NB: KR: I have the book; and I have not so far read many incidents
narrated by Sri VG as 27 sacrifices, lefthand, etc; If possible, let him
reveal the source for my knowledge. KR IRS 14124
--------------------------------------------------------------------------------------------------
II APPAYYA DIKṢITA
*By *Y. Mahalinga Sastri M.A. B.L.
Among the three great Draviḍa āchāryas who expounded the Advaita
philosophy, the earliest is known only by quotations from his lost
commentaries. The second was Śrī Śaṅkara Bhagavatpāda himself. Śrīmad
Appayya Dīkṣita was the third. He also forms another venerable trio along
with Śrī Kaṇthāchārya and Haradattāchārya as an expositor of Śaivism. But
the real mission of his life was the reconciliation of creeds, cults, and
philosophies. He was a peace-maker who pleaded for harmony, tolerance and
mutual goodwill and understanding. He was born in a very hot age of bigotry
and vigorous proselytism. The fight was all about the Supreme God and the
conception of Salvation. In actual life the warring sects were unified by
an unquestioned allegiance to the śruti and the smṛti. The sectarian
disputes did not stop with the growth of polemical literature. Persecution
of one sect by another with political backing was not of rare occurrence.
The lives of the great leaders of either Śaivism or Vaiṣṇavism during the
ten centuries from the 6th to the 16th, afford ample evidences of stormy
times, when either of the creeds had to endure great hardships from the
fury of the rival which for the nonce got the upper hand as the oppressor.
Though the greatest saints did not discriminate between Śiva and Viṣṇu and
declared them identical, the adherents of the creeds were mostly
cantankerous and mistook acrimony for devotion. Waves of conversions rose
and fell. It was Vaiṣṇavism that was aggressive in its proselytising
tendencies, being impatient for universal expansion. South India was seized
with one such fervour when Rāmarāya was regent of Sadāśiva, the nominal
ruler of the Vijayanagar empire. Rāmarāya was completely under the
influence of Śrī Tātāchārya, the Rājaguru. During his times and during
the times
of the inheritors of the fragment of the empire after the battle of
Talikota, mass conversions took place engineered by the Rājaguru under
state patronage. Śrī Appayya Dīkṣita in his *Nigrahāṣṭakam* says that the
leader of the Vaiṣṇavas had taken a resolute vow to stamp out Śaivism from
the land. The *Prapannāmṛtam,* a work of one Anantāchārya, which purports
to record the history of Vaiṣṇavism and the lives of the āchāryas, refers
to Śrī Appayya Dīkṣita as living at Chidambaram, resplendent with fame and
unassailable by controversialists, sectarian or philosophical, and proceeds
to state that to refute his great works on Śivādvaita and Advaita Śrī
Tātāchārya wrote a work called *Pañchamatabhañjanam* and Mahāchārya wrote a
work called *Chaṇḍamārutam* and thus both of them defended the creed of Śrī
Ramanuja against his attacks. This *Pañchamatabhañjana* Tātāchārya lived
for about 75 years from 1508. He was not alive in 1585, for the ceremony of
coronation of Venkatapati in 1585 was performed by his adopted son
Lakṣmīkumāra Tātāchārya who was at that time only fourteen years old. The
elder Tātāchārya wielded influence in the court as Rājaguru during the
reigns of Sadāśiva (1542—1567), Tirumala (1567—1574), and Śrī Raṅga
(1574-1585). Śrī Appayya Dīkṣita lived from 1520 to 1593 as will be shown
below. He was younger to Tātāchārya by twelve years and outlived him by
about ten years. Their lives ran together during the major part of the 16th
century. During all the years of Śrī Tātāchārya’s supremacy Śrī Appayya
Dīkṣita is not known to have had anything to do with the Vijayanagar Court.
