Σίντυ, το δεξί πόδι της (διήγημα του gpointofview) Posted by sarant στο 12 Αύγουστος, 2018 Δημοσιεύω με χαρά σήμερα ένα διήγημα που μου έστειλε πριν από λίγο καιρό ο φίλος μας ο Τζι. Θυμίζω ότι πριν από ένα εξάμηνο είχαμε δημοσιεύσει κι άλλο διήγημά του, με τίτλο Η θεια. Οι εικόνες που συνοδεύουν το κείμενο είναι κι αυτές του Τζι. Δεν άλλαξα την ορθογραφία του κειμένου. Σίντυ, το δεξί πόδι της - Σίντυ , ω Σίντυ. Το δεξί πόδι της Σίντυ είχε μόλις αφήσει το πλακόστρωτο δάπεδο της Φωκίονος Νέγρη έχοντας διασχίσει περίπου το ένα τέταρτο του τόξου που δημιουργεί το πέλμα όταν κάνει ένα βήμα όταν ακούστηκε καθαρά, μα και πνιχτά συγχρόνως μιά αντρική κραυγή: - Σίντυ, ω Σίντυ Τα πόδια βέβαια δεν θεωρείται ότι ακούν αλλά αυτή η κραυγή σε κάποια περίεργη συχνότητα βγήκε, σίγουρα δεν έγινε αντιληπτή από κοινά αυτιά. Γιά το δεξί πόδι της Σίντυ ο χρόνος πάγωσε αυτόματα. Το δεξί πόδι της Σίντυ βρέθηκε με το μεγάλο δάκτυλο σηκωμένο - πάντα συμβαίνει όταν περπατάμε - και τα υπόλοιπα καλοσχηματισμένα μικρά σε μιά γραμμή σαν τα κλωσσόπουλα μιάς πάπιας. Ηταν ένα πόδι πολύ καλοδιατηρημένο γιά την ηλικία του, τυλιγμένο στο μετάξι του καλσόν της και τοποθετημένο σ' ένα μαλακό μοκασίνι. Το δέρμα του ήταν σε καλή κατάσταση αν εξαιρέσεις κάποιες μικρές πτυχώσεις στην καμάρα του πέλματος που θα μπορούσαν να εξελιχθούν σε κάλους αν η Σίντυ δεν τις πρόσεχε, αλλά η Σίντυ μιά φορά τον μήνα μέσα στο ζεστό μπάνιο της πέρναγε τα πέλματά της με θηραϊκή γη, όπως της άρεσε να λέει την ελαφρόπετρα, έτσι η αισθητική κάλυπτε και την ιατρική πλευρά του ζητήματος. Η Σίντυ στα πενηντατόσα της θύμιζε την Μπριζιτ Μπαρντό στα σαραντατόσα της, τηρουμένων βεβαίως κάποιων αναλογιών. Ηταν σαφώς πιό μικρόσωμη και δεν είχε τόσο πλούσιο στήθος. Αλλά είχε κάτι από την κίνησή της και κυρίως από τον τρόπο που έδενε τα μαλλιά της κώτσο. Πάντοτε κάποια χρυσόξανθα λουγδάκια ξέφευγαν από τις φουρκέτες και τα τσιμπιδάκια δίνοντας ένα ατημέλητο τόνο στο γλυκό της προσωπάκι, ακριβώς όπως και στην Μπεμπέ και σε μεγάλη αντίθεση από τους άψογους, σκουρόχρωμους, στυλιζαρισμένους κώτσους των αμερικανίδων του Χόλλυγουντ. Η Σίντυ ανήκε στο περίεργο εκείνο είδος γυναικών που ομορφαίνουν με τα χρόνια αναδεικνύοντας προσόντα που δεν προσέχει κανείς σε πιτσιρίκες, όπως ένας υπέροχος λαιμός ή μιά λεία πλάτη. Δεν ήταν βέβαια στα αζήτητα σαν νέα αλλά δεν είχε την τράβηξη που απέκτησε στα πρώτα -ήντα της. Ο Νάρκισσος, που πάντα ζούσε μέσα της, έπαιρνε τώρα την εκδίκησή του βλέποντας τον θαυμασμό στα αντρικά βλέμματα και την ζήλεια