Η Εφημερίδα των Συντακτών - Η Εφημερίδα των Συντακτών στο διαδίκτυο - Σάββατο, 24 Ιουνίου 2017 - 8:23 μμ
Το μονοπάτι του Σαββάτου 12 καλοκαιρινά διηγήματα Το «Ανοιχτό βιβλίο», για πέμπτη συνεχή χρονιά, φιλοξενεί στις σελίδες του πρωτότυπα διηγήματα. Δώδεκα συγγραφείς, διαφορετικής ηλικιακής κλίμακας, θεματικού άξονα και αφηγηματικής παλέτας έγραψαν ευσύνοπτες καλοκαιρινές ιστορίες ειδικά για τους αναγνώστες μας (καθώς αυτές οι σελίδες προσφέρουν, εκτός από κριτική πυξίδα, και λογοτεχνική απόλαυση). Μ’ άλλα λόγια, δώδεκα μυθιστοριογράφοι και διηγηματογράφοι έθεσαν στο κέντρο της μυθοπλασίας τους τη θερινή εμπειρία και μας έστειλαν κείμενα νοσταλγικά, περιπλανητικά, παιγνιώδη ή ειρωνικά, αλλά και δύσθυμα, ευθέως ή πλαγίως πολιτικά, ενδοσκοπικά, ή ανατρεπτικά―διηγήματα που θα μας συντροφεύσουν ώς το τέλος Σεπτεμβρίου. Μετά την Καρολίνα Μέρμηγκα, τη σκυτάλη παίρνει ο Δημήτρης Μαμαλούκας, ένας συγγραφέας που για το τελευταίο του βιβλίο τιμήθηκε με το βραβείο μυθιστορήματος, στα Βραβεία Αναγνώστη 2017. Επιμέλεια: ΜΙΣΕΛ ΦΑΪΣ Υπό σκιάν Κάθε Σάββατο πήγαινε στο ίδιο μέρος εδώ και είκοσι οχτώ χρόνια. Με ό,τι καιρό κι αν είχε, καύσωνα, βροχή ή παγωνιά. Ακόμα κι αν ήταν άρρωστος, ακόμα κι αν ψηνόταν στον πυρετό. Ξυπνούσε αξημέρωτα, ντυνόταν και ξεκινούσε δίχως να φάει μπουκιά. Βάδιζε μέχρι το νεκροταφείο όπου αγόραζε ένα μπουκέτο λουλούδια. Τον ήξεραν, περίμεναν με τα λουλούδια στο χέρι κι εκείνος κρατούσε το ακριβές αντίτιμο. Δεν αντάλλαζε παρά ένα νεύμα με τον γέρο που του τα πουλούσε. Κι έπειτα άρχιζε το μεγάλο καταπράσινο βουνό. Ακολουθούσε τον φιδογυριστό ασφάλτινο δρόμο που τόσο πρωί είχε μηδαμινή κίνηση. Και μερικά χιλιόμετρα πιο πάνω, όταν πια ο ήλιος είχε βγει, έστριβε στο χωμάτινο μονοπάτι. Βάδιζε γρήγορα, νευρικά, αλλά τόσα χρόνια μετά, εντελώς μηχανικά, σαν γέρικο άλογο που ξέρει μόνο του τον δρόμο για το σπίτι του καβαλάρη του κι εκείνος μισοκοιμάται στη σέλα. Ηξερε ακόμα και την κάθε πέτρα του μονοπατιού. Κρατούσε στο χέρι τα λουλούδια και το βλέμμα του χάζευε το πράσινο του δάσους. Ελάχιστες φορές είχε συναντήσει μικρά ζώα, σκιουράκια ή νυφίτσες, κάνα δυο φορές μια μικρή αλεπού. Αλλες φορές συναντιόταν με κάποιον που έτρεχε ή κάποιους που έκαναν ποδήλατο βουνού. Σχεδόν πάντα όμως ήταν μόνος του. Αλλά πάντα κατά τη διάρκεια της ανάβασης σκεφτόταν εκείνη. Την πρώτη του και μοναδική του αγάπη. Ναι, είχε ξαναπαντρευτεί και είχε ξαναφτιάξει τη ζωή του, αλλά όλα τα πρωινά του Σαββάτου ανήκαν σ’ εκείνη. Στην πρώτη του γυναίκα, την πρώτη του αγάπη. Κι η οικογένειά του είχε δεχτεί αυτή του την απόφαση. Η τωρινή του σύζυγος τον αγαπούσε και γι’ αυτό και δεν αντιδρούσε στο γεγονός ότι εκείνες οι ώρες ανήκαν σωματικά και πνευματικά στην πρώην. Το μονοπάτι ανέβαινε σχεδόν μέχρι την κορυφή του βουνού. Σε μία από τις στροφές όμως εκείνος λοξοδρομούσε, όπως είχαν κάνει και τότε, εκείνο το μοιραίο πρωινό, και λίγο παρακάτω έβγαινε σ’ ένα γκρεμό. Ενας ίσιος βράχος, σαν μικρό μπαλκόνι, που από κάτω του υπήρχε ένα κενό δώδεκα