Πράγματι φοβερό άρθρο Σπύρος 24 Σεπ 2018, 15:47, ο χρήστης «gregargy <[email protected]>» έγραψε:
> > ----μπράβο! σπύρο, για το τόσο ζουμέρο αρθρό που ανέβασες. το διάβασα πάνω > απο δύο φορές. πρέπει απο τα λεγθέντα του να μαθαίνουμε έτσι ώστε, να μην > ξανααζήσει η ανθρωπότητα ανάλογες θηριωδίες και όλεθρο. γρηγόρης Προωθημένο > μήνυμα --------Στις 23/9/2018 1:46 μ.μ., ο skordilis-spyros έγραψε: >> >> Μπεν Φερένζ: «Κοίταξα την Κόλαση» >> >> >> >> Νυρεμβέργη, 1947. Ο Μπεν Φερένζ είναι ο επικεφαλής εισαγγελέας στην δίκη των >> Ταγμάτων Θανάτου των SS. «Είχαν δολοφονήσει πάνω από ένα εκατομμύριο >> ανθρώπους. Κι εγώ είχα τις αποδείξεις στα χέρια μου», λέει στο inside story >> ο τελευταίος εν ζωή πρωταγωνιστής της «μεγαλύτερης δίκης στην ιστορία της >> ανθρωπότητας». >> >> >> Χρόνος ανάγνωσης: >> >> >> 15 >> .' >> >> >> >> >> >> >> Στη δίκη των ταγμάτων θανάτου, τον Σεπτέμβριο του 1947. Ο Μπεν Φερένζ στα >> αριστερά της εικόνας. [Benjamin Ferencz Archive, courtesy of Planethood >> Foundation & Schulberg Productions] >> >> >> >> >> Τετάρτη 19 Σεπτεμβρίου 2018 >> >> >> Κείμενο >> >> Κατερίνα Οικονομάκου >> >> >> >> >> >> Η φωνή του από την άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής, στην άλλη πλευρά του >> Ατλαντικού, φτάνει σε εμένα ζωηρή και δυνατή. Ο Μπεν Φερένζ έχει διάθεση για >> κουβέντα. «Καλείς από την Αθήνα, λοιπόν. Θαυμάσια. Σε ακούω, ξεκίνα», μου >> λέει, κάνοντας σαφές ότι έχει μεν όρεξη για συζήτηση, αλλά όχι και πολύ >> χρόνο. Όταν δεν φροντίζει την γυναίκα του, που όπως μου λέει είναι πλέον η >> προτεραιότητά του, ο 98χρονος νομικός γράφει ασταμάτητα. Του φαίνεται >> αδιανόητο να μην εργάζεται. «Και τι άλλο να κάνω; Μήπως έχω και χρόνο για >> χάσιμο;», σχολιάζει, γελώντας με τον αυτοσαρκασμό του. >> >> «Θα πήγαινα και στο Τορόντο, το είχα προγραμματίσει, αλλά δυστυχώς έχω ένα >> μικροπρόβλημα υγείας και ο γιατρός μου ήταν κατηγορηματικός, δεν πρέπει να >> κουραστώ με τα αεροπλάνα», συνεχίζει. Ο Φερένζ θα πήγαινε στον Καναδά για να >> είναι εκεί στο Toronto International Film Festival. Η παγκόσμια πρεμιέρα του >> Prosecuting Evil του Μπάρι Άβριτς ήταν προγραμματισμένη για τις 7 >> Σεπτεμβρίου. >> >> >> >> Η ταινία ήταν που έδωσε και σε μένα μια θαυμάσια αφορμή για να του ζητήσω να >> μου αφηγηθεί την ιστορία της ζωής του, ανακαλώντας κάποια από τα πιο >> συγκλονιστικά επεισόδια του περασμένου αιώνα. Σε αυτά τα επεισόδια, ο ίδιος >> είχε αναδειχθεί αδιαφιλονίκητος πρωταγωνιστής. Στο δικαστήριο της >> Νυρεμβέργης ήταν μόλις 27 ετών. Και εκείνη ήταν η πρώτη του δίκη. Πολύ νέος, >> πολύ άπειρος. Με τα μάτια όλου του κόσμου στραμμένα πάνω του. Ένας >> μικροκαμωμένος νεαρός που έμοιαζε σχεδόν παιδί. Αλλά ο Μπεν Φερένζ δεν ήταν >> παιδί. Και δεν ήταν καθόλου αφελής ή άβγαλτος. Ο 98χρονος άνδρας ανήκει σε >> μια γενιά που ωρίμασε γρήγορα. Διότι δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς. Η εποχή, >> ο τόπος, οι συνθήκες δεν του είχαν αφήσει επιλογές. >> >> >> >> >> 1948_palaceofjustice_benferencz_office_writing_02.jpg >> >> >> Ο Μπεν Φερένζ το 1948. [Benjamin Ferencz Archive, courtesy of Planethood >> Foundation & Schulberg Productions] >> >> >> >> Από τα Καρπάθια στο Hell's Kitchen >> >> «Να σας πω την ιστορία από την αρχή, ωραία. Λοιπόν, γεννήθηκα στα Καρπάθια, >> στην Τρανσυλβανία το 1920. Την έχετε ακουστά εσείς την Τρανσυλβανία, είστε >> Ευρωπαία. Εκεί που γεννήθηκα εγώ είναι η Ρουμανία». Η αδελφή του είχε >> γεννηθεί τρία χρόνια νωρίτερα, στο ίδιο κρεβάτι, αλλά στην Ουγγαρία. Ο Μπεν >> Φερένζ γελάει. «Βλέπετε, τότε το χωριό ανήκε στην Ουγγαρία. Εγώ είμαι >> Ρουμάνος, η αδελφή μου Ουγγαρέζα. Πολύ μου αρέσει να το λέω αυτό, με κάθε >> ευκαιρία, γιατί δείχνει πόσο ανόητος