσκυ ορθά λέει πως υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν διαπράξει
ποτέ τους έγκλημα και όμως είναι χειρότεροι από εγκληματίες. Μερικοί
πεθαίνουν χωρίς να ζήσουν. Λησμονούν ότι είναι άνθρωποι, εικόνες Θεού.
Ο ψυχικός πόνος είναι μια κραυγή της ψυχής για βοήθεια. Μας καλεί να
εντείνουμε την πνευματική όραση και ακοή εντός μας. Δεν πρέπει
απρόσεκτα να προσπεράσουμε αυτό το κάλεσμα και να παραβλέψουμε το
μήνυμα. Όπως ένας πόνος του σώματος μας δηλώνει ότι κάτι συμβαίνει στον
οργανισμό μας και οδηγούμεθα στον ιατρό και τις σχετικές εξετάσεις,
έτσι καλούμεθα ν’ αποκρυπτογραφήσουμε το σήμα του ψυχικού πόνου με τη
συνδρομή μάλιστα της κατάλληλης μελέτης, της προσευχής και της βοήθειας
του έμπειρου πνευματικού.
Πολύ συχνά ο άνθρωπος εκτός από τα «γιατί» παραπονείται πως είναι
αβάστακτος και ασήκωτος ο πόνος του και πως δεν είναι ικανός να τον
αντέξει. Εντούτοις αυτός ο μεγάλος πόνος τελικά αντέχεται και
ανακαλύπτει και αποκαλύπτει πολύ σπουδαία πράγματα, που φανερώνουν την
ποιότητα και ακεραιότητα της ζωής μας. Αν δηλαδή πιστεύουμε αληθινά -με
μία πίστη δυνατή, ακράδαντη και θερμή- αν υπομένουμε κραταιά κι
ελπίζουμε εγκάρδια. Η πίστη στον Κύριο ανοίγει δρόμους, εκεί που ήταν
όλοι κλειστοί και αδιέξοδοι.Τότε αισθανόμεθα καλά την ατέλεια, την
ανεπάρκεια, τη μικρότητα, την αδυναμία, την παροδικότητα της ζωής μας.
Κατανοούμε τότε μετά του θείου και κορυφαίου αποστόλου Παύλου ότι η
δύναμή μας στην ασθένεια φανερώνεται και ολοκληρώνεται. Μέσα στην
ασθένεια ταλαντεύεται η επίγεια ευδαιμονία μας, πιστεύουμε ότι δεν
έχουμε μένουσα πόλη, αλλά τη μέλλουσα επιζητούμε.
Ο πόνος μπορεί να γίνει εφαλτήριο για την εκτίναξή μας από τη στείρα
μετριότητα, τη μονότονη στασιμότητα, το κουραστικό πνευματικό
σημειωτόν, στη γνωριμία μας με τον πραγματικό εαυτό μας. Να γνωρίσουμε
καλά τις δυνάμεις, τις δυνατότητες, τις αντοχές, τα όριά μας, τα
τάλαντα που μας έδωσε ο Θεός μας. Να δούμε την κρυμμένη άγνωστη διάστασή
μας -ότι δεν υπάρχουμε για να τρώμε και να κοιμόμαστε- και να γίνουμε
περισσότερο αληθινοί άνθρωποι και χριστιανοί.
Δεν είναι εύκολο θέμα πράγματι για εξετάσεις ο πόνος. Δεν εξορκίζεται με
πρόχειρες συνταγές εύκολης υπομονής, αλλά με ουσιαστική, ζωντανή και
θερμή σχέση με τον Λυτρωτή, Σωτήρα, Σταυροαναστηθέντα Χριστό και τις
δυνατές πρεσβείες των μεγάλων αγωνιστών του πόνου, μεγαλομαρτύρων,
ιερομαρτύρων, οσιομαρτύρων, παρθενομαρτύρων, νεομαρτύρων, δικαίων,
οσίων, ομολογητών. Ιδιαίτερα με τις σωστικές πρεσβείες της Υπεραγίας
Θεοτόκου, της στοργικής μητέρας πάντων των θλιβομένων, της ελπίδος των
απηλπισμένων, της χαράς των χριστιανών, που τόσο πολύ την ακούει ο Υιός
της, ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός.
Η κάθε περίπτωση πόνου είναι προσωπική, ιδιαίτερη, σημαντική για τον
ίδιο τον άνθρωπο, πρωτόγνωρη ίσως, ασύγκριτη με όποιο άλλο μικρότερο ή
μεγαλύτερο πόνο. Είναι ο καθαρά δικός μου σταυρός, το δικό μου φορτίο, ο
δυνατός πειρασμός, η ισχυρή δοκιμασία, όπου κρίνομαι, εξετάζομαι και
προβιβάζομαι ή μη. Η καλύτερη παρηγοριά πάντως των πικρών αυτών ωρών
είναι η διά της ταπεινής και θερμής προσευχής επικοινωνία με τον
πολυεύσπλαχνο, επουράνιο πατέρα, που υπάρχει για ν’ ακούει και να
προστρέχει στους πόνους των πάντοτε αγαπητών παιδιών του.
Όμως, παρ’ όλα αυτά, νομίζω πως ακόμη δεν έχω απαντήσει καίρια στο ποιο
ακριβώς είναι το βαθύ νόημα του πόνου στη ζωή μας. Ταπεινά φρονώ πως την
καλύτερη απάντηση συνάντησα σ’ ένα μεγάλο βυζαντινό θεολόγο, σ’ ένα
σπουδαίο ασκητή και μάρτυρα και μεγάλο άγιο της Εκκλησίας μας, Μάξιμο
τον Ομολογητή, που οι ανόσιοι εικονομάχοι του έκοψαν τη γλώσσα και το
χέρι, για να μη μιλά και γράφει. Λέγει περιεκτικά και χαρακτηριστικά ο
άγιος: Η παράλογη ηδονή είχε ως φυσικό αποτέλεσμα την οδύνη, τον πόνο.
Για ν’ απαλλαγούμε από αυτή την οδύνη χρειάζεται μία νέα οδύνη, για να
φθάσουμε στην όντως ηδονή! Παράλογη ηδονή, αδελφοί μου, είναι κάθε
μορφή μικρής ή μεγάλης αμαρτίας. Η αμαρτία τελικά είναι ένας
παραλογισμός. Ο άγιος Μάξιμος επίσης λέγει πως αιτία της πτώσεως των
πρωτοπλάστων ήταν η γεύση της ηδονής, που τους μετέδωσε οδύνη. Ο
πνευματικός νόμος λειτουργεί πάντοτε άψογα. Η παράνομη, παράλογη,
εγωιστική ηδονή καταλήγει σε οδύνη. Η γλυκύτητα δίνει πικρότητα, σαν τα
χαρούπια, την τροφή των χοίρων, την τροφή του ασώτου της γνωστής
ευαγγελικής παραβολής.
