Τι ήταν το «άγαλμα» στο τραγούδι του Λευτέρη Παπαδόπουλου;
Posted by sarant στο 11 Οκτώβριος, 2018
i
7 Votes
Διάβασα κάπου ότι ο δίσκος «Ο δρόμος» του Μίμη Πλέσσα και του Λευτέρη
Παπαδόπουλου, με βασικό ερμηνευτή τον Γιάννη Πουλόπουλο, που κυκλοφόρησε το
1969, έχει κάνει τις περισσότερες πωλήσεις από όλους τους ελληνικούς δίσκους
μακράς διαρκείας, ξεπερνώντας το 1 εκατομμύριο ήδη από την εποχή του βινυλίου.
Τον δίσκο τον ξανάκουσα τώρα, πριν γράψω το άρθρο, και, πέρα από την απόλαυση
και τη νοσταλγία, πρόσεξα λίγο περισσότερο τους στίχους του Λευτέρη
Παπαδόπουλου, που αγγίζουν κατά τη γνώμη μου τη στιχουργική τελειότητα.
Μπορείτε να θυμηθείτε κι εσείς τη θαυμάσια αυτή δουλειά εδώ, αλλά στο σημερινό
άρθρο δεν θ' ασχοληθούμε με ολόκληρο τον δίσκο, αλλά μ' ένα μονάχα τραγούδι
του, το πασίγνωστο Άγαλμα. Ας το ακούσουμε:
Το μόνο κακό μ' αυτά τα τραγούδια, αναπόφευκτο για εμάς τους κάπως
μεγαλύτερους, είναι ότι τα έχουμε ακούσει χιλιάδες φορές κι έχουν, όσο και να
το κάνεις, κάπως τριφτεί.
Όμως εδώ δεν θα μουσικολογήσουμε, αλλά ούτε και θα λεξιλογήσουμε -έτσι γι'
αλλαγή. Θα μυθολογήσουμε ή πιο σωστά θ' ασχοληθούμε με κάτι που λέγεται για το
τραγούδι αυτό, που το βρίσκω αβάσιμο -και με έναυσμα τη συγκεκριμένη περίπτωση,
θα πούμε και μερικά γενικότερα πράγματα.
Λοιπόν, πριν από μερικές μέρες, ο συγγραφέας Χρήστος Χωμενίδης ανέβασε στον
τοίχο του στο Φέισμπουκ το γιουτουμπάκι με το Άγαλμα, συνοδεύοντάς το από το
εξής σχόλιο:
Θα μαλλιάσει η γλώσσα μου να το επαναλαμβάνω.
Ο Λευτέρης Παπαδόπουλος δεν είναι παράφρων να βάζει τον ερωτοκαμμένο ήρωά του
να πιάνει την κουβέντα με προτομές ή με αδριάντες ηρώων ή ευεργετών.
«Αγάλματα» έλεγαν στον καιρό του τις κοπέλες που έκαναν πεζοδρόμιο, που έστεκαν
στο ίδιο πόστο με καύσωνα ή με αγιάζι. Από μια τέτοια παρηγορείται ο ήρωας του
τραγουδιού. Ακούστε το έτσι και θα σάς φανεί ασυγκρίτως συγκινητικότερο.
Πριν προχωρήσω, και επειδή μας διαβάζουν και παιδιά, να παρατηρήσω ότι κανονικά
ο «ερωτοκαμένος», όπως και ο σκέτος καμένος γράφονται με ένα μι. Ο υπουργός
Πάνος μπορεί να γράφει όπως θέλει το επώνυμό του, όπως και ο πρώην πρωθυπουργός
κ. Πικραμμένος, αλλά οι μετοχές αυτές γράφονται κανονικά με ένα μι, καμένος,
πικραμένος. Αλλά πλατειάζω.
Λοιπόν, ο Χρ. Χωμενίδης προβάλλει τον εντυπωσιακό ισχυρισμό ότι λάθος ακούγαμε
τόσα χρόνια το κοσμαγάπητο αυτό τραγούδι, ότι θα ήταν παράφρων ο Λευτέρης
Παπαδόπουλος αν έβαζε το άγαλμα να σκουπίζει τα μάτια του άτυχου ερωτευμένου,
ότι στην καθομιλουμένη της εποχής έλεγαν «αγάλματα» τις κοπέλες που έκαναν
πεζοδρόμιο και ότι μια τέτοια κοπέλα παρηγόρησε τον νεαρό. Η ανάρτηση είχε
αρκετή απήχηση, αφού αναδημοσιεύτηκε 29 φορές.
Οι εντυπωσιακοί ισχυρισμοί χρειάζονται και εντυπωσιακά καλή τεκμηρίωση, και ο
Χωμενίδης δεν παρουσιάζει κανένα τεκμήριο που να στηρίζει τα όσα λέει. Ομολογώ
ότι, αν και μεγαλύτερος σε ηλικία, δεν έχω πουθενά συναντήσει να αποκαλούν
«αγάλματα» τις κοπέλες που κάνουν πεζοδρόμιο. Τροτέζες, ναι. Καλντεριμιτζούδες,
ναι. Αγάλματα, όχι.
Θα μου πείτε, μπορεί να το λέγανε και να μην το ξέρω. Ωστόσο, ανέτρεξα και σε
λεξικά, γενικά και ειδικά, χωρίς αποτέλεσμα. Στο πληρέστατο λεξικό Γεωργακά,
που συντάχθηκε ακριβώς στη δεκαετία του 1960, δεν υπάρχει καμία αναφορά τέτοιας
σημασίας. Θα μου πείτε, ήταν όρος της αργκό. Μα, ούτε στο λεξικό της Λαϊκής,
του Δαγκίτση, ούτε στο λεξικό της πιάτσας, του Καπετανάκη βρίσκω τίποτα. Ούτε
στο slang.gr, αλλά ούτε και στο, εξαντλητικά πλήρες, Λεξικό της Λαϊκής και της
Περιθωριακής Γλώσσας, του Γιώργου Κάτου, που υπάρχει ονλάιν.
Αλλά ποιος ο λόγος να προσφεύγουμε σε λεξικά για ένα κείμενο που ο δημιουργός
του ζει και βασιλεύει. Κάποτε που είχα αμφιβολία αν καταλαβαίνω σωστά έναν
στίχο του Φώντα Λάδη, του έστειλα μέιλ και τον ρώτησα (και είχα καταλάβει
λάθος). Επειδή όμως δεν έχω την τύχη να γνωρίζω τον Λευτέρη Παπαδόπουλο,
καταφεύγω σε μια συνέντευξή του στο Ποντίκι, όπου, για καλή μας τύχη, μιλάει
για το τραγούδι αυτό.
Αυτά που γράφετε στους στίχους σας είναι πράγματα που έχετε ζήσει ή που θα
θέλατε να έχετε ζήσει;
Κατά κανόνα, πράγματα που έχω ζήσει, αλλά, όταν γράφεις, δημιουργείς στην ψυχή
σου συνθήκες που σου επιτρέπουν να γράψεις. Τα περισσότερα μπορεί να είναι
επινοημένα. Αλλά ξέρεις, για παράδειγμα, πώς είναι να είσαι προδομένος, να
πονάς. Το «Άγαλμα» μιλάει για απεριόριστη μοναξιά. Αυτός δεν έχει να πάει
πουθενά, πού να μιλήσει, είναι όλες οι πόρτες σφαλιστές. Το άγαλμα τον ακούει,
και φεύγει από το βάθρο του για να τον συντροφέψει στον δρόμο.
Κατόπιν τούτου, θαρρώ πως είμαστε αναγκασμένοι να συμπεράνουμε πως η εκδοχή
που πλασάρει ο Χ. Χωμενίδης δεν έχει καμιά σχέση με την πραγματικότητα. Γράφω
«που πλασάρει», διότι βλέπω στον ιστότοπο των στίχων να αναφέρεται η ίδια
θεωρία από το 2006: Ίσως να χαλάω την εικόνα που μπορεί να έχει κάποιος όσον
αφορά το υπέροχο αυτό άσμα, αλλά πρέπει να ξέρετε ότι τις δεκαετίες 60-70,
αγάλματα αποκαλούσαν τις γυναίκες του πεζοδρομίου. Ίσως αυτό εννοούσε ο
Παπαδόπουλος.
