Religija, Aktuelno | 7. avgust 2007. Predsednik u genocidnom ključu
Anihilacija Republike Srpske Krajine 5. avgust 1995 - 5. avgust 2007 Kao što je FranjoTudman stvarao drugu hrvatsku državu na ideologiji NDH, tako je i Stipe Mesic svoju politicku karijeru ostvario podržavanjem ustaške ideologije. To je jedini razlog što je Mesic ubeden da su Hrvati “pobijedili 10. travnja” (1941). Uostalom, to potvrduju ne toliko uspostavljene veze HDZ i hrvatske politicke emigracije, koja je Pavelicevu NDH doživela kao krunu tisucljetnjeg napora hrvatskog naroda, koliko “uspješne karijere” hrvatske emigracije u strukturi nove hadezeovske države, makar je to emigracija zarobljena politickim testamentom antisrpske i maroderske prve NDH. Da je Mesic na talasima ustaške ideologije gradio svoju novu demokratsku biografiju svedoce i cinjenice kojima je opravdavao nekrofilsku politiku Pavelicevih domoljubaca. Na tribini u Švajcarskoj, 1992, on decidno kaže: “Ustaše su bili oni koji su željeli hrvatsku državu… A ako je bilo zlocina, bio je to rat u kojemu su ratovali svi protiv svih”. Slaba je i naknadna, metaforicka Mesiceva odbrana, uz pomoc poznate sentence Vunka Nikolica da je bio “za 10. ali ne i za 11. travnja”. Njegova kriticka tvrdnja (izneta na predavanju u HAZU 15. decembra 2006) da je vec “8. svibnja (/maja/) 1941. donijeta odredba kojom se u Zagrebu Srbima i Židovima zabranjuje stanovanje u sjevernom dijelu grada…” a “drugom odredbom od istog dana Srbima i Židovima… ogranicava slobodno kretanje Zagrebom” i “Srbima se ulazak u Zagreb i izlazak iz njegadozvoljava samo uz prethodno policijsko odobrenje” - ne razjašnjava zašto je Paveliceva Hrvatska sprovodila državni ! teror nad lojalnim žiteljima. Njegova hipokrizija kao “ispricavanje” deluje neubedljivo jer u potpunostizatamnjuje njegov stav da su u toj državi koja je hitlerovce docekala egzaltirano “ratovali svi protiv svih”: “Kad su Njemacki tenkovi ušli u Zagreb, na ulicama je bilo puno svijeta što je pljeskao i bio razdragan, jer je nestala Kraljevina Jugoslavija u kojoj Hrvatima sigurno nije bilo lako, no medu tim razdraganim svijetom nesumnjivo je bilo puno onih koji kasnije nisu odobravali ustaški teror, masakre, koncentracijske logore…” (Feral Tribune, 14. 12. 2006). Srbi ne samo što su u toj državi žigosani, nosili su trake na kojima je pisalo “Serben” (Mesic ne treba da se teši da se komunisticka zabrana srpskog pamcenja obracunala i sa ovim delom stravicne ostavštine i da tih traka nema), vec su stajali u redovima za klanje i masovno uništenje. U prvoj NDH nisu “ratovli svi protiv svih” vec je to, kao i u drugoj, demokratskoj NDH bio rat protiv Srba. Zato preuzeta Mesiceva izjava da je bio “za 10. ali ne i za 11. travnja” deluje cinicno i u svemu odbranaški kada je u pitanju istorijska istina o Pavelicevoj NDH. Da nije bilo egzaltiranog hitlerofilstva kao pokrica za narastanje ostrašcene srbofobije - zar bi Herman Nojbaher, specijalni ataše Adolfa Hitlera za Balkan, mogao da ostavi sledece svedocanstvo: “Kad vode ustaškog pokreta izjavljuju da su istrebili milion Srba, racunajuci tu novorodencad, žene, starce i decu, mislim da se hvališu. Prema izveštajima koje sam dobio procenjujem da broj nezašticenih osoba koje su ubijene nije veci od tri cetvrtine miliona”. Mesic je alergican na pominjanje masovnog istrebljenja Srba i “zverskog krstaškog rata” koji je sprovodila prva NDH - kao što ne pominje ni završeno etnicko cišcenje Srba 1995. u novoj, njegovoj NDH, koje su Hrvati ovoga puta izvršili ne uz precutnu saglasnost nemackih nacista vec dirigovanu lobistiku evroamerickih globalista. Cak i kada kritikuje postavku Memorijalnog muzeja u Jasenovcu (novembar 2006), on paušalno izlaže svoj antifašisticki stav, pedantno zaobilazeci da imenuje konkretne krivce i da u ime humanistickog mementa iznese iznese zastrašujuce brojke o nevino postradalim u prvoj NDH. Štaviše, iskoristice svaku priliku da uopšti fašisticki (!) zlocin nad nehrvatima (Srbi, Jevreji, Cigani) ciji broj uvecavaju srpski