είναι τελικά ο εθνικισμός». >> >> >> >> >> ben_ferencz_at_7_0.jpg >> >> >> Ο Φερένζ είναι μόλις εννέα μηνών όταν οι γονείς του αποφασίζουν να >> εγκαταλείψουν την πατρίδα τους και να μεταναστεύσουν στις Ηνωμένες >> Πολιτείες. «Υπήρχε τρομερή φτώχεια στο χωριό, δεν υπήρχαν δουλειές. Έπειτα >> μια οικογένεια Εβραίων, όπως η δική μας, είχε κι άλλα προβλήματα. Οι >> Καθολικοί της Ρουμανίας δεν μας συμπαθούσαν καθόλου και το έδειχναν». Έτσι η >> οικογένεια μπαίνει στο καράβι για τη Νέα Υόρκη. Χωρίς χρήματα, χωρίς να >> ξέρουν την γλώσσα, χωρίς ένα συγκεκριμένο σχέδιο. Μόνο με την ελπίδα μιας >> καλύτερης ζωής. >> >> «Εγκατασταθήκαμε σε ένα υπόγειο, στο Hell's Kitchen», αφηγείται, «και πρέπει >> να σας πω ότι η γειτονιά μας το άξιζε το όνομά της». Την εποχή που εκείνος >> μεγάλωνε αυτή ήταν η συνοικία με τη μεγαλύτερη εγκληματικότητα. Και η >> καθημερινότητα δεν ήταν τόσο συναρπαστική όσο την βλέπουμε στις ταινίες του >> Χόλιγουντ. «Ήταν πολύ σκληρή ζωή. Οι γονείς μου ήταν πάμφτωχοι. Δεν είχαν >> δεξιότητες που μπορούσαν να τους χρησιμεύσουν. Ο πατέρας μου ήταν τσαγκάρης, >> αλλά βασικά είχε μάθει να φτιάχνει μπότες στην Τρανσυλβανία. Στη Νέα Υόρκη, >> όπως φαντάζεστε ίσως, δεν υπήρχε ζήτηση για το συγκεκριμένο προϊόν. Τελικά, >> όμως, στάθηκε τυχερός γιατί βρήκε δουλειά ως θυρωρός». >> >> Εκεί που μεγάλωνε, συνεχίζει, το πιο φυσικό πράγμα του κόσμου θα ήταν να >> στραφεί στην παρανομία. «Όταν ήμουν παιδί, μου είχε πει κάποιος ότι εσύ θα >> γίνεις ή καλός εγκληματίας ή καλός δικηγόρος. Εγώ τότε δεν ήξερα τι ακριβώς >> κάνει ένας δικηγόρος, αλλά είχα ήδη αποφασίσει ότι εγκληματίας δεν θέλω να >> γίνω», λέει γελώντας. Στάθηκε τυχερός, μου λέει, γιατί πήρε άριστη >> εκπαίδευση. Ο Φερένζ τέλειωσε ένα σχολείο για χαρισματικά παιδιά και από >> εκεί έγινε δεκτός στο Χάρβαρντ, όπου σπούδασε με υποτροφία. >> >> >> «Δεν γνωρίζαμε το μέγεθος του εγκλήματος» >> >> Την περίοδο που αποφοιτούσε, όλοι οι φίλοι του έφευγαν στον πόλεμο. «Τρέχαμε >> όλοι να καταταγούμε. Εγώ ήθελα να πάω στην αεροπορία, αλλά τα πόδια μου δεν >> έφταναν τα πεντάλ. Έχω ύψος 1,55. Τι να κάνω, πήγα στον Στρατό Ξηράς. Και με >> έστειλαν στην Ευρώπη». Ο 23χρονος Νεοϋορκέζος θα πάρει μέρος, όπως μου λέει, >> σε όλες τις μεγάλες μάχες, από τις ακτές της Νορμανδίας και μέχρι τον Ρήνο, >> παντού. «Είδα τη φρίκη του πολέμου. Την είδα ως στρατιώτης». Στον Ρήνο >> έφτασε όταν ο πόλεμος φαινόταν ότι είχε κριθεί. Ο αμερικανικός στρατός >> ιδρύει ένα Τμήμα Εγκλημάτων Πολέμου, για να ερευνήσει τα εγκλήματα κατά των >> Αμερικανών στρατιωτών. Στο πρόσωπο του νεαρού νομικού από το Χάρβαρντ >> βλέπουν το σωστό πρόσωπο τη σωστή στιγμή. Ο Φερένζ μου λέει ότι δεν του >> πέρασε από το μυαλό να αρνηθεί. «Σας λέω, είχα ήδη δει τη φρίκη του >> πολέμου». Κάνει μια μικρή παύση. «Αλλά, αυτό που αντικρίσαμε...». >> >> >> >> >> lead-image.jpg >> >> >> [Benjamin Ferencz Archive, courtesy of Planethood Foundation & Schulberg >> Productions] >> >> >> Ο Μπεν Φερένζ είναι ανάμεσα στους πρώτους ανθρώπους που θα μπουν στα >> στρατόπεδα θανάτου. «Δεν είχατε έως τότε γνώση της κατάστασης που >> επικρατούσε στα στρατόπεδα;» ρωτάω. «Υπήρχαν αναφορές, αλλά όχι, το μέγεθος >> του εγκλήματος, όχι, δεν το γνωρίζαμε». Ο Φερένζ κάνει πάλι μια παύση. >> «Κοιτάξτε, έχουν περάσει δεκαετίες, έχω γράψει κι έχω μιλήσει αμέτρητες >> φορές. Δυσκολεύομαι... Θα το ξανακάνω, όμως, γιατί πρέπει. Λοιπόν, ακούστε». >> Άλλη μια παύση, σαν να παίρνει θέση σε μια φανταστική γραμμή εκκίνησης, >> προτού αρχίσει να μιλάει, γρήγορα, χωρίς διακοπή για να πάρει ανάσα. >> >> «Πρώτα μπαίνουμε στο Μπούχενβαλντ, ήταν το πρώτο στρατόπεδο θανάτου στο >> οποίο βρέθηκα. Οι Γερμανοί προσπαθούν να το σκάσουν κι ο αμερικανικός >> στρατός τους καταδιώκει. Οι κρατούμενοι, όσοι είναι ακόμη σε θέση να >> κινηθούν, τρέχουν γύρω γύρω παλεύοντας να αρπάξουν κάποιον άνθρωπο, >> οποιονδήποτε. Κορμιά κείτονται στη γη. Δεν μπορείς να καταλάβεις αν είναι >> ζωντανοί ή νεκροί. Τα μάτια τους εκλιπαρούν για βοήθεια. Μπροστά από τα >> κρεματόρια στοιβαγμένα σκελετωμένα πτώματα. Ανθρώπινα πλάσματα που >> περιμένουν τη σειρά τους για να καούν, λες και είναι κάρβουνα. Χάος, απόλυτο >> χάος. Αρουραίοι παντού. Διάρροια, δυσεντερία, εξαθλίωση». Η δουλειά του, >> συνεχίζει, ήταν να μπει στο στρατόπεδο, να συγκεντρώσει τα τεκμήρια των >> εγκλημάτων και να εξαφανιστεί. «Να φύγω από εκεί μέσα όσο το δυνατό πιο >> γρήγορα. Για να πάω στο επόμενο στρατόπεδο», λέει. >> >> >> >> >> 800px-buchenwald_slave_laborers_liberation.jpg >> >> >> Το στρατόπεδο Μπούχενβαλντ, 16 Απριλίου 1945, πέντε μέρες μετά την >> απελευθέρωσή του. [Private H. Miller/ National Archives and Records >> Administration] >> >> >> Δεκαετίες μετά, στα 98 του χρόνια, δεν μπορεί να βγάλει από τη μνήμη του >> σώματός του την μυρωδιά της καμένης ανθρώπινης σάρκας. «Το έχω πει ξανά, >> αλλά δεν υπάρχουν άλλα λόγια για να το περιγράψω. Κοίταξα την Κόλαση». >> Υπάρχει μια σκηνή της οποίας έγινε μάρτυρας, που εξακολουθεί σήμερα ακόμη να >> τον στοιχειώνει. Φτάνοντας στο στρατόπεδο που είχε απελευθερωθεί από τον >> αμερικανικό στρατό, είδε κρατούμενους, αποστεωμένους, να κυνηγάνε έναν >> φρουρό. Τον άρπαξαν και τον έβαλαν ζωντανό στο κρεματόριο. Τον έκαψαν >> ζωντανό. Ο νεαρός άνδρας δεν επιχείρησε να τους σταματήσει. Είχε κοκαλώσει. >> «Δεν θα μπορούσα και να τους έχω σταματήσει», λέει. «Σας εξηγώ, πρέπει να το >> καταλάβετε, δεν μπορείτε να φανταστείτε τι κάνει ο πόλεμος στον άνθρωπο». >> >> «Θα σας πω, όμως, μια άλλη ιστορία. Δεν θυμάμαι πια αν συνέβη στο >> Μπούχενβαλντ ή στο Μάουτχαουζεν», ξεκινάει ο Φερένζ την εξιστόρηση, >> εξηγώντας μου ότι μόλις έμπαινε στο στρατόπεδο, πήγαινε κατευθείαν στο >> γραφείο της διοίκησης, όπου βρίσκονταν τα αρχεία. Από έξω τοποθετούσε >> στρατιώτες, ώστε να μην μπορεί κανείς να μπει ή να βγει χωρίς την άδειά του. >> Μόλις έφτασε στο ένα από τα δυο στρατόπεδα, ήταν εκεί ένας κρατούμενος, που >> εργαζόταν στο γραφείο. «Σας περίμενα» είπε ο άνδρας στον Φέρενζ μόλις τον >> είδε. Κι έπειτα τον οδήγησε σε ένα σημείο, κοντά στα ηλεκτροφόρα σύρματα >> μέσα στα οποία ήταν κλεισμένο το στρατόπεδο. «Εκεί σκάψαμε και ξεθάψαμε ένα >> κουτί. Και μέσα στο κουτί υπήρχαν κάρτες με ονόματα και τις φωτογραφίες, >> φανταστείτε τα κάπως σαν διαβατήρια. Ήταν τα στοιχεία όλων των αξιωματικών >> που είχαν περάσει από το στρατόπεδο». >> >> >> >> >> bundesarchiv_bild.jpg >> >> >> «Τα σκαλοπάτια του Θανάτου»: Οι κρατούμενοι στο Μάουτχαουζεν υποχρεώνοντας >> να κουβαλήσουν ένα κομμάτι γρανίτη 186 σκαλιά προς την κορυφή του λατομείου. >> Δεξιά, Γερμανοί αξιωματικοί στα Σκαλιά του Θανάτου. [Bundesarchiv] >> >> >> >> «Και τι θέλατε να κάνω; Να τους παρακαλέσω να με βοηθήσουν;» >> >> Ο κρατούμενος είχε πάρει διαταγή να καταστρέφει τις κάρτες μετά την >> αποχώρησή τους, αλλά είχε παρακούσει. «Τις φύλαξε. Και κάθε φορά που φύλαγε >> μια κάρτα, έθετε τη ζωή του σε κίνδυνο. Και όταν μου τις παρέδωσε, γνώριζε >> ότι μου παρέδιδε τεκμήρια ανεκτίμητης αξίας, γιατί τώρα εγώ ήμουν σε θέση να >> τοποθετήσω συγκεκριμένα πρόσωπα στον χώρο και τον χρόνο. Είχα μέχρι και >> φωτογραφίες. Ήξερα ποιος έμπαινε και έβγαινε και τι ώρα συνέβαινε αυτό», >> λέει ο Φερένζ και στη φωνή του είναι φανερή η ικανοποίηση, σαν να ήταν μόλις >> χθες που πήρε στα χέρια του αυτό το πολύτιμο αρχείο. «Αλλά το πιο σημαντικό, >> όταν το σκεφτόμουν αργότερα, ήταν το γεγονός ότι μέσα σε αυτήν την κόλαση, >> εκείνος ο άνδρας