http://www.politika.rs/rubrike/Kultura/Srpskohrvatski-nije-ni-narodni-ni-knjizevni-srpski-jezik.lt.html
REAGOVANJE Srpskohrvatski nije ni narodni ni književni srpski jezik Predlažemo da autorka, ako već insistira na datom kriterijumu, vrati političko rešenje za jezik iz prvog Ustava Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca, u kome je jezik nazvan „srpsko-hrvatsko-slovenački”!!! U „Politici” od 14. 9. čak na naslovnoj strani osvanuo je naslov „Povratak srpskohrvatskog u udžbenike” kojim Duška Klikovac, autorka udžbenika Srpskog jezika i jezičke kulture za osmi razred osnovne škole u izdanju ovdašnjeg Zavoda za udžbenike, opravdava izostavljanje srpskog, a stavljanje na njegovo mesto srpskohrvatskog jezika na više mesta u udžbeniku, a posebno u lekciji „Mesto srpskog jezika među drugim slovenskim jezicima”. Većina njenih obrazloženja ne počiva ni na kakvim naučnim kriterijumima. A evo i zašto. Autorka kaže da je razlikovanje književnog i narodnog jezika „trivijalna stvar u lingvistici”, konstatujući da „na nivou narodnog jezika postoji srpskohrvatski kao lingvistički dijasistem, dakle, kao sistem dijalekata koji se sastoji od štokavskog, čakavskog i kajkavskog (u udžbeniku piše ijekavskog! – MK) dijalekta. Na tom nivou, „kao skup dijalekata postoji srpskohrvatski jezik”, kojim, kako u udžbeniku piše, govore Srbi, Crnogorci, Bošnjaci i Hrvati. Ona čak kaže da je srpskohrvatski „tradicionalni naziv” za taj narodni jezik. Odmah da kažemo da termin srpskohrvatski nije „tradicionalni” nego politički termin, kojim je zamenjen Vukov tradicionalni i naučno utemeljeni termin srpski jezik, jer je kod Srba pre uvođenja termina „srpskohrvatski” više od sto godina bio termin „srpski”! Drugo, treba reći da se „srpskohrvatski” zaista može shvatati kao skup srpskih i hrvatskih dijalekata, isto kao što bi se, na primer, „bugarsko-srpski” mogao smatrati skupom srpskih i bugarskih dijalekata. To je notorna činjenica i nju konstatuju obe dijalektologije (samo) srpskoga jezika, nastale posle raspada SFRJ, tj. državnog razlaza s Hrvatima, i ona Miloša Okuke („Srpski dijalekti”, Zagreb, 2008) i ona Pavla Ivića („Srpski dijalekti i njihova klasifikacija”, Novi Sad, 2009), u kojoj se odmah na početku kaže da se srpskim ne mogu smatrati „kajkavsko i čakavsko narečje”, jer „svi su srpski govori štokavski”. Srba kajkavaca i čakavaca nikada nije bilo, odakle onda da je srpskohrvatski jezik „lingvistički dijasistem” srpskog narodnog jezika?! Nešto tu ni sa zdravom, a kamoli s naučnom logikom nije u redu! Osim toga, ako „kajkavski dijalekat” ulazi u „srpskohrvatski narodni jezik”, odakle se onda u spisku južnoslovenskih jezika našao slovenački jezik? Zar i on utemeljen samo na kajkavskom dijalektu, po kriterijumu da se „srpskohrvatski kao dijasistem sastoji od štokavskog, čakavskog i kajkavskog dijalekta”, ne bi trebalo da bude deo tog dijasistema? Zato predlažemo da autorka, ako već insistira na datom kriterijumu, popravi tekst i vrati političko rešenje za jezik iz prvog Ustava Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca, u kome je jezik nazvan „srpsko-hrvatsko-slovenački”!!! Takav postupak bio bi u skladu i s njenom pogrešnom tvrdnjom da su iz srpskohrvatskog nastali srpski, hrvatski i bošnjački književni jezik. „Oko postojanja tih jezika – veli autorka – nikako ne može da bude dileme zbog toga što je naša država potpisala dokument o nacionalnim manjinama, gde se nabraja koji su jezici nacionalnih manjina u Srbiji”. O toj prevari s jezicima nacionalnih manjina, koju je neko svojevremeno poturio Vladi Srbije, pisali smo više puta, konstatujući da u Srbiji danas srpski jezik ima status i većinskog i manjinskog jezika. Naime, on se kao većinski u Ustavu Srbije zove srpski, a kao manjinski u Zakonu o manjinama zove se hrvatski i bosanski (ne bošnjački, kako autorka navodi). A ti nazovijezici prema definiciji manjinskih jezika datoj u „Povelji Saveta Evrope o regionalnim i manjinskim jezicima”, donesenoj u Strazburu 1992. godine, ne mogu dobiti status manjinskih jezika, jer „Povelja” doslovce kaže (samo što na to neko nije hteo ukazati kad se donosio Zakon o manjinama): „Regionalni jezici ili jezici manjina znače jezike... koji su različiti od zvaničnog jezika te države; ovo ne uključuje dijalekte zvaničnog jezika države, niti jezike migranata” (Deo 1, Opšte odredbe, član 1, Definicija). A razlikuju li se „bosanski” i „hrvatski” od srpskog? Ne razlikuju. Jesu li oni onda posebni manjinski jezici? Nisu. Je li „Povelja Saveta Evrope o regionalnim i manjinskim jezicima” nadređena srpskom Zakonu o manjinama? Jeste. Mogu li politički kriterijumi identiteta jezika biti nadređeni lingvističkim? Ne mogu, za lingvistu! Je li autorka u pravu? Nije! Šta je onda srpskohrvatski jezik? Naučno gledano, isto što i onaj „srpsko-hrvatsko-slovenački” što mu je politički prethodio. Po kojim kriterijumima se onda priznaje „hrvatski” i „bosanski”, po onim evropskim iz „Povelje” ili po onim autorke ovog udžbenika i članova Nacionalnog prosvetnog saveta!? Mogu li se, i smeju li se deci poturati neistine za istine, i još u udžbeniku za osnovnu školu? „Naučna istina se mora poštovati”, napisa ne trepnuvši autorka, ali zaboravi i nužan uslov: da bi se naučna istina mogla poštovati, ona se mora znati! A ta istina glasi: Srbi ne govore ni narodnim ni književnim srpskohrvatskim jezikom, nego govore – srpskim jezikom i „na nivou narodnog i na nivou književnog jezika”! Bez obzira što to ne priznaje navedeni udžbenik i Nacionalni prosvetni savet, koji ga je odobrio! Prof. dr Miloš Kovačević i dr Mihailo Šćepanović objavljeno: 17.09.2010.
<<~WRD000.jpg>>
_______________________________________________ SIM mailing list [email protected] http://lists.antic.org/mailman/listinfo/sim