After 1585, when Venkatapati was reestablishing the glory of Vijayanagar
and the younger Tātāchārya was the Rājaguru, Śrī Dīkṣita was invited to the
court and was held in great honour, During the thirty years after the
middle of the 16th century, when the controversies raged high, Śrī Appayya
Dīkṣita enjoyed the patronage of Chinna Bomma Naik of Vellore, who soon
after the battle of Talikota established himself as an independent monarch
with considerably enhanced power and glory. Śrī Appayya Dīkṣita lived the
longest period under the patronage of Chinna Bomma, as his own literary
references show. Śrī Dīkṣita wrote not less than a dozen works on Śaivism
during the period, of which the *Śivārkamaṇi-dīpikā* is his magnum opus,
comparable in bulk and importance with his *Parimala.* Both are
commentaries interpreting the *Brahmasūtra* of Vyāsa. *Parimala* aligns
itself to the Advaitic interpretation and the *Śivārkamaṇi-dīpikā* expounds
the Śivādvaita philosophy of Śrīkaṇṭhāchārya. On the completion of this
monumental work Śrī Appayya Dīkṣita was bathed in gold by King Chinna
Bomma. This significant event is referred to in the works of some
contemporary poets and also in the Adayapalam inscription dated 1582 A.D.
From the inscription we learn that Chinna Bomma made endowments for the
maintenance of a college of 500 scholars who studied *Śivārkamaṇi-dīpika* under
Śrī Dīkṣita himself thus equipping themselves for the Śaivite propaganda
work which had been organised with a view to stemming the tide of
Vaiṣṇavite attacks and encroachments. Śrī Appayya Dīkṣita was thus the
guiding spirit of a great movement in which he banked upon the services of
a large band of trained volunteers who could disseminate among the masses
the philosophy and worship which gave supremacy to Śiva, in the face of
Vaiṣnavite onslaughts against it. He threw himself heart and soul into the
mission for several years together in the prime of his life often facing
occasions of grave personal danger, with undaunted courage and faith He
preached, organised and wrote incessantly, enlisted the cooperation of
enlightened monarchs, undertook frequent travels and challenged his
adversaries to stand their ground in open disputation. He brought to bear
on his wide-spread activities his resourceful and versatile personality and
tried his best to constitute an atmosphere of spiritual tolerance and
goodwill in the place of the prevailing antipathies and narrow-mindedness.
The *Nigrahāṣṭaka* is a thrilling piece of passionate poetry gushing out of
his heart charged with desperate courage and faith, in an extremely
critical situation of belligerency with his religious adversary.
Śrī Dīkṣita thoroughly investigated the Vedas, Āgamas and the Purāṇas and
brought together authoritative statements which dealt with Śiva’s supremacy
in the trinity. He composed very charming works dealing with the glories of
Śiva and his worship and wrote his own commentaries on them.
His *Śikhaṛṇimālā* and
*Śivatattvaviveka, *his
*Śivakarṇāmṛta, *his *Rāmāyaṇa-tātparya-saṃgraha, Bhārata-tatparya-saṃgraha*
and
*Brahmatarkastava. *his *Śivamahimakalikāstuti* and *Śivādvaitanirṇaya,*
belonged to this category.
Śrī Dīkṣita relied to a large extent on the Purāṇic lore for supporting his
conclusions conducing to the harmony of the sects and consolidation of a
synthesis. He linked the Purāṇic teachings with the Upaniṣadic thought and
proved them identical. He did all this without resorting to strained
subtleties of argument and without displaying the heat of controversial
temper, but in a spirit of calm and dispassionate search for truth. The
*Śivarahasya* refers to Śrī Dīkṣita’s historic mission as the resuscitator
of *Śaivaśāstra* when it shall become practically extinct on earth, in
these words *“śaivaśāstram tadā bhūmau luptam vistarayiṣyati”.* It is no
wonder that Śrī Dīkṣita is known as *Śrīkaṇthamatapratiṣṭhāpanāchārya.*
After writing all these works which are partial to Śiva, Śrī Appayya
Dīkṣita declared with a ring of genuine regret that he was obliged by the
circumstances of the times to plunge into prolonged sectarian controversies
with the Vaiṣṇavas, while, left to himself, he would have been quite happy
to have remained a steady exponent of Advaitic philosophy all through.
His verse uttered in this mood can thus be translated—
“whether it is Viṣṇu or Śiva who is the supreme deity spoken of by the
Upaniṣads, etc., we are not very much worried about, because we are
definitely committed to Advaitism. But it is impossible for one like me to
keep quiet when men with perverted minds proclaim in abusive language their
hatred toward Śiva—a hatred which consumes their hearts like a
conflagration. To refute their offensive presumptions, I had to take up
cudgels against them. But this does not in the least mean that I am not a
devotee of Viṣṇu”.