Θα μου πείτε, δεν ενισχύει αυτό τη θεωρία Χωμενίδη; Δεν θα το έλεγα. Το ότι
υπάρχουν και άλλοι που διαδίδουν την ίδια θεωρία, σημαίνει απλώς ότι είναι κάτι
που έχει ειπωθεί από παλιότερα και ότι δεν το σκέφτηκε τώρα ο Χ. Χωμενίδης. Για
να φέρω ένα άλλο παράδειγμα, μόλις χτες είδαμε ότι, σύμφωνα με δεκάδες
ιστότοπους, η παρετυμολογία της Αιγύπτου από τη φράση «υπτίως του Αιγαίου»
οφείλεται στον αρχαίο γεωγράφο Στράβωνα. Κι όμως αυτό δεν ισχύει. Επειδή κάτι
το επαναλαμβάνουν πολλοί δεν σημαίνει ότι ισχύει.
Και εδώ που τα λέμε, στα δικά μου τουλάχιστον τα μάτια είναι εξαιρετικά
υποβλητική η εικόνα του άψυχου, χάλκινου ή μαρμάρινου, ψυχρού αντικειμένου που
συγκινείται από τον καημό του νεαρού και βουρκώνει -και μετά κατεβαίνει από το
βάθρο του για να τον παρηγορήσει. Με απογοητεύει ότι ένας συγγραφέας βρίσκει
«παραφροσύνη» την ποιητικότατη αυτή εικόνα, που βέβαια αντλεί από ένα γνωστό
μοτίβο της παγκόσμιας λογοτεχνίας, που το βρίσκουμε π.χ. στον Ντον Ζουάν του
Μολιέρου (και στην όπερα Ντον Τζοβάνι του Μότσαρτ), και στο παλιότερο έργο του
Τίρσο ντε Μολίνα και στον θρύλο του Δον Ζουάν, όπου το άγαλμα του Διοικητή
κατεβαίνει από το βάθρο του, όχι από συγκίνηση πια αλλά για να τιμωρήσει τον
αμαρτωλό κεντρικό ήρωα. Δεν θα έλεγε βέβαια κανείς. παράφρονα τον Μολιέρο ή τον
Λορέντσο ντα Πόντε.
Για να γενικεύσουμε λίγο, και να μη μου πείτε ότι σπατάλησα ολόκληρο άρθρο για
να διορθώσω τον καημένο τον Χωμενίδη, τέτοιες «ανασκευές» είναι συχνές τον
καιρό του Διαδικτύου. Πολύ χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα με τη φράση
«πράσινα άλογα» που τη λέμε για κάτι το παράλογο. Βγήκε κάποτε κάποιος
εξυπνάκιας και είπε «Μα, τρελοί είσαστε; Υπάρχουν πράσινα άλογα; Δεν ξέρετε την
αρχαία φράση «πράσσειν άλογα», που θα πει 'φέρομαι παράλογα';» Βέβαια, όπως
έχουμε πει αναλυτικά στο ειδικό άρθρο που έχουμε αφιερώσει στην έκφραση αυτή,
τέτοια «αρχαία φράση» δεν παραδίδεται πουθενά στη γραμματεία, ενώ για μια σειρά
λόγους είναι μάλλον εύλογο να θεωρείται το πράσινο (ανύπαρκτο) άλογο ως σύμβολο
μιας παράλογης κατάστασης -άλλωστε ανάλογες εκφράσεις, με πράσινα άλογα,
υπάρχουν και σε άλλες γλώσσες.
Ο άνθρωπος είναι πλάσμα φιλέρευνο, αναζητά εξηγήσεις των φυσικών φαινομένων,
θέλει να βρίσκει την αιτία των πραγμάτων και την προέλευσή τους -μαζί και των
λέξεων ή των εκφράσεων. Το να δίνεις μιαν εξήγηση διαφορετική από αυτήν που
φαίνεται πεζή και εύλογη, είναι ένας τρόπος να ξεχωρίσεις, να τέρψεις το κοινό
σου, να τραβήξεις την προσοχή. Το ίδιο ισχύει και όταν προσφέρεις μιαν εξήγηση
για μια έκφραση για την προέλευση της οποίας καμιά πειστική θεωρία δεν έχει
διατυπωθεί.
Αυτό άλλωστε έκανε κατά κόρον ο μακαρίτης ο Τάκης Νατσούλης, που τις
ευφάνταστες εξηγήσεις του τις έχουμε κατ' επανάληψη ανασκευάσει σε διάφορα
άρθρα -έχουμε, μάλιστα, πλάσει και τον όρο «νατσουλισμός» για όποιον πλάθει
ανάλογες εξηγήσεις.
Θα κλείσω εξετάζοντας μια τέτοια θεωρία, που υποψιάζομαι, χωρίς να μπορώ να το
αποδείξω, ότι είναι νατσουλισμός πρώτης γραμμής.
Σε άρθρο που δημοσιεύτηκε στη Μηχανή του Χρόνου, αλλά μάλλον είναι
αναδημοσίευση από το Πειραιόραμα του Στέφανου Μίλεση, υποστηρίζεται ότι η
πασίγνωστη έκφραση «έγινε της Πόπης» γεννήθηκε από το πολύνεκρο ναυάγιο του
ατμοπλοίου Πόπη, το 1934, πολύ κοντά στον Πειραιά. Όπως γράφει ο κ. Μίλεσης:
Ο πανικός που επικράτησε κατά την εγκατάλειψη του πλοίου, καθώς η πρόσκρουση
έγινε νύχτα, βοήθεια από το πλήρωμα δεν υπήρξε, τηλέγραφο το πλοίο δεν διέθετε,
έμεινε βαθιά χαραγμένη για πάντα στη μνήμη του ναυτικού κόσμου και των νησιωτών
ώστε η έκφραση «έγινε της «Πόπης»», έγινε ταυτόσημη με τον πανικό και την
αταξία της νύχτας του ναυαγίου..
Στο άρθρο παρατίθενται εκτενή αποσπάσματα από τα ρεπορτάζ των εφημερίδων της
εποχής (ένα από τα καλά -αλλά και τα κακά του Διαδικτύου), όμως δεν
τεκμηριώνεται πουθενά ότι το ναυάγιο της Πόπης γέννησε την έκφραση.
Δικαιούμαστε να πούμε ότι ο συγγραφέας κάνει απλώς αυτή την εικασία, αλλά δεν
μας λέει ότι είναι απλώς η εικασία του.
Αυτό το φαινόμενο, της «παράπλευρης τεκμηρίωσης» (ή να την πούμε
«παρατεκμηρίωση»;) το βλέπουμε συχνά σε γραπτά ελληνοκεντρικών παραγλωσσολόγων.
Για παράδειγμα, εκείνος ο ανεκδιήγητος καθηγητής Θεοφανίδης, ετυμολογούσε το
αγγλικό hello από το ομηρικό «ούλε» και για να το τεκμηριώσει παρέθετε
φωτογραφίες της σελίδας του Λίντελ Σκοτ με το λήμμα «ούλε», κι όταν του έλεγες
ότι λέει ανοησίες σου απαντούσε «ώστε αποκαλείς ανόητο το Λίντελ Σκοτ;». Αλλά
κανείς δεν αμφισβήτησε ότι υπήρχε λέξη «ούλε». Τη σχέση μεταξύ ούλε και hello
αμφισβητούμε, και αυτήν δεν την τεκμηριώνει το Λίντελ Σκοτ.
Αλλά ας γυρίσουμε στην Πόπη. Όπως είπα και στην αρχή, δεν έχω τη δυνατότητα να
αποδείξω ότι είναι σφαλερή η άποψη για προέλευση της έκφρασης «έγινε της Πόπης»
από το ναυάγιο της Πόπης. Το ένστικτό μου, με βάση τα τόσα χρόνια που μελετάω
τη φρασεολογία μας, με κάνει να θεωρώ σχεδόν απίθανη την εξήγηση, αλλά για να
το αποδείξω πέρα από κάθε αμφιβολία θα έπρεπε να βρω χρήση της έκφρασης πριν
από το 1934, και δεν έχω βρει τίποτα τέτοιο.