Πώς θα ελευθερωθεί ο άνθρωπος από την οδύνη, την πικρότητα, που τον
κουράζει και ταλαιπωρεί; Χρειάζεται να κοπιάσει, να πονέσει, ν’
αγωνισθεί, για να ξεπεράσει τον πόνο και να απελευθερωθεί από την οδύνη,
που του πρόσφερε η γεύση της παράλογης ηδονής. Πώς θα γίνει όμως
αυτό;Είναι εύκολο; Θα έχει αίσια αποτελέσματα; Αξίζει ν’ αγωνίζεται και
κοπιάζει κανείς; Θα πραγματοποιηθεί δια του υπομονετικού, επίμονου,
επιμελούς, δοκιμασμένου καλά και παραδεδομένου, γνήσιου ασκητικού αγώνος
της Εκκλησίας μας. Η υπάρχουσα οδύνη της αμαρτίας θ’ αναχωρήσει μόνο
διά μιας νέας οδύνης, βίας και ασκήσεως. Όταν όμως ο άνθρωπος για
διαφόρους λόγους δεν αγαπά, δεν προσλαμβάνει και δεν ενστερνίζεται το
απαραίτητο, ασκητικό, μαρτυρικό φρόνημα της αγίας μητέρας μας Ορθόδοξης
Εκκλησίας, τότε ο Πανάγαθος Θεός, που θέλει όλους να μας σώσει και να
έλθουμε σ’ επίγνωση της αληθείας, δεν μας εγκαταλείπει, δεν μας
ξεσυνερίζεται, αλλά μας επισκέπτεται δι’ ενός άλλου τρόπου για να μας
βοηθήσει.
Ποιος είναι αυτός ο άλλος τρόπος; Οι διάφοροι πειρασμοί, οι πολλές
δοκιμασίες, οι καθημερινές θλίψεις, οι έκτακτες ασθένειες, σωματικές ή
ψυχικές. Όλα αυτά παραχωρούνται, επιτρέπονται από τον Θεό για την
ανάνηψη, μετάνοια και σωτηρία μας. Με αυτές τις προϋποθέσεις και αυτή
την προοπτική, αντιλαμβάνεσθε αγαπητοί μου, το βαθύ θέμα του πόνου και
του νοήματός του στη ζωή μας. Δεν πρόκειται ασφαλώς για ατυχία, για κακή
ώρα, για δυστυχία και τραγωδία, όπως λέγεται, αλλά για επίσκεψη Θεού,
ευλογία, τρόπο και οδό προς αγιασμό, σωτηρία και λύτρωση.
Η υπομονή λοιπόν στον πόνο και η προσευχητική καρτερία φέρει την
επίσκεψη της θείας Χάριτος. Ο έτσι καλοδεχούμενος πόνος καθαρίζει την
ψυχή. Αποδεικνύουμε την αγάπη μας στον Χριστό, με την αγόγγυστη υπομονή
στον πόνο. Ο πόνος είναι ένας σταυρός, πάνω στον οποίο σταυρώνουμε τα
πάθη μας. Μέσα από αυτή την εκούσια σταύρωση θ’ αναστηθεί ο
αναγεννημένος εαυτός μας.
Ο άγιος Μάρκος ο Ασκητής τονίζει πως η υπομονή στους πόνους των θλίψεων
δίνει αληθινή γνώση και μεγάλη ωφέλεια. Ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος
συνεχίζοντας λέγει πως αυτή η υπομονή στους πειρασμούς θα στεφθεί από
χαρά, στην οποία προκαταβολικά πρέπει να ελπίζουμε κατά την αδιάψευστη
εντολή του Κυρίου.
Ο πόνος, αδελφοί μου, ταπεινώνει τον άνθρωπο. Μέσα από την αδυναμία του
μπορεί ν’ αναζητήσει τη δύναμη στον Θεό και να την έχει. Αν θελήσει να
τα βγάλει πέρα μόνος του θα ταλαιπωρηθεί αρκετά και θα πονέσει σίγουρα
πιο πολύ. Είναι μία ευκαιρία, να υποχωρήσει ο ατομισμός, η αυτάρκεια, η
επικίνδυνη τάση για αυτοθέωση, που αποτελεί πονηρή ψευδαίσθηση
αυτοδυναμίας και αυτοδικαιώσεως, κι έτσι να οδηγηθεί στη σωτήρια
μετάνοια, αποφασιστικά και αμετάκλητα, γενναία και σταθερά, δίχως
διλήμματα, οπισθοχωρήσεις και δαιμονοκίνητες αναβολές.
Ο πιστός παραδίδεται ολοκληρωτικά στο θέλημα του Θεού. Λέγει κι εννοεί
το «γενηθήτω το θέλημά Σου» της Κυριακής προσευχής. Η πίστη στον Θεό
αποτελεί ένα διάφορο πόνο. Καλείται ο πιστός ν’ απαγκιστρωθεί από το
«ίδιον θέλημα», το κοσμικό περιβάλλον, πρόσωπα και πράγματα αντίθεα,
ιδέες και μέριμνες παγιδευτικές. Ο πιστός προσκαλείται να μεταποιήσει
τα πάθη σε αρετές και να μεταμορφώσει τη ζωή του.
Ένας ζωντανός και δυνατός οργανισμός, όταν νοσεί κάνει υψηλό πυρετό. Μη
φοβόμαστε τον πυρετό. Είναι ένα σήμα. Κάτι δηλώνει. Ας μη σπεύσουμε να
πάρουμε αντιπυρετικά. Ας αναζητήσουμε ως καλοί ιατροί την αιτία, την
αφορμή, την προέλευση του ενοχλητικού πυρετού. Η πλούσια παράδοσή μας
μας διδάσκει πως η κρίση του πόνου μπορεί να φέρει στην επιφάνεια τα
αντισώματα εκείνα που τελικά θα μας σώσουν. Η αντιμετώπιση του πόνου
θέλει μεγάλη προσοχή και υπομονή.