Śrī Dīkṣita’s impartiality is borne out by many facts. He was a great
admirer of Śrī Vedānta Deśika. He wrote a commentary on the
*Yādavābhyudaya* —the
only commentary so far known and published. He is said to have written a
commentary on *Pudukāsahasra* also. His hymn in praise of Varadarāja is
well known. In the *Kuvalayānanda* he invokes the blessings of Mukunda at
the commencement of the work. When Rāmarāya at the instance of Doddāchārya
restored the worship of Govindarāja in the Chidambaram temple of Naṭarāja,
Śrī Dīkṣita welcomed with all his heart the event and wrote his
*Hari-hara-stuti* in commemoration of it. The verses, by the alternating
epithets definitely manipulated, suggest *Hari-hara-abheda.* In his
*Ratnatrayaparīkṣā,* he conceded Brahmatva to Viṣṇu also along with Īśvara
and Ambikā, while it is well known that the other sects place Śiva only in
the jīvakoti. In this work, he supports his stand by ample quotations from
the Purāṇas—the *Kūrmapurāṇa* being not the least of them. His Viṣṇu-Gaurī
synthesis was not an ingenious invention of his. He claims for it the
undoubted authority of antiquity and the sanction of all the sacred lore.
Even in philosophical speculations he did not think that the rival
interpretations were entirely in the wrong, for he declares—
*na sūtrāṇāmarthāntaramapi bhavadvaryamuchitam*.
—(who can prevent different interpretations when the Sūtras are capable of
yielding different meanings).
Such was his tolerance in religious beliefs and such his ardent desire for
the reconciliation of philosophic thoughts. He wrote the *Chaturmatasāra* to
elucidate the philosophical thought respectively of the four prominent
schools of interpreters of the Vyāsa-sūtras. The *Nayamañjarī* deals with
Advaita; the *Nayamaṇimālā* with Śrīkaṇṭhamata, the *Nayamayūkhamālikā* with
Rāmānuja’s philosophy and the *Nyāyamuktāvalī* with Madhva’s philosophy.
His remarkable catholicity of outlook and thoroughness of method, his
impartiality and absence of prejudice, his unerring sense of values and not
the least of all, his earnest search for the truth, shorn of all bias or
petty-fogging, are all evident in these writings—so much so, the Vaiṣṇavas
have adopted the *Nayamayūkhamālikā* as a manual for their reverent study,
and the Mādhvas, the *Nyāyamuktāvalī.* From the heights of his philosophic
enlightenment, Śrī Dīkṣita saw in the different methods of approach
elements lending themselves to a reconciliation and not to mutual
exclusiveness and hostility.
After he had done his best to settle the sectarian disputes, Śrī Appayya
Dīkṣita turned to writing works for the elucidation and uplift of Advaita
philosophy. His greatest and most memorable work in this line is the
*Parimala,* commentary on the *Kalpataru* of Amalānanda. *Kalpataru* is
itself a commentary on Vāchaspati-miśra’s *Bhāmatī* . *Bhāmatī* is a gloss
on the Bhāṣya of Śrī Śaṅkara. These four commentaries along with the
original *Brahmasūtra* constitute the *Vedānta Pañchagranthi,* a formidable
fortress of Advaita philosophy. Śrī Dīkṣita was induced to write this
commentary by Śrī Nṛsiṃhāśrama an esteemed elderly contemporary, himself an
author of several works on Advaita. This celebrated work earned for Śrī
Dīkṣita the title of *Advaitasthāparvāchārya.* His *Nyāyarakṣāmaṇi* and
*Siddhāntaleśasaṃgraha* are very popular Vedāntic texts studied by students
of Vedānta invariably. He enshrines in them rare concepts and comments in
Advaita which he had learnt from his revered father.
Śrī Dīkṣita’s name and fame can rest for ever on any one of his works, but
his writings are innumerable. He had been described as the author of one
hundred and four works— *Chaturadhika-śataprabandhakartā.* Though many of
his writings have not been recovered, the more important of them have been
preserved to us and the majority of the survivors have been brought out in
print, in grantha, Nāgari and Telugu characters.
