Όχι «σλαβική διάλεκτος», γλώσσα είναι! (άρθρο της Αλεξάνδρας Ιωαννίδου με 
κάποια πρόσθετα στοιχεία)
Αναδημοσιεύω σήμερα ένα πολύ εμπεριστατωμένο άρθρο της σλαβολόγου Αλεξάνδρας 
Ιωαννίδου, αναπληρώτριας καθηγήτριας στο Τμήμα Ρωσικής Γλώσσας και Φιλολογίας 
και Σλαβικών Σπουδών του ΕΚΠΑ, που δημοσιεύτηκε την Κυριακή στην Αυγή. Στο 
τέλος του άρθρου, σχολιάζω σύντομα και προσθέτω αρκετά επιπλέον στοιχεία.

Στο λεγόμενο «Μακεδονικό» ζήτημα, που προσφάτως μετονομάστηκε σε «σκοπιανό», οι 
λέξεις είναι βόμβες. Μπορεί να ανατινάξουν ζωές και καριέρες στον αέρα. Εδώ και 
πάνω από μια εικοσαετία, πολιτικοί, ακαδημαϊκοί, πανεπιστημιακοί τελούν σε 
καθεστώς συνεχούς αυτολογοκρισίας για να μη «θίξουν» τις εθνικές ευαισθησίες 
μιας μερίδας επαγγελματιών πατριωτών που συμπαρασύρουν με τις ακραίες φωνές 
τους πολλούς Έλληνες πολίτες σε στάσεις και συμπεριφορές που τάχα δεν συνάδουν 
με τις λεγόμενες «εθνικές θέσεις». Όσοι υπαινιχτούν πως οι δικές μας (και όχι 
των άλλων) αλυτρωτικές κορόνες («Η Μακεδονία είναι μία και είναι ελληνική»!) 
κάθε άλλο παρά «εθνικές» είναι, μιας και το «εθνικό» καμία σχέση δεν έχει με το 
δυσάρεστο και επικίνδυνο «εθνικιστικό», καταδικάζονται στο πυρ το εξώτερον με 
την κατηγορία του «φιλο-σκοπιανού ανθέλληνα». Όλοι όσοι θέλουν να αναφερθούν 
στην καταδικασμένη σε ανωνυμία γείτονα χώρα, ψάχνουν εναγωνίως για όρους που να 
είναι συγχρόνως ουδέτεροι και «αντικειμενικοί» για να μην κατηγορηθούν. 
Συγχρόνως έχουν ξοδευτεί δεκάδες χιλιάδες ευρώ κρατικών κονδυλίων σε παράξενους 
εθνο-πατριωτικούς συλλόγους και διάφορα άλλα πατριωτικά κέντρα, καθώς και σε 
υπηρετούντες σε διάφορες υπηρεσίες, και έχουν χτιστεί καριέρες και καριέρες 
πάνω στο θέμα του ονόματος της ΠΓΔΜ.

Κάποια στιγμή θα καταγραφεί στην Ιστορία ποιο φαεινό μυαλό εισηγήθηκε αυτό το 
ανόητο ακρωνύμιο που τόσα χρόνια τώρα μας κάνει να σκοντάφτουμε στους 
ανέφικτους και όμως αναγκαίους επιθετικούς προσδιορισμούς («η πουγουδουμίτικη 
γλώσσα» ή οι «πουγουδουμίτες πολίτες» θα ήταν σκέτη ανοησία) με αποτέλεσμα να 
τους βαφτίσουμε όλους, μονομερώς, ανοήτως και προσβλητικώς «Σκοπιανούς»!

Τις τελευταίες εβδομάδες έχουμε πολύ ενδιαφέρουσες και αξιέπαινες εξελίξεις 
προς την κατεύθυνση μιας διεξόδου απ' τις αγκυλώσεις αυτές που στοιχειώνουν τη 
σχέση μας με τους επί αιώνες γείτονές μας, προς μια λύση που θα μας κάνει όλους 
να ανασάνουμε. Την Τρίτη, 30.1, ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών έκανε σχετικές 
δηλώσεις. Και σε αυτές, με απορία διαπιστώνει κανείς ότι οι αγκυλώσεις φτάνουν 
σε βαθμό ευτράπελου. Δεν γνωρίζω ποιο διπλωματικό πνεύμα εισηγήθηκε στον 
υπουργό να ονομάσει τη γλώσσα των ανώνυμων «σλαβική διάλεκτο»! Παραθέτω από τις 
δηλώσεις του: «για την ελληνική πλευρά έχει μεγάλη σημασία η σύνθετη λέξη της 
ονομασίας που θα συμφωνηθεί να είναι στη σλαβική διάλεκτο και να μένει 
αμετάφραστη».