Ο άγιος Διάδοχος, επίσκοπος Φωτικής της Ηπείρου, θεοφώτιστα και
θεοχαρίτωτα αναφέρει στις θεσπέσιες γραφές του ένα λόγο υπέροχα
παρηγορητικό για πολλούς: «Ο υπομείνας χρόνιον ασθένειαν αγογγύστως ως
μάρτυς παραλειφθήσεται». Αυτός, λέγει, που έχει μία χρόνια και ανίατη
ασθένεια και την υπομένει στο κρεβάτι του πόνου δίχως να γογγύζει,
αυτόν θα τον παραλάβει ο Κύριος κοντά Του ως ένα μεγαλομάρτυρα. Για να
έχει όμως κανείς, αγαπητοί μου αδελφοί, τη μεγάλη καρτερικότητα και
υπομονή να μη γογγύζει, ασφαλώς και βεβαίως θα πρέπει να πιστεύει θερμά
στον Θεό και να προσεύχεται ταπεινά. Κατά τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά,
τον νέο οικουμενικό διδάσκαλο, η προσευχή δεν είναι απλά μία νοητική
ενέργεια που απευθύνεται έκτακτα στον Θεό, είναι πράξη καρδιακής
καθάρσεως, στην οποία μετέχει όλος ο άνθρωπος.
Ο ασθενής, λοιπόν, που υπομένει τον πόνο κι ευχαριστιακά και δοξολογικά
προσεύχεται, ενισχύεται, παραμυθείται, απαλλάσσεται από την εμπάθεια και
την ηδυπάθεια κι αισθάνεται το μέγα έλεος του πανάγαθου Κυρίου. Στην
κατάσταση της απάθειας η επιθυμία του ανθρώπου δεν νεκρώνεται, αλλά
κατά την πατερική διδασκαλία μεταμορφώνεται. Αυτά όμως μόνο όταν τα ζει
καλά κανείς, μόνο τότε μπορεί άνετα να τα εκφράσει και να τα περιγράψει.
Είναι πολύ διαφορετικό να ξέρω ότι υπάρχει κάπου πολύτιμος θησαυρός,
από το να τον έχω δικό μου, να γνωρίζω δηλαδή τι σημαίνει να είσαι
αληθινός Ορθόδοξος χριστιανός.
Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς λέγει πως ύλη της θεώσεως είναι η
καθαρότητα. Η ασθένεια, όπως είπαμε, καθαρίζει τον άνθρωπο, όπως και η
ταπεινή άσκηση -το μόνο που έχει να δώσει ο άνθρωπος στον Θεό. Με όλα
τα παραπάνω πού καταλήγουμε αδελφοί μου; Ότι είναι καλύτερα να είμαστε
άρρωστοι; Να μη προσευχώμεθα υπέρ της υγείας μας; Ν’ αγαπούμε τον πόνο;
Όχι. Δεν επιζητούμε νοσηρά τον πόνο στη ζωή μας. Όταν όμως έλθει, που
κάποτε με κάποιο τρόπο σίγουρα θα έλθει, μη πανικοβληθούμε, μη
τρομάξουμε, μη φύγουν όλα κάτω από τα πόδια μας, μην απογοητευθούμε, μη
μελαγχολήσουμε, μη τα βάλουμε με τον Θεό, μη Τον θεωρήσουμε τιμωρό κι
εκδικητή, μη Τον αγνοήσουμε, μη Τον λησμονήσουμε, μη δεν προσευχηθούμε.
Αν φαίνεται να καθυστερεί να μας απαντήσει, δεν σημαίνει διόλου ότι δεν
μας παρακολουθεί, προσέχει και ακούει. Το σχέδιο της σωτηρίας μας
μπορεί να φαίνεται ότι καθυστερεί, υφαίνεται όμως προσεκτικά και
μυστικά. Δεν επιζητούμε αστόχαστα τον πόνο στη ζωή μας, αλλά αν και
όποτε μας επισκεφθεί, ας αναζητήσουμε καρτερικά το κρυμμένο και βαθύ
νόημα της επισκέψεώς Του. Μπορούμε ν’ αναπτύξουμε μαζί Του ένα
σημαντικό διάλογο, που ν’ αποτελέσει σταθμό στη ζωή μας και να
νοηματισθεί όλος ο βίος μας και να λάβει άλλη διάσταση και νέα
προοπτική. Σας μιλά αδελφικά ένας πονεμένος.
Η ανάσταση ακολουθεί πάντα τη σταύρωση. Ο θάνατος μας συνοδεύει στην
αιώνια και πανευφρόσυνη ζωή, όπου «ουκ έστι λύπη, πόνος και στεναγμός
αλλά ζωή ατελεύτητος». Αυτή την άλυπη, άπονη και αγόγγυστη παραδείσια
ζωή προγεύεται, κατά τον υπέροχο άγιο Συμεών τον Νέο Θεολόγο, ο πιστός
που έχει παραδώσει εκούσια όλη του τη ζωή στα χέρια του Χριστού, όπως
λέμε σε κάθε θεία λειτουργία του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου.
Με όλη μου την καρδιά, με όλη τη δύναμη της ψυχής μου και με όλη τη
θέρμη του είναι μου εύχομαι ταπεινά και προσεύχομαι συνέχεια, αδελφοί
πεφιλημένοι, ο πόνος των ασθενειών, των πειρασμών και των θλίψεων, να μη
σας απογοητεύσει ποτέ. Ο πόνος να σας κάνει πιο υγιείς ψυχικά, πιο
ώριμους πνευματικά, πιο καλλιεργημένους καρδιακά. Ο πόνος να συνδράμει
στη νοηματοδότηση της ζωής σας και στην ουσιαστική σχέση σας με τον
ζώντα Χριστό, τους φίλους του Χριστού, τους Αγίους και την Παναγία, τ’
άγια μυστήρια και την αγία μας μητέρα Ορθόδοξη Εκκλησία, στην αγκάλη της
οποίας όλοι οι πονεμένοι αναπαυόμαστε.
Εύχεστε και υπέρ εμού.
Άγιον Όρος Ιερά Σκήτη Κουτλουμουσίου Πάσχα 2008
ελάχιστος μοναχός Μωυσής Αγιορείτης
(“ΤΟ ΑΛΗΘΙΝΟ ΝΟΗΜΑ ΤΟΥ ΠΟΝΟΥ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ”, ΕΚΔΟΣΕΙΣ: «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ»,
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 2008)
(Πηγή ηλ. κειμένου: impantokratoros.gr)
RSSαρχαίο ερώτημα, δικαιολογημένο και σαφές, είναι πάντοτε και σήμερα το
αυτό. Γιατί να πονάμε; Έχει κάποιο νόημα ο πόνος στη ζωή του καθενός
μας;Η απάντηση μη νομίζετε πως είναι τόσο εύκολη. Μόνο ο Θεός μπορεί να
βοηθήσει σε αυτή την αρκετά χρήσιμη και ωφέλιμη κατανόηση.