nacionalisti. Ali, Mesic, hadezeovski intelektualci i kvazinaucnici nemaju problem sa srpskim istoricarima vec faktografijom nesrpskih izvora. Nemacki istoricar Valter Gerlic (W.Görlitz, “Der Zweite Weltkrieg 1939-1945″, Stuttgart,1952), ne uocava da su u prvoj NDH “ratovali svi protiv svih” vec konstatuje: “Na žalost, jedna od prvih mera koje je primenio katolicki ustaški režim bio je užasni vojni poduhvat istrebljenja uperen protiv stanovništva koje je pripadalo grgopravoslanoj veroispovesti”. U prvoj NDH, o kojoj se ne usuduje da govori Stipe Mesic, sem sabirnih logora, “zbirališta” (Caprag kod Siska, Bjelovar, Slavonska Požega) bilo je 10 masovnih koncentracionih logora (”Danica” kod Koprivnice, “Jadovno” kod Gospica, “Slano” na ostrvu Pagu, “Krušcica” kod Travnika, “Loborgrad” nedaleko od Zlatar Bistrice u hrvatskom Zagorju, “Ðakovo”, “Tenja”, “Sisak”, “Jasenovac” i “Stara Gradiška”). Fikreta Jelic - Butic navodi izvore i autore koji tvrde “da je na dosad ispitanom prostoru od 57.000 m^2 pokopano preko 360.000 pogubljenih zatocenika”, odnosno da je broj uništenih ljudi na sveukupnom prostoru od 700.000 vrlo realan (”Ustaše i NDH”, Zagreb, 1978). O preko milion pobijenih Srba u papohrvatskom holokaustu 1941-1945. izveštava “Dizionario Enciclopedico Treccani” (tom VI), a kardinal Ežen Tiseran procenjuje u prolece 1942. “da je broj žrtava pokolja vec prešao 350.000″. IV Nije nevažno istaci da u svome predavanju u HAZU (15. decembar 2006), koje je kao osobeno “ispricavanje” za nedopustiv istup u Australiji i koketiranje s ustaštvom, Stipe Mesic stavlja na suprotna dogadanja, racunajuci da takvim menjanjem razloga za “ispricavanje” pridobija auditorijum kome se obraca. Kao što je u Švajcarskoj, 1992, pridobio slušateljatvo analizom Domovinskog rata (”Moramo reci svijetu i svima da u Hrvatskoj nema gradanskog rata, nema meduetnickog i vjerskog sukoba. To je sukob srpskog agresora s Hrvatskom vojskom i hrvatskim redarstvenicima”) on i u HAZU racuna na izazvanu naklonjenost okrivljujuci druge, razumljivo ne izostavljajuci i Srbe. Služeci se frazeološkim belfom, ruganjem korifejim Paveliceve NDH koji su “još prije isteka 1941. navijestili rat Sjedinjenim Americkim Državama i Velikoj Britaniji”, zatim stavljajuci u istu ravan žrtve prve NDH (Srbe, Židove, Rome, Hrvate - antifašiste) te isticuci sopstveni fluidni i nedefinisani stav prema Josipu Brozu Titu - Mesic konacno akademicima prepricava ono što pretpostavlja da ih jedino cini ispunjenim: analizira “raspad Jugoslavije”. Tada “/na scenu/ izlazi /u Srbiji/ (sic!) Slobodan Miloševic, covjek koji je naprosto volio vlast i koji je želio vlast”. Medutim, prava grada! cija je u Mesicevom nastavku recenice, u svima prepoznatljivom procesu satanizacije citavog jednog naroda, jer je Miloševic “želio vlast da bi mogao menjati granice i povecati teritorij Srbije. U službi tih svojih ambicija izveo je /na scenu/ (podvlacenja a.t.) i velikosrpski nacionalizam, odnsno šovinizam”. Tako - umesto “isprike” zbog koketiranja s ustašstvom - saznajemo da Miloševic nije prošao sa pricom o spasavanju Jugoslavije, nije uspeo da prikrije velikosrpske ambicije (iako je svet bio sentimentalan prema Jugoslaviji), nije uspeo d asvet ubedi da oni koji izlaze iz Jugoslavije jesu separatisti - pošto su oni bili korisnici ustavnog prava. Cela prica ne bi imala smisla i opravdanja za uspostavljeni dramaturški zaplet, koji joj prthodi i koji u stvari postoji iz jednog jedinog razloga: da pokaže kako je Mesic “uvijek inzistirao na tome da se zna redoslijed dogadanja, da se zna što je bilo prije a što poslije”. Jednostvno, “redoslijed dogadanja” i to “što je bilo prije” opravdava razloge Mesicevih izliva razumevanja za ustašku NDH. Naprosto, kljucni Mesicev stav u predavanju u HAZU jeste taj njegov moralni, intelektualni i politicki habitus utemeljen na “inzistiranju redoslijeda dogadanja”. Problem sa “redoslijedom dogadanja”, medutim, sadržan je u (pominjanom) njegovom decidnom stavu da su u prvoj NDH “ratovali svi