«Διάλεκτος», όχι «γλώσσα» του είπαν να πει του υπουργού. Και βεβαίως, γενικώς 
και αορίστως, «σλαβική». Είχαν υπάρξει και παλιότερα δηλώσεις πολιτικών 
προσώπων πως οι γείτονες «δεν έχουν γλώσσα». Προς μεγάλη απογοήτευση όμως των 
εισηγητών της κατ' εμέ ατυχούς -υποτιμητικής- δήλωσης του κύριου Κοτζιά, γλώσσα 
οι «Πουγουδουμίτες» είχαν και έχουν εδώ και πάρα πολλά χρόνια, και τη λένε 
(άκουσον, άκουσον! όλοι, πλην ημών) «μακεδονικά». Η ιστορία της, εν συντομία, 
έχει ως εξής:

- Η γλώσσα της ΠΓΔΜ (ή, άλλως, τα μακεδονικά) είναι η μητρική γλώσσα 
τουλάχιστον 1,3 εκατ. πολιτών (στοιχεία 1999) που κατοικούν στην Πρώην 
Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας, η οποία διακήρυξε την ανεξαρτησία της 
το 1991. Ανήκει μαζί με τα βουλγαρικά στην ανατολική υποομάδα των νότιων 
σλαβικών γλωσσών και μαζί με τα αλβανικά, τα βουλγαρικά και τα ρουμάνικα στη 
βαλκανική γλωσσική οικογένεια.

Η ορθογραφία της που ανάγεται στο 1945 με επανεκδόσεις και διορθώσεις τα έτη 
1970, 1979, 1986, έχει φωνητικό χαρακτήρα, με άλλα λόγια προσπαθεί να 
αποτυπώσει κάθε φώνημα με ένα μόνο γράμμα. Τα γράμματα ??, ??, Jj, ??, ??, ??, 
?? δηλώνουν μια μελετημένη απόκλιση απ' την πιο φυσική συγγενή γλώσσα των 
μακεδονικών, τα βουλγαρικά, με ταυτόχρονη προσέγγιση του σερβικού αλφαβήτου. 
Μεταγράφονται (με την ίδια σειρά) ως εξής: g', dz, j, lj, nj, k', dz και 
προφέρονται [g'], [dz], [lj], [nj], [k'] και [dz].

Ως επίσημη χρονολογία έναρξης της επίσημης, στανταρτοποιημένης, ύπαρξής της 
μπορεί να θεωρηθεί το 1944 και δη η ημερομηνία 2.8.1944, με την διακήρυξη της 
«Αντιφασιστικής Συνέλευσης» στη μονή Πρόχορ Πτσίνσκι για την κωδικοποίησης της 
γλώσσας των Μακεδόνων. Πολλοί τοποθετούν τις απαρχές της ιδέας της γλώσσας το 
1903, με την έκδοση στη Σόφια του βιβλίου του μακεδονιστή Krste P. Misirkov με 
τίτλο «Za makedonskite raboti» - «Για τη μακεδονική υπόθεση».

Η κωδικοποίηση (στανταρτοποίηση) της γλώσσας βασίστηκε στις κεντρικές 
διαλέκτους της περιοχής της σημερινής ΠΓΔΜ. Ως κατευθυντήρια γραμμή χρησίμευσε 
σαφώς η αναγκαιότητα απομάκρυνσης της γλώσσας απ' τα βουλγαρικά στοιχεία. Σε 
αυτή την προσπάθεια στάθηκε πολύτιμο το έργο του λογοτέχνη και φιλολόγου Blaze 
Koneski.

Στον τομέα της μορφολογίας (γραμματικής), η γλώσσα της ΠΓΔΜ (ή, άλλως, τα 
μακεδονικά) παρουσιάζει τις ακόλουθες ιδιαιτερότητες:

(α) Στα ονόματα έχουμε απώλεια της κλίσης (βαλκανικό φαινόμενο).