Νομίζω ότι το ναυάγιο αυτό, ένα μόνο από τα πολλά πολύνεκρα που έγιναν στον
εικοστόν αιώνα, δεν είναι τόσο βαρυσήμαντο γεγονός ώστε να γέννησε την έκφραση.
Υπάρχουν εκφράσεις που έχουν γεννηθεί από ιστορικά γεγονότα, αλλά δεν είναι
τόσο πολλές και κυρίως τα γεγονότα είναι πολύ πιο βαρυσήμαντα, πχ «έγινε της
Κορέας» από τον πόλεμο της Κορέας, «έγινε Λούης» από τη νίκη του Σπύρου Λούη
στους αγώνες του 1896 ή «η σφαγή των Αρμεναίων» από τη γενοκτονία των Αρμενίων.
Όλα αυτά τα γεγονότα είναι και σήμερα ζωντανά στη μνήμη μας, σε αντίθεση με το
ξεχασμένο ναυάγιο της Πόπης.
Εικάζω ότι αυτό που έγινε, απλώς, είναι ότι ο κ. Μίλεσης, διαβάζοντας για το
ναυάγιο της Πόπης, σκέφτηκε, νατσουλικώς, ότι θα μπορούσε να έχει γεννηθεί από
εκεί η έκφραση και την υπόθεσή του την παρουσίασε ως βεβαιότητα. (Ο φίλος μας
το Σπαθόλουρο, που δυστυχώς δεν γράφει πια εδώ, είχε χαρακτηρίσει «ατάσθαλο» το
ιστολόγιο του κ. Μίλεση).
Θα μου πείτε, αφού δυσπιστείς για την παραγωγή του «έγινε της Πόπης» από το
ναυάγιο του ατμοπλοίου «Πόπη» έχεις να προτείνεις κάποια πιο πειστική εξήγηση;
Καταρχάς, μπορεί κανείς να έχει επιφυλάξεις για μια θεωρία χωρίς να έχει να
προτείνει μια πιο πειστική. Αλλά στην προκειμένη περίπτωση τυχαίνει να μπορώ να
προτείνω μιαν άλλη εξήγηση, που τη βρίσκω πολύ πιο πειστική από το ναυάγιο του
1934.
Η έκφραση «έγινε της Πόπης» είναι συνώνυμη της «έγινε της πουτάνας». Δεν θέλει
και πολύ φιλοσοφία για να σκεφτούμε ότι, όπως όταν θέλουμε να κατεβάσουμε
κανένα καντήλι με την Παναγία, για να μη μας πούνε βλάσφημους το γυρίζουμε στην
Παναχαϊκή Πατρών ή στην. πανακόλα, έτσι και, αντί να πουν κάποιοι το «έγινε της
πουτάνας» που θα ενοχλούσε αρκετούς, το έστριψαν αντικαθιστώντας την «πουτάνα»
από την «Πόπη», που κάνει και παρήχηση και που είναι ένα όνομα λαϊκό, άρα
ευτελές. Τη συσχέτιση των δύο εκφράσεων την κάνει και ο Κάτος, που θεωρεί το
«έγινε της Πόπης» παραλλαγή του συνηθέστερου «έγινε της πουτάνας».
Νομίζω ότι αυτή είναι πιθανότερη εξηγηση -αλλά έχει το.. μειονέκτημα ότι δεν
σχετίζεται με κάποιο ιστορικό γεγονός που θα μου έδινε τη δυνατότητα να μπαζώσω
δυο σελίδες περιγράφοντάς το: εξαντλείται σε μισή παράγραφο και δεν είναι
καθόλου συναρπαστική.
'Ομως πρέπει να μάθουμε να δυσπιστούμε στα συναρπαστικά παραμύθια.
Advertisements
Report this adReport this adΠεραιτέρω:
Email
Facebook224
Twitter
Κάνε Like στο:
Μου αρέσει! Φόρτωση...Σχετικά
Μηνολόγιον Οκτωβρίου έτους 2018σε "Δημήτρης Σαραντάκος"
Ο αετός και το σπουργίτισε "Αναμνήσεις"
Η μέρα με τα τρία δωδεκάριασε "Αριθμοί"
This entry was posted on 11 Οκτώβριος, 2018 στις 08:40 and is filed under
Γλωσσικοί μύθοι, Λεξικογραφικά, Μύθοι, Μεταμπλόγκειν, Τραγούδια, Φρασεολογικά.
Με ετικέτα: Γιώργος Κάτος, Γιάννης Πουλόπουλος, Λευτέρης Παπαδόπουλος, Μίμης
Πλέσσας, Πόπη, Στέφανος Μίλεσης, Το άγαλμα, Χρήστος Χωμενίδης. You can follow
any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response,
ή trackback from your own site.
84 Σχόλια to "Τι ήταν το «άγαλμα» στο τραγούδι του Λευτέρη Παπαδόπουλου;"
Δύτης των νιπτήρων said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 09:09
Τώρα μάλιστα!
spiral architect ???? said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 09:16
Problem solved!
ΣτοΔγιαλοΧτηνος said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 09:22
Εδώ που τα λέμε θα ήτο τρε ρομαντίκ η πόρνη να κάθεται να παρηγοράει τον κάθε
πικραμένο, που στην τελική τον σιχαίνεται κιόλας, λες και δεν έχει τα δικά της
ντράβαλα.
Α προπό, στη γαλλική αργκό η εκπορνευόμενη λέγεται / λεγόταν grue, γερανός ( το
πτηνό).
http://dona-rodrigue.eklablog.com/petit-glossaire-de-la-prostitution-l-argot-de-paris-des-maisons-closes-a4813662
Άρης Γαβριηλίδης said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 09:28
«όταν θέλουμε να κατεβάσουμε κανένα καντίλι.για να μη μας πούνε βλάσφημους.»
Εξ ού και ο αντίχριστος στην σχετική βλαστήμια.
Avonidas said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 09:28
Καλημέρα.
όταν θέλουμε να κατεβάσουμε κανένα καντίλι
Γιατί καντίλι και όχι καντήλι;
(και εγένετο της Πόπης ?? )
Παναγιώτης Κ. said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 09:28
Αυτό είναι!
Να δυσπιστούμε στα συναρπαστικά παιχνίδια.
Υπάρχει συναρπαστικότητα; Καλό είναι να είμαστε επιφυλακτικοί ως προς όλα αυτά
που λέγονται. Να τα τα ψάχνουμε περισσότερο.
Έχω βρεθεί με φίλους που συνυπηρετήσαμε στον στρατό. Εκείνοι έχουν να
διηγούνται.κατορθώματα που εγώ δεν τα είχα δει! Και δεν τα είδα γιατί,πολύ
απλά, δεν υπήρξαν! Νεότεροι εκείνοι από μένα άφηναν την φαντασία τους και
μπέρδευαν τον.μικρό ήρωα που είχαν μέσα τους ,τον Γιώργο Θαλάσση, με την
πραγματικότητα.
sarant said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 09:30
Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια αφού ξεπεράστηκαν τα προβλήματα!
cronopiusa said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 09:33
παιχνιδοκαμώματα στου νηπ/γειου τα δρώμενα κουβέντα με το άγαλμα !!!
Διαβάζω οτι η ΕΛΜΕ Λέσβου αποφάσισε να χρησιμοποιεί στα σχολεία τον όρο
"λαθρομετανάστης",παρόλο που διεθνείς οργανισμοί όπως πχ η UNESCO και ο Άρειος
Πάγος συνιστούν να μη χρησιμοποιείται ως μη ορθός πολιτικά. Καλώς ήλθατε στο φυτώριο της
νέας ΧΑ.Συνδικαλιστές μονο για τα φράγκα
- GioDim_ (@tou_diaolou) October 10, 2018
Καλή σας μέρα!
loukretia50 said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 09:36
Kαλημέρα!
Ένα υπέροχο παραμύθι με άγαλμα
THE HAPPY PRINCE by Oscar Wilde
«.now that I am dead they have set me up here so high that I can see all the
ugliness and all the misery of my city, and though my heart is made of lead yet I
cannot chose but weep."
http://www.wilde-online.info/the-happy-prince.html
sarant said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 09:38
5 Καντήλι, λάθος ήταν
Πάνος με πεζά said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 09:42
Καλημέρα !
