-------- Original Message --------
Subject: FIoS: Predsednik u genocidnom kljucu -- Pise: Predrag R.
Dragic Kijuk ---- 1/4
Date: Tue, 31 Jul 2007 22:22:56 +0200
From: Fond istine <[Е-ПОШТА
ЗАШТИЋЕНА]>
To: [email protected] <[email protected]>
Fond istine o Srbima - Foundation of Truth on Serbs
==================================
*Anihilacija Republike Srpske Krajine*
*5. avgust 1995 - 5. avgust 2007.*
*Predrag R. Dragić Kijuk *
*Predsednik u genocidnom ključu*
*(Slučaj hrvatskog predsednika Stjepana Mesića)*
U sklopu revizije rezultata Drugog svetskog rata, koju sprovode SAD,
posttitoistička Jugoslavija je morala da bude potopljena, pa je pravo na
separatizam prevladalo nad pravom i obavezom očuvanja državne zajednice.
Na tom talasu nastala je i neofašistička država Hrvatska, na čelu sa
sadašnjim predsednikom Stjepanom – Stipom Mesićem. Tako je i bilo moguće
da komunističke avnojevske granice jugoslovenskih republika – odlukom
američke političke administracije – budu prinate kao granice novih
država. Razume se, proces rušenja suverene SFRJ, uz pomoć pravne
ekvilibristike Robera Badnitera, izveden je po pravilima sukoba sa
normama međunarodnog pravnog poretka – nagoveštavajući eru prava moći
kao zamenu za moć prava.
Zbog neprihvatanja uloge kolateralne štete u raspadu druge Jugoslavije
(SFRJ), Srbe je kaznena politika novog američkog i evropskog poretka
prvo stanizovala, potom obručila ekonomskim, kulturološkim i političkim
embargom i najzad bombardovala projektilima sa osiromašenim uranijumom,
sprovodeći od 1991. nad njima genocid, ekocid i etnocid. Principijelna u
neproncipijelnosti, evroamerička alijansa, baš zato, niti i jedan od
sprovedenih modela (državni princip iznad etničkog principa) neće
uvažiti kada je u pitanju suverenitet države Srbije, odnosno, srpskog
naciona, koji je jedini i u prvu, monarhističku, i u drugu, komunističku
Jugoslaviju uneo državotvorni status.
Posledično, podržani su i nagrađeni svi antisrpski pokreti, bez obzira
na šovinističko, klerokratsko i kesnofobično poreklo. U tom smislu ne
samo što takozvani slučaj hrvatkog predsednika Mesića ne predstavlja
nikakav presedan već se i uklapa kako u davnu osudu Srba na političku
smrt (V.Đorđević: "Die serbische Frage", Študgart-Berlin-Lajpcig, 1909)
tako i u savremenu revizionističku politiku, kojom se razmešta vojna
sila na onim evropskim prostorima gde je posle Drugog svetskog rata nije
bilo. Nesumnjivo, predstavnici novog poretka su ozbiljno prihvatili
Hitlerovo nasleđe, najilustrativnije iskazano u njegovoj poruci Hermanu
Hojbaheru decembra 1943. godine: "Mi ne smemo nikada dozvoliti da na
Balkanu postane premoćan jedan narod sa osećanjem političke misije. Srbi
su jedan takav narod. Oni su pokazali veliku državotvornu snagu".
*I*
Među obelodanjenim Mesićevim izjavama (krajem 2006) odnosno delovima iz
govora održanim devedesetih godina u Švajcarskoj i Austriji, te 1992. u
Sidneju, posebno je transparentan njegov stav o Pavelićevoj NDH,
satelitskoj Hitlerovoj tvorevini: "... traže od Hrvata – ajde, idite
kleknuti u Jasenovac... Mi nemamo pred kim šta klečati! Mi smo dva puta
pobijedili... Mi smo pobijedili 10. travnja (/aprila/) kad su nam Sile
osovine prznale Hrvatsku i pobijedili smo poslije rata, kad smo se našli
opet s pobjednicima, za pobjedničkim stolom".
Veličanje kvinsliške i marionetske Nezavisne Države Hrvatske (koju su
ustaše proklamovale 10. 04. 1941) još jednom potvrđuje šta su savremeni
Tuđmanovi političari imali za ideal stvarajući, 1991, drugu NDH.