(β) Το άρθρο επιτάσσεται, και έχει τρεις τύπους -??, -??, -?? ανάλογα με την 
απόσταση του ομιλητή από το προσδιοριζόμενο αντικείμενο/υποκείμενο.

(γ) Οι προσωπικές αντωνυμίες έχουν και εγκλιτικούς τύπους: j?? - ????/?? - 
????/?? κ.λπ.

(δ) Το ρήμα είναι ιδιαίτερα πολύπλοκο. Διαφοροποιεί ανάμεσα στα 3 πρόσωπα, τους 
αριθμούς ανάμεσα σε διαθέσεις (ενεργητική - παθητική), εγκλίσεις (οριστική, 
υποτακτική, προστακτική, αφηγηματική), ρηματικές όψεις 
(συντελεσμένη-ασυντέλεστη), και χρόνους, στους οποίους συμπεριλαμβάνονται 
ενεστώτας, παρατατικός, αόριστος, παρακείμενος, υπερσυντέλικος, μέλλοντας 
εξακολουθητικός και στιγμιαίος, καθώς και συντελεσμένος μέλλοντας.

Κοινό με τα βουλγαρικά στοιχείο αποτελεί και η εξαφάνιση του απαρεμφάτου που 
αντικαταστάθηκε από δευτερεύουσες προτάσεις. Εκτός από τα παραπάνω υπάρχει 
γερούνδειο ενεστώτα σε -j?? και μετοχή παρακειμένου σε -? καθώς και παθητικής 
φωνής σε -?, -?.

Η σύνταξη θεωρείται αρκετά αυστηρή, μια και στις απλές προτάσεις απαιτεί την 
ακολουθία υποκείμενο - ρήμα - αντικείμενο, προκειμένου να γίνουν αντιληπτοί οι 
συσχετισμοί, αφού έχουν χαθεί οι πτώσεις. Η επανάληψη του έμμεσου αντικειμένου 
(φαινόμενο βαλκανικό) είναι υποχρεωτική, του άμεσου προαιρετική: J? ?????? 
???????? (Κοιτάω τον δάσκαλο) ή ?? ?????? ???????? (Τον κοιτάω τον δάσκαλο) και 
?? ?????????? ?? ??????? (Τον ευχαριστώ τον γιατρό).

Γλώσσα λοιπόν και όχι διάλεκτος. Και αν η χρήση του κακού επιθέτου «κάνει τζιζ» 
πολιτικά, κανείς δεν θα παρεξηγούσε τον Έλληνα ΥπΕξ εάν έλεγε «στη γλώσσα της 
ΠΓΔΜ». Ή ακόμα: «η λέξη να είναι σλαβική». Τόσο απλά. Ευχή: Ας αποφασίσουν πώς 
θα τους πουν (και ας φροντίσουν να υπάρχει και επιθετικός προσδιορισμός) για να 
μπορέσουμε κι εμείς να επικοινωνήσουμε χωρίς τη δαμόκλειο σπάθη πάνω απ' τα 
κεφάλια μας κι αυτοί να κάνουν δηλώσεις που δεν εκθέτουν κανέναν. Να 
ανταλλάξουμε ως επιστήμονες γνώσεις, να συνεργαστούμε, να επικοινωνήσουμε, να 
τα πουν και οι πολιτικοί "politically correct".

Όπως εχουμε συζητήσει πολλές φορές, η απόφαση για το αν ένα ιδίωμα είναι 
αυτοτελής γλώσσα ή διάλεκτος άλλης γλώσσας είναι απόφαση πρώτιστα πολιτική και 
όχι γλωσσολογική. Το ευφυολόγημα (που αποδίδεται σε διάσημο γλωσσολόγο) ότι 
«Γλώσσα είναι μια διάλεκτος με στρατό» έχει πολύ βάθος τελικά -και ασφαλώς η 
γλώσσα που μιλιέται στη γειτονική χώρα είναι αυτοτελής γλώσσα και όχι 
διάλεκτος. Το να πεις ότι η σλαβομακεδονική ειναι διάλεκτος της βουλγαρικής 
είναι σαν να λες ότι η ολλανδική είναι διάλεκτος της γερμανικής. Καλά κάνει η 
Αλ. Ιωαννίδου και ψέγει τον ΥΠΕΞ Ν. Κοτζιά για τη διατύπωση «σλαβική διάλεκτο», 
ιδίως αν θεωρήσουμε ότι ο Ν.Κ. εννοούσε όντως διάλεκτο. Επειδή όμως δεν ειναι 
γλωσσολόγος, και χωρίς καμιά διάθεση να κάνω τον δικηγόρο του, μπορεί ο Ν.Κ. να 
εννοούσε «σε αυτό το σλαβικό ιδίωμα». 