είχε διατηρήσει την ελπίδα του ότι θα ερχόταν η μέρα που οι >> ένοχοι θα λογοδοτούσαν. Με αυτήν την ελπίδα φύλαξε τα τεκμήρια». >> >> >> >> >> 8629b467-747.jpg >> >> >> >> >> Την ίδια περίοδο, ο νεαρός νομικός είχε αναλάβει να διεξάγει ανακρίσεις σε >> περιπτώσεις που υπήρχαν βάσιμες υποψίες πως οι ναζί είχαν δολοφονήσει >> Αμερικανούς πιλότους. Είναι γνωστό, έχει επανειλημμένα γραφτεί, ότι ο Φερένζ >> χρησιμοποιούσε μια καθόλου πρωτότυπη ανακριτική μέθοδο. Μάζευε τους ντόπιους >> εκεί που είχε καταρριφθεί το αεροπλάνο κι είχε δολοφονηθεί ο πιλότος και >> τους απειλούσε ότι αν δεν του αποκάλυπταν όσα γνώριζαν θα τους πυροβολούσε. >> Δεν είναι αυτό ακριβώς που περιμένει κανείς από έναν νομικό. «Τους έλεγα >> γράψτε σε ένα χαρτί ό,τι γνωρίζετε. Αν πείτε ψέματα, θα σας σκοτώσω. Και τι >> θέλατε να κάνω; Να τους παρακαλέσω να με βοηθήσουν;» σχολιάζει. >> >> «Κοιτάξτε, είμαστε κοντά στο τέλος του πολέμου κι έχω απέναντί μου καμιά >> 50αριά Γερμανούς. Κάποιοι έχουν ξυλοκοπήσει έως θανάτου έναν Aμερικανό >> πιλότο. Να τους καλοπιάσω; Θα είχε αποτέλεσμα, λέτε; Εγώ έπρεπε να μάθω τι >> έγινε. Τους σκότωσα; Δεν τους σκότωσα. Ούτε θα τους σκότωνα, προφανώς. Αλλά >> ναι, τους απείλησα. Αυτό έκρινα ότι έπρεπε να κάνω», υπερασπίζεται την >> απόφασή του ο 98χρονος άνδρας. >> >> >> «Είχαν δολοφονήσει πάνω από ένα εκατομμύριο ανθρώπους. Κι εγώ είχα τις >> αποδείξεις στα χέρια μου» >> >> Ο Φερένζ θα ολοκληρώσει την αποστολή του και θα επιστρέψει στη Νέα Υόρκη μία >> ημέρα μετά τα Χριστούγεννα του 1945. Το σχέδιό του ήταν να ασκήσει τη >> δικηγορία. «Αλλά πού να βρω πελάτες; Αφού έλειπα, δεν με ήξερε κανείς. Είχα >> δουλέψει στα στρατόπεδα του θανάτου στην Ευρώπη. Ε, και; Στη Νέα Υόρκη, για >> να βρω δουλειά σε δικηγορικό γραφείο, αυτό δεν είχε καμία αξία», εξηγεί. >> Είχε, όμως, για το αμερικανικό Πεντάγωνο. «Μια ημέρα παίρνω ένα τηλεγράφημα >> που λέει "Please sir" - κανείς δεν με είχε έως τότε αποκαλέσει sir - >> "περάστε από το γραφείο μας". Και πήγα, βεβαίως. Εκεί μου λένε ότι >> σχεδιάζουν δίκες εναντίον των ναζί και θέλουν από εμένα να επιστρέψω στην >> Ευρώπη». Το Διεθνές Στρατιωτικό Δικαστήριο, άλλωστε, είχε ήδη συσταθεί. Οι >> Δίκες της Νυρεμβέργης είχαν αρχίσει. Ο Χέρμαν Γκέριγκ κάθισε στο εδώλιο τον >> Νοέμβριο του 1945. >> >> >> >> >> fzootg9.jpg >> >> >> O Χέρμαν Γκέρινγκ στο εδώλιο στη Δίκη της Νυρεμβέργης, 1946. >> >> >> Αλλά μετά το τέλος της δίκης του Γκέριγκ, ο αμερικανικός στρατός είχε σκοπό >> να οδηγήσει στη Δικαιοσύνη μια σειρά από ηγετικές μορφές του ναζιστικού >> καθεστώτος, «γιατρούς, νομικούς, στρατηγούς, βιομηχάνους». Και αυτό που >> ήθελαν από τον νεαρό δικηγόρο ήταν να ηγηθεί μιας ομάδας από ερευνητές που >> θα συνέλεγαν στοιχεία για αυτές τις δίκες. «Πίσω στην Γερμανία, λοιπόν. >> Διάλεξα τους συνεργάτες μου και αρχίσαμε τη δουλειά. Η έδρα μας ήταν στο >> Βερολίνο. Ανάμεσα στα έγγραφα που συγκεντρώνουμε παρατηρούμε κάτι αναφορές >> από το Ανατολικό Μέτωπο. Εκεί καταγράφονται με λεπτομέρειες οι ενέργειες των >> Einsatzgruppen». >> >> >> >> >> a7f0edf1-17c7-4831-b3f0-c573a19c2600.jpg >> >> >> >> >> Ο Φερένζ και οι συνεργάτες του είχαν πέσει πάνω στα τεκμήρια της δολοφονικής >> δράσης των ταγμάτων θανάτου των SS. «Είχαμε μπροστά μας όλες τις αποδείξεις >> ότι τα Einsatzgruppen είχαν αποστολή να δολοφονούν, χωρίς έλεος ή δεύτερη >> σκέψη, όλους τους Εβραίους, Ρομά, ανθρώπους με αναπηρίες, κομμουνιστές, >> διανοούμενους, ομοφυλόφιλους. Και είχαν πράγματι δολοφονήσει πάνω από ένα >> εκατομμύριο ανθρώπους. Άνδρες, γυναίκες και παιδιά». Η φωνή του Φερένζ είναι >> γεμάτη ένταση, πάλι. «Κι εγώ είχα τις αποδείξεις στα χέρια μου». >> >> >> >> >> 1947_einsatzgruppen_case_viewof_21_defendants.jpg >> >> >> Οι