Special mention must be made of Śrī Dīkṣita’s contribution to the growth of
the Mīmāṃsā Śāstra. Khaṇḍadeva the founder of the modern school of Mīmāṃsā
wrote his *Kaustubha* a few decades after the life of Śrī Appayya Dīkṣita.
He reverentially refers to Śrī Dīkṣita as Mīmāṃsakamūrdhanya, the most
authoritative among the writers on Mīmāṃsā. The *Vidhirasāyana* and the
*Kuvalayānanda* take us to the last patron of Śrī Appayya Dīkṣita,
Venkaṭapati-devarāya of Penukonda who ascended the throne of the
Vijayanagar empire in 1585. Śrī Dīkṣita wrote both these works at the
instance of Venkaṭapati whom he refers to in highly eulogical terms. In the
*Vidhirasāyana* Śrī Dīkṣita clearly indicates that his life’s work has been
done and nothing more remains for him to be desired and that still he kept
contact with courts of kings not for any benefit for himself, but for
promoting the interests of others deserving his help. The chief among those
whom he introduced to Venkaṭapati for patronage was Śrī Bhaṭṭoji Dīkṣita.
Bhaṭṭoji, the author of *Siddhāntakaumudī,* came to the south to study
Vedānta and Mīmāṃsā under Śrī Dīkṣita whose immortal works had already
spread his fame in the north.
A very interesting story is told about the first meeting of Bhaṭṭoji with
Śrī Dīkṣita. Śrī Dīkṣita was in musty clothes, looked very poor, and lived
in an unostentatious house in his village. Bhaṭṭoji could not believe that
he was the far famed Appayya Dīkṣita before whom mighty monarchs bowed, who
was the teacher of thousands of pupils and an author of a hundred works.
But when the conversation proceeded he found that he was before the great
man who was not, only the unrivalled master of all the Śāstras but the
maker of new pathways in all the Śāstras. This anecdote shows that Śrī
Appayya Dīkṣita remained practically poor in the midst of competing royal
patronage. Bhaṭṭoji remained for some years in the south. He wrote
*Tattvakaustubha* at the instance of Venkatapati and as a commemoration of
his discipleship under Śrī Appayya Dīkṣita.
There was no branch of knowledge including literary criticism and lexicon
to which Śrī Dīkṣita did not make valuable contributions. His
*Kuvalayānanda* and *Chitramīmāṃsā* are the favourite texts of the students
of *Alaṃkāra Śāsra.* Not less than fifty of his works are current, and it
is a good fortune that almost all of his magnificent writings are not only
in print but are ardently studied even today by pandits aspiring for
eminence.
Śrī Dīkṣita was not only a great śāstraic scholar, but also a poet of a
very high order. His poetic style is elegant and charming, and his mastery
of the verse form is wonderful. His expression is simple, natural and
flowing. Great mystic efficacy is attached to his *Durgā-chandra-kalā-stuti*
and *Ādityastavaratna.* His *Varada-rājastava* scintillates with gems of
Alaṃkāras and his gloss over it deserves to be classed as Alaṃkāraśāstra.
There is an interesting story about his *Ātmārpaṇastuti.* It bears the
alternative name of *Unmattapañchāśat,* which means, “Fifty verses composed
during a state of madness”. It is said that Śrī Dīkṣita wanted to make
self-examination of his sincerity and depth of devotion to God. He
contrived to enter into an inebriate state by drinking a cup of the
dhattūra juice, after instructing his disciples to observe his behaviour
and write down his utterances under the influence of intoxication. His
utterances took the form of a devotional outpouring in which he made
self-surrender to God Almighty, describing his woes as one subject to the
ills of mundane life and praying for the final release from the bonds of
Saṃsāra.
His *Apīta-kuchāmbā-stava* is hallowed by tradition. It relieved him of a
fever which he caught during a tour to Tiruvaṇṇamalai. The *Hariharastuti* has
a historical significance as already stated. The
*Śivamahimakalikāstuti* incorporates
Mīmāṃsānyāyas in a string of devotional verses. Mannargudi Raju Sastrigal
has provided it with an erudite commentary explaining the Mīmāṃsānyāyas.
