Slobodan Jarcevic:
KOSMET I KRAJINA
(STANDARDA I PRAVA NEMA - KOLONIJALIZMA IMA)
Javno mnjenje u Srbiji je zasiceno uveravanjem da su svetski
posrednici, u pogledu buducnosti Kosova i Metohije, dobronamerni i da oni
obezbeduju demokratske osnove buduceg uredena ove srpske pokrajine. Što se
tice Republike Srpske Krajine, o njoj nema ni reci, a njen prognani i
obespravljeni narod se ne spominje – kao da se na njega ne odnosi Povelja o
pravima coveka, medunarodno pravo i toliko reklamirani evropski principi i
standardi.
Debata o buducnosti Kosova i Metohije u Savetu bezbednosti je (18. mart
2007) pokazala dvolicno ponašanje zapadnoevropskih vlada i Vlade Sjedinjenih
Americkih Država. Njihovi ambasadori su tražili da se Republici Srbiji
oduzme teritorija Kosova i Metohije i da se preda šiptarskoj nacionalnoj
manjini, koja bi tamo proglasila svoju državu. O nenarušivosti granica
suverenih država, nije bilo ni reci, jer se, kako vidimo, medunarodno pravo
ne primenjujue – kad treba naneti štetu Srbiji i srpskom narodu. Zapadni
ambasadori se nisu obazirali na cinjenicu da nema osnova u medunarodnom
pravu da nacionalne manjine mogu otcepiti deo teritorije jedne države.
Polazeci od svoje brojnosti na jugu Francuske, to bi mogli uciniti imigranti
iz arapaskih zemalja, a Meksikanci na jugu SAD – koji su se tamo
doseljavali, istovetno doseljavanju Šiptara na Kosovo i Metohiju. Naravno,
zapadne države bi odlucno sprecile svaki takav pokušaj na svojim
teritorijama, ali, eto, zdušno pomažu takvu nameru šiptarske nacionalne
manjine na Kosmetu. Kad smo rekli da je to dvolicni postupak, nismo nicim
uvredili vlade Zapada. Te vlade se, pri svakom svom koraku na medunarodnoj
sceni, pozivaju na medunarodno pravo i demokratiju, a zanemaruju cinjenicu
da to medunarodno pravo zabranjuje nasilnu secesiju državne teritorije.
(Kad, u odnosima sa Srbijom, izbegavaju da poštuju to obavezno medunarodno
pravo, one se, svakako, ponašaju dvolicno). Secesiju, izricito, zabranjuju
odredbe pravnih nacela prosvecenih naroda – definisanih u Clanu 38 (s)
Statuta Medunarodnog suda pravde u Hagu, u kojem se secesija kvalifikuje kao
najteže krivicno delo. Zapadnoevropske države su, u svojim zakonodavstvima,
predvidele ovo najteže krivicno delo – Francuska, Nemacka, Švajcarska,
Madarska...
Dvolicnost u spoljnopolitickom delovanju vlada Zapada uocava se i u njihovom
postupku prema prognanom srpskom narodu iz Republike Hrvatske i Republike
Srpske Krajine. Kakve su razmere hrvatskog zlocina genocida nad Srbima,
pokazuje i izveštaj Generalnog sekretara Butrosa Butrosa Galija pred Savetom
bezbednosti 15. jula 1993. godine, kad je obavestio da su hrvatske vlade
prognale iz gradova (van RS Krajine) 251.000 Srba – u Jugoslaviju i Krajinu
i nepoznat broj u evropske i prekomorske zemlje. Zlocini Hrvatske nad Srbima
završili su se progonom novih stotina hiljada Srba 1995, cime je ucinjeno
etnicko cišcenje u bivšoj federalnoj jedinici Jugoslavije – Hrvatskoj u
razmeri od 80%.
Da smo bili u pravu kad smo zapadne vlade okarakterisali kao dvolicne,
najbolje pokazuje cinjenica o progonu Srba – posle takvog hrvatskog zlocina
genocida, te vlade ne dozvoljavaju da se o tome raspravlja u UN, EU, OEBS-u
i drugim medunarodnim organizacijama, a prisilom državnih organa na
redakcije medija, obezbedile su potpunu tišinu o obespravljenom srpskom
narodu. Zapadne vlade kriju od svetskog javnog mnjenja da su Srbi u
Republici Srpskoj Krajini bili pod zaštitom UN i da Savet bezbednosti i
Generalna skupština nisu preduzeli ništa da se Hrvatska pozove na
odgovornost i ukloni posledice okupacije teritorije koja je bila pod upravom
Mirovnih snaga OUN.