κατηγορούμενοι στη δίκη των Einsatzgruppen των SS. [Benjamin Ferencz >> Archive, courtesy of Planethood Foundation & Schulberg Productions] >> >> >> Με αυτά τα στοιχεία, ο Μπεν Φερένζ πηγαίνει από το Βερολίνο στη Νυρεμβέργη >> και ζητάει να μιλήσει με τον επικεφαλής εισαγγελέα του αμερικανικού >> στρατιωτικού δικαστηρίου, τον στρατηγό Τέλφορντ Τέιλορ. «Του λέω, κοιτάξτε >> τι έχω εδώ, πρέπει να κάνουμε άλλη μια δίκη». Ο Τέιλορ του απαντάει ότι δεν >> υπάρχουν ούτε χρήματα, ούτε διαθέσιμο προσωπικό για άλλη μια δίκη. Μόνο μια >> λύση υπήρχε. Ήταν πρόθυμος να αναλάβει ο ίδιος ο Φερένζ την υπόθεση, >> συμπληρωματικά με την ερευνητική δουλειά που έκανε; «Βεβαίως, του λέω. Θα το >> κάνω». Κι έτσι ο 27χρονος Νεοϋορκέζος έγινε ο εισαγγελέας στη Δίκη των >> Ταγμάτων Θανάτου των SS, που ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 1947. Αυτή που το >> Associated Press επρόκειτο να χαρακτηρίσει την μεγαλύτερη δίκη στην ιστορία >> της ανθρωπότητας. >> >> >> «Έχεις 3.000 μαζικούς δολοφόνους, μπορείς να δικάσεις μόνο τους 22 από >> αυτούς» >> >> Για τον Μπεν Φερένζ, αυτή ήταν η πρώτη δίκη που αναλάμβανε. Τον ρωτάω αν >> αισθανόταν την πίεση από τις προσδοκίες της παγκόσμιας κοινότητας. Ήταν πολύ >> απασχολημένος και αποφασισμένος, μου απαντάει. Δεν είχε χρόνο να νιώσει >> οτιδήποτε άλλο, πέρα από την βεβαιότητα ότι θα πετύχαινε την καταδίκη τους. >> «Αλλά, κοιτάξτε, μιλάμε για 3.000 άνδρες. Δεν μπορούσα να δικάσω 3.000 >> άνδρες, είχαμε μόλις 22 θέσεις», λέει. Έτσι ο Φερένζ διάλεξε τους 22 >> αξιωματικούς που θα λογοδοτούσαν για λογαριασμό όλων. Πώς επέλεξε τους 22; >> «Ξεχώρισα άνδρες που ήταν ψηλά στην ιεραρχία και είχαν υψηλή μόρφωση. Και >> τους κατηγόρησα για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας», διηγείται και >> καταλαβαίνω ότι ακόμη θυμώνει με όσα είχε ανακαλύψει εκείνο τον καιρό για >> τις μαζικές δολοφονίες που εκείνοι οι άνδρες είχαν φέρει σε πέρας κατ' >> εντολή του καθεστώτος. >> >> >> >> «Στόχος μας δεν είναι η εκδίκηση, ούτε ζητάμε απλώς μια δίκαιη τιμωρία. >> Ζητάμε από το δικαστήριο να επιβεβαιώσει με μια διεθνή ποινική πράξη το >> δικαίωμα του ανθρώπου να ζει με ειρήνη και αξιοπρέπεια, άσχετα από τη φυλή ή >> τη θρησκεία του. Η υπόθεσή μας είναι μια έκκληση της ανθρωπότητας στον >> Νόμο». Η ιστορική ομιλία του Φερένζ στη Νυρεμβέργη, 1947. >> >> Τι είπαν για να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους; «Α, απολύτως τίποτε. Τα >> αποδεικτικά στοιχεία ήταν συγκλονιστικά, ήταν ακλόνητα. Μια ερώτηση τους >> έγινε. Δηλώνετε αθώος ή ένοχος; Και δήλωσαν όλοι ότι είναι αθώοι! Προφανώς >> όλοι καταδικάστηκαν. Οι δεκατρείς καταδικάστηκαν σε θάνατο», λέει ο Φερένζ, >> ο οποίος ωστόσο δεν είχε ζητήσει τη θανατική καταδίκη. Γιατί όχι; «Ούτε την >> είχα ζητήσει, ούτε ένιωσα κάποια μεγαλύτερη ικανοποίηση επειδή ορισμένοι >> οδηγήθηκαν στην κρεμάλα, όχι». «Γιατί;». «Τι γιατί; Έχεις 3.000 μαζικούς >> δολοφόνους και μπορείς να δικάσεις μόνο τους 22 από αυτούς. Αρκεί αυτό για >> να πούμε ότι αποδόθηκε δικαιοσύνη; Και πώς δικαιώθηκαν τα θύματα, εκείνο το >> ένα εκατομμύριο των ανθρώπων, επειδή εκτελέστηκαν δεκατρείς ένοχοι; Όχι, δεν >> είναι αυτός ο θρίαμβος της δικαιοσύνης», λέει ο 98χρονος νομικός, ο οποίος >> αφηγείται πως μετά τη Νυρεμβέργη, αφιέρωσε τη ζωή του στον αγώνα για τη >> δημιουργία ενός διεθνούς ποινικού δικαστηρίου, που θα εκδίκαζε εγκλήματα >> κατά της ανθρωπότητας. >> >> >> >> >> yhr0x2.jpg >> >> >> >> >> Το 1998, όταν η Διπλωματική Διάσκεψη των Πληρεξουσίων των Ηνωμένων Εθνών >> υιοθέτησε το Καταστατικό της Ρώμης για την ίδρυση του Διεθνούς Ποινικού >> Δικαστηρίου, ο Μπεν Φερένζ είχε θεωρήσει ότι η διεθνής κοινότητα έκανε ένα >> τεράστιο βήμα. Μιλώντας