protiv svih”. Teško je, cak i tako veštom belf-inteligentu i neprincipijelom politicaru u kakve spada Stipe Mesic, da nas ubedi u važnost “redoslijeda dogadanja” u ratu “svih protiv svih” - kad istorijske cinjenice neumoljivo pokazuju da se osnovni program NDH sastojao iz želje da se obracun sa Srbima okonca njihovom anihilacijom. Naime, pre rata “svih protiv svih” logor smrti, Jasenovac, je poceo da guta nepoželjne Srbe vec tokom 1941. Nije li prvi logor ovog balkanskog Aušvica (”Brocice” - Brocke Jesenine zvane i “Versajev” logor) dicekao nesrecnike nepuna tri meseca od proglašenja hrvatske ustaške Nezavisne Države. Ostaje pitanje zašto o ustaškim zlocinima i Jasenovcu, koji su do “kraja sedamdesetih godina” XX veka “bili tabju tema”, Mesic nije zastupao principijelan stav o “redoslijedu dogadanja”. Tim pre što Jasenovac nije bio ni sabirni ni radni logor vec “tvornica smrti” (”Jasenovac” - Spomenica SPC, Beograd, 1990). Precutkivanje istine o ustaškim zlocinima nije puko intelektualno prekomponovanje ideološke tvorevine NDH (kao što to ne može biti ni prekomponovanje NATO falange u instituciju vojne humane misije) no veci zlocin od pocinjenog zlocina. Nema i ne može biti nikakve sumnje da “talas pokolja koje su ustaše diktatora Pavelica pokrenule u proljece - ljeto 1941. u skladu s programom etnicko-vjerske cistoce, podsticu stalni pozivi na rasnu mržnju koje širi Poglavnikova propaganda, a cesto i propovjedaonice katolicke crkve” (Marko Aurelio Riveli, “Nadbiskup genocida”, Nikšic, 1999, str. 121). MEsiceva odbrana NDH kao istorijekse težnje hrvatskog naroda kome se nezavisnos prvi put nazirala “slomom Jugoslavije 1941″ znaci više od relativizovanja zlocudnosti prve NDH. Svojim koketiranjem sa ustaštvom on, zajedno sa ideološkim istomišljenikom Tudmanom, postaje saucesnik svih zastupnika raznih verzija “laži o Aušvicu”. Razmere genocida nad Srbima nije moguce poništiti, najmanje friziranjem pretpostavki i izmeštanjem sa stanovištva sadašnjosti (šta bi neko želeo) u stanovište prošlosti (šta je stvarno bilo). Tog zlocina nad zlocinima Hrvatska se ne može osloboditi politickim pertubacijama niti projektovanjem svoje krivice na drugog, ponajmanje zatiranjem istine. Ta nacionalna senka ostaje trajni istorijski žig o služenju izopacenom politickom idealu i homicidnom arijevskom humanizmu. Hrvatske ustaše su stvorile monstrum-državu u kojoj su “bile uobicajene masovne egzekucije”, gde su se u mesarama izlagali komadi sa natpisom “ljudsko meso” i u kojoj su vršena “plemenita takmicenja” u najbržem i najbrojnijem prerezivanju ljudskih vratova. “Spaljivali su crkve pune ljudi, nabijali decu na kolac… sekli noseve i uši, kopali oci. Italijani su fotografisali nekog ustašu oko cijeg vrata su visila dva lanca ljudskih jezika i ociju” (Karlhajnc Dešner “Politika rimskih papa u XX veku”, Beograd, 2005,knjiga II, str. 138). Sve ove cinjenice klonirani hrvatski intelektualci i globalisticki prosveceni varvari poništavaju kako bi neoustašku tvorevinu komunistickog generala Franje tudmana (koga su, zbog krilatice: “Ponosan sam što moja žena nije ni srpkinja ni židovka”, njegovi istodelatnici proglasili novim ocem hrvatke nacije) odenuli u demokratsko ruho. Taj napor evroamericke politicke sekte usmeren je samo jednom cilju: opravdanju obracuna i satanizacije Srba od strane “medunarodne” zajednice i opravdanju bespravnog bombadovanja Srba 1995. i 1999. godine. Ali, to je i razlog što americki ideolozi, kao i njihovi sateliti, nisu mogli da izbegnu sukob sa istorijom. Zato se i može zakljuciti: jasenovacki sindorm u prvoj polivini XX veka i etnicko cišcenje Srba u drugoj polovini XX veka ne može prikriti niti i jedna ideologija, pa ni hadezeovska, šengenska ili petagonska. C Predrag R. Dragic Kijuk .* Predrag R. Dragic Kijuk, Predsednik u genocidnom kljucu (Slucaj hrvatskog predsednika Stjepana Mesica) http://www.novinar.de/2007/08/07/predsednik-u-genocidnom-kljucu.html#more-4775 Srpska Informativna Mreza [email protected] http://www.antic.org/