Dvolicnost vlada Zapada se ogleda i u tome što u odnosu na Srbe u Republici
Srpskoj Krajini nisu uvažavale cinjenicu da je bivša Socijalisticka
Republika Hrvatska bila dvonacionalna. Njen ustav je nedvosmisleno odredivao
da je Hrvatska država Hrvata i Srba. Znaci, oba naroda su bila državotvorna
i nikakve znacajne odluke se nisu mogle donositi bez obostrane saglasnosti –
konzensusa, kako se to kaže u politickom recniku. Medutim, zapadne vlade i
Sveta Stolica su podržale glasanje hrvatskih poslanika u Hrvatskom
parlamentu – kada su oduzele državotvornost srpskom narodu, proglasile ga
nacionalnom manjinom i onda se pozvale na citiranu odredbu Medunarodnog suda
pravde u Hagu – kojom se secesija smatra najtežim zlocinom. Ta dvolicnost
zapadnih vlada se slikovitije shvata ako uporedimo bivšu dvonacionalnu
Hrvatsku sa dvonacionalnom Belgijom. EU, SAD i Vatikan su odobrili da Hrvati
proglase Srbe nacionalnom manjinom u zajednickoj državi, a tako nešto
sigurno ne bi odobrili da u Belgiji, recimo, Flamanci oduzmu državotvornost
Valoncima i da ih proglase svojom nacionalnom manjinom.
Posle ovog pregleda trenutne situacije na prostoru bivše Jugoslavije,
iskrsava još jedan zakljucak – porazan za civilizacijsku sliku država
Zapada: Zapad i Vatikan su onemogucili državotvornom srpskom narodu u RS
Krajini pravo na državu, a uveravaju svet da nacionalna šiptrarska manjina
na Kosovu i Metohiji ima pravo na državu.
Zapad – usavršeni metodi kolonijalizma
Kad pogledamo ove protivrecnosti u ponašanju zapadnih država, ne ostaje nam
ništa drugo, nego da shvatimo da se one ne zalažu za prava coveka i
demokratiju u svetu, nego samo sprovode svoje nove metode kolonijalizma.
Dobronamernim ljudima u svetu je to teško uociti, jer Zapad koristi
strahovitu moc medija, kroz cije mnoštvo informacija je se može mnogo toga
prikriti i više od toga nametnuti laži kao istina. Okupacija Iraka je
najocigledniji primer pretvaranje ove države u koloniju. I prosecni tehnicar
u centrima za nuklearna istraživanja u SAD je znao da Irak nema mogucnosti
da napravi atomsku bombu, ali su ljudi u svetu (u vecini) bili ubedeni da iz
Iraka preti opasno oružje. Ta manipulacija poluistinama je prisutna i u
naknadnim americkim ''priznanjima'' da je CIA prikupila pogrešne informacije
i obmanula Vladu SAD da Irak raspolaže visokom tehnologijom, a on njome nije
raspolagao. Zakljucak se iz Vašingtona nudio da do agresije ne bi došlo da
CIA nije pogrešila. Neverovatno, ovakva ''objašnjenja'' se usvajaju i od
strne najobrazovanijih ljudi. U pitanju je podvala – jedna od mnogih. A u
toj manipulaciji svetskim javnim mnjenjem, najviše je prisutna tvrdnja o
nekakvim tajnim gospodarima sveta. Literatura o vladarima iz senke je
najtiražnija i najcitanija. Nema države u svetu u kojoj se nije
specijalizovalo nekoliko autora za pisanje knjiga i clanaka o svetskim
mocnicima – koji, navodno, upravljaju i nemocnim vladama u Vašingtonu,
Parizu, Londonu, Berlinu, Brislu... Vrlo lepo, te vlade cine sve, a
odgovorni su neki ''judeo-masoni'', ''bilderberg grupa'', ''komitet 200''...
tako to objašnjavaju ''dobro obavešteni'' autori knjiga i clanaka o
mocnicima iz senke. Mora se priznati, ovo su usavršene metode savremenog
kolonijalizma.
Kosmet i Krajina – završni cin starog kolonijalnog plana
Antisrpstvo i prohrvatstvo je stara poluga
kolonijalnog delovanja evropskih sila i Vatikana na Balkanskom poluostrvu.