Mesićeva izjava tačno odražava dominantno političko uverenje u Hrvatskoj
koje je, posle prvog kruga višestranačkih izbora (22. april 1990) i
drugog kruga (6. maj), dovelo na vlast stranku HDZ (41,5% glasova) a
komunističkog generala Franju Tuđmana za predsednika Predsedništva
Hrvatske. Hrvatski Sabor je u međuvremenu izbacio iz ustava Hrvatske
odredbe o srpskom jeziku, da bi već 25. jula 1990. doneo odluku o
menjanju državnih simbola Hrvatske (vraćanje na grb i zastavu
naciustaške NDH) a 22. decembra 1990. Sabor je usvojio novi Ustav kojim
se Republika Hrvatska proglašava "nacionalnom državom hrvatskog naroda"
i po kome su Srbi izgubili status konstitutivnog naroda i pretvoreni u
manjinu.
Od dolaska na vlast Hrvatske demokratske zajednice započinje
poluzvanično obeležavanje 10. aprila, dana formiranja prve Nezavisne
Države Hrvatske, preimenovanje mesta i ulica, demoliranje
antifašističkih spomenika, a Jugoslavenska akademija znanosti i
umjetnosti (koja pod tim nazivnom postoji od osnivanja 1866) menja naziv
u HAZU, kako je to bilo i za vreme Pavelićeve prve NDH. Čak je i Trg
žrtava fašizma, i pored demonstrativnog stava Simona Vizentala dobio nov
naziv Trg hrvatskih velikana.
Tačnije, od 1990. hrvatske vlati otpočinju sa terorisanjem srpske
populacije: demoiranje stanova i radnji otpuštanja sa posla,
skrnavljenja pravoslavnih grobišta, mioniranje kuća i vandalski upadi u
srpske pravoslavne hramove. Već od aprila 1991. slede sinhronizovane
antisrpske demonstracije (Split, Zadar, Šibenik), pucnjava po srpskim
kućama (maja 1991 u Zagrebu je pucano na kuću Dušana Culića a decembra
pobijena porodica Zec), miniranja i paljenja objekata čiji su vlasnici
Srbi (na kuću Veljka Mlinara, u Karinu, bačen eksploziv krajem aprila
1991; u Vukovaru minirana ugostiteljska radnja Živorada Pejčića 3. maja
1991) ali i ubistva Srba: 1. maja 1991. Stevan Inić iz sela Bršadin; 2.
maja 1991. Vaso Pećar iz Polače, kod Knina; 4. maja 1991. Miodrag Nađ u
selu Sotin.
Dogovrni zločin je bio takvog intenziteta (pošto su Srbi branili svoj
nacionalni interes ne pristajući da budu kolateralna šteta
globalističkog eksperimenta) da je 15. maja 1993. Butros Gali, generalni
skretar OUN, izvestio Savet bezbednosti da su Hrvati – do 18. marta
1993. –proterali 251.000 Srba.Pa ipak, Ujedinjene nacije, kao i vlade
evropskih zemalja nisu reagovale na sprovođenje genocida, iako su ih na
to obavezivala dokumenta nacionalnog i međunarodnog prava. Dakle, kako
UNPROFOR nije imao mandat da kontroliše rad hrvatskih državnih organa,
(poput Tribunala u Hagu ili Međunarodnog suda pravde u Hagu koji nisu
nadležni za preispitivanje odgovornosti NATO za bombardovanje Srba 1995.
i Srbije 1999) – on se nije bavio počinjenim genocidom nad Srbima.
Jednostavno, Savetu bezbednosti i Generalnoj skupštini OUN nije
dostavljen američki nalog da se proglase nadležnim i za zločine nad
Srbima. Naime, Hrvati su se osećali sasvim bezbedno jer su bili
upoznati sa proglramom globalističkih pervertita da Srbi (koji se nisu
aktivno uključili u rušenje Jugoslavije) budu suđeni za navodno
počinjeni genocid. Istodobno, biće to odlučnop predstavljanje novog
poretka, recidiva politike svetske moći: suditi Srbe koji su u XX veku u
tri navrata doživeli holokaust.
U periodu buđenja neonacizma, rimokatoličkog fundamentalizma, održavanja
referenduma o otcepljenju Hrvatske (19. maj 1991), sveprisustva balasta
fašizma u Hrvatskoj, koja je za vreme Drugog svetskog rata svoju
biografiju gradila na ovoj idelologiji i koncentracionim logorima
prevashodno za Srbe, potom Jevreje i Cigane –Stipe Mesić nije izlagao
suprotne stavove. Kao pripadnik hrvatskih šovinista iz 1971. i 1991. on
je u svemu sprovodio i podržavao program Hrvatske demokratske zajednice.