Υπάρχει άφθονος, ποικίλος, σωματικός πόνος προερχόμενος συνήθως από
πρόσκαιρες ή ανίατες ασθένειες, που ταλαιπωρούν πολύ τον άνθρωπο.
Υπάρχει επίσης πλούσιος ψυχικός πόνος, που μπορεί νάναι και πιο δυνατός
του σωματικού. Πόνος που προέρχεται από ξαφνική ορφάνια, χηρεία,
ξενιτεμό, προσφυγιά, πένθος, αποτυχία, αδυναμία, μειονεξία, στέρηση,
έλλειψη, ανικανότητα, ανεπάρκεια, απόρριψη, απώλεια, φτώχεια, κακουχία,
δυστυχία, ειρωνεία, εμπαιγμό, προδοσία, εξαπάτηση, ψέμα, επιορκία,
βουλιμία, κατάχρηση, καταδίκη, φυλάκιση, απομόνωση, μοναξιά….
Υπάρχει ο πόνος του προδότη και του προδομένου, του εκμεταλλευτή και
του εκμεταλλευόμενου, του εξαπατούντα και του εξαπατώμενου. Πόνος της
νοσταλγίας, του έρωτος, του πάθους, του κενού, του ανικανοποίητου και
ανολοκλήρωτου του ανθρώπου. Πόνος της χαμένης ολότητος, των ενοχών, του
ορθολογισμού, της εξουσιαστικότητος, των ψευδαισθήσεων, των διαψεύσεων,
των φαντασιώσεων, των διαπροσωπικών συγκρούσεων, δια κακιών,
ζηλοτυπιών, ύβρεων, φθόνων, κατηγοριών, συκοφαντιών κι εχθροτήτων.
Δυνατός ο πόνος του φόβου, επικείμενων καταστροφών, αγωνιών,
υποκρισιών, απογνώσεων, απελπισιών, απαισιοδοξιών, μελαγχολιών,
καταθλίψεων και θανάτων. Πόνος μεγάλος η αντιφατικότητα, η αμφιθυμία, η
αμφιβολία, η αναποφασιστικότητα, η αναβλητικότητα. Επίσης η
δικαιολόγηση της μετριότητος, της ρηχότητος, της καθημερινότητος, της
αυτάρκειας, της υποκρισίας. Ακόμη το ξεγέλασμα του εαυτού μας, η
ψυχολογική κατάρρευση, η συνεχής ανταγωνιστικότητα, η βάναυση
εξουσιαστικότητα, η παράφορη κτητικότητα, η άκρατη πλεονεξία, ο
ευδαιμονισμός, η κραιπάλη, η ασωτεία, η εμπάθεια, η κακότητα…
Πάθος σημαίνει πάθημα, πτώση, υποδούλωση, οδύνη, άλγος. Ο πιο πονεμένος
και δυστυχισμένος είναι ο εμπαθής άνθρωπος. Νοσεί, αφού αγαπά τα πάθη,
τα λατρεύει, τα προσκυνά, δεν τ’ αφήνει παρότι τον ταλαιπωρούν.
Πρόκειται για ένα φοβερό και παθογόνο διχασμό. Ενώ του δίνονται
ευκαιρίες ν’ απεγκλωβισθεί τις απορρίπτει. Οι εμπαθείς επιλογές όμως του
ανθρώπου του κοστίζουν. Οι άνθρωποι μαθαίνουν να ζουν μία μέτρια, χλιαρή
και χαλαρή, μονότονη, ανιαρή, ανολοκλήρωτη, μίζερη, κακόμοιρη, ρηχή,
άχαρη ζωή. Η βίωση της άρνησης και της αποτίναξης αυτού του τρόπου ζωής
αποτελεί οδυνηρή εμπειρία. Αφαιρείται από τον ίδιο τον άνθρωπο η
δυνατότητα βιώσεως μιας αυθεντικής, καθαρής, ανυπόκριτης, τίμιας και
ειλικρινούς ζωής. Είναι λυπηρό να πλανάται και να αιχμαλωτίζεται ο
άνθρωπος σε αυτή την ανόητη ζωή. Να σκηνοθετεί μία αμεταμόρφωτη ζωή μέσα
στην εμπάθεια. Σίγουρα κύριος υποκινητής είναι ο δαίμονας, αφού κατά
τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά όλα τα πάθη είναι δαιμονοκίνητα. Ο άνθρωπος
βέβαια επιλέγει μόνος του τον τρόπο αυτό ζωής. Ο άνθρωπος έχει τη
δυνατότητα ν’ αντισταθεί, ν’ αντικρούσει τα πάθη, ν’ απελευθερωθεί. Μα
δυστυχώς συχνά δεν το κάνει.
Ο πόνος φαίνεται να έχει μία κυρίαρχη θέση στη ζωή. Έφθασαν οι φιλόσοφοι
να πουν πονώ άρα υπάρχω. Ο Κίκεργκωρ λέει: «Δεν είμαι αυτός που
σκέφτεται πως δεν πρέπει να πονούμε ποτέ. Περιφρονώ αυτήν την ποταπή
σκέψη κι αν μπορώ να επιλέξω προτιμώ να υπομείνω μέχρι τέλους τον πόνο.
Είναι καλό να υποφέρουμε και μέσα στα δάκρυα υπάρχει δύναμη, αλλά δεν
είναι να υποφέρουμε δίχως ελπίδα». Κρύβεται ένα βαθύ νόημα, αδελφοί μου,
στην παρουσία του πόνου στη ζωή μας. Για να το δούμε μαζί.
Ο πόνος αρχίζει στον κήπο της Εδέμ. Η παράλογη υπακοή στον δαίμονα και
η υπερήφανη ανυπακοή στον Θεό είναι η αρχή του πόνου στη ζωή των
ανθρώπων. Η τραγωδία εισέρχεται στον κόσμο. Συγκρούεται ο άνθρωπος με
τον Θεό. Διακόπτεται ο άνετος διάλογος Αδάμ και Θεού. Χάνεται ο
παράδεισος. Αρχίζει ο κόπος, η λύπη, ο στεναγμός. Τη γυμνότητά του
αισθάνθηκε ο Αδάμ μετά την αμαρτία της παρακοής και τη γεύση του κακού.