Μου φαίνεται αστειότητα αυτό που γράφει ο Χωμενίδης, αλλά τελοσπάντων, για το
1% της πιθανότητας, εφόσον ζει ο Λευτέρης, μπορεί να δώσει την απάντηση.
Αλλά πραγματικά, είναι αστειότητες κάτι τέτοια. Γιατί να μη λέγαμε, π.χ. «Έγινε
της Χειμάρρας», το πιο πολύνεκρο ναυάγιο (383) και μάλιστα τόσο κοντά στην
Αθήνα; Και μάλιστα σε μια εποχή (Εμφύλιος) που τέτοιες ετυμολογήσεις θα
μπορούσαν κάλλιστα να καθιερωθούν;
Ή έστω, με την ξενομανία μας, γιατί δεν είπαμε «έγινε του Τιτανικού»;
Θυμήθηκα περιστατικό του πατέρα μου με τις τροτέζες της Συγγρού, που πολλές
φορές οι περαστικοί με τα αυτοκίνητα τους έκαναν και πειράγματα.
- Πόσο πάει, κοπελιά;
- Πεντακόσιες, με το προφυλακτικό.
- Πήγε το προφυλακτικό 480;
(εντάξει, το τί λιμανίσια άκουσε καθώς απομακρυνόταν με το αυτοκίνητο.)
spiral architect ???? said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 09:43
Καλημέρα.
Επειδή προσπαθώ να είμαι καλοπροαίρετος, αλλά καταπώς έγραψε στην κατακλείδα ο
Νικοκύρης «πρέπει να μάθουμε να δυσπιστούμε στα συναρπαστικά παραμύθια», θα'
λεγα ότι, όταν ο x-Χωμενίδης αναρτά δημόσια τέτοια μικροφιλολογικά καλό είναι
σε καναδυό σημεία του κειμένου του να γράφει «με επιφύλαξη», «δεν το
πολυέψαξα», «περιμένω τις απόψεις σας» κλπ.
Σκόπιμο λοιπόν είναι, να απαντηθεί η ανάρτησή του με την παρούσα τεκμηριωμένη
ανάρτηση στον τοίχο του.
LandS said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 09:49
Πρώτα-πρώτα ο Λευτέρης Παπαδόπουλος ζει. Είναι εξαιρετικά κοινωνικός τύπος, τον
ξέρει όλος ο κόσμος και ο ίδιος ξέρει σχεδόν όλο το κόσμο (που λέει ο λόγος).
Θα μπορούσε να τον είχε ρωτήσει.
Μετά, η μεγάλη λύπη ενός ανθρώπου, στην ελληνική και όχι μόνο ποίηση, λειώνει
πέτρες, ραγίζει πέτρες, τις κάνει να δακρύζουν και είναι πολύ φυσικό και να
μιλούν και να σκουπίζουν δάκρυα όταν έχουν ανθρώπινη μορφή. Δεν λέω ότι η
παρηγοριά ενός ερωτικά απογοητευμένου άντρα δεν μπορεί να βρεθεί στην αγκαλιά ή
έστω στην απλή παρέα μιας ιερόδουλης, αλλά δεν είναι πιο συγκινητική από τη
κουβέντα με ένα άγαλμα.
Πιο μετά ?? «στη μικρή τη πλατεΐτσα που σε γνώρισα». Νταξ κοντά στην οδό Φυλής
γίνονται αυτά, αλλά η κοπέλα που πλήγωσε τον νεαρό τόσο πολύ με το φέρσιμο της
και τα άλλα τα ασυγχώρητα τα λάθη τα μεγάλα της μου φαίνεται πολύ τραβηγμένο να
τη γνώρισε ο νεαρός κάπου που κάνουν πιάτσα ή συχνάζουν τα, κατά Χωμενίδη
«αγάλματα». Εκτός και αν. αλλά τότε θα είχαμε αλλιώτικα συναισθήματα, και όχι
και τόσο ασυγχώρητα λάθη.
Δημ?τρης Μαρτ?νος said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 09:54
Καλημ?ρα.
Νομ?ζω π?ς ? ?κφραση «τ?ς Π?πης» προ?λθε ?π? τ?ν ?κφραση «τ?ς πουτ?νας», μ?
?νδι?μεσο τ?ν πι? ε?πρεπισμ?νη ?κφραση «τ?ς π?ρνης».
Ο? δυ? ?κφρ?σεις (τ?ς π?ρνης-τ?ς Π?πης) ε?ναι κοντ? ?χητικ?.
Δ?ν λ?ω τ?ποτα γι? τ? «?γαλμα»? ?χω ξενερ?σει πολλ?ς φορ?ς, ?ταν ξεφ?τρωνε
?ν?μεσα στ? ρεμπ?τικα, σ? παρ?ες πο? πα?ζαμε κα? τραγουδο?σαμε. ??
Πάνος με πεζά said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 09:56
Δεν είναι πάντως ασυνήθιστο, κάποιος παραλογισμός στους στίχους, να
τεκμηριώνεται από το στιχουργό : Όταν ρώτησαν το Γκάτσο πώς γίνεται να γράφει
«πάει χάθηκε το τρένο, χάθηκες κι εσύ, σε γαλανό νησί», είχε απαντήσει «Μα εγώ,
στην Πλατεία Βικτωρίας την άφησα, να πάει στον Πειραιά, στο λιμάνι» !!!
spiral architect ???? said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 09:58
@5: Το καντίλι το κοκκινίζει ο κορέκτορας και μάλλον έχει δίκιο.
Georgios Bartzoudis said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 09:58
Δεν διαβάζω Χωμενίδη, ούτε καν τον ξέρω. Ακούγοντας επί χρόνια το πράγματι
εξαίρετο τραγούδι «το άγαλμα», όπως και πολλά άλλα που τραγούδησε ο
Πουλόπουλος, μια εικόνα ερχόταν στο μυαλό μου: Η αγαπητικιά «πρόδωσε» τον
αγαπητικό. Και τότε αυτός πήγε στην πλατεία με το άγαλμα, όπου συνήθιζαν να
δίνουν ραντεβού και αναπολούσε τις περασμένες ευτυχισμένες στιγμές.
Σημειώνοντας ότι στα ωραία εκείνα χρόνια λίγοι είχαν τη δυνατότητα να δίνουν
ραντεβού σε στεγασμένο χώρο (έστω και σε «καμαρούλα μια σταλιά»), βγάζω το
τελικό συμπέρασμά μου: Χωμενίδης=0 (χωρίς .άγαν).
Πάνος με πεζά said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 10:00
@ 14 : Εμείς όταν παίζαμε το «Άγαλμα» κάναμε την εξής πλάκα, το τραγούδαγαν
δύο, με «ραμονικές» ερωταποκρίσες :
- Με το άγαλμα ως το δρόμο, προχωρείς;
- Αμέ ! Μου εσκούπισε τα μάτια !
- Και χωρίς;
- Αμέ !
Πάνος με πεζά said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 10:02
Να σημειώσουμε με την ευκαιρία, ότι ο τύπος «πλατεϊτσα», που σαν παιδί τον
άκουγα αρκετά, πλέον χάνεται - ίσως θα μείνει μόνο στο τραγούδι. Ο κόσμος το
πολύ να πει πιο απλά «πλατειάκι» ή ακόμα πιο απλοποιητικά «παρκάκι»..
Le Coeur Gothique said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 10:02
Καλημέρα σας.
«Λοιπόν, ο Χρ. Χωμενίδης προβάλλει τον εντυπωσιακό ισχυρισμό ότι λάθος ακούγαμε
τόσα χρόνια το κοσμαγάπητο αυτό τραγούδι, ότι θα ήταν παράφρων ο Λευτέρης
Παπαδόπουλος αν έβαζε το άγαλμα να σκουπίζει τα μάτια του άτυχου ερωτευμένου,
ότι στην καθομιλουμένη της εποχής έλεγαν «αγάλματα» τις κοπέλες που έκαναν
πεζοδρόμιο και ότι μια τέτοια κοπέλα παρηγόρησε τον νεαρό. Η ανάρτηση είχε
αρκετή απήχηση, αφού αναδημοσιεύτηκε 29 φορές.»