Za njega je Hrvatska imala opsesivnu moć, baš kao što je i Jugoslavija
predstavljala opsesivnu mržnju. U Švajcarskoj je to, "u vic-maherskom
raspoloženju" ovako objasnio: "Tito je kao Hrvat stvorio Jugoslaviju a
ja sam je kao Hrvat rušio". Veoma slično je mislio i Vjekoslav Maks
Luburić (alias general Drinjanin) koji je svoju rasističku filozoviju
sažeo u opredeljenju: "Naš je stav jasan, rušiti svaku Jugoslaviju.
Rušiti je s Rusima i s Amerikancima, s komunistima i nekomunistima".
Zato i ne čudi što se u odbranu Mesićevog moralnog ispada uključio
velečasni Živko Kustić, fanatizovani glasnogovornik sa Kaptola i ideolog
"Glasa koncila": "Ostaje istina" – veli Kustić – "da su Hrvati dvaput
slomili Jugoslaviju" (1941. i 1991).
U vremenu tuđmanovsko-mesićevske renesanse, hrvatska politika je
revnovala evroameričkom trendu i davala svoj doprinos satanizaciji Srba.
Hrvatski mediji su se, od 1990, opet obračunavali sa "vlasima,
hajducima, opančarima, Cincarima, razbojnicima, bradonjama, Ciganima i
balvansšima". Mesić je, 1991-1992, naznačavao prioritetni cilj nove,
demokratske Hrvatske: "naš prioritet je da istjeramo četnike iz
Hrvatske", pa zato u tom ratu "ne treba ostavljati svjedoke i ne treba
uzimati zarobljenike". Sa idejom rušenja Jugoslavije za HDZ je vojska
još uvek jedinstvene države, JNA, automatski postala "jugočetničkom" ili
"srbočetničkom". Tako raspoloženje je bilo presudno što su, na primer,
Hrvati 21. septembra 1991. masakrirali 13 rezervista JNA na koranskom
mostu, kod Karlovca.
Očito, četnici su iz komunističkog arsenala prebačeni u globalistički
arsenal, sa predznakom univerzalnog zla. Ali, zaludna je ova
"demokratska" akcija, jer srpski četnici u Drugom svetskom ratu nigde
nisu oformili Jasenovac za Hrvate, niti su imali izgrađen sistem
koncentracionih logora – pa taj ispit komunističke uravnilovke (četnici
= ustaše) nije položila ni Brozova a sva je prilika da neće položiti ni
globalistička ideologija. Štaviše, povampireni fašizam, ksenofobija,
verski maksimalizam i srbofobija – iznova su Hrvate suočavali sa
istorijskom istinom. Naime, srpski četnici u Hrvatskoj nisu u Drugom
svetskom ratu predstavljali formacije za rat sa ideološkim neprijateljem
već samoinicijativno udružen narod u odbrani ispred hrvatskog ustaškog
noža. Ako Mesić u primislima svog pežorativnog odnosa, čašćavajući Srbe
raznim epitetima, misli na četničke formacije Draže Mihailovića tek onda
ima problema sa istorijskom istinom; vojska generala Mihailovića je u
Drugom svetskom ratu bila zvanična vojska Kraljevine Jugoslavije, i u
toj vojsci je bilo i Hrvata i Slovenaca do kraja rata. Ovaj komandant
prvog pokreta otpora u Evropi nemačkom nacizmu, završio je kao
kolateralna šteta u ideološko-političkim nagodbama između saveznika
(Engleska, Amerika, Rusija). Sličnost sa političkom patologijom i
nagodbama tokom i pred kraj Drugog svetskog rata je evidentna, razlika
je jedino u kolateralnoj šteti koju danas ne oličava pojedinac već
svukupni srpski narod.
*II*
Kultni Mesićev odnos prema pobedi "10. travnja", odnosno ustaškoj NDH,
opšti je stav hrvatske političke inteligencije, posebno posle
arhiviranja crvene imperije. Padom komunizma, hrvatskoj političkoj eliti
se učinilo da je stvoren manevarski prostor za prikazivanje satelitske
Pavelićeve države kao antikomunističke tvorevine. Istoznačno, pozitivan
stav o NDH ponavljaće u svojim nastupima i Franjo Tuđman a najsažetije
biće izrečen prilikom predizbornog perioda (24. februara 1990) na prvom
Saboru HDZ u dvorani "Vatroslav Lisinski" u Zagrebu. "Nezavisna država
Hrvatska nije bila samo puka kvisliška tvorba i fašistički zločin, već i
izraz povjesnih težnji hrvatskog naroda".