τότε στα Ηνωμένα Έθνη, είχε χαρακτηρίσει το >> Καταστατικό της Ρώμης τον χαμένο κρίκο για την διεθνή παγκόσμια τάξη. «Η >> σύσταση ενός Διεθνούς Δικαστηρίου είναι πια κάτι που θα υλοποιήσουμε». Το >> 2002, το Καταστατικό της Ρώμης θα κυρωθεί και την 1η Ιουλίου ιδρύεται το >> Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο. Η στάση των ΗΠΑ απέναντι στο ΔΠΔ είναι μια >> μόνιμη πηγή απογοήτευσης για τον εισαγγελέα της Δίκης της Νυρεμβέργης. Ενώ ο >> Μπιλ Κλίντον το 2000 είχε υπογράψει το Καταστατικό της Ρώμης, δεν το υπέβαλε >> προς επικύρωση στην Γερουσία. Και το 2002, ο τότε πρόεδρος Τζορτζ Μπους >> αρνήθηκε να επικυρώσει το Καταστατικό. >> >> Πρόσφατα, ο Μπεν Φερένζ εκφράστηκε με μεγάλη οργή για την πολιτική της >> κυβέρνησης Τραμπ ενάντια στην παράτυπη μετανάστευση, που έχει αποτέλεσμα να >> απομακρύνονται βίαια τα παιδιά από τους γονείς τους. «Πρόκειται για έγκλημα >> κατά της ανθρωπότητας, ναι, το έχω πει και επιμένω σε αυτό», μου λέει όταν >> του θυμίζω τη δήλωσή του. «Κοιτάξτε όλες τις διακηρύξεις για τα ανθρώπινα >> δικαιώματα. Να σας θυμίσω ότι κανείς δεν επιτρέπεται να υποβάλλεται σε >> βασανιστήρια, ή μεταχείριση απάνθρωπη και ταπεινωτική. Λοιπόν πώς αλλιώς να >> χαρακτηρίσεις την τακτική Αμερικανών στρατιωτών που αποσπούν μωρά από τους >> γονείς τους, επειδή δεν πέρασαν νόμιμα τα σύνορα; Προφανώς παραβιάζονται >> θεμελιώδη δικαιώματα των παιδιών αυτών», συνεχίζει, προσθέτοντας ότι παρόλα >> τα προβλήματα, όσο και αν ο ίδιος βρίσκει αποκρουστική την πολιτική του >> σημερινού προέδρου, η Αμερική παραμένει μια μεγάλη και αληθινή δημοκρατία. >> >> >> Η Μάρλεν Ντίτριχ στην μπανιέρα >> >> Κάποια στιγμή αποτολμώ μια ερώτηση, άσχετη με όσα έχουμε συζητήσει έως τώρα. >> Αλλά με τρώει η περιέργεια. Ισχύει ότι στη διάρκεια του πολέμου είχε >> συστηθεί, με έναν μάλλον ανορθόδοξο τρόπο, στην Μάρλεν Ν��ίτριχ; Ο 98χρονος >> Νεοϋορκέζος βάζει τα γέλια. «Λοιπόν, είστε όλοι σας απίστευτοι. Άκου εκεί. >> Δεν υπάρχει δημοσιογράφος, που να μην με έχει ρωτήσει για την Μάρλεν >> Ντίτριχ», λέει και του απαντάω πως δεν εκπλήσσομαι. «Αλλά να ήταν μόνο οι >> δημοσιογράφοι, θα έλεγα εντάξει», συνεχίζει ενώ ακόμη γελάει. «Πριν μερικά >> χρόνια είχαν έρθει κάτι ερευνητές από το Χάρβαρντ στο σπίτι για να >> συνεργαστούμε. Και ποιο ήταν το πρώτο πράγμα που ήθελαν να τους πω; Πώς είχα >> πετύχει γυμνή την Μάρλεν Ντίτριχ». Θα μου πει, όμως, για την Ντίτριχ, διότι >> το επεισόδιο εξακολουθεί να τον διασκεδάζει. >> >> >> >> >> marlene_and_papa_.jpg >> >> >> H Mάρλεν Ντίτριχ ψυχαγωγεί το 23ο Τάγμα Ειδικών Δυνάμεων (γνωστό και ως >> «Στρατός Φάντασμα»), Νοέμβριος 1944. >> >> >> «Συνέβη σε έναν στρατώνα κοντά στο Μόναχο. Μια μέρα μας ανακοίνωσαν ότι >> επίκειται επίσκεψη της Μάρλεν Ντίτριχ. Ξέρετε, θα ερχόταν να ψυχαγωγήσει το >> στράτευμα. Δεν είχε καμιά σπουδαία φωνή, εδώ που τα λέμε, αλλά ήταν βέβαια >> αφάνταστα γοητευτική. Επειδή υπέθεσαν ότι η κ. Ντίτριχ θα ήθελε να κάνει ένα >> μπάνιο πριν βγει στη σκηνή, αποφασίστηκε ότι θα είχε στη διάθεσή της ένα >> δωμάτιο με μπανιέρα κι έναν ολόκληρο όροφο ελεύθερο. Σε εμένα, στο μεταξύ, >> αναγνωρίζοντας τις δεξιότητες που είχα αποκτήσει στη Νομική Σχολή του >> Χάρβαρντ, εκτός από καθήκοντα γραφείου, μου είχαν αναθέσει να κρατάω καθαρές >> τις τουαλέτες. Έτυχε λοιπόν να είμαι εγώ εκείνος που ανέλαβε να στέκεται έξω >> από την πόρτα, όσο μέσα η κ. Ντίτριχ έπαιρνε το μπάνιο της», αφηγείται. >> >> Μετά από εύλογο χρονικό διάστημα, μου λέει, άνοιξε την πόρτα και μπήκε μέσα. >> Για να βρεθεί αντιμέτωπος με την Μάρλεν Ντίτριχ, γυμνή. «Στην μπανιέρα, >> χωρίς αφρούς από τις σαπουνάδες», διευκρινίζει. Αιφνιδιασμένος, κάνει πίσω >> και ψελλίζει «Oh, pardon me sir». «Λίγο αργότερα, όταν