Αμά(λ)γα(λ)μα ανοησίας.
Με το σκεπτικό του κυρίου Χωμενίδη τα μισά τουλάχιστον ελληνικά τραγούδια έχουν
γραφτεί από παράφρονες.
LandS said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 10:02
18 Πολύ ωραίο!
spiridione said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 10:03
Το γλυπτό φιλοτεχνήθηκε στο Βερολίνο το 1906 από τον Γερμανό γλύπτη Γιοχάνες
Πφουλ (Johannes Pfuhl, 1846 - 1914) και είναι κατασκευασμένο στις αρχές το 20ού
αιώνα, το 1908, από γαλβανισμένο μπρούντζο σε εργοστάσιο της Γερμανίας. Η όλη
γλυπτική κατασκευή στηρίζεται σε μαρμάρινη βάση οκταγωνικού σχήματος, όπου
υπάρχει η εγχάρακτη επιγραφή ΘΗΣΕΥΣ ΣΩΖΩΝ ΤΗΝ ΙΠΠΟΔΑΜΕΙΑΝ. ΕΡΓΟΝ Ι. ΠΦΟΥΛ.
Το γλυπτό Θησεύς σώζων την Ιπποδάμειαν ήταν στα μέσα του 1960 η πηγή έμπνευσης
για τους στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου στο τραγούδι «Το Άγαλμα» που γνώρισε
μεγάλη επιτυχία με ερμηνευτή τον Γιάννη Πουλόπουλο.
Το γλυπτό είναι διάτρητο από σφαίρες, πιθανώς από την εποχή του Εμφυλίου.
? Το χάλκινο αυτό γλυπτό δωρήθηκε στο Δήμο Αθηναίων το 1927 και τοποθετήθηκε
αρχικά στην Πλατεία Συντάγματος της Αθήνας, απ' όπου μεταφέρθηκε την Τετάρτη 29
Σεπτεμβρίου 1937 [1] στη σημερινή θέση του στην Πλατεία Βικτωρίας.
http://urbanlife.gr/urban-city/thisefs-sozon-tin-ippodamian-stin-platia-viktorias/
LandS said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 10:06
Τέλος πάντων
The old man is an old man, the boat is a boat, the fish is a fish, the sea is
just the sea, and the rest is bullshit.
Έρνεστ Χέμινγουεϊ.
Katerina said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 10:09
Δεν ξέρω κανέναν που να θεώρησε «παραφροσύνη» το άγαλμα στο συγκεκριμένο
τραγούδι. Η μόνη παραφροσύνη που ξέρουμε όλοι είναι εκείνη που γεννά «το γαρ
πολύ του έρωτος».
Και μιας και κάνετε λόγο για τις επιφυλάξεις που μπορεί να διατυπώσει κανείς
για μια θεωρία/υπόθεση, θα ήθελα να διατυπώσω τις επιφυλάξεις μου για το πότε
εμφανίζεται η φράση «δεν μου κοβότανε το χέρι», από όπου και το «κοψοχέρης» που
σας απασχόλησε σε προηγούμενο κείμενό σας -χωρίς όμως να είμαι σε θέση να την
τεκμηριώσω. Η φράση αυτή συνήθως συνοδεύεται από μία κίνηση που «κόβει» το χέρι
από τον αγκώνα (ή αγκόνα;) γεγονός που με κάνει να υποθέτω ότι η φράση είναι
γέννημα των εκλογών με σφαιρίδιο κατά τις οποίες το χέρι έμπαινε μέσα στην
κάλπη μέχρι τον αγκώνα και υποδήλωνε την εκ την υστέρων απογοήτευση από τη
λεευκή ψήφο που δόθηκε σε συγκεκριμένο υποψήφιο -και όχι κόμμα. Στην υποθέση
αυτή συνηγορεί η επιβίωση μιας άλλης φράσης των εκλογών με σφαιρίδιο το «μαύρο
δαγκωτό».
Κώστας said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 10:11
Οι Άγγλοι έχουν τον Τιτανικό και την Κέιτ Γουίνσλετ. Εμείς έχουμε την Πόπη και
την Ζωή Λάσκαρη. Αυτοί έχουν το Η καρδιά μου θα προχωρήσει και εμείς έχουμε το
Άγαλμα. 50 - 50 με τάση υπέρ ημών το βλέπω.
sarant said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 10:14
14 E, αυτο λέω κι εγώ
16 Διορθώθηκε, λέμε
19 Και άλλες λέξεις του Λευτέρη Παπαδόπουλου από τον ίδιο δίσκο δεν
πολυλέγονται πια. Αυτό σκεφτόμουν χτες που το άκουγα.
24 Ωστόσο, δεν βρήκα ούτε μια φορά τη λέξη «κοψοχέρης» (με σημασία μετανιωμένου
ψηφοφόρου) πριν από το 1950. Αν υπήρχε από την εποχή του σφαιριδίου, δεν θα
έπρεπε να έχει καταγραφεί κάπου; Πχ στον Σουρή ή σε επιθεωρήσεις; Το ότι έχει
από τότε επιβιώσει η έκφρ. δαγκωτό (όπως και το μονοκούκι) δεν σημαινει ότι
κάθε εκλογική έκφραση ανάγεται στην εποχή εκείνη.
spiridione said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 10:20
Οπως έχει σημειώσει και ο ίδιος παλαιότερα μιλώντας στο «Βήμα της Κυριακής»,
«μπορεί να έχω γράψει εκατοντάδες τραγούδια αλλά στην ουσία έχω γράψει ένα μόνο
τραγούδι. Αυτό για τη γειτονιά μου. Για την πλατεία Κυριακού όπου έμενα, για
τους φίλους μου, για τα παιδικά και εφηβικά μου χρόνια, για τους έρωτες και τις
αγωνίες των ανθρώπων της. Στην πορεία μπορεί να «ξέφυγαν» και κάποια, αλλά τα
περισσότερα είναι για τη γειτονιά μου. Για τις οδούς Φυλής, Αριστοτέλους,
Αχαρνών, για το κουτούκι Φωκαίας και Αχαρνών, για το άγαλμα της πλατείας
Κυριακού».
https://www.tovima.gr/2018/06/08/culture/leyteris-papadopoylos-i-alitheia-den-kostizei/
Δεν ξέρω αν υπήρχε και άλλο άγαλμα εκτός απ' τον Θησέα στην πλ. Κυριακού.
Πάνος με πεζά said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 10:20
Άκου παραφροσύνη. Εδώ με τη σκιά, κι έχουν γραφτεί δύο βαρβάτα τραγούδια, του
Τσιτσάνη/Βίρβου και του Μυτιληναίου.
Πάντως έχει πλάκα να «ψάχνεις» λίγο τους στιχουργούς. Ας πούμε, ο Λάκης Τεάζης
έγραψε στο Δημήτρη Μητροπάνο το 1983 το «Σ' αγαπώ σαν αμαρτία», κι επειδή
αποδείχτηκε πιασάρικος στίχος, έκανε και το sequel το 1985, με τον ίδιο
τραγουδιστή, «Είσαι ωραία σαν αμαρτία» !
spiridione said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 10:22
Ο Θησέας έχει δώσει έμπνευση και σε άλλους συγγραφείς:
Μένης Κουμανταρέας, Ο Θησέας σώζων την Ιπποδάμειαν
http://www.greek-language.gr/digitalResources/literature/education/urban/item.html?iid=3579
Γιάννης Δούκας, Και φέτος Κένταυροι
http://www.greek-language.gr/digitalResources/literature/education/urban/item.html?iid=3580
ATM said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 10:24
Πάντως, η σύνδεση της Ομηρικής Διαλέκτου με τα Αγγλικά ίσως έχει αφετηρία το
χρονικό του Γοδεφρείδου του Μόνμαουθ, σύμφωνα με το οποίο οι Τρώες, υπό τον
Αινεία, αποίκησαν την Βρετανία έπειτα απ' την καταστροφή της Τροίας.
(Βλ: https://en.wikipedia.org/wiki/Historia_Regum_Britanniae).