Η αίσθηση της γυμνότητός του σημαίνει αντίληψη της τρεπτότητος και
τρωτότητος, έλλειψη προστασίας, κατανόηση του πόνου της αποδεσμεύσεώς
του από τον Θεό. Μπορούσαν να θεραπευθούν οι πρωτόπλαστοι διά της
μετανοίας. Δεν το έπραξαν όμως. Γιατί; Θέλησαν να δικαιολογηθούν, ν’
ακολουθήσουν δικό τους δρόμο, πιο σύντομο, πιο εύκολο, δίχως Θεό.
Παγιδεύτηκαν οικτρά στον δραματικό πόνο της μοναξιάς, της θεώσεως δίχως
Θεό, της παράλογης αυτοθεώσεως. Η θεοδώρητη επιθυμία θεώσεως των
πρωτοπλάστων εκμεταλλεύθηκε από τον πανούργο δαίμονα, που θέλησε να τους
προσφέρει μία δική του ταχύρρυθμη ισοθεΐα κι έτσι τους απάτησε και τους
θανάτωσε.
Η νοσταλγία του απολεσθέντος παραδείσου δημιουργεί δάκρυα πικρά, πόνο
δυνατό, πόνο που μπορεί όμως να θεραπεύσει τον αμαρτωλό. Και τότε να
έχουμε το παράδοξο, αντιφατικό και οξύμωρο: Υγεία στην ασθένεια! Με την
κατάφαση του πόνου, όχι μαζοχιστικά, όχι παθητικά, όχι μοιρολατρικά,
αλλά με βεβαία πίστη, μ’ επίγνωση, με υπομονή, ως θεϊκή δοκιμασία και
παιδαγωγία, και όχι ως τιμωρία, που επεξεργάζεται λύτρωση και σωτηρία.
Γεννιέται έτσι ένας άλλος πόνος. Αγαπάς και πονάς, ταπεινώνεσαι και
πονάς, υποχωρείς και πονάς. Πονάς όμως διαφορετικά, γλυκά, κερδοφόρα.
Το ν’ αγαπάς αληθινά σημαίνει να θυσιάζεσαι. Αποτελεί μία ιδιαίτερα
φιλόπονη εργασία, όπως και να ταπεινώνεσαι. Αγαπώντας ενδυναμώνεσαι και
χαίρεσαι. Έχεις μια βαθειά ικανοποίηση. Μιλώντας για «χαρμολύπη» και
«χαροποιόν πένθος», κατά τις ωραίες εκφράσεις των νηπτικών κειμένων της
Εκκλησίας μας, δεν παραδοξολογούμε. Ο πόνος και η συνειδητή κατάφαση σε
αυτόν προσφέρει πολύτιμη γνώση, μεγάλη εμπειρία. Η εγνωσμένη παραδοχή
της παθολογίας μας θα μας δώσει την υπέροχη και απαραίτητη για την
πνευματική ανάβαση αυτογνωσία. Η γνήσια πνευματική ζωή είναι μία
ηθελημένη απόσπαση από τον ψεύτικο εφησυχασμό της καλοπέρασης και η
είσοδος σε μία καλή αγωνία και ήρεμη ανησυχία, όπως έλεγε ο μακαριστός
Γέροντας Παΐσιος Αγιορείτης, από την επανάπαυση και τη νωχέλεια σε μία
ζωή όλο ωραίες αλλαγές. Μία πορεία προς συνάντηση του πλησίον, που κι
εκείνος αγωνιά, άγχεται, δυσκολεύεται, προβληματίζεται, βασανίζεται και
πονά.
Ο πόνος λιχνίζει και τελειοποιεί τον άνθρωπο. Ο πόνος από τους άλλους,
διά πικρών λόγων και σκοτεινών έργων, συχνά είναι πιο σκληρός και από
της ασθένειας και του πένθους. Πονά πολύ ο αταπείνωτος άνθρωπος όταν
τον υποτιμούν, τον παρεξηγούν, τον μειώνουν, τον ειρωνεύονται, τον
κουτσομπολεύουν, κατακρίνουν και συκοφαντούν. Οι συνεχώς κρίνοντες και
κατακρίνοντες ασύστολα τους πάντες και τα πάντα, δίχως καμιά περίσκεψη
κι αιδώ, καταδικάζοντάς τους αναπολόγητα, αμαρτάνουν φοβερά και θέτουν
μεγάλο βάρος πάνω τους. Πονούμε τους άλλους, αλλά πονάμε κι εμείς.
Η συνεχής εξουσιαστικότητα στη ζωή δημιουργεί έντονη εχθρότητα,
αντιπαλότητα και αντίδραση. Οι εξουσιαστές συνήθως είναι άσπλαχνοι
εγωιστές, με υπερβολική εσωτερική ένδεια, που προσπαθούν να την
καλύψουν με πράξεις ισχύος. Ο ανόητος άνθρωπος θέλει να γίνει μεγάλος,
κάνοντας τους άλλους μικρούς. Ο μεγάλος χριστιανός συγγραφέας
Ντοστογιέφσκυ ορθά λέει πως υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν διαπράξει
ποτέ τους έγκλημα και όμως είναι χειρότεροι από εγκληματίες. Μερικοί
πεθαίνουν χωρίς να ζήσουν. Λησμονούν ότι είναι άνθρωποι, εικόνες Θεού.
Ο ψυχικός πόνος είναι μια κραυγή της ψυχής για βοήθεια. Μας καλεί να
εντείνουμε την πνευματική όραση και ακοή εντός μας. Δεν πρέπει
απρόσεκτα να προσπεράσουμε αυτό το κάλεσμα και να παραβλέψουμε το
μήνυμα. Όπως ένας πόνος του σώματος μας δηλώνει ότι κάτι συμβαίνει στον
οργανισμό μας και οδηγούμεθα στον ιατρό και τις σχετικές εξετάσεις,
έτσι καλούμεθα ν’ αποκρυπτογραφήσουμε το σήμα του ψυχικού πόνου με τη
συνδρομή μάλιστα της κατάλληλης μελέτης, της προσευχής και της βοήθειας
του έμπειρου πνευματικού.