The *Mānasollāsa* is a caution addressed in dejection and despair to one’s
own mind importuning it to make the best use of the birth as human being
for the realisation of the true goal of life. His *Mārgabandhustotra* is a
popular prayer for safety during journeys as his *Ādityastavaratna* is for
health.
Śrī Dīkṣita spent his last days at Chidambaram. Living at some suburban
village, he came every day for Naṭarāja’s darśana. He was running his
seventy third year when he left the mortal coil. A story is current handed
over by tradition among the Dīkṣitas of the temple of Naṭarāja, that one
day Śrī Appayya Dīkṣita was seen to pass over the Pañchākṣara steps rather
unusually and to the wonder of the spectators, to vanish into the image of
Śrī Naṭarāja; and lo! the news was soon abroad that Śrī Dīkṣita had passed
away at his residence. Śrī Dīkṣita’s birth was due to the grace of
Naṭarāja; and he, when leaving the earth, became one with Naṭarāja.
The last words of Śrī Dīkṣita are remembered in the form of a verse.
“I am happy to die at Chidambaram which is a most holy place. My sons are
learned and cultured. They have done some scholarly work. I am full of
years and have no desires to be fulfilled. My only wish is to reach the
lotus feet of Śiva.”
Immediately the vision of the ruddy light of the raised foot of Naṭarāja
dancing in the golden hall rose before his mental eye and while he
described the wonder with gushing joy in a half verse his eyes closed. His
sons completed the unfinished verse declaring that the great soul reached
the final beatitude at the conclusion of the teeming darkness of the night
of Saṃsāra infested with frightful nightmares.
Śrī Dīkṣita was held in high esteem and reverential awe even by his
religious adversaries. There are contemporary references to him in the
writings and utterances of Śrī Nīlakaṇṭha Dīkṣita, Chinna Appayya Dīkṣita,
Samarapuṅgava Dīkṣita, Guru Rāma Kavi, Bālakavi, Rājanātha Ḍiṇḍima
Sārvabhaumakavi and others, and in the Adayapalam inscription. He was
regarded even in his times as an Avatārapuruṣa. Legends grew around his
life and they are preserved in Śrī Śivānandayati’s *Dīkṣitendra-vijayam,* a
Champu Kāvya written in the later half of the 19th century.
Mannargudi Raju Sastrigal’s *Chatuśślokī-vyākhyā* has preserved a quotation
from a lost biography of Śrī Dīkṣita, giving the clue to his date. It is a
tag of a verse and runs thus:
*vikrame bhūtalam prāpya vijaye svargamāyayuḥ.*
Vikrama to Vijaya in the 16th century is 1520 A.D. to 1593 A.D. That Śrī
Dīkṣita lived full 72 years is clearly declared by Śrī Nīlakaṇṭha Dīkṣita.
*dvāsapatatiṃ prāpya samāḥ prabandhān śataṃ vyadhād appayya dikṣitendrāḥ.*
If we take his royal patrons chronologically they cover the same period of
the 16th century A.D. His first patron(?) Chinna Timma was the Viceroy of
the Vijayanagara Empire in the south having sway over Tanjore, Madura, and
Travancore, with his head-quarters at Trichinopoly, till about 1550. Śrī
Dīkṣita according to his own statement wrote the commentary on the
*Yādavābhyudaya* at Chinna Timma’s instance. The second patron of his,
Chinna Bomma, ruled at Vellore from about 1549 to about 1578. He is
mentioned by Śrī Dīkṣita in more than one of his writings. The third and
the last patron of his was Veṅkaṭapati of Pennugonda who began to rule from
1585. Śrī Dīkṣita refers to Venkaṭapati in his *Vidhirasāyana* and
*Kuvalayānanda.* The Adayapalam inscription of 1582 refers to him as an
author of a hundred works. Of his contemporary religious adversaries
Tātāchārya lived from 1508 to about 1583. Vijayīndra Bhikṣu entered Samādhi
in 1595 after a long life. His first patron was Chevvappa of Tanjore and
the last patron(?) Veṅkaṭapati of Penugonda. Vijayīndra wrote one hundred
and four works to rival Śrī Appayya Dīkṣita’s one hundred and four works.