βγήκε, της ζήτησα >> συγνώμη, είπα ότι δεν φανταζόμουν ότι θα ήταν ακόμη στο μπάνιο. Η Ντίτριχ >> παρατήρησε ότι θα γινόμουν καλός διπλωμάτης. "Μα να με αποκαλέσεις sir;" μου >> είπε και γελούσε». Η ηθοποιός βρήκε τόσο συμπαθητικό τον νεαρό στρατιώτη, >> που τον κάλεσε να την συνοδεύσει στο γεύμα της με τον στρατηγό Πάτον. Αλλά ο >> Φερένζ της εξήγησε ότι ο στρατηγός δεν θα ενέκρινε την παρουσία του. «Θα >> πούμε ότι γνωριζόμαστε από παλιά, ότι υπήρξαμε γείτονες» του λέει. Ο νεαρός >> συμφωνεί. «Κι αν ρωτήσουν πού ήμασταν γείτονες, πείτε τους στην Ευρώπη», της >> λέει. Οι δυο τους πηγαίνουν πράγματι παρέα στο γεύμα, σε ένα τραπέζι >> στρωμένο για δέκα άτομα. «Κι εμφανίζεται τότε ο στρατηγός Πάτον, παίρνει >> αγκαζέ την Ντίτριχ κι εξαφανίζονται όσο οι υπόλοιποι στεκόμαστε προσοχή», >> ολοκληρώνει την αφήγηση. >> >> >> «Κανείς δεν με πλησίασε για να πει μια συγγνώμη» >> >> Αφού είχε ολοκληρώσει την αποστολή του και στην Νυρεμβέργη, κι ενώ >> ετοιμαζόταν να επιστρέψει στη Νέα Υόρκη, τα σχέδια ανατρέπονται για άλλη μια >> φορά. «Ήταν μαζί μου και η Γερτρούδη, είχαμε παντρευτεί αμέσως μετά τον >> πόλεμο και πριν ξαναφύγω για την Γερμανία», λέει. «Τελικά γυρίσαμε στην >> Αμερική δέκα χρόνια αργότερα, έχοντας κάνει στο μεταξύ τέσσερα παιδιά». Ο >> Φερένζ παρέμεινε στην Νυρεμβέργη έπειτα από αίτημα μιας ομάδας από γνωστές >> εβραϊκές οργανώσεις, προκειμένου να ασχοληθεί με την υπόθεση των πολεμικών >> αποζημιώσεων. «Καταλαβαίνετε ότι εδώ είχαμε ένα πολύ σοβαρό θέμα, καθώς >> εκατομμύρια δικαιούχοι ήταν νεκροί. Τι θα γινόταν με τις περιουσίες τους; >> Δεν έπρεπε να τις καρπωθούν οι δολοφόνοι τους». >> >> Έτσι ο Φερένζ ανέλαβε να στήσει ένα ίδρυμα που θα διεκδικούσε και θα >> διαχειριζόταν τις περιουσίες για τις οποίες δεν υπήρχαν εν ζωή δικαιούχοι. >> «Αφού πρώτα έφτιαξα τους μηχανισμούς για να αποζημιωθούν οι επιζώντες, έκανα >> το επόμενο βήμα. Πρώτα δικάζεις τους ενόχους, έπειτα αποζημιώνεις τα θύματα >> και στη συνέχεια κάνεις ό,τι μπορείς για να μην επαναληφθεί το έγκλημα. >> Έκανα και τα τρία βήματα, όσο καλύτερα επέτρεπαν οι δυνάμεις μου». >> >> Τα χρόνια μετά τον πόλεμο, όσο ο Μπεν Φερένζ και η οικογένειά του ζούσαν >> στην Νυρεμβέργη, η γερμανική κοινωνία δεν είχε ακόμη επιχειρήσει να >> κοιταχτεί στον καθρέφτη. Η αποναζιστικοποίηση θα αργούσε τουλάχιστον μια >> δεκαετία. Τι σήμαινε αυτό για έναν Αμερικανοεβραίο, γεννημένο στην Ευρώπη; >> Πώς ένιωθε ζώντας ανάμεσα σε ανθρώπους που γνώριζε ότι λίγα χρόνια νωρίτερα >> θα είχαν στείλει τον ίδιο και τους αγαπημένους του στα στρατόπεδα του >> θανάτου; «Όλα εκείνα τα χρόνια, κανείς ποτέ δεν με πλησίασε για να πει μια >> συγγνώμη. Ούτε ένας. Ούτε μια φορά. Είχα απογοητευθεί πολύ από τους >> ανθρώπους», θυμάται. >> >> Πολλά χρόνια αργότερα η γερμανική κυβέρνηση τον ενημέρωσε ότι ήθελαν να του >> απονείμουν την ανώτατη τιμητική διάκριση της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της >> Γερμανίας. Ο Φερένζ το συζήτησε τότε με εκπροσώπους εβραϊκών οργανώσεων. «Οι >> περισσότεροι μου έλεγαν, "τρελός είσαι; Θα δεχτείς να σε βραβεύσουν οι >> άνθρωποι που δολοφόνησαν τους γονείς μας; Δεν ντρέπεσαι καθόλου;". Λοιπόν, >> εγώ το σκέφτηκα αρκετά και είπα ότι κατανοώ μεν την οπτική τους, αλλά αυτοί >> που θέλουν να μου απονείμουν μετάλλιο δεν είναι τα ίδια πρόσωπα που >> δολοφόνησαν τους γονείς σας. Δεν βαρύνονται οι ίδιοι με τα εγκλήματα των >> πατεράδων και των παππούδων τους. Και αν αυτοί τώρα θέλουν να τιμήσουν εμένα >> - εμένα που καταδίκασα τους πατεράδες τους για εγκλήματα κατά της >> ανθρωπότητας - ε, τότε, εγώ θα δεχτώ την συγγνώμη τους». >> >> Λίγο πριν κλείσουμε το τηλέφωνο, τον ρωτάω αν εκτιμά ότι έχουμε κάτι >> διδαχτεί από τις Δίκες της