μέτρων. Κάθε φορά θυμόταν τις τελευταίες τους στιγμές. Τη στάση να θαυμάσουν τη θέα, τις αναπνοές τους που ηρεμούσαν σιγά σιγά, την ένωση των χεριών τους κι έπειτα τον εφιάλτη. Την ξαφνική πτώση της, το ουρλιαχτό που άφησε, το κενό, το απόλυτο κενό που αντίκρισε όταν εκείνη χάθηκε από τα μάτια του. Και μετά θυμόταν με κάθε λεπτομέρεια την ξέφρενη κατάβασή του από ένα διπλανό μονοπάτι, το γδάρσιμο των χεριών του μέχρι να φτάσει στο σώμα της και να την πάρει στην αγκαλιά του. Για να ακολουθήσει το μάταιο τρέξιμο μέχρι να φέρει βοήθεια. Εφτανε στον μοιραίο βράχο μετά από τρεις ώρες πορείας. Εκεί γονάτιζε, σαν να προσεύχεται, και έριχνε τα λουλούδια στον γκρεμό. Κοίταζε κάτω κι έβλεπε τα λουλούδια της προηγούμενης εβδομάδας μαραμένα. Ψιθύριζε το όνομά της αναρίθμητες φορές γονατιστός και τις περισσότερες φορές έκλαιγε. Εμενε εκεί μια ώρα περίπου κι έπειτα έπαιρνε τον δρόμο του γυρισμού. Για την τωρινή του γυναίκα, για την τωρινή του οικογένεια, για τη ζωή του, που ένιωθε μισή, κουτσουρεμένη. Κι έδινε ραντεβού με την πρώτη του αγάπη για την επόμενη εβδομάδα. Καθώς κατέβαινε όμως, οι σκέψεις του άλλαζαν. Οι τύψεις δεν τον άφηναν, δεν τον εγκατέλειπαν ποτέ. Ερχονταν συστηματικά σε κάθε επιστροφή του. Μόνο εκείνος ήξερε πόσο δειλός ήταν. Μόνο εκείνος ήξερε πόσο κακός ήταν. Εκείνη δεν είχε πέσει μόνη της. Την είχε ρίξει. Αποτέλεσμα ενός ηλίθιου καβγά. Την είχε σπρώξει. Ισως να μην ήθελε να τη σκοτώσει, αλλά την είχε σπρώξει δυνατά. Και την είχε σκοτώσει. Ηταν πολύ δειλός για να παραδεχτεί την αλήθεια, να ομολογήσει το φταίξιμό του, να αντικρίσει τους γονείς της, ν’ αντιμετωπίσει τις συνέπειες. Και επειδή την αγαπούσε πολύ, κι επειδή μετά τον χαμό της ήταν σε σοκ, κάνεις δεν τον υποψιάστηκε ούτε στο ελάχιστο. Διάλεξε να αντιμετωπίσει τις τύψεις του μ’ αυτόν τον τρόπο. Αφιερώνοντάς της τα πρωινά του Σαββάτου του μέχρι ο θάνατος να τον έπαιρνε κι εκείνον. Τελευταίο βιβλίο του Δ. Μαμαλούκα είναι το μυθιστόρημα «Ο κρυφός πυρήνας των Ερυθρών Ταξιαρχών» (Κέδρος, 2016). http://www.efsyn.gr/arthro/monopati-toy-savvatoy Κώστας στάλθηκε από το iPhone μου ________ Orasi mailing list για την διαγραφή σας από αυτή την λίστα στείλτε email στην διεύθυνση [email protected] και στο θέμα γράψτε unsubscribe Για να στείλετε ένα μήνυμα και να το διαβάσουν όλοι οι συνδρομητές της λίστας στείλτε email στην διεύθυνση [email protected] διαβάστε τι συζητά αυτή η λίστα http://hostvis.net/mailman/listinfo/orasi_hostvis.net Για το αρχείο της λίστας http://www.mail-archive.com/[email protected]/ Εναλλακτικό αρχείο: http://hostvis.net/pipermail/orasi_hostvis.net/ παλαιότερο αρχίο (έως 25/06/2011) http://www.freelists.org/archives/orasi __________ NVDA δωρεάν αναγνώστης οθώνης ένα πρόγραμμα ανοιχτού λογισμικού http://www.nvda-project.org/ _____________ Κατάλογος ηχητικών βιβλίων για ανάγνωση http://www.hostvis.net/audiobooks/katalogos.xls Τα ηχογραφημένα βιβλία με φυσική φωνή προσφέρονται από τις βιβλιοθήκες που λειτουργούν οι φορείς των τυφλών ____________