Πολύ συχνά ο άνθρωπος εκτός από τα «γιατί» παραπονείται πως είναι
αβάστακτος και ασήκωτος ο πόνος του και πως δεν είναι ικανός να τον
αντέξει. Εντούτοις αυτός ο μεγάλος πόνος τελικά αντέχεται και
ανακαλύπτει και αποκαλύπτει πολύ σπουδαία πράγματα, που φανερώνουν την
ποιότητα και ακεραιότητα της ζωής μας. Αν δηλαδή πιστεύουμε αληθινά -με
μία πίστη δυνατή, ακράδαντη και θερμή- αν υπομένουμε κραταιά κι
ελπίζουμε εγκάρδια. Η πίστη στον Κύριο ανοίγει δρόμους, εκεί που ήταν
όλοι κλειστοί και αδιέξοδοι.Τότε αισθανόμεθα καλά την ατέλεια, την
ανεπάρκεια, τη μικρότητα, την αδυναμία, την παροδικότητα της ζωής μας.
Κατανοούμε τότε μετά του θείου και κορυφαίου αποστόλου Παύλου ότι η
δύναμή μας στην ασθένεια φανερώνεται και ολοκληρώνεται. Μέσα στην
ασθένεια ταλαντεύεται η επίγεια ευδαιμονία μας, πιστεύουμε ότι δεν
έχουμε μένουσα πόλη, αλλά τη μέλλουσα επιζητούμε.
Ο πόνος μπορεί να γίνει εφαλτήριο για την εκτίναξή μας από τη στείρα
μετριότητα, τη μονότονη στασιμότητα, το κουραστικό πνευματικό
σημειωτόν, στη γνωριμία μας με τον πραγματικό εαυτό μας. Να γνωρίσουμε
καλά τις δυνάμεις, τις δυνατότητες, τις αντοχές, τα όριά μας, τα
τάλαντα που μας έδωσε ο Θεός μας. Να δούμε την κρυμμένη άγνωστη διάστασή
μας -ότι δεν υπάρχουμε για να τρώμε και να κοιμόμαστε- και να γίνουμε
περισσότερο αληθινοί άνθρωποι και χριστιανοί.
Δεν είναι εύκολο θέμα πράγματι για εξετάσεις ο πόνος. Δεν εξορκίζεται με
πρόχειρες συνταγές εύκολης υπομονής, αλλά με ουσιαστική, ζωντανή και
θερμή σχέση με τον Λυτρωτή, Σωτήρα, Σταυροαναστηθέντα Χριστό και τις
δυνατές πρεσβείες των μεγάλων αγωνιστών του πόνου, μεγαλομαρτύρων,
ιερομαρτύρων, οσιομαρτύρων, παρθενομαρτύρων, νεομαρτύρων, δικαίων,
οσίων, ομολογητών. Ιδιαίτερα με τις σωστικές πρεσβείες της Υπεραγίας
Θεοτόκου, της στοργικής μητέρας πάντων των θλιβομένων, της ελπίδος των
απηλπισμένων, της χαράς των χριστιανών, που τόσο πολύ την ακούει ο Υιός
της, ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός.
Η κάθε περίπτωση πόνου είναι προσωπική, ιδιαίτερη, σημαντική για τον
ίδιο τον άνθρωπο, πρωτόγνωρη ίσως, ασύγκριτη με όποιο άλλο μικρότερο ή
μεγαλύτερο πόνο. Είναι ο καθαρά δικός μου σταυρός, το δικό μου φορτίο, ο
δυνατός πειρασμός, η ισχυρή δοκιμασία, όπου κρίνομαι, εξετάζομαι και
προβιβάζομαι ή μη. Η καλύτερη παρηγοριά πάντως των πικρών αυτών ωρών
είναι η διά της ταπεινής και θερμής προσευχής επικοινωνία με τον
πολυεύσπλαχνο, επουράνιο πατέρα, που υπάρχει για ν’ ακούει και να
προστρέχει στους πόνους των πάντοτε αγαπητών παιδιών του.
Όμως, παρ’ όλα αυτά, νομίζω πως ακόμη δεν έχω απαντήσει καίρια στο ποιο
ακριβώς είναι το βαθύ νόημα του πόνου στη ζωή μας. Ταπεινά φρονώ πως την
καλύτερη απάντηση συνάντησα σ’ ένα μεγάλο βυζαντινό θεολόγο, σ’ ένα
σπουδαίο ασκητή και μάρτυρα και μεγάλο άγιο της Εκκλησίας μας, Μάξιμο
τον Ομολογητή, που οι ανόσιοι εικονομάχοι του έκοψαν τη γλώσσα και το
χέρι, για να μη μιλά και γράφει. Λέγει περιεκτικά και χαρακτηριστικά ο
άγιος: Η παράλογη ηδονή είχε ως φυσικό αποτέλεσμα την οδύνη, τον πόνο.
Για ν’ απαλλαγούμε από αυτή την οδύνη χρειάζεται μία νέα οδύνη, για να
φθάσουμε στην όντως ηδονή! Παράλογη ηδονή, αδελφοί μου, είναι κάθε
μορφή μικρής ή μεγάλης αμαρτίας. Η αμαρτία τελικά είναι ένας
παραλογισμός. Ο άγιος Μάξιμος επίσης λέγει πως αιτία της πτώσεως των
πρωτοπλάστων ήταν η γεύση της ηδονής, που τους μετέδωσε οδύνη. Ο
πνευματικός νόμος λειτουργεί πάντοτε άψογα. Η παράνομη, παράλογη,
εγωιστική ηδονή καταλήγει σε οδύνη. Η γλυκύτητα δίνει πικρότητα, σαν τα
χαρούπια, την τροφή των χοίρων, την τροφή του ασώτου της γνωστής
ευαγγελικής παραβολής.