Πολύ ενδιαφέροντα όμως είναι τα γλωσσικά που αναφέρει η Αλ. Ιωαννίδου, έστω κι 
αν, όπως είπα, την πρωτοκαθεδρία δεν την εχει το γλωσσικό κριτήριο. Κι επειδή 
εδώ λεξιλογούμε, συζήτησα το άρθρο με τον φίλο μας τον Σμερδαλέο, που έχει 
εγκύψει στο ζήτημα. Θα γράψω πιο κάτω μερικά πράγματα που άντλησα από τη 
συζήτηση αυτή. Αν κάπου τα κατάλαβα λάθος, ας με διορθώσει ο ίδιος. Σε κάθε 
περίπτωση, η πηγή είναι εκείνος.

* Όσα αναφέρει το άρθρο είναι ολόσωστα, με την επισήμανση ότι αφορούν την 
πρότυπη σλαβομακεδονική και την προτυπη βουλγαρική. Αν περάσουμε σε επιχωρικές 
ποικιλίες, τα πράγματα μπλέκουν κάπως. Για παράδειγμα, ενώ το τριπλό 
επιτασσόμενο οριστικό άρθρο (t,v,n) είναι ιδιαιτερότητα της πρότυπης 
Μακεδονικής που λείπει από την πρότυπη Βουλγαρική, οι ανατολικές 
σλαβομακεδονικες διάλεκτοι (π.χ. αυτή του Stip) δεν έχουν τριπλό άρθρο ενώ οι 
βουλγαρικές διάλεκτοι της Ροδόπης έχουν τριπλό οριστικό άρθρο, αλλά όχι ακριβώς 
ίδιο με την πρότυπο σλαβομακεδονική. Με καθαρά γλωσσολογικές παραμέτρους, η 
επιχωρική ποικιλία του Stip μάλλον είναι πιο κοντά στην πρότυπη βουλγαρική, 
παρά στην πρότυπη (σλαβο)Μακεδονική, όπως ακριβώς η Καϊκαβιανή «Κροατική» στην 
πραγματικότητα είναι πιο κοντά στη Σλοβενική, αλλά περιγράφεται ως «Κροατική» 
επειδή οι ομιλητές της κατά τον τελευταίο αιώνα έχουν αναπτύξει κροατική 
ταυτότητα.

* Δυο επιπλέον ιδιαιτερότητες της σλαβομακεδονικής που θα μπορούσαν να 
αναφερθούν, είναι: α) ο τονος πέφτει πάντοτε στην προπαραλήγουσα (Μεθόδιος > 
Μέτοντι) και β) Η δυτική σλαβομακεδονική (και συνεπώς και η πρότυπη που 
προέκυψε από αυτές τις διαλέκτους) είναι η μόνη σλαβική γλώσσα που έχει και 
παρακείμενο με βοηθητικό ρήμα το «έχω» (ima-perfect). Όλες οι άλλες σλαβικές 
γλώσσες έχουν τον τυπικό πρωτοσλαβικό παρακείμενο με βοηθητικό το «είμαι» (στην 
σλαβομακεδονική sum-perfect). Η δυτική σλαβομακεδονική έχει δύο, γιατί έχει 
δανειστεί τον «έχω»-παρακείμενο από την Βλαχική/Αρμανική.

* Υπάρχουν και αρκετές φωνολογικές διαφορές ανάμεσα στη σλαβομακεδονική και τη 
βουλγαρική. Θα αναφερω μόνο μία, που έχει και ελληνικό ενδιαφέρον:

 Η τροπή χ>v μεταξύ φωνηέντων (και μεταξύ ενήχου-φωνήεντος), π.χ. το 
παλαιοσλαβονικό oreχu = «καρύδι» (από εκεί και η Αράχοβα, τόπος με καρυδιές) 
έγινε μεν ???? στα βουλγάρικα αλλά στα σλαβομακεδόνικα orev.