στα γυναικεία. Ισως να έφταιγε το ότι δεν παντρεύτηκε, δεν της έτυχε ποτέ να βρεί τον απόλυτο έρωτα ενός άντρα, αυτόν που θεωρούσε ότι της άξιζε, αλλά όπως είπαμε σαν νέα δεν υπήρξε ποτέ στην πρώτη γραμμή. Συμβιβάστηκε με πιό επιφανειακές αντρικές σχέσεις, την καριέρα της και τις ελάχιστες φίλες της, όλες σοφά διαλεγμένες ώστε να παίρνει αυτοδικαίως την θέση της βασίλισσας, όπου η θηλυκή τετράδα εμφανιζόταν. Εκεί στην θηλυκή τετράδα την είδε πρώτη φορά ο τρελλός συγγραφέας -έτσι τον έλεγε. Τον είχε προσέξει που την έτρωγε με τα μάτια αλλά δεν της έλεγε τίποτε εμφανισιακά, ούτε γνωστό της της θύμιζε. Κάπου όμως απασχολούσε μιά γωνία του μυαλού της. Τα πισωγυρίσματα στην βόλτα της στην Φωκίονος Νέγρη μπορεί και να γίνονταν ασυναίσθητα εκ μέρους της, με κάποιο τρόπο όμως του έβαλαν την ιδέα να την περιμένει. Και πράγματι λίγο αργότερα η Σίντυ πέρασε μόνη της από μπροστά του δίνοντας του την ευκαιρία να νικήσει την φυσική δειλία του. Στην πραγματικότητα την Σίντυ την έτρωγε η περιέργεια ν' ακούσει την φωνή του, δεν ήξερε γιατί αλλά το θεωρούσε το σημαντικότερο στοιχείο που μπορούσε να πάρει απ' αυτόν τον περίεργο άνθρωπο. Την πλησίασε αμέσως. Πάνω από την φτέρνα του δεξιού ποδιού της Σίντυ, ο αστράγαλος της ήταν λεπτός και καλοσχηματισμένος. Η γάμπα της, ελκυστική με πολύ μαλακό δέρμα. Το ξυραφάκι είχε πολλά χρόνια να περάσει από πάνω της, οι τελευταίες τρίχες είχαν εξαφανισθεί λόγω τριβής με τα πολύ στενά τζιν που φόραγε στα νιάτα της η Σίντυ.αλήθεια ποιό ήταν το βαπτιστικό της ; Με πολύ κόπο θυμήθηκε το Στεφανία, απαίσιο όνομα και δεν της ταίριαζε καθόλου. Μόνη της βρήκε το Σίντυ στά δώδεκά της. Μετά ήρθε η διάσημη κούκλα με το ίδιο όνομα. Ολοι νόμιζαν ότι από εκεί το πήρε, μόνο οι παιδικές της φίλες κι οι συγγενείς της ξέρανε την αλήθεια. Το συνήθισε, δεν της άρεσε να μιλάει γι' αυτό και να εξηγεί. Ολα τα έλεγε με τα σκουροπράσινα μάτια της μα κανείς δεν έτυχε να τα καταλάβει. Στο τέλος σκλήρυναν κι' η ίριδα μαζεύτηκε να κρύψει την δίοδο προς τα τρυφερά της ψυχής. Κάπου σκλήρυνε και το χαμόγελό της, έγινε πιό τυπικό, ίσως και πιό αποδεκτό. Αυτό φόραγε όταν ήταν με τις φίλες της και μαζί μια συνοφρυωμένη έκφραση όταν βρισκότανε με άγνωστους, ακόμα κι' όταν αυτή προκαλούσε την συνάντηση όπως τώρα με τον «συγγραφέα» της . - Εχω γράψει ένα βιβλίο γιά γοργόνες, είσαστε ίδια με την γοργόνα που είχα στο μυαλό μου. Της άρεσε η άμεση τοποθέτηση, ήταν βέβαια αρκετά μεγάλη γιά να συγκινηθεί, αλλά. Γρήγορα κατάλαβε πως η απάντηση στο ερώτημα αν έλεγε αλήθεια η όχι ο