Ima podataka da su se ovakvim spoljnopolitickim opredeljenjem služile, u
vreme svoje otvorene kolonijalne politike, Francuska i Engleska. I one su,
naveli smo ranije, pomagale da se što više pravoslavnih Srba pokatolici, s
namerom da se kasnije pohrvate, te da, kad-tad, tako rasrbljeni, budu
nosioci stvaranja hrvatske katolicke države na srpskim istorijskim i
etnickim teritorijama. Evropske sile su odlucile da to vreme stvaranja
Hrvatske na srpskim zemljama, s osloncem na ''hrvatsko srednjevekovno
državno pravo'' može da zapocne razbijanjem Jugoslavije – odmah po njenom
stvaranju. Znaci, pre Drugog svetskog rata. Taj period evropskog antisrpskog
i prohrvatskog delovanja, izucavao je dr Nikola Žutic. Najprilježnije je
tome pristupila Velika Britanija, što mi, uz dosadašnje školsko znanje o
svojoj prošlosti, nismo mogli ni da zamislimo. A pogledajmo šta o tome piše
dr Žutic:
''Engleski novinski magnat Rotermir (Rothermeer), preko svojih
listova, razvio je izmedu dva rata jaku kampanju za povecanjem Madarske,
koja bi išla do Beograda, i stvaranje Velike Hrvatske, koja bi obuhvatala,
pored Hrvatske, Slavonije i Dalmacije, kompletan Srijem do Beograda, zapadnu
i centralnu Bosnu i Boku kotorsku. Srbija bi, po njemu, obuhvatala Srbiju s
Makedonijom, Crnu Goru i centralnu i istocnu Bosnu s dijelom Hercegovine.
Rotermirove granice su bile vrlo podudarne s granicama Banovine Hrvatske iz
1939, s tim što bi Hrvatska bila mnogo više uvecana, s cjelokupnim Sremom i
Bokom, i time obuhvatala granice madarske kraljevske zemlje, 'trojedne'
Kraljevine Hrvatske, Slavonije i Srema, i austrijske cesarevine Kraljevine
Dalmacije. Nova nacionalna politika Britanije prema Jugoslaviji 1935, koja
je potiskivala francuski jugoslovenski unitarni model, rješenje
jugoslovenskog teritorijalno-ncionalnog pitanja vidjela je u federalizaciji
Jugoslavije, odnosno zagovarala stavaranje 'Velike Hrvatske', preko projekta
Banovine Hrvatske i umanjene Srbije – bez Vojvodine... Britanci su
predlagali da obe strane (Srbi i Hrvati, SJ) ucine kompromis i prihvate pet
federalnih jedinica (Slovenija, Hrvatska s Dalmacijom i Dubrovnikom, Bosna i
Hercegovina, Vojvodina, Srbija s autnomnom Južnom Srbijom i Crnom Gorom), i
dogovore se oko kompetencija centralnog parlamenta i federalnih Sabora, itd.
Zamjerili su Beogradu što nastoji da o sudbini Vojvodine odlucuje 'apsolutno
kao i sa Makedonijom i Crnom Gorom'. Imali su više razumjevanja za Macekova
nastojanja da Vojvodina dobije 'autnomiju'... Kako istice istoricarka Mira
Radojevic, u drugoj polovini tridesetih godina, cesto je isticana tvrdnja po
kojoj je vojvodanski pokret okupljao cak 90% Vojvodana, koji su vojim vodom
smatrali Vlatka Maceka. Medutim, Samostalna demokratska stranka, koja se
zalagala za autonomiju Vojvodine, na opštim izborima iz 1938. godine, u
Vojvodini dobila samo 7.631 glas, a Dušan Duda Boškovic (preteca današnjeg
Nenada Canka), voda Vojvodanskog separatistickog fronta, izgubio je izbore u
svom Pancevu, koje je i tetirano kao njegova izborna tvrdava. Uporno
ponavljanje tvrdnje da je cjelokupna Vojvodina podržavala pokret za
autonomiju Vojvodine, ostao je, ipak, samo dio stereotipne iskrivljene
istorijske svijesti. Liberalne demokracije, narocito Velika Britanija,
vršile su pritisak na Beograd i Zagreb, da što prije postignu politicki