Δεν ξέρω αν έχει αναφερθεί και σε παλιότερο άρθρο του ιστολογίου.
Γιάννης Ιατρού said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 10:24
13 (τέλος) Lands
< i:.μου φαίνεται πολύ τραβηγμένο να τη γνώρισε ο νεαρός κάπου που κάνουν
πιάτσα ή συχνάζουν τα, κατά Χωμενίδη «αγάλματα».
Χμμμ, γύρω από αυτόν τον δρόμο ή και επ΄αυτού εγώ θυμάμαι το '60, ακόμα και πιο
μετά, τριγύρω, π.χ. κάτω από την πλατεία Αμερικής, να μένουν αστικές
οικογένειες (π.χ. εκεί κοντά, ένα δρόμο πιο πάνω, ήταν από το '59 το πατρικό
της γυναίκας μου). Συγκεκριμένα, το '61 είχε γίνει το πρώτο πάρτι επ΄ευκαιρία
γενεθλίων συμμαθητή εκεί, επί της οδού Φιλής (κι έγινε της Πόπης ?? ).
sarant said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 10:24
29 Δεν την ήξερα αυτή την ενότητα!
loukretia50 said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 10:27
Kαι ο μύθος του Πυγμαλίωνα
Πάνος με πεζά said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 10:33
Και το πρώτο ποίημα (ή τουλάχιστον η αρχή του) που μας έρχεται στο νου, σχετικό
με αγάλματα.
https://www.sansimera.gr/anthology/470
Avonidas said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 10:46
#31. Χμμμ, γύρω από αυτόν τον δρόμο ή και επ΄αυτού εγώ θυμάμαι το '60, ακόμα
και πιο μετά, τριγύρω, π.χ. κάτω από την πλατεία Αμερικής, να μένουν αστικές
οικογένειες
Γιατί όχι; Άλλωστε, κι η Μαρία το τσέρκι στην οδό Φυλής το κύλαγε ??
(Τώρα, δεν ξέρω, μπορεί να μας πει ο Χωμενίδης ότι κι αυτό είναι συνθηματικό,
κι η Μαρία κύλαγε τίποτ' άλλο, να πούμε)
gpointofview said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 10:48
Είναι πιθανόν ο κ Χωμενίδης να πέρασε από την ποιηματοποίηση καινα του άρεσε η
ιδέα
(πάντοτε μετά την μεγάλη εισαγωγή)
Πάνος με πεζά said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 10:49
Αλλά στην ίδια την πλατεία Αμερικής έμεναν άγαμοι (ίσως και θύτες !).
LandS said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 10:53
31 Γνωρίζω (εκ πείρας; σας αφήνω να σπεκουλάρετε) ότι η οδός Φυλής είχε και
«σπίτια» στα τέλη της δεκαετίας του 60. Δεν ξέρω όμως αν το βράδυ έκαναν
πεζοδρόμιο όπως έκαναν στη Συγγρού ή στη Ποσειδώνος κοντά στο Αεροδρόμιο.
Αυτό που λέω είναι ότι αν υπήρχε τέτοια περίπτωση στη Πλατεία Βικτωρίας, ένα
ζευγαράκι με το αίσθημα που βγαίνει από το τραγούδι δεν θα είχε πρωτοσυναντηθεί
εκεί!
Avonidas said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 10:57
#11. εντάξει, το τί λιμανίσια άκουσε καθώς απομακρυνόταν με το αυτοκίνητο.
Ε, άντε κι εσύ στη μαμάκα σου!
http://www.efsyn.gr/sites/efsyn.gr/files/styles/teaser_big/public/field/image/elliniki_tainia.jpg?itok=g1ov69L-
??
gpointofview said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 10:58
Μια άλλη εκδοχή για το άγαλμα μπορεί να ήταν κάποιες πόρνες της οδού Φυλής,
συνήθως χοντρές και άσχημες που παρέμεναν εντελώς ακίνητες κατά την διάρκεια
της πράξης και ήταν το ζητούμενο για νεκρόφιλους φοιτητές της ιατρικής (αυτό
μετά γνώσεως) και πιθανόν άλλων ευπαθών κοινωνικών ομάδων
Μπετατζής said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 11:02
1) Εμβληματική ιστορία με άγαλμα είναι για μένα εκείνη του Οσκαρ Ουάλντ, με το
άγαλμα και το χελιδόνι. Δεν την είδα στο κείμενο για αυτό είπα να τη θυμίσω.
Μαύρο κλάμα έριχνα μικρός με την ιστορία αυτή. 2) Δεν νομίζω να έχει γράψει ή
πει ποτέ κάτι άξιο λόγου ο συγκεκριμένος, συμπεριλαμβανομένων των βιβλίων του,
μπορεί βέβαια να κάνω λάθος ή να είναι θέμα γούστου. 3) Η σημερινή ανάρτηση
είναι κάτι σαν «στην μία πίτσα άλλη μία δώρο» ?? 4) Πάντως η λέξη άγαλμα,
μπορεί να ακουστεί όχι για τροτέζα, αλλά για κάποια ωραία γυναίκα, λαμπάδα,
τσολιάς τέτοια πραγματάκια που λέγαμε πριν γίνουμε πολιτικλυ κορέκτ (ή απλά
πριν γεράσουμε).
Avonidas said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 11:07
#40. Πάντως, στη διάλεκτο των μπουρδέλων, τις πουτάνες που το κάνουν χωρίς
(προσποιητή) όρεξη τις λένε «έπιπλα».
(Το slang.gr το λέει, τι να ξέρω εγώ; ?? )
Avonidas said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 11:10
#42. Και «κομοδίνο» επίσης
LandS said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 11:11
41 το 4) Μα και η Ιταλική έκφραση «Ωραίος/α σαν Έλληνας/ίδα» σε [ελληνικά]
αγάλματα πρέπει να αναφέρεται. Υπάρχει πολύ πριν γεννηθώ εγώ, ας πούμε ?? ?? ??
dryhammer said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 11:11
41. (4) Μ' αυτή τη σημασία ήξερα κι εγώ το άγαλμα και σπανιότερα για κάποιον
που «πάγωσε» από το φόβο του και δεν αντέδρασε
Alexis said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 11:12
Αστειότητες γράφει ο Χωμενίδης.
Διαψεύδεται πανηγυρικά από τον ίδιο τον δημιουργό του τραγουδιού.
Πάνος με πεζά said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 11:12
Ένα ήταν το άγαλμα.
dryhammer said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 11:12
45 συνέχεια .και για τερματοφύλακα επίσης
dryhammer said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 11:13
47. ά μπράβο! (ο και επίμονος κηπουρός)
Alexis said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 11:14
Όλη η ατμόσφαιρα των στίχων παραπέμπει ξεκάθαρα σε πλατεία με άγαλμα.
Εννοώ κανονικό, όχι ζωντανό. ??
Μπετατζής said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 11:15
47. Αυτό τον έχω ακούσει σαν κηπουρό (δεν ξέρω γιατί και δεν καίγομαι και να
μάθω). ??
Νέο Kid said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 11:16
Ο ευτυχισμένος Πριγκηπας; τρέλα κι αυτό; το πιο ωραίο και συγκινητικό και με
νόημα βαθύ να πούμε «παιδικό» παραμύθι .
νεσσίμ said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 11:16
Ο Ελύτης έχει γράψει μια ανάλογη εικόνα:
«...- Βλέπω τη μικρή Μυρτώ, την πόρνη από τη Σίκινο, στημένη πέτρινο άγαλμα
στην πλατεία της Αγοράς
με τις Κρήνες και τα ορθά Λεοντάρια..»
ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ
ΤΑ ΠΑΘΗ
ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΕΚΤΟ
ΠΡΟΦΗΤΙΚΟΝ
loukretia50 said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 11:17
41. Πάλι συμφωνούμε με το Μπετατζή!
Avonidas said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 11:18
Επίσης, ο στίχος λέει Κάποιο άγαλμα που μ' είδε με θυμήθηκε. Αν ίσχυε η θεωρία
του Χωμενίδη, αυτό δημιουργεί επιπλέον ερωτήματα. ??
Νέο Kid said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 11:20
Ώπα! Μέχρι να ποστάρω το 52. το είπε ο Κούνγκριμαν στο 41.