Πώς θα ελευθερωθεί ο άνθρωπος από την οδύνη, την πικρότητα, που τον
κουράζει και ταλαιπωρεί; Χρειάζεται να κοπιάσει, να πονέσει, ν’
αγωνισθεί, για να ξεπεράσει τον πόνο και να απελευθερωθεί από την οδύνη,
που του πρόσφερε η γεύση της παράλογης ηδονής. Πώς θα γίνει όμως
αυτό;Είναι εύκολο; Θα έχει αίσια αποτελέσματα; Αξίζει ν’ αγωνίζεται και
κοπιάζει κανείς; Θα πραγματοποιηθεί δια του υπομονετικού, επίμονου,
επιμελούς, δοκιμασμένου καλά και παραδεδομένου, γνήσιου ασκητικού αγώνος
της Εκκλησίας μας. Η υπάρχουσα οδύνη της αμαρτίας θ’ αναχωρήσει μόνο
διά μιας νέας οδύνης, βίας και ασκήσεως. Όταν όμως ο άνθρωπος για
διαφόρους λόγους δεν αγαπά, δεν προσλαμβάνει και δεν ενστερνίζεται το
απαραίτητο, ασκητικό, μαρτυρικό φρόνημα της αγίας μητέρας μας Ορθόδοξης
Εκκλησίας, τότε ο Πανάγαθος Θεός, που θέλει όλους να μας σώσει και να
έλθουμε σ’ επίγνωση της αληθείας, δεν μας εγκαταλείπει, δεν μας
ξεσυνερίζεται, αλλά μας επισκέπτεται δι’ ενός άλλου τρόπου για να μας
βοηθήσει.
Ποιος είναι αυτός ο άλλος τρόπος; Οι διάφοροι πειρασμοί, οι πολλές
δοκιμασίες, οι καθημερινές θλίψεις, οι έκτακτες ασθένειες, σωματικές ή
ψυχικές. Όλα αυτά παραχωρούνται, επιτρέπονται από τον Θεό για την
ανάνηψη, μετάνοια και σωτηρία μας. Με αυτές τις προϋποθέσεις και αυτή
την προοπτική, αντιλαμβάνεσθε αγαπητοί μου, το βαθύ θέμα του πόνου και
του νοήματός του στη ζωή μας. Δεν πρόκειται ασφαλώς για ατυχία, για κακή
ώρα, για δυστυχία και τραγωδία, όπως λέγεται, αλλά για επίσκεψη Θεού,
ευλογία, τρόπο και οδό προς αγιασμό, σωτηρία και λύτρωση.
Η υπομονή λοιπόν στον πόνο και η προσευχητική καρτερία φέρει την
επίσκεψη της θείας Χάριτος. Ο έτσι καλοδεχούμενος πόνος καθαρίζει την
ψυχή. Αποδεικνύουμε την αγάπη μας στον Χριστό, με την αγόγγυστη υπομονή
στον πόνο. Ο πόνος είναι ένας σταυρός, πάνω στον οποίο σταυρώνουμε τα
πάθη μας. Μέσα από αυτή την εκούσια σταύρωση θ’ αναστηθεί ο
αναγεννημένος εαυτός μας.
Ο άγιος Μάρκος ο Ασκητής τονίζει πως η υπομονή στους πόνους των θλίψεων
δίνει αληθινή γνώση και μεγάλη ωφέλεια. Ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος
συνεχίζοντας λέγει πως αυτή η υπομονή στους πειρασμούς θα στεφθεί από
χαρά, στην οποία προκαταβολικά πρέπει να ελπίζουμε κατά την αδιάψευστη
εντολή του Κυρίου.
Ο πόνος, αδελφοί μου, ταπεινώνει τον άνθρωπο. Μέσα από την αδυναμία του
μπορεί ν’ αναζητήσει τη δύναμη στον Θεό και να την έχει. Αν θελήσει να
τα βγάλει πέρα μόνος του θα ταλαιπωρηθεί αρκετά και θα πονέσει σίγουρα
πιο πολύ. Είναι μία ευκαιρία, να υποχωρήσει ο ατομισμός, η αυτάρκεια, η
επικίνδυνη τάση για αυτοθέωση, που αποτελεί πονηρή ψευδαίσθηση
αυτοδυναμίας και αυτοδικαιώσεως, κι έτσι να οδηγηθεί στη σωτήρια
μετάνοια, αποφασιστικά και αμετάκλητα, γενναία και σταθερά, δίχως
διλήμματα, οπισθοχωρήσεις και δαιμονοκίνητες αναβολές.
Ο πιστός παραδίδεται ολοκληρωτικά στο θέλημα του Θεού. Λέγει κι εννοεί
το «γενηθήτω το θέλημά Σου» της Κυριακής προσευχής. Η πίστη στον Θεό
αποτελεί ένα διάφορο πόνο. Καλείται ο πιστός ν’ απαγκιστρωθεί από το
«ίδιον θέλημα», το κοσμικό περιβάλλον, πρόσωπα και πράγματα αντίθεα,
ιδέες και μέριμνες παγιδευτικές. Ο πιστός προσκαλείται να μεταποιήσει
τα πάθη σε αρετές και να μεταμορφώσει τη ζωή του.
Ένας ζωντανός και δυνατός οργανισμός, όταν νοσεί κάνει υψηλό πυρετό. Μη
φοβόμαστε τον πυρετό. Είναι ένα σήμα. Κάτι δηλώνει. Ας μη σπεύσουμε να
πάρουμε αντιπυρετικά. Ας αναζητήσουμε ως καλοί ιατροί την αιτία, την
αφορμή, την προέλευση του ενοχλητικού πυρετού. Η πλούσια παράδοσή μας
μας διδάσκει πως η κρίση του πόνου μπορεί να φέρει στην επιφάνεια τα
αντισώματα εκείνα που τελικά θα μας σώσουν. Η αντιμετώπιση του πόνου
θέλει μεγάλη προσοχή και υπομονή.
Ο άγιος Διάδοχος, επίσκοπος Φωτικής της Ηπείρου, θεοφώτιστα και
θεοχαρίτωτα αναφέρει στις θεσπέσιες γραφές του ένα λόγο υπέροχα
παρηγορητικό για πολλούς: «Ο υπομείνας χρόνιον ασθένειαν αγογγύστως ως
μάρτυς παραλειφθήσεται». Αυτός, λέγει, που έχει μία χρόνια και ανίατη
ασθένεια και την υπομένει στο κρεβάτι του πόνου δίχως να γογγύζει,
αυτόν θα τον παραλάβει ο Κύριος κοντά Του ως ένα μεγαλομάρτυρα. Για να
έχει όμως κανείς, αγαπητοί μου αδελφοί, τη μεγάλη καρτερικότητα και
υπομονή να μη γογγύζει, ασφαλώς και βεβαίως θα πρέπει να πιστεύει θερμά
στον Θεό και να προσεύχεται ταπεινά. Κατά τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά,
τον νέο οικουμενικό διδάσκαλο, η προσευχή δεν είναι απλά μία νοητική
ενέργεια που απευθύνεται έκτακτα στον Θεό, είναι πράξη καρδιακής
καθάρσεως, στην οποία μετέχει όλος ο άνθρωπος.