Stav hrvatske političke emigracije, prirodno, nikada se nije ni menjao o
vrednostima i demokratičnosti NDH, što je uslovilo stvaranje uslova za
tešnju saradnju hrvatskih komunista i bivših ustaša. Marko Veselica,
Vlado Gotovac i Franjo Tuđman potpuno osvajaju prostor hrvatske
emigracije, koja Tuđmanov odgovor na tužbu (Okružni sud u Zagrebu,
17–20. februar 1981) poredi sa istupima kardinala Stepinca, smatrajući
da je sa argumentima komunističkog generala "Hrvatska našla svog prvog
svjedoka i tumača". Na spregu utemeljivača i novozagovornika NDH (to
jest članova CK SK Hrvatske) upozoreno je na sednici Saveznog izvršnog
veća 23–24. aprila 1971.
Revitaliziranje antikomunizma u redovima hrvatske političke emigracije
počiva na prihvatanju NDH kao uporišne tačke hrvatske poltičke misli.
Vjekoslav Luburić dao je najbolju karakteristiku tih odnosa u članku
"Put i cilj" (1968): "Mi nismo komunisti. Prošlost je tome dokaz. Ali
nismo ni isključivo i samo jedino 'antikomunisti' koji nemaju drugog
životnog cilja... Nema tako /slabog Hrvata/ s kojim ne bih rušio i
/najbolju Jugoslaviju/ i nema tako /dobrog Srbina/ s kojim bih ja /čuvao
Jugoslaviju/". Ovim činom prihvaćena je ruka pomirenja sa Hrvatskom
političkom emigracijom, a sabiranje oko ideje svopšte zaštite hrvatskih
interesa evidentno došla do izražaja u zbivanjima nacionalnog "hrvatskog
proljeća" 1971, posebno i kvalitetnije posle sloma tog istog "hrvatskog
proljeća" decembra iste godine. Novi rasplet političkih nesuglasica u
hrvatskoj emigraciji utemeljiće novi kurs a time i potopiti uticaj
antikomunističke Hrvatske seljačke stranke sa Vlatkom Mačekom na čelu.
Njegovi naslednici će preazići sindrom antikomunizma pa u novim
istorijskim okolnostima uspostaviti veze sa Franjom Tuđmanom i Daliborom
Brozovićem – kojima će omogućiti u Kanadi, 1989, seriju predavanja.
Ideja opštehrvatskog fornta imala je dugu tradiciju u hrvatskoj
emigraciji, uz sve razlike i razmimoilaženja na putu učvršćivanja ideje
o stvaranju nove NDH. U tom smislu su Ujedinjeni američki Hrvati sazvali
Svehrvatski kongres u Njujorku avgusta 1962, na kome svoje predstavnike
nisu imali jedino Hrvatska seljača stranka i Hrvatski oslobodilački
pokret. Rad kongresa je krunisan stvaranjem Hrvatskog narodnog Vijeća
(31. avgust 1962) koje je aktiviralo političku akciju kao vid pritiska
na vlade zemalja gde žive hrvatski gastarbajteri i ratna emigracija. Iz
obilja demrša HNV izdvajamo delatnost "pročelnika Ureda za vanjske veze
Izvršnog odbora HNV" Bogdana Radice, koji je u pismu Kisindžeru (27.
april 1976) predlagao da bi "američka politika morala pametno pripremiti
diobu Jugoslavije, dajući Hrvatskoj i Bosni i Hercegovini status
nezavisne države".
Programske osnove HNV raradio je Bruno Bušić koji nije smatrao legalnu
borbu "jedino svrhovitom", zagovrajući gerilsku revoluciju, što se delom
obistinilo ubacivanjem divrzantskih grupa u titoističku Jugoslaviju. Za
ovu vrstu zalaganja Bušića je podržalo australijsko Hrvatsko
revolucionarno bratstvo, tajna zaverenička organizacija. Na ovim
progrlamskim opredeljenjima biće sazvani 5. septembra 1981. izvori u
okviru hrvatske dijaspore za Četvrti sabor HNV. U Torontu (15–17. januar
1982) na Četvrtom saboru je doneta "Svečana izjava" kojom se članstvo
obavezuje na rad "protiv bilo kakve Jugoslavije". To će radikalizovati
Peti sabor HNV (London, 1–2. oktobar 1983) donošenjem "Poruke hrvatskom
narodu u Domovini" koji se poziva na "aktivni otpor".