sporazum, kako bi se riješilo tzv. hrvatsko pitanje i sve izraženije srpsko
pitanje, i na taj nacin ojacala homogenost Jugoslavije, koja je trebalo da
odigra ulogu saveznika Velike Britanije i Francuske – u ocekivanom ratnom
sukobu s Nemackom''. <mid://00000004/#_ftn1> [1]
Neverovatno – kao da je rec o poslednjoj deceniji dvadesetog
stoleca (kad je Jugoslavija razbijena i Srbi, u velikom procentu,
istrebljeni i prognani iz Velike Hrvatske), a citat se odnosi na britanske
planove o Jugoslaviji iz 1935. godine?! Jugoslovenskim istoricarima
predstoji obaveza da ponovo pišu istoriju, ne samo staru – da bi opovrgli
slovensko doseljavanje na Balkan u 7. stolecu i da bi odbacili ''hrvatsko
državno pravo'' iz 1.102. godine, nego da bi cinjenicno predstavili
stvaranje i razbijanje Jugoslavije. Ne treba samo komuniste i Josipa Broza
Tita optuživati za antisrpsko delovanje – ako su današnje granice na Balkanu
crtali Britanci 1935. godine. Te spolja diktirane granice su prihvatali Knez
Pavle i Dragiša Cvetkovic 1939. godine – stvaranjem Banovine Hrvatske. Toj
hrvatskoj autonomnoj državnoj tvorevini u Kraljevini Jugoslaviji, istorijsko
utemeljenje je izmislio srpski intelektualac dr Vaso Cubrilovic – u svom
delu ''Politicka prošlost Hrvata'', falsifikujuci da su od Drave do Jadrana
hrvatske etnicke zemlje. <mid://00000004/#_ftn2> [2] Komunisti su još dodali
i one preko Drave, pa je i vojvodanska Baranja ukljucena u Socijalisticku
Republiku Hrvatsku 1945. godine. Možda su komunisti, zbog darovanja Baranje,
mogli da uskrate Hrvatima delove zapadne Bosne i Srem od Šida do Beograda –
što su Britanci predvideli 1935. godine za Hrvatsku.
Ova pretpostavka za Srem je, verovatno, na mestu, ali za bosanske krajeve
mora da je, u meduvremenu, nekom na Zapadu pala na um ideja da se pokuša
ostvariti, pomalo zaboravljena, austrijska ideja o stvaranju nove nacije u
Bosni i Hercegovini – bošnjacke. To je, za sada, uspelo, jer su je muslimani
BiH prihvatili i mnogo doprineli razbijanju Jugoslavije, svrstavši se sa
separatistima u Sloveniji i Hrvatskoj i zapocinjuci rat protiv pravoslavnih
Srba – od 1992. do 1995.
Balkanski državnici su, nema spora, bili samo u rukama Nemacke,
Francuske, Britanije, Vatikana i ko zna koga još – bez obzira kojoj su
ideološkoj grupaciji pripadali i iz kojeg su naroda poticali.
Naravno, Srbi su u ovoj režiji evropskih država i Vatikana prošli najgore,
jer su pocetkom 21. stoleca dovedeni na rub nestajanja (zbog planskog
biološkog istrebljenja u oba svetska rata), uz ogrmne gubitke svojih
istorijskih i etnickih teritorija.
Kad shvatimo da je sve u vezi sa stvaranjem, trajanjem i razbijanjem
Jugoslavije planirano u evropskim prestonicama, prinudeni smo da se pomirimo
s cinjenicom da i toliko hvaljeni Pokret nesvrstanih zemalja, cije se
stvaranje pripisuje dalekovidoj i mudroj politici jugoslovenskog predsednika
Josipa Broza Tita, nije mogao biti ništa drugo nego delo kolonijalnih
evropskih država i SAD. S ove distance, sve je bilo jednostavno.
Bišim kolonijama je omogucena nezavisnost. Vode novostvorenih država su bile
brojne i nije ih bilo moguce efikasno kontrolisati i pridobiti da svoje
države drže u vecnom prijateljstvu s dojucerašnjim kolonijalnim gospodarima.
Mnogi od njih su indoktrinirani za druge puteve razvoja svojih država, jer
su studirali u Sovjetskom Savezu i drugim socijalistickim zemljama.