Ο ασθενής, λοιπόν, που υπομένει τον πόνο κι ευχαριστιακά και δοξολογικά
προσεύχεται, ενισχύεται, παραμυθείται, απαλλάσσεται από την εμπάθεια και
την ηδυπάθεια κι αισθάνεται το μέγα έλεος του πανάγαθου Κυρίου. Στην
κατάσταση της απάθειας η επιθυμία του ανθρώπου δεν νεκρώνεται, αλλά
κατά την πατερική διδασκαλία μεταμορφώνεται. Αυτά όμως μόνο όταν τα ζει
καλά κανείς, μόνο τότε μπορεί άνετα να τα εκφράσει και να τα περιγράψει.
Είναι πολύ διαφορετικό να ξέρω ότι υπάρχει κάπου πολύτιμος θησαυρός,
από το να τον έχω δικό μου, να γνωρίζω δηλαδή τι σημαίνει να είσαι
αληθινός Ορθόδοξος χριστιανός.
Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς λέγει πως ύλη της θεώσεως είναι η
καθαρότητα. Η ασθένεια, όπως είπαμε, καθαρίζει τον άνθρωπο, όπως και η
ταπεινή άσκηση -το μόνο που έχει να δώσει ο άνθρωπος στον Θεό. Με όλα
τα παραπάνω πού καταλήγουμε αδελφοί μου; Ότι είναι καλύτερα να είμαστε
άρρωστοι; Να μη προσευχώμεθα υπέρ της υγείας μας; Ν’ αγαπούμε τον πόνο;
Όχι. Δεν επιζητούμε νοσηρά τον πόνο στη ζωή μας. Όταν όμως έλθει, που
κάποτε με κάποιο τρόπο σίγουρα θα έλθει, μη πανικοβληθούμε, μη
τρομάξουμε, μη φύγουν όλα κάτω από τα πόδια μας, μην απογοητευθούμε, μη
μελαγχολήσουμε, μη τα βάλουμε με τον Θεό, μη Τον θεωρήσουμε τιμωρό κι
εκδικητή, μη Τον αγνοήσουμε, μη Τον λησμονήσουμε, μη δεν προσευχηθούμε.
Αν φαίνεται να καθυστερεί να μας απαντήσει, δεν σημαίνει διόλου ότι δεν
μας παρακολουθεί, προσέχει και ακούει. Το σχέδιο της σωτηρίας μας
μπορεί να φαίνεται ότι καθυστερεί, υφαίνεται όμως προσεκτικά και
μυστικά. Δεν επιζητούμε αστόχαστα τον πόνο στη ζωή μας, αλλά αν και
όποτε μας επισκεφθεί, ας αναζητήσουμε καρτερικά το κρυμμένο και βαθύ
νόημα της επισκέψεώς Του. Μπορούμε ν’ αναπτύξουμε μαζί Του ένα
σημαντικό διάλογο, που ν’ αποτελέσει σταθμό στη ζωή μας και να
νοηματισθεί όλος ο βίος μας και να λάβει άλλη διάσταση και νέα
προοπτική. Σας μιλά αδελφικά ένας πονεμένος.
Η ανάσταση ακολουθεί πάντα τη σταύρωση. Ο θάνατος μας συνοδεύει στην
αιώνια και πανευφρόσυνη ζωή, όπου «ουκ έστι λύπη, πόνος και στεναγμός
αλλά ζωή ατελεύτητος». Αυτή την άλυπη, άπονη και αγόγγυστη παραδείσια
ζωή προγεύεται, κατά τον υπέροχο άγιο Συμεών τον Νέο Θεολόγο, ο πιστός
που έχει παραδώσει εκούσια όλη του τη ζωή στα χέρια του Χριστού, όπως
λέμε σε κάθε θεία λειτουργία του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου.
Με όλη μου την καρδιά, με όλη τη δύναμη της ψυχής μου και με όλη τη
θέρμη του είναι μου εύχομαι ταπεινά και προσεύχομαι συνέχεια, αδελφοί
πεφιλημένοι, ο πόνος των ασθενειών, των πειρασμών και των θλίψεων, να μη
σας απογοητεύσει ποτέ. Ο πόνος να σας κάνει πιο υγιείς ψυχικά, πιο
ώριμους πνευματικά, πιο καλλιεργημένους καρδιακά. Ο πόνος να συνδράμει
στη νοηματοδότηση της ζωής σας και στην ουσιαστική σχέση σας με τον
ζώντα Χριστό, τους φίλους του Χριστού, τους Αγίους και την Παναγία, τ’
άγια μυστήρια και την αγία μας μητέρα Ορθόδοξη Εκκλησία, στην αγκάλη της
οποίας όλοι οι πονεμένοι αναπαυόμαστε.
Εύχεστε και υπέρ εμού.
Άγιον Όρος Ιερά Σκήτη Κουτλουμουσίου Πάσχα 2008
ελάχιστος μοναχός Μωυσής Αγιορείτης
(“ΤΟ ΑΛΗΘΙΝΟ ΝΟΗΜΑ ΤΟΥ ΠΟΝΟΥ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ”, ΕΚΔΟΣΕΙΣ: «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ»,
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 2008)
(Πηγή ηλ. κειμένου: impantokratoros.gr)
RSS
________
Orasi mailing list
για την διαγραφή σας από αυτή την λίστα στείλτε email στην διεύθυνση
[email protected]
και στο θέμα γράψτε unsubscribe
Για να στείλετε ένα μήνυμα και να το διαβάσουν όλοι οι συνδρομητές της λίστας
στείλτε email στην διεύθυνση
[email protected]
διαβάστε τι συζητά αυτή η λίστα
http://hostvis.net/mailman/listinfo/orasi_hostvis.net
Για το αρχείο της λίστας
http://www.mail-archive.com/[email protected]/
Εναλλακτικό αρχείο:
http://hostvis.net/pipermail/orasi_hostvis.net/
παλαιότερο αρχίο (έως 25/06/2011)
http://www.freelists.org/archives/orasi
__________
NVDA δωρεάν αναγνώστης οθώνης ένα πρόγραμμα ανοιχτού λογισμικού
http://www.nvda-project.org/
_____________
Κατάλογος ηχητικών βιβλίων για ανάγνωση
http://www.hostvis.net/audiobooks/katalogos.xls
Τα ηχογραφημένα βιβλία με φυσική φωνή προσφέρονται από τις βιβλιοθήκες που
λειτουργούν οι φορείς των τυφλών
____________
