U svim sredstvima javnog informisanja lansirana je krilatica: "Bez kralja ništa ne valja!". Toj floskuli pridružio se i Aleksandar II Karađorđević tvrdnjom da bi "uspostavljanje ustavne parlamentarne monarhije u Srbiji najviše moglo da doprinese njenom izlasku iz krize", pretendujući time na kraljevski tron (presto). Njemu se pridružio i aktuelni patrijarh Srpske pravoslavne crkve, gospodin Pavle rečima da je "sva istorija srpskog naroda bila u znaku naših vlada i vladarskih kuća", pri čemu je dao poseban značaj i ulogu dinastiji (lozi) Karađorđevića.
Uz sve poštovanje Njegove svetosti, vremešnog Pavla, nužno je da se podsetimo da prvi iz loze Karađorđevića Đorđe (Crni – Kara) Petrović nije imao titulu srpskog župana, despota, knjaza, niti kralja, kakvu su imali prethodni srpski vladari. On je bio spontani vožd (vođa) srpskog naroda u ustanku i oslobodilačkom ratu (1804-1813) za oslobođenje od vekovne osmanlijsko-arnautske tiranije.
Sadašnji Karađorđevići su kraljevsko dinastijsko svojstvo izgubili bar po tri osnova. Protagonisti obnavljanja monarhije u Srbiji morali bi da znaju da se ne može obnoviti ono što je samo po sebi nestalo.
Napuštanje države koja je u ratnom stanju 1941. godine, čiji je kralj Petar II Karađorđević bio prezent i oficijalni vrhovni komandant oružanih snaga, po ratnom pravu se kvalifikuje kao dezerterstvo, jer je narod i vojsku ostavio u nemilosti fašističkim agresorima. Time je de jure (pravno) i de fakto (stvarno) Petar II Karađorđević izgubio kraljevsko svojstvo, što nije učinio njegov deda Petar I Karađorđević, kralj Srbije 1914, već je ostao da deli sudbinu svog naroda i vojske.
Pošto je ekskralj dezertirao, okupacijom i komadanjem državne teritorije čiji je on bio kralj, i uspostavljanjem okupacionog sistema, prestala je dotadašnja legitimna vlast i integritet Kraljevine Jugoslavije.
Prenošenje kraljevske ingerencije na namesništvo je de jure i de fakto abdikacija – davanje ostavke i odricanje kraljevskog zvanja. Narod je na izborima 11. novembra 1945. godine izrekao svoju odluku, koja je verifikovana u Ustavotvornoj skupštini, koja je proglasila ustavnu organizaciju Federativne Narodne Republike Jugoslavije.
Traženje obnove monarhije nakon 62 godine od dezerterstva i 58 godina od abdikacije ekskralja Petra II Karađorđevića jeste presedan u istoriji državnog prava. U tom slučaju, treba se vratiti do loze župana Stefana Nemanje, pa tako redom do sadašnjih Karađorđevića koji pretenduju i lobiraju za kraljevski presto.
Simo J. Kostić,
Novi Beograd