He should have been a younger contemporary of Śrī Dīkṣita. Vijayīndra was
one of the greatest religious personalities of the age. It is said that he
and Śrī Appayya Dīkṣita were intimate friends in spite of their academic
rivalries, Śrī Vādirāja a co-pupil of Vijayīndra and head of one of the
Udupi mutts who lived from 1480 to 1600 also wrote works defending Dvaita
against the attack of Śrī Appayya Dīkṣita.
Bhaṭṭoji the disciple of Śeṣa Kṛṣṇa was a very much younger contemporary
and disciple of Śrī Dīkṣita. The story about Śrī Dīkṣita meeting poet
Jagannātha at Banares is untrue and unhistorical. Jagannātha came a century
after Śrī Dīkṣita.
Śrī Śivānanda unconsciously gives us a clue to the true date of Śrī
Dīkṣita. He says that Śrī Kṛṣṇadevarāya and Āchārya Dīkṣita died in the
same year 1529 and that when his grandfather died Śrī Dīkṣita was nine
years old. He was evidently quoting these dates from a lost biography or a
tradition based upon it, but the historical significance of the date
escaped his notice.
KR IRS 14124
On Sat, 13 Jan 2024 at 22:37, 'venkat giri' via iyer123 <
[email protected]> wrote:
> வாட்ஸப்பில் வந்தது
>
> மகான் ஸ்ரீஅப்பைய தீட்சிதர்
>
> ஒருமுறை காஞ்சிபுரத்தில் இவர் செய்த யாகத்தில் அந்நாளைய வழக்கப்படி 17 ஆடுகளை
> பலி கொடுத்தார்.
>
> இதில் அவருக்கு விருப்பமில்லை என்றாலும் மற்றவர்கள் கேட்டுக்கொண்டதால் இந்த
> பலி கொடுக்கும்படி ஆனது.
>
> இதைக் கண்டித்து அங்கு வந்த சில அறிஞர்கள் இவருடன் வாதம் செய்தனர்.
>
> உயிர் இழந்த ஆடுகள் புனித யாகத்தின் விளைவாக சொர்க்கத்தைத்தான் அடைந்து
> இருக்கின்றன என்று அப்பையர் கூறினார்.
>
> கடுமையான வாதத்தில் அப்பையர் வென்றாலும், ஆடுகள் யாகத்தில் பலியானது அவருக்கு
> உறுத்தலை தந்தது.
>
> எனவே தனது ஆன்மபலத்தால் ஆடுகளின் நிலையை நோக்கினார்.
>
> அப்போது அவை மாலைகள் அணிந்து சொர்க்கம் புகுவதைக் கண்டார்.
>
> தான் மட்டும் இல்லாது, தன்னுடன் வாதம் செய்த அத்தனை பேரையும் அந்தக் காட்சியை
> காணும்படிச் செய்தார்.
>
> அவரைத் திட்டிய அத்தனை பேரும் மனம் திருந்தி இவரை வணங்கினர்.
>
> ஒரு முறை ஸ்ரீரங்கம் சென்ற போது அவரைக் கோவிலுக்குள் செல்ல அனுமதிக்கவில்லை.
> ஹரியும் ஹரனும் ஒன்றே, சிவ வைஷ்ணவ பேதம் கூடவே கூடாது என்று சொல்லிப்
> பார்த்தார் தீக்ஷிதர். ஆனால் கோவில் அர்ச்சகர்கள் இவரது வாதத்தை ஏற்கவில்லை.
> உடனே திருமாலை சிவனாக எண்ணி இவர் பாடலானார். உடனே திருமாலே சிவச்
> சின்னங்களுடன் அங்குள்ள வைணவர்களுக்குக் காட்சியளிக்க அனைவரும் தீக்ஷிதரது
> மேன்மையை உணர்ந்து அவரை கோவிலுக்குள் மரியாதையுடன் அழைத்துச் சென்று
> கௌரவப்படுத்தினர்
>
> சென்னையில் அவர் வந்து சில காலம் தங்கி இருந்தார். அவர் தங்கி இருந்த இடம்
> வேத ஸ்ரேணி. இப்போது அது பெயர் மருவி வேளச்சேரி ஆகி விட்டது. அங்கு
> கருணாம்பிகை சமேத தண்டீஸ்வரர் ஆலயத்தின் அருகே ஒரு குளத்தை வெட்டினார். அங்கு
> அம்மனின் காலடியில் ஸ்ரீசக்ரத்தையும் ஸ்தாபித்தார். அவர் அமைத்த குளம்
> அப்ளாங்குளம் என்று பெயர் மருவி இன்று ஐ ஐ டி காம்ப்ளெக்ஸில் உள்ளது.