* Ως προς τη γέννηση της σλαβομακεδονικής γλώσσας.

Από το πρώτο μισό του 19ου αιώνα αρχίζουν να εμφανίζονται λόγιοι που προβάλλουν 
τον διαφορετικό χαρακτήρα των διαλέκτων της περιοχής από την ανατολική 
βουλγαρική. Κάποιοι τονίζουν ότι γράφουν σε «δημώδη βουλγαρική» ή σε «απλή 
βουλγαρική» ή΄σε «κάτω βουλγαρική» ενώ το 1858 ο Παρτένι Ζογράφσκι χρησιμοποιεί 
τον όρο «μακεδονικό ιδίωμα» (makedonskoto narecje).

Η διαφοροποίηση απο τα βουλγάρικα έγινε στο πλαίσιο των συζητήσεων για την 
πρότυπη βουλγαρική. Με την ίδρυση της Βουλγαρικής Εξαρχίας και των εξαρχικών 
σχολείων, οι ανατολικοί Βούλγαροι βρήκαν το όχημα για να επιβάλουν το δικό τους 
ιδίωμα ως πρότυπο στους σλαβόφωνους της δυτικής Μακεδονίας και οι 
Σλαβομακεδόνες αρχίζουν να αντιδρούν σε αυτήν την απόπειρα γλωσσικής ηγεμονίας, 
με μια αυξανόμενη προσκόλληση προς τα δικά τους Μακεδονικα ιδιώματα, τα οποία 
αρχίζουν ολοένα και περισσότερο να αποκαλούν makedonski για να τα διαχωρίσουν 
από την επίσημη Βουλγαρική του νεοσύστατου Βουλγαρικού κράτους.

Χαρακτηριστικό είναι ένα γεγονός που κατέγραψε ο Σέρβος πρόξενος του 
Μοναστηριού. Σύμφωνα με τον πρόξενο, το ενοριακό σχολείο της Καστοριάς το 1892 
πήρε την απόφαση να μην κάνει τα μαθήματα σε Ελληνική ή (Ανατολική) Βουλγαρική, 
αλλά να χρησιμοποιήσει την τοπική Μακεδονική, εμπλουτισμένη με λεξιλόγιο από 
την Εκκλησιαστική Παλαιοσλαβονική. Τελικά  επενέβη ο «Γραικός» μητροπολίτης που 
κινητοποίησε τις τοπικές Τουρκικές αρχές και το πρόγραμμα ακυρώθηκε. Οι δύο 
λύσεις που προτάθηκαν στο σχολείο ήταν ή η Ελληνική ή η (Ανατολική) Βουλγαρική, 
οπότε οι δάσκαλοι επέλεξαν την (Ανατολική) Βουλγαρική.

Επίσης χαρακτηριστικό για τις διαφορές μεταξύ των διαλέκτων είναι ένα άρθρο της 
βουλγαρικής εφημερίδας Carigradski vestnik, που έβγαινε στην Πόλη, στις 6 
Oκτωβρίου 1851. Μιλώντας για το ιδίωμα κάποιου δυτικομακεδόνα λογίου γράφει: ο 
καθένας βλέπει ότι είναι τόσο διαφορετικό από τη γραπτή και την ομιλουμενη 
γλώσσα μας, που κάποιος που το διαβάζει για πρωτη φορά θα το βρει όχι απλώς 
ακατανόητο αλλά και εντελώς διαφορετικό . πιο εύκολα μπορεί να το μάθει ένας 
ξένος παρά ένας Βούλγαρος. Να μας συγχωρήσουν οι κάτοικοι των Σκοπίων και όσοι 
μιλάνε μια τέτοια γλώσσα, αφού δεν καταλαβαινουν τη γλώσσα μας και δεν μπορούν 
να τη μιλήσουν. (Παρατίθεται στο When Languages Collide: Perspectives on 
Language Conflict, Language Competition, and Language Coexistence, σελ. 262).

* Στην τελευταία δεκαετία του 19ου αιώνα, αρχίζει να κατακτά έδαφος μεταξύ των 
σλαβολόγων η ιδέα ότι το σλαβομακεδονικό προφορικό ιδίωμα δεν είναι ούτε 
διάλεκτος της σερβικής ούτε της βουλγαρικής αλλά διακριτή σλαβική γλώσσα. 
Πρώτος που έκανε λόγο για μακεδονικό ιδίωμα ήταν ο Πέταρ Ντραγκάνοφ, βούλγαρος 
από τη Βεσσαραβία, ενώ το 1890 δημοσιεύτηκε η πρώτη διδακτορική διατριβή που 
υποστήριζε τον διακριτό χαρακτήρα της Σλαβομακεδονικής, από τον Εσθονό Leonhard 
Masing.