Postojala je mogucnost da se, u tada podeljenom svetu na dva bloka, približe
bloku socijalistickih država na celu sa Sovjetskim Savezom. I jedan i drugi
vojni savez su (NATO i Varšavski ugovor) raspolagali novim atomskim oružjem
i niko ne bi bio pošteden smrtonosnih posledica eventualnog rata medu
blokovima. Bilo je primamljivo i covecno da se eliminiše ta strahovita
pretnja za život na Zemlji, pa je orjentacija novih država da se ne
svrstavaju u ova dva medusobno zavadena vojna saveza - davala šanse da se
moguci strhoviti svetski rat izbegne. Tako je rodena ideja o Pokretu
nesvrstanih (opet, u evropskim metropolama), cime je Zapad postigao svoj
cilj – novostvorene države nisu postale saveznice Socijalistickog bloka, a
privrednim, trgovackim i finansijskim poslovima ostale su u tesnim vezama sa
razvijenim zemljama Zapada – svojim dojucerašnjim kolonijalnim gospodarima.
Ovaj mali izlet u opštesvetsku politiku dvadesetog stoleca je bio obavezan,
jer se trajanje Jugoslavije posle Drugog svetskog rata poklapa s potrebom
politike Zapada prema Socijalistickom bloku. Kad je (1948) trebalo da se
nacne savezništvo zemalja Varšavskog ugovora, izbila je pobuna u Poljskoj, a
Jugoslavija je proglasila odvajanje od Sovjetskog Saveza. No, to nije
izazvalo lancanu reakciju, jer su ostale socijalisticke zemlje, uz usputne
pretnje iz Moskve, ostale uz Sovjetski Savez - do poslednje decenije
dvadesetog stoleca. Ni jugoslovenski sistem socijalistickog samoupravljanja,
nije ih znacajnije poremetio i podstakao na žešci otpor Sovjetskom Savezu.
Posle napuštanja Socijalistickog bloka, Jugoslavija je, kako smo naveli,
odigrala i svoju ulogu stvaranjem Pokreta nesvrstanih, pa se može videti da
je država Južnih Slovena ostala netaknuta u vreme obavljanja ova dva korisna
posla za Zapad.
Kad je nestalo Varšavskog ugovora 1989, Zapadu više nije bila potrebna
Jugoslavija, pa se pristupilo njenom razbijanju – s antisrpskih pozicija. U
tom svetlu, možemo uociti da su Britanci i u toku Drugog svetskog rata
pripremali buducu hrvatsku državu na srpskim zemljama – imajuci u vidu svoj
plan iz 1935. godine, a ne obaziruci se na cinjenicu što je tada Hrvatska
bila najodaniji saveznik fašisticke Italije i nacisticke Nemacke. Podatke o
tome smo našli u delima dr Veselina Ðuretica i mnogim drugim. Ðuretic je
prikupio podatke da su Britanci lansirali vesti o ''hrvatskim partizanima'',
iako je ova antifašisticka vojska (predvodena komunistima) u Hrvatskoj,
Hercegovini i Bosni bila sastavljena od pravoslavnih Srba - u razmeri vecoj
od 90 procenata. Ako britanska dokumenta nisu sadržavala odrednicu
''hrvatski partizani'', onda su nosila oznaku o ''kordunaškim'',
''banijskim'', ''lickim'', ''dalmatinskim'', ''slavonskim'',
''krajiškim''... partizanima, pa se pod tim, takode, podrazumevalo da su to
partizani Hrvati, jer su teritorije pripadale Banovini Hrvatskoj iz 1939.
godine. Evo osvrta na ova ogrešenja o tolike srpske žrtve u fašistickoj
Hrvatskoj u Drugom svetskom ratu:
''Kad su pocetkom 1944. godine zvanicni London, u manjoj mjeri i Vašington,
poceli da rezonuju u svjetlosti sovjetskog prodora prema Zapadu, odnos
prema, sa Istoka 'ugroženoj', Jugoslaviji i dalje su uslovljavale stare
pojmovne odrednice 'hrvatski partizani' (rjede i slovenacki) i srpski
antikomunisticki cetnici... Legenda o 'hrvatskim partizanima' je postajala
toliko snažna da su je brzo, vjerovatno u strahu od opasnog bumeranga,
poceli potiskivati i njeni prevrtljivi protagonisti iz redova hrvatske
opozicije u Kraljevskoj vladi i iseljeništva, videci da ona vec nagriza
'kapital' njihovog jedinog uporišta – Hrvatsku seljacku stranku i Maceka''.