Πολύ κλάμα αυτή η ιστορία , όντως. Και κοιτά που δεν ήξερα ότι ήταν του
Γουάιλντ!
loukretia50 said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 11:22
56. και με το Νεο Κιντ! (σχ.9)!
Νέο Kid said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 11:22
Ο Χωμενίδης ποιος είναι ρε παιδιά; ( ελπίζω να μην με ντροπιάζει πολύ η
ερώτηση. από νεοελληνική λογοτεχνία , έχω μείνει λίγο πίσω φοβάμαι.)
nikiplos said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 11:22
@17, Georgios Bartzoudis πολύ εύστοχο το σχόλιο, όσον αφορά «τα άστεγα».
Θυμάμαι, καβαλάγαμε τα παπάκια και πηγαίναμε σε άγνωστες γειτονιές να
«γνωριστούμε» με τα κορίτσια. Δλδ να πέσουν τίποτε φιλιά σε παγκάκια μην
τρελαθούμε. Προτιμούσαμε τις πλατείες γιατί ήταν απρόσωπες. Σε δρόμους η
στενάκια όλο και καμιά θειά θα πεταγόταν από κάνα μπαλκόνι να μας κράξει. «θα
σας τραβήξουμε ταινία νεαρέ?» (δεν απευθύνονταν ποτέ στην κοπέλα εκείνες οι
θειές της εποχής. από τότενες οι ενοχές στον άνδρα μόνο). Αποφεύγαμε τις
κεντρικές πλατείες γιατί εκεί καραδοκούσαν τα κακά συναπαντήματα. Επομένως το
«μικρή πλατεΐτσα που σε γνώρισα» για μένα τουλάχιστον στα εφηβικά μου και πρώτα
νεανικά μου χρόνια είναι πολύ βιωματικό.
Για τον ΧΧ δεν θα εκφραστώ. υπάρχουν τα βιβλία του για όποιον ενδιαφέρεται.
Κλασσικός 90ς, δήθεν απελευθερωμένη γραφή κλπ.
Eli Ven said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 11:24
Ο ξερολισμός του είναι που ενοχλεί στον Χωμενίδη και το στιλάκι του. Άμα έλεγε
ότι είναι μια ερμηνεία δική του ή μια ερμηνεία που του είπε κάποιος, μέχρι και
γοητευτική θα μπορούσε να θεωρηθεί.
LandS said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 11:24
Για να γκρινιάξω και λίγο «Ο Θησέας σώζει την Ιπποδάμεια» δεν είναι ακριβώς
άγαλμα. Είναι σύμπλεγμα και σαν σύμπλεγμα δεν μπορεί να κάνει τα πράγματα που
κάνει το άγαλμα στο τραγούδι. Εκτός και αν κατέβηκε μόνο ο Θησέας. Γιατί αν
κατέβαινε η Ιπποδάμεια ή και η άλλη γυναικεία φιγούρα (αλήθεια εσείς που ξέρετε
Μυθολογία ποια είναι; ) θα πέσουμε σε .Χωμενιδικές ερμηνείες (μη πω
φαντασιώσεις) .
Το άλογο ρε δεν παίζει με τίποτα.
Πάνος με πεζά said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 11:25
@ 51 : Ο Νικοπολίδης διορίστηκε στο δημόσιο (Δήμο Κηφισιάς) ως κηπουρός, μετά
τη λήξη της καριέρας του. Τώρα, δεν ξέρω μόνιμος ή εποχιακός.
Triant said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 11:25
37: Η πλατεία Αμερικής (είχε μετονομαστεί πριν την γνωρίσω) και η Φωκίωνος ήταν
καλές περιοχές. Η πλατεία Βικτωρίας είναι πιό μακρυά και ήταν καλή πιό παλιά.
Όσο πάει κανεί πίσω οι καλές αστικές περιοχές ήταν οι πιό κεντρικές. Το πατρικό
της μητέρας μου ήταν στην οδό Κρήτης κοντά στον Άγιο Παύλο που στις αρχές του
προηγούμενου αιώνα ήταν μεσοαστική περιοχή.
LandS said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 11:27
55 Με λυπήθηκε ακούω. Κάνω λάθος;
ΕΦΗ - ΕΦΗ said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 11:32
Ιστορίες με αγάλματα λοιπόν σήμερα. Ωραία!
Χωμενίδειες απιθανότητες λέω και μάλλον κι ο Λ.Π. είπε το ίδιο;
Εγώ πήγα στην περίπτωση του κυνικού Διογένη που στεκόταν ώρα και ζητιάνευε από
τα αγάλματα των θεών, για να εκπαιδεύει τον εαυτό του στην άρνηση.
Avonidas said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 11:33
#64. Είμαι σίγουρος ότι ακούω «με θυμήθηκε», αλλά μπορεί να υπάρχουν
διαφορετικές εκτελέσεις.
Πάνος με πεζά said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 11:34
Κοίτα τώρα να δεις : ο σωστός στίχος είναι «με το άγαλμα ως το δρόμο
προχωρήσαμε» - θα μπορούσε κάλλιστα να είναι «.στο δρόμο προχωρήσαμε», άλλωστε
πολλοί το έχουμε τραγουδήσει κι έτσι.
Αλλά το «ως το δρόμο» υπονοεί τελικά από το βάθρο μέχρι έξω, ότι η πλατεία
είναι μεγάλη, και όχι πλατεϊτσα !
loukretia50 said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 11:36
Aυτό το άγαλμα μάλλον δε θα ενέπνεε ούτε το άσμα ούτε εξομολογήσεις.
nikiplos said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 11:40
58@ κίντιε, τα βιβλία του κυκλοφόρησαν κυρίως στα 90ς με τη μόδα της δήθεν
απελευθερωμένης γραφής που εκπεφραζόταν από τη μία πλευρά από γραφίδες όπως ο
Στάθης Τσαγκαρουσιάνος και από την άλλη (την πιο πλέμπα να πούμε) τον Πέτρο
Κωστόπουλο και το ΚΛΙΚ του. Όσοι υπηρέτησαν στα 90ς όλο και κάποιο βιβλίο του
θα έπιασαν στα χέρια τους.
Εμένα μου έχουν μείνει ένα με τη νήσο Αυγό που είχε γράψει, ευφάνταστο καλό,
αλλά λίγο υπερβολικά κλισεδιάρικο. Ας πούμε έγραφε «της είχα απαγορέψει να
φορέσει βρακάκι», αναφερόμενος ως πρωταγωνιστής στο βιβλίο. Όμως αυτή η σκηνή
«που είχε απαγορεύσει ρητά στην γκόμενα να φορέσει βρακί» αναφερόταν στο
γεγονός ότι αυτή τον συνόδευε στην στρατιωτική του κατάταξη. Δλδ αυτός θα
πήγαινε να καταταγεί συνοδευόμενος από γκόμενα με μίνι και κάμπριο αυτοκίνητο
στο ΚΕΝ. (Για να έκανες κάτι τέτοιο ή έπρεπε να ήσουν ανηψιός του Σημίτη ή του
Λαλιώτη και να το έγραφαν και οι πέτρες ή που θα έκλαιγες με μαύρο δάκρυ το
πρώτο βράδυ της θητείας σου και τα επόμενα, όταν από την .κάμπριο γκόμενα με το
κάμπριο θα ξάπλωνες στα στρωματέξ, αφού πρώτα σε είχαν παραλάβει τα βλαχούρια).
Στο ίδιο βιβλίο περιγράφει να του λέει αυτός που έμενε στο από πάνω κρεβάτι:
«το βλέπεις αυτό το στρώμα? το γαμάω κάθε βράδυ!»
Δεν λέω, ενδιαφέρουσα γραφή, που όμως δεν κράτησε, αν εξαιρέσουμε μεταξύ άλλων
και τους Στάθη Τσαγκαρουσιάνο και Πέτρο Τατσόπουλο, που εννόησαν εγκαίρως τι
ήταν όλη αυτή η φούσκα και ξέκοψαν .