* Χαρακτηριστική είναι η μαρτυρία του Βρετανού φιλέλληνα Upward, το 1908. 
Περιοδεύοντας στα χωριά της Έδεσσας, στο χωριό Βλάδοβο (σήμερα Άγρας, διότι 
εκεί έχει θαφτεί ο καπετάν Άγρας) συζήτησε με έναν ντόπιο σλαβοφωνο με τη 
βοηθεια Έλληνα διερμηνέα. Όταν τον ρώτησε τι γλώσσα μιλάει, ο ντόπιος απάντησε 
«Μακεντόνσκι» αλλα ο διερμηνέας μετεφρασε «βουλγάρικα». Στη συνέχεια της 
συζήτησης, ο ντόπιος υποστηριξε ότι η γλώσσα του διαφέρει από τα βουλγάρικα 
-δεν αποκλείεται να ήταν σλαβοφωνος πατριαρχικός, επηρεασμένος από την ελληνική 
προπαγάνδα, που τότε τόνιζε ότι οι ντόπιοι σλαβοφωνοι είναι Μακεδόνες για να 
τους αποσπάσει από τη βουλγάρικη επιρροή.

* Τέλος, πρέπει να σημειωθεί ότι προφανώς το 1944 έγινε τυποποίηση της 
σλαβομακεδονικής, αλλά αυτό δεν καθιστά «τεχνητή» τη γλώσσα -όχι λιγότερο από 
πάρα πολλές άλλες γλώσσες του κόσμου που έχουν περάσει από παρόμοια διαδικασία. 
Πάντως, ακόμα και πριν από την επίσημη κωδικοποίηση της γλώσσας το 1944, 
υπήρχαν λόγιοι που έγραψαν τα έργα τους σε μια γλωσσική ποικιλία που μοιάζει 
κάπως με την μετέπειτα κωδικοποιημένη πρότυπη σλαβομακεδονική. Δηλαδή, ότι η 
κωδικοποίηση του 1944 δεν έγινε ex nihilo με την επιβολή μιας εντελώς 
κατασκευασμένης γλώσσας (όπως συχνά ισχυρίζονται στην Ελλάδα και στην 
Βουλγαρία), αλλά ανεπίσημες προσπάθειες δημιουργίας μιας σλαβομακεδονικής 
κοινής από λόγιους της (Σερβοκρατούμενης τότε) Μακεδονίας του Βαρδάρη είχαν ήδη 
αρχίσει τουλάχιστον μια δεκαετία πριν (λ.χ. το έργο Pecalbari [= ξενιτεμένοι 
εργάτες] του Anton Panov, 1936 και τα ποιήματα του Koco Racin) και αυτό 
φαίνεται και στη γραπτή γλώσσα των σλαβομακεδόνων παρτιζάνων κατά τη διάρκεια 
του πολέμου.





Advertisements






Report this ad





Report this ad


  



Περαιτέρω:

?Email
?Facebook
?Twitter








Σχετικά



Μακεδονική σαλάτα

σε "Γλωσσικά συμπόσια"


Αλύτρωτοι...

σε "Επικαιρότητα"


Μοναχά "Μακεντόν ορτοντόξ" (άρθρο του Γιάννη Πατίλη, 1992)

σε "Αναδημοσιεύσεις"

This entry was posted on 14 Φεβρουαρίου, 2018 στις 09:40 and is filed under 
Αναδημοσιεύσεις, Γενικά γλωσσικά, Μακεδονικό. Με ετικέτα: σλαβομακεδονική, 
Αυγή, Αλεξάνδρα Ιωαννίδου, Νίκος Κοτζιάς, ΠΓΔΜ, Σμερδαλέος. You can follow any 
responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, ή 
trackback from your own site. 

3 Σχόλια to "Όχι «σλαβική διάλεκτος», γλώσσα είναι! (άρθρο της Αλεξάνδρας 
Ιωαννίδου με κάποια πρόσθετα στοιχεία)"


1.Γς said
 14 Φεβρουαρίου, 2018 στις 10:05  
Καλημέρα
 και Χέπι Βαλεντάιν Ντέι!