τύπος θα εξαρτιότανε από αυτήν την ίδια και όχι από αυτόν. Αλλά δεν ήταν καθόλου σίγουρη ότι ήθελε να βγάλει λέπια από την μέση και κάτω. - Λοιπόν ; - Θα ήθελα να σας το δώσω, να το διαβάσετε, μπορεί να σας αρέσει, τι λέω, σίγουρα θα σας αρέσει αφού εσάς, δηλαδή την εικόνα σας, είχα στο μυαλό μου όταν το έγραφα. - Δεν διαβάζω πολύ. Μιλούσε μηχανικά γιατί δεν την απασχολούσαν τα λόγια που άκουγε αλλά ο τόνος και η χροιά της φωνής του. Ισως δεν ήθελε να την ακούσει περισσότερο πριν αναλύσει τις επιδράσεις μέσα της από τα ηχητικά κύματά του, της φάνηκε σαν τα σπλάχνα της να είχαν αλλάξει θέσεις. Τώρα αυτό ήτανε καλό ή κακό ; Στην ηλικία της ; Πάντοτε φοβότανε τις καινούργιες εμπειρίες, αλλιώς δεν θάφτανε μόνη της σ' αυτήν την ηλικία. Πολλές φορές το σκεπτότανε κι' αποφάσιζε πως την επόμενη φορά θα το τολμούσε, μά πάντοτε δείλιαζε. Αυτή η φωνή.θάθελε να την ακούει με κλειστά μάτια, ήξερε πως είχε περισσότερη γλύκα από τα φιλιά, ήταν πιό τρυφερή από τα χάδια, το ήξερε καλά. Αλλά ήξερε το ίδιο καλά πως όταν ακριβώς θα την είχε περισσότερο ανάγκη ο κάτοχος της θα φίλαγε, θα βαριανάσανε, θα μούγκριζε, θα έκανε ότιδήποτε εκτός απ' το να της μιλάει. Επρεπε να τον εκπαιδεύσει, να τον συγχρονίσει μαζί της να.να. «Θεέ μου είμαι τρελλή» σκέφτηκε, «ούτε που τον ξέρω τον άνθρωπο». Ο τρελλός συγγραφέας είχε βγάλει ήδη ένα αντίτυπο του βιβλίου του κι' ετοιμαζότανε να γράψει την αφιέρωσή του - Το ονοματάκι σας ; - Σίντυ, αλλά δεν ξέρω αν θα βρω χρόνο να το διαβάσω. - Δεν πειράζει, θα σας γράψω και το τηλέφωνό μου να μου πείτε την γνώμη σας όταν το διαβάσετε, με την ησυχία σας. Το γόνατο στο δεξί πόδι της Σίντυ είχε μιά ουλή στο μπροστινό μέρος προς την εξωτερική του πλευρά. Ηταν ενα σημάδι από την πρώτη της ερωτική εμπειρία. Δεσποινίδα πλέον, είχε γοητευθεί από το τραγούδι ενός σοβατζή στην πολυκατοικία που κτιζόταν δίπλα στο σπίτι της. Τον φώναξε δήθεν γιά μερεμέτια στην αποθήκη του σπιτιού της όταν τελείωσε την βάρδια του. Εκεί στα σκοτεινά του δόθηκε και πικράθηκε που δεν συνέχισε να τραγουδάει όταν ασχολήθηκε μαζί της. Το δεξί της γόνατο σχίσθηκε ελαφρά σ' ένα καρφί που εξείχε από ένα ξύλο με τις κάπως άγαρμπες πρώτες ερωτικές κινήσεις της. Το αίμα που βγήκε συνάντησε λίγο πιό κάτω το αίμα της παρθενιάς της. Είχε ακολουθήσει τον δρόμο του δεξιού ποδιού της. Δεν ξανάκουσε τον σοβατζή να τραγουδάει, ίσως η συχνότητά του να χάθηκε από το ακουστικό φάσμα της, ίσως θεώρησε πως αυτό ήταν μιά περιπέτεια της Στεφανίας, ήταν ο δικός της δρόμος επιλεκτικής μνήμης. Η Σίντυ προσπαθούσε