ΕΦΗ - ΕΦΗ said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 11:40
Living Statue
Πάνος με πεζά said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 11:42
Και φυσικά εκείνο που δεν είπαμε, είναι ότι οι στίχοι όλου του δίσκου
ήταν.κωλόχαρτα πεταμένα στο συρτάρι του Λευτέρη, και ο Πλέσσας κατά ομολογία
του, σχεδόν εκλιπαρώντας τα πήρε να τα μελοποιήσει, για να μην πεταχτούν.
LandS said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 11:42
67 Μα αν ήταν τόσο μικρή η πλατεΐτσα δεν θα είχε χώρο παρά μόνο για το άγαλμα.
Το «ως το δρόμο» πάντα το εκλάμβανα μέχρι εκεί που του επιτρεπόταν να πάει. Το
άγαλμα είναι της πλατείας. Ανήκει στην πλατεία και δεν μπορεί να βγει από αυτήν.
Babis said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 11:42
Και όμως, κινούνται! Κική Δημουλά, Βρετανικό μουσείο
(Ελγίνου μάρμαρα)
Στην ψυχρή του Μουσείου αίθουσα
την κλεμμένη, ωραία, κοιτώ
μοναχή Καρυάτιδα.
Το σκοτεινό γλυκύ της βλέμμα
επίμονα εστραμμένο έχει
στο σφριγηλό του Διονύσου σώμα
(σε στάση ηδυπαθείας σμιλευμένο)
που δυο βήματα μόνον απέχει.
Το βλέμμα το δικό του έχει πέσει
στη δυνατή της κόρης μέση.
Πολυετές ειδύλλιον υποπτεύομαι|
τους δυο αυτούς να 'χει ενώσει.
Κι έτσι, όταν το βράδυ η αίθουσα αδειάζει
απ' τους πολλούς, τους θορυβώδεις επισκέπτες,
τον Διόνυσο φαντάζομαι
προσεκτικά απ' τη θέση του να εγείρεται
των διπλανών γλυπτών και αγαλμάτων
την υποψία μην κινήσει,
κι όλος παλμό να σύρεται
τη συστολή της Καρυάτιδας
με οίνον και με χάδια να λυγίσει.
Δεν αποκλείεται όμως έξω να 'χω πέσει.
Μιαν άλλη σχέση ίσως να τους δένει
πιο δυνατή, πιο πονεμένη:
Τις χειμωνιάτικες βραδιές
και τις εξαίσιες του Αυγούστου νύχτες
τους βλέπω,
απ' τα ψηλά να κατεβαίνουν βάθρα τους,
της μέρας αποβάλλοντας το τυπικό τους ύφος,
με νοσταλγίας στεναγμούς και δάκρυα
τους Παρθενώνες και τα Ερεχθεία που στερήθηκαν
στη μνήμη τους με πάθος ν' ανεγείρουν.
[Κική Δημουλά , Ποιήματα, Ίκαρος, Αθήνα 2005 , σ. 36-37]
Νέο Kid said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 11:43
69. Οκ, Νικιπλε . Θενκς φορ δε μπριφ μπρίφιν! ??
LandS said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 11:44
66 Το http://www.stixoi κλπ σε δικαιώνει.
mitsos said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 11:44
Καλημέρα σας
Υπάρχει και ο μύθος για τον Πυγμαλίωνα:
http://www.mixanitouxronou.com.cy/categories/politismos/o-paraforos-erotas-tou-glipti-gia-to-ginekio-agalma-pou-eftiaxe-o-mithos-tou-pigmaliona-pou-iketefse-tin-afroditi-na-to-zontanepsi-apo-tin-erotiki-enosi-gennithike-o-pafos-pou-edose-to-onoma-tou-sti/
Eli Ven said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 11:46
Μια και λέμε για αγάλματα τέλος, δυο τρία ποιηματάκια μου ήρθαν στο νου, το ένα
καβαφικό (http://www.kavafis.gr/poems/content.asp?id=87&cat=1) το άλλο
δημουλικό
(http://ebooks.edu.gr/modules/ebook/show.php/DSGL-C132/638/4102,18799/index_1_18.html)
και το τρίτο παυλοπούλειο
(http://ebooks.edu.gr/modules/ebook/show.php/DSGL-C131/595/3928,17249/). Της
Δημουλά νομίζω αναφέρεται σε ένα συγκεκριμένο άγαλμα της Βόρειας Ηπείρου το όποιο
βρίσκεται στην περιοχή του Πολυτεχνείου αν δεν απατώμαι.
nikiplos said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 11:51
Η Γαλάτεια δεν ήταν άγαλμα που ζωντάνεψε τελικά?
ΕΦΗ - ΕΦΗ said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 11:53
78
Kι o Αδάμ ! ??
NIKOS NIKOS said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 11:59
ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ ΜΕ ΤΑ ΑΓΑΛΜΑΤΑ ΣΑΣ! ΘΑ ΣΑΣ ΠΑΡΕΙ Ο ΔΙΑΟΛΟΣ!
Κράτα τοαπό το preveza-info.grΖήτημα πνευματικών δικαιωμάτωνΚόσμος: Θλίψη.....
αρχαιότητες χιλιάδων ετών καταστρέφονται από την ISIS2giorgos kόλα
Avonidas said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 11:59
#68. Έχει εμπνεύσει πάντως μια ωραιότατη παμπ στην Αγ. Πετρούπολη ??
ΕΦΗ - ΕΦΗ said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 12:01
Avonidas said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 12:04
#82. Goodbye, Lenin :-/
gpointofview said
11 Οκτώβριος, 2018 στις 12:05
Σχολιάστε Ακύρωση απάντησης
Γράψτε το σχόλια σας εδώ....Γράψτε το σχόλια σας εδώ....
Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:
Gravatar
Ηλ. διεύθυνση (απαιτείται) Δεν θα εμφανιστεί δημόσια.
Όνομα (απαιτείται)
Ιστότοπος
Λογότυπο WordPress.com
Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. ( Αποσύνδεση / Αλλαγή )
Φωτογραφία Google+
Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. ( Αποσύνδεση / Αλλαγή )
Φωτογραφία Twitter
Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. ( Αποσύνδεση / Αλλαγή )
Φωτογραφία Facebook
Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. ( Αποσύνδεση / Αλλαγή )
Ακύρωση
Σύνδεση με %s
Ειδοποίηση μέσω mail για νέα σχόλια.
Να ειδοποιούμαι μέσω mail για νέα άρθρα.
« Ο Άδωνις, οι Πρωτοέλληνες των 13 εκατομμυρίων χρόνων και το πανεπιστήμιο
Alpine
Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.
Γράφτε τις σκέψεις σας εδώ... (προαιρετικό) Ανάρτηση στο Ακύρωση
Privacy & Cookies: This site uses cookies. By continuing to use this website,
you agree to their use.
To find out more, including how to control cookies, see here: Cookie Policy
Follow
Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία
Προσαρμογή
Follow
Δημιουργία λογαριασμού
Σύνδεση
Αντιγραφή συντόμευσης συνδέσμου
Αναφορά περιεχομένου
Manage subscriptions
Σύμπτυξη μπάρας
Αρέσει σε %d bloggers:
________
Orasi mailing list
για την διαγραφή σας από αυτή την λίστα στείλτε email στην διεύθυνση
[email protected]
και στο θέμα γράψτε unsubscribe
Για να στείλετε ένα μήνυμα και να το διαβάσουν όλοι οι συνδρομητές της λίστας
στείλτε email στην διεύθυνση
[email protected]
διαβάστε τι συζητά αυτή η λίστα
http://hostvis.net/mailman/listinfo/orasi_hostvis.net
Για το αρχείο της λίστας
http://www.mail-archive.com/[email protected]/
Εναλλακτικό αρχείο:
http://hostvis.net/pipermail/orasi_hostvis.net/
παλαιότερο αρχίο (έως 25/06/2011)
http://www.freelists.org/archives/orasi
__________
NVDA δωρεάν αναγνώστης οθόνης ένα πρόγραμμα ανοιχτού λογισμικού
http://www.nvda-project.org/
_____________
Τα ηχογραφημένα βιβλία με φυσική φωνή που ανεβαίνουν στις βιβλιοπροτάσεις
προσφέρονται από τις βιβλιοθήκες που λειτουργούν οι φορείς των τυφλών
____________