Sledeći programske osnove emigrantske političke elite izvršeno je
nekoliko diverzija u zemlji "Miljenko Hrkać je realizovao eksploziju
bombi u bisokopu '20. oktobar' 13. jula 1968, i u graderobi beogradske
železničke stanice 25. septembra 1968" ali i spektakularnih akcija.
Hrvatski revolucionari su septembra 1972. u Švedskoj oteli avion,
zahtevajući od vlasti puštanje na slobodu atentatora na jugoslovenskog
ambasadora Vladimira Rolovića, što im je i uspelo. Sličnu akciju su
izveli i spetembra 1976, kada su oteti avion sa linije Njujork-Čikago
prisilno spustili na pariski aerodrom; uspeli su da se njihov letak
objavi na francuskom i engleskom jeziku a Njujork tajms je (New York
Times) objavio u celini taj "Poziv na dostojanstvo i slobodu" i kome se
traži uspostava suverene države Hrvatske. Ništa manje spektakularan bio
je i upad pripradnika Hrvatske republikanske stranke sa upaljenom
jugoslovneskom zastavom, 29. novembar 1976, na rukometnu utakmicu između
Jugoslavije i Zapadne Nemačke; utakmica je bila prekinuta a izveštači sa
Olimpijskih igara dali su tome veliki publicitet. Sličan publicitet, u
američkim medijima, predstavnici HRS su ostvarili i juna 1977. kada su
"nasilno" upali u radni prostor jugoslovneske misije pri OUN, deleći
tekst o kršenju ljudskih prava u Jugoslaviji i teškom položaju Hrvata.
Inspirator privrženosti terorizma, divrzija i revolucionarnih metoda je
Vjekoslav Maks Luburić (alijas general Drinjanin, iako istoriografiji
poznat kao pukovnik), gospodar Hrvatskog narodnog otpora. U okviru
Ustaške nadzorne službe (UNS), koja je po L. Horiju – M. Broscatu
uređena po uzoru na Glavni Ured državne bezbednosti Trećeg Rajha
("Ustaška država Hrvatska 41-45.", Beograd, 1994, str. 131), jedan od
najuticajnijih je bio upravo Vjekoslav Luburić, "zapovjednik Ustaškog
obranbenog zdruga" i organizator koncentracionih logora. Prema beleškama
policijskog namesnika nemačke ambasade u Zagrebu, Luburić je opisan ako
veliki sadista, egzekutor, poslušan Poglavniku i spreman na sve. Od juna
1941. on je zapovednik svih logora, pa zato treba ozbiljno uzeti u obzir
njegovu izjavu (od 9. oktobra 1942) da se samo u logoru Jasenovac
"smakao više lica nego Otomansko carstvo u dugoj okupaciji evropskih
zemalja" (E. Paris, "Genocide in Satellite Croatia 1941-1945", izd.
American Institute for Balkan, 1962, pp. 132).
Posebne veze hrvatski komunisti su uspostavili sa Hrvatskim narodnim
odborom (HNO), makar što je on davne 1952. oformio "Antiboljševički
blok" uz posebno zalaganje Branka Jelića. HNO se zalagao za pravo
povratka "njemačke narodne skupine u /svoju staru domovinu Hrvatsku/
nakon oslobođenja od komunističke vlasti" – što je doprinelo da je HVO
imao visok stepen naklonosti u službenim nemačkim krugovima. Iako se HNO
"uklopio u aktivnosti Hrvatskoga narodnoga vijeća" on nije izgubio ništa
od svoje samosvojnosti i primenjenog pragmatizma posebno od kada će
čelnu funkciju preuzeti Tomislav Krolo. To je i razlog što je Josip
Manolić 1990, predlagao da se Hrvatski narodni odbor kao krovna
organizacija Hrvata u svetu pridruži Hrvatskoj demokratskoj zajednici
(HDZ). Najzad, izjavu o zajedničkom delovanju HNO – HDZ prvo je potpisao
Franjo Tuđman a drugi put "predsjednik Izvršnog odbora središnjice HDZ,
Stipe Mesić".
© Predrag R. Dragić Kijuk
===============================
+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +
Iustitiae oculis semper vigilat
+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +
===============================
http://fond-istine.blogspot.com/