να καταλάβει άν ήταν ικανοποιημένη από αυτό που έβλεπε και κυρίως από αυτό που άκουγε. Της ήταν αδύνατον να αποφασίσει. Προσπάθησε μα δεν βρήκε το κουράγιο να του πεί πως θα έπρεπε να της το διαβάσει, να ακούει την φωνή του και όχι να της δώσει το βιβλίο. Τα πενηντατόσα χρόνια της δεν πέταξαν τις κοινωνικές της ντροπές - τι θα πεί ο κόσμος αν προσκαλέσω έναν άγνωστο να μου διαβάσει το βιβλίο του σπίτι μου. Στην πραγματικότητα βέβαια κανείς δεν έδινε δεκάρα γιά το ποιός μπαίνει και το ποιός βγαίνει στο σπίτι της Σίντυ, πιό πολύ ενδιέφεραν οι ερωτικές της σχέσεις, τους άντρες για ωφελιμιστικούς λόγους και τις γυναίκες γιά λόγους κουτσομπολιού - δεν υπήρχαν φανερές λεσβίες στην γειτονιά της. Το μυαλό της Σίντυ πήγε στις φίλες της. Είχε βρεί μιά αρμονία στη σχέση της με αυτές, παιδιαρίζανε λίγο βέβαια αλλά πηγαίναν τις βολτίτσες τους, ψωνίζανε μαζί, βλέπανε σινεμά και σχολιάζανε τις αδιάκριτες αντρικές ματιές που τραβούσε η παρουσία της Σίντυ, Αξιζε να χάσει όλα αυτά τα πράγματα γιά μιά φωνή που πιθανότατα δεν θα άκουγε όταν την χρειαζότανε απόλυτα ; Οι συντηρητικές φοβίες πλημμύρισαν το κεφάλι της Σίντυ ξανά, πήρε το βιβλίο στα χέρια της και ευχαρίστησε τον άγνωστό της συγγραφέα αποφασισμένη να μη το ανοίξει ποτέ. Ηξερε ότι θα μπορούσε πλέον να φαντάζεται την φωνή του σαν να της διάβαζε το βιβλίο, αν τόπιανε ποτέ της στα χέρια της, αλλά αφού δεν ερωτεύτηκε αμέσως την φωνή του και κυρίως αφού αυτός δεν της πρότεινε να της το διαβάσει, έχασε την ευκαιρία να συγκινήσει την καρδιά της, θα έμενε με τις φίλες της. - Θα με ενδιάφερε πολύ η κριτική σας, έβαζε σάλτσες στην προσπάθειά του μήπως και τύχει να «γνωριστούνε καλύτερα» ο συγγραφέας. - Με συγχωρείτε, έχω δουλειά, είπε η Σίντυ κι' έφυγε παίρνοντας μαζί της το βιβλίο και την εικόνα της, το βλέμμα του την ακολουθούσε, τόνοιωθε στο δεξί της πόδι, στο πίσω μέρος του γόνατου, ήταν τόσο παράξενο γιά να μην το προσέξει. Πάνω από το γόνατο το δεξί πόδι της Σίντυ ήταν σαν να έχει καλοδουλευτεί σε τόρνο. Σχετικά κοντό, με το μήκος του μηρού όμως σε πλήρη αρμονία με τον όγκο του, δέρμα και χρώμα τέλεια, σαν καλοωριμασμένο βερύκοκκο, το χνούδι του φρούτου σε πλήρη αντιστοιχία με τον ίουλο του δέρματος της. Ισως το πιό ερωτικό της σημείο, καμουφλαρισμένο μέσα στα παντελόνια ή τις φούστες και αντιληπτό μόνο σε προικισμένους με διαίσθηση άντρες και επίδοξους συγγραφείς - άμα δεν μπορείς να διαισθανθείς τέτοιους βυθούς, τέτοιες ακρογιαλιές, καλύτερα μην γράφεις. Ανεβαίνοντας προς τα πάνω η εσωτερική του πλευρά μαζευότανε