<mid://00000004/#_ftn3> [3]
Šubašic i ostali Hrvati u Kraljevskoj vladi u Londonu su uzalud pokušavali
da srpskim partizanima dodaju, umesto ''hrvatski partizani'', oznake
Hrvatske seljacke stranke, jer su, sve je jasno, te 1944. godine, Britanci
odlucili da u Jugoslaviji budu na vlasti komunisti. Zato je opstajala
propaganda o ''hrvatskim partizanima''. Ovo britansko ratno falsifikovanje
ce još dugo nanositi štete srpskom narodu. To pokazuje i cinjenica da je
predsednik Ruske Federacije Vladimir Putin (2005) odlikovao predsednika
Hrvatske Stipu Mesica – jer su ''hrvatski partizani'' doprineli pobedi nad
nacistickom Nemackom. Tuga! Vlada Republike Srpske Krajine u progonstvu je
odmah pisala ruskom predsedniku i skrenula mu pažnju da su antifašisticki
borci bili pravoslavni Srbi, a ne Hrvati – sve je bilo uzalud. Iz Moskve
niko nije odgovorio na ovo upozorenje.
Sad, kad vidimo da Rusija odlikuje predsednika države za antifašisticku
borbu, a vojska te države je bila fašisticka, shvatamo da je sve moguce – u
vremenu kojem pripadamo.
A moguce je i to da Vlada Hrvatske proglašava Srbina Nikolu Teslu za jednog
od najslavnijih Hrvata, svih vremena. Hrvatska vojska je 1941. pobila skoro
sve žitelje u Teslinom rodnom selu, a medu njima i njegove bliske rodake.
Sve ovo u vezi sa Srbima u Republici Srpskoj Krajini i stvaranja Hrvatske na
srpskim zemljama je zamišljeno, verovatno, i pre engleskog plana iz 1935.
godine. Taj engleski plan je samo delimican – on je bio opširniji, jer su
slicni (a antisrpski) postojali i u Parizu, i u Vatikanu, i u Carigradu. Oni
su dogradivani, proširivani i precizirani – ali uvek s antisrpskih pozicija.
Bili su ti planovi, kako smo rekli, cisto kolonijalni. To su i danas. Vidimo
da je osnova proširivana i dovela do kolonijalnih ciljeva o kojima ništa još
nije sadržavao spomenuti britanski iz 1935. U meduvremenu je uspela
antisrpska propaganda i u Makedoniji. Nije bilo verovatno da ce se rasrbiti
Skoplje – prestonica Srbije u vreme cara Dušana i Ohrid, davno sedište
Srpske pravoslavne crkve. Kolonijalni planovi su obuhvatili i šiptarsku
nacionalnu manjinu u Srbiji. Kad shvatimo kako je vlast u Jugoslaviji
obavljala kolonijalne naloge sa Zapada u Jugoslaviji (izlazak iz
Socijalistickog bloka i organizovanje Pokreta nesvrstanih), onda nije cudo
što je ta vlast zabranila povratak na Kosmet prognanih Srba u Drugom
svetskom ratu i što je sve šiptarske porodice (organizovano slane iz
Albanije) naseljavala samo na Kosovu i Metohiji, a ne u drugim krajevima
Jugoslavije.
***
Ako je za utehu, na ovakvu sudbinu srpskog naroda, ovih godina se pojavljuju
politicke karte Evrope iz Srednjeg veka i na njima su obeležene, od 9.
stoleca, zemlje naseljene Srbima i srpske države. I Srbe i srpske države, te
mape prostiru od Istre do Crnog mora, pa ce one pomoci da Srbi rimokatolici
(tzv. Hrvati) i Srbi muslimani (tzv. Bošnjaci) shvate da se srpsko
nacionalno tkivo ne sme više deliti po verskim šavovima, jer je to, do sada,
cinjene na osnovu planova evropskih kolonijalnih država.
_____
<mid://00000004/#_ftnref1> [1] Dr Nikola Žutic: ''Srbi rimokatolici
takozvani Hrvati'', Beograd, Srpska radikalna stranka, 2007, 320-321.
<mid://00000004/#_ftnref2> [2] Slobodan Jarcevic: ''Gresi istoricara'',
Beograd, IPA ''Miroslav'', 2006.
<mid://00000004/#_ftnref3> [3] Dr Veselin Ðuretic: ''Saveznici i
jugoslovenska ratna drama'' – knjiga druga, Beograd, SANU, 1985, str.
189-190.