Νυρεμβέργης. «Θα σας πω τι διδάχτηκα εγώ από την >> εμπειρία μου στα πεδία των μαχών του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και στην αίθουσα >> του δικαστηρίου στη Νυρεμβέργης. Κι ελπίζω να το πάρετε σοβαρά υπόψη σας. >> Μόνο ο σεβασμός προς το διεθνές δίκαιο μπορεί να μας προστατεύσει από τους >> εαυτούς μας. Κοιτάξτε, είναι φοβερό, σκεφτόμαστε πάντα με όρους του >> Μεσαίωνα. Οι άνθρωποι είναι έτοιμοι να πάνε να σκοτωθούν, να σκοτώσουν >> αγνώστους, σε τόπους για τους οποίους συχνά δεν έχουν ιδέα, επειδή οι ηγέτες >> τους τούς έπεισαν ότι είναι εχθροί τους. Γιατί; Βασικά τρία είναι τα >> πράγματα για τα οποία οι άνθρωποι είναι πρόθυμοι να σκοτώσουν: η θρησκεία, >> το έθνος και ο πλούτος», συνεχίζει ακάθεκτος ο Φερένζ, «πρέπει να το >> καταλάβετε εσείς, η γενιά σας, γιατί εγώ το ξέρω καλά. Κι είμαι κι 98 ετών, >> έτσι; Δεν ανησυχώ για μένα. Λοιπόν, ακόμη και μια κακή δικαστική απόφαση >> είναι προτιμότερη από τον πόλεμο». >> >> >> >> >> >> >> >> >> Κατερίνα Οικονομάκου >> ________ >> >> Orasi mailing list >> για την διαγραφή σας από αυτή την λίστα στείλτε email στην διεύθυνση >> [email protected] >> και στο θέμα γράψτε unsubscribe >> >> Για να στείλετε ένα μήνυμα και να το διαβάσουν όλοι οι συνδρομητές της >> λίστας στείλτε email στην διεύθυνση >> [email protected] >> >> διαβάστε τι συζητά αυτή η λίστα >> http://hostvis.net/mailman/listinfo/orasi_hostvis.net >> >> Για το αρχείο της λίστας >> http://www.mail-archive.com/[email protected]/ >> Εναλλακτικό αρχείο: >> http://hostvis.net/pipermail/orasi_hostvis.net/ >> παλαιότερο αρχίο (έως 25/06/2011) >> http://www.freelists.org/archives/orasi >> __________ >> NVDA δωρεάν αναγνώστης οθόνης ένα πρόγραμμα ανοιχτού λογισμικού >> http://www.nvda-project.org/ >> _____________ >> Τα ηχογραφημένα βιβλία με φυσική φωνή που ανεβαίνουν στις βιβλιοπροτάσεις >> προσφέρονται από τις βιβλιοθήκες που λειτουργούν οι φορείς των τυφλών >> ____________ > ________ > > Orasi mailing list > για την διαγραφή σας από αυτή την λίστα στείλτε email στην διεύθυνση > [email protected] > και στο θέμα γράψτε unsubscribe > > Για να στείλετε ένα μήνυμα και να το διαβάσουν όλοι οι συνδρομητές της λίστας > στείλτε email στην διεύθυνση > [email protected] > > διαβάστε τι συζητά αυτή η λίστα > http://hostvis.net/mailman/listinfo/orasi_hostvis.net > > Για το αρχείο της λίστας > http://www.mail-archive.com/[email protected]/ > Εναλλακτικό αρχείο: > http://hostvis.net/pipermail/orasi_hostvis.net/ > παλαιότερο αρχίο (έως 25/06/2011) > http://www.freelists.org/archives/orasi > __________ > NVDA δωρεάν αναγνώστης οθόνης ένα πρόγραμμα ανοιχτού λογισμικού > http://www.nvda-project.org/ > _____________ > Τα ηχογραφημένα βιβλία με φυσική φωνή που ανεβαίνουν στις βιβλιοπροτάσεις > προσφέρονται από τις βιβλιοθήκες που λειτουργούν οι φορείς των τυφλών > ____________ ________ Orasi mailing list για την διαγραφή σας από αυτή την λίστα στείλτε email στην διεύθυνση [email protected] και στο θέμα γράψτε unsubscribe Για να στείλετε ένα μήνυμα και να το διαβάσουν όλοι οι συνδρομητές της λίστας στείλτε email στην διεύθυνση [email protected] διαβάστε τι συζητά αυτή η λίστα http://hostvis.net/mailman/listinfo/orasi_hostvis.net Για το αρχείο της λίστας http://www.mail-archive.com/[email protected]/ Εναλλακτικό αρχείο: http://hostvis.net/pipermail/orasi_hostvis.net/ παλαιότερο αρχίο (έως 25/06/2011) http://www.freelists.org/archives/orasi __________ NVDA δωρεάν αναγνώστης οθόνης ένα πρόγραμμα ανοιχτού λογισμικού http://www.nvda-project.org/ _____________ Τα ηχογραφημένα βιβλία με φυσική φωνή που ανεβαίνουν στις βιβλιοπροτάσεις προσφέρονται από τις βιβλιοθήκες που λειτουργούν οι φορείς των τυφλών ____________