ώστε να μην συναντά την απέναντι εσωτερική, αφήνοντας ένα μικρό κενό γιά να αερίζεται το κέντρο βάρους του σώματός της. Η πίσω πλευρά του παρέπεμπε σε τρυφερά μαθήματα αστρονομίας. Γιά τα μάτια όλων των ανθρώπων υπήρχαν μερικοί νεαροί Νιγηριανοί ακουμπισμένοι νωχελικά στα κάγκελλα των παρτεριών της Φωκίονος Νέγρη που πουλούσαν πειρατικά σιντί. Στα μάτια της Σίντυ όμως ένας από αυτούς περιέργως ήταν λευκός και μεσήλικας, ίσως και να βαστούσε ένα βιβλίο στο χέρι του και την κοίταζε. Το στόμα του δεν το άνοιξε - αυτό ήταν σίγουρο - αλλά το πόδι της Σίντυ νόμισε πως άκουσε το όνομά της την ώρα που εκτελούσε ένα βηματισμό. Αστραπιαία το πόδι σταμάτησε για να διαλέξει μια από τις δύο προοπτικές που ανοίγονταν μπροστά του : Μπορούσε να αλλάξει την τροχιά του και να μην πατήσει μπροστά ολοκληρώνοντας τον βηματισμό του, αλλά να στρέψει προς την κραυγή και να ενσωματωθεί μαζί της σε μιά πτύχωση του χωροχρόνου. Αυτό ήταν που το δεξί πόδι της Σίντυ θα ήθελε, από τα νύχια μέχρι τη βάση του μηρού της. Μπορούσε ακόμη να πατήσει στέρεα και δυνατά στο πλακόστρωτο πεζοδρόμιο και με τον ήχο του να διαλύσει όλες τις παραισθήσεις και τους συνειρμούς, Αυτό ήταν που όλη η κοινωνία κι οι γνωστοί περίμεναν από την Σίντυ να επιλέξει,αυτό ήταν που την διατηρούσε σε τέτοια φορμα στα πενηντατόσα της, ήταν η ζωή μαζί κι ο θάνατός της. Στο σπίτι της Σίντυ ένα μικρό βιβλίο έπεσε από το ράφι στο πάτωμα και άνοιξε στην πρώτη του σελίδα, ήταν λευκή. Το δεξί πόδι της Σίντυ είχε ήδη διανύσει το ένα τέταρτο της τροχιάς του βήματος και έπρεπε να αποφασίσει πριν περάσει την μέση, μετά δεν υπήρχε επιστροφή. Advertisements Report this ad Report this ad Περαιτέρω: ________ Orasi mailing list για την διαγραφή σας από αυτή την λίστα στείλτε email στην διεύθυνση [email protected] και στο θέμα γράψτε unsubscribe Για να στείλετε ένα μήνυμα και να το διαβάσουν όλοι οι συνδρομητές της λίστας στείλτε email στην διεύθυνση [email protected] διαβάστε τι συζητά αυτή η λίστα http://hostvis.net/mailman/listinfo/orasi_hostvis.net Για το αρχείο της λίστας http://www.mail-archive.com/[email protected]/ Εναλλακτικό αρχείο: http://hostvis.net/pipermail/orasi_hostvis.net/ παλαιότερο αρχίο (έως 25/06/2011) http://www.freelists.org/archives/orasi __________ NVDA δωρεάν αναγνώστης οθόνης ένα πρόγραμμα ανοιχτού λογισμικού http://www.nvda-project.org/ _____________ Τα ηχογραφημένα βιβλία με φυσική φωνή που ανεβαίνουν στις βιβλιοπροτάσεις προσφέρονται από τις βιβλιοθήκες που λειτουργούν οι φορείς των τυφλών ____________