Μωρέ ας την πει όπως θέλει, γλώσσα, διάλεκτο.

Ομως με τους Πολιτικούς, Ακαδημαϊκούς, Πανεπιστημιακούς κλπ της Μαχόμενης 
Πατριωτικής [συμπληρώστε την κατά περίπτωση επιστήμη] γιατί τα βάζει;

Δηλαδή τι τους έχουμε; Να παραβούν το καθήκον τους;




 
2.Α?γουστ?νος said
 14 Φεβρουαρίου, 2018 στις 10:08  
Καλημέρα (τί καλημέρα, δηλαδή, πο? ?δ? κάτω πάλι βρέχει, κάνοντας τ? Ρόδο λίμνη 
περιβρεχόμενη ?π? θάλασσα).
?ξ ?σων ?κο?ν ο? ?φθαλμοί μου, συνεχίζουμε ν? ματαιοπονο?με γι? τ?ν ε?ρύτερη 
?ποδοχ? τ?ν α?τονόητων.
Κα? γι? ν? δικαιολογήσω τ?ν συμπαθέστατο Κοτζι?, καλ? ε?ναι ν? θυμόμαστε ?τι 
ε?ναι ?πικεφαλ?ς τ?ς διπλωματίας μας. Τόσο πρ?ς τ? ?ξω ?σο κα? πρ?ς τ? μέσα, 
πρ?ς το?ς ποικιλόχρωμους «πατρι?τες».




 
3.π2 said
 14 Φεβρουαρίου, 2018 στις 10:09  
Για το ρητό «Η γλώσσα είναι μια διάλεκτος με στρατό και στόλο» υπάρχει 
παραδόξως ακόμη και χωριστό λήμμα στη wiki: 
https://en.wikipedia.org/wiki/A_language_is_a_dialect_with_an_army_and_navy

Ως προς το άρθρο έχω επιφυλάξεις για τον τόνο του. Γιατί ενώ σωστά επισημαίνει 
ότι η εμμονή μας να λέμε τη γλώσσα των γειτόνων διάλεκτο είναι καθαρά πολιτική 
(και υποτιμητική, άρα λανθασμένη) επιλογή, παριστάνει ως δεδομένο ότι το ζήτημα 
της διάκρισης ανάμεσα σε γλώσσες και διαλέκτους είναι α) λυμένο και β) αμιγώς 
αντικειμενικό, επιστημονικό ζήτημα.








Σχολιάστε 

 

Γράψτε το σχόλια σας εδώ....Γράψτε το σχόλια σας εδώ....



















Gravatar















Λογότυπο WordPress.com






Φωτογραφία Twitter






Φωτογραφία Facebook






Φωτογραφία Google+








 








 
 


« Τι μας έμαθαν οι αρχαίοι (Δημ. Σαραντάκος) 6 - Ο άνθρωπος και η κοινωνία


 

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.
     
























        
 
Follow





































     


    
 ________

Orasi mailing list
για την διαγραφή σας από αυτή την λίστα στείλτε email στην διεύθυνση
orasi-requ...@hostvis.net
και στο θέμα γράψτε unsubscribe

Για να στείλετε ένα μήνυμα και να το διαβάσουν όλοι οι συνδρομητές της λίστας 
στείλτε email στην διεύθυνση
Orasi@hostvis.net

διαβάστε τι συζητά αυτή η λίστα
http://hostvis.net/mailman/listinfo/orasi_hostvis.net

Για το αρχείο της λίστας
http://www.mail-archive.com/orasi@hostvis.net/
Εναλλακτικό αρχείο:
http://hostvis.net/pipermail/orasi_hostvis.net/
παλαιότερο αρχίο (έως 25/06/2011)
http://www.freelists.org/archives/orasi
__________
NVDA δωρεάν αναγνώστης οθόνης ένα πρόγραμμα ανοιχτού λογισμικού
http://www.nvda-project.org/
_____________
Τα ηχογραφημένα βιβλία με φυσική φωνή που ανεβαίνουν στις βιβλιοπροτάσεις 
προσφέρονται από τις βιβλιοθήκες που λειτουργούν οι φορείς των τυφλών
____________

Απαντηση