>
> சின்ன பொம்ம நாயக்கரின் அரசவையில் அரசர் உள்ளிட்ட யார் வந்தாலும்,
> வணங்கினாலும் தமது இடது கரத்தை தூக்கியே ஆசீர்வதிப்பார்.
>
> இது அவரின் எதிரிகளுக்கு எரிச்சலை தந்தது.
>
> அரசரிடம் இது பற்றி புகார் தெரிவித்ததுடன், அப்படிச் செய்வது மற்றவர்களை
> அவமதிப்பதுபோல் ஆகும் என்றும் கூறினர்.
>
> இது குறித்து விசாரணையும் வந்தது. சகல சாஸ்திரங்களிலும் புலமை கொண்ட
> அப்பையர், 'வேத வேதாந்த விஷயங்களில் புலமை கொண்ட, ஆச்சார அனுஷ்டானங்களில்
> சிரத்தை கொண்ட, ஒரு உண்மையான பிராமணனின் வலது கரத்தில் அக்கினி வசிப்பார்
> என்பது வேதம் சொல்லும் உண்மை. எனவேதான்தான் வலது கரத்தால் ஆசீர்வதிப்பதில்லை
> என்றும், அவ்வாறு வலக்கரத்தால் ஆசீர்வதித்தால் அவர்கள் எரிந்து போவார்கள்'
> என்றும் கூறினார்.
>
> இது பொய் என்று அவரது எதிரிகளால் சொல்லப்பட்டது. இதனால் அதை மெய்ப்பிக்க
> வேண்டிய நிலைக்கு அப்பையர் வந்தார்.
>
> அரசர் உருவம் வரையப்பட்ட துணியை தமது வலது கரம் தூக்கி அவர் ஆசீர்வதித்தார்.
>
> அவ்வளவுதான் அந்த துணி திகுதிகுவென எரியத்தொடங்கியது. அரசர் உள்ளிட்ட
> அனைவரும் அவரிடம் மன்னிப்புக்கோரி தீயை அணைக்குமாறு கேட்டுக்கொண்டனர்.
>
> ஒரு முறை சின்ன பொம்ம நாயக்கர் விலை உயர்ந்த சால்வையை தீட்சிதருக்கு
> அணிவித்தார்.
>
> மறுநாள் யாகத்தில் அந்த சால்வையை ஸ்ரீநடராஜருக்கு ஆகிருதியாக
> அக்னி குண்டத்தில் போட்டார்.
>
> மன்னரை அவமதித்ததாக சொல்லி
> மன்னர் முன் நிறுத்தப்பட்டார்.
> மன்னர் ஏன் இப்படி சால்வையை தீயில் போட்டீர்கள்
> என்னை அவமானப்படுத்தும் செயலில் ஈடுபட்டீர்கள் என்றார்.
>
> அதற்கு தீட்சிதர்
> அந்த சால்வை என்னிடம் இருப்பதை விட சிதம்பரம் ஸ்ரீ நடராஜபிரானிடம் இருப்பதே
> மேல் என நினைத்து அவருக்கு அனுப்பிவிட்டேன் என்றார்.
>
> நீங்கள் வேண்டுமானால் போய்
> சிதம்பரத்தில் பாருங்கள் என்றார்.
>
> மறுநாள் காலை சிதம்பரம் சென்றார் மன்னர்.
> கோவிலை திறந்த தில்லை வாழ் தீட்சிதர்கள்
> இறைவனின் மேல் சால்வை இருப்பதை கண்டு அதிர்ந்தனர்.
>
> மன்னரும் அந்த சால்வையை கண்டு அதிர்ந்தார்.
> ஊர் திரும்பிய மன்னர் அப்பைய தீட்சிதரின் கால்களில் வீழ்ந்து நமஸ்கரித்தார்.
>
> வாழ்நாள் எல்லாம் சிவப்பணி செய்து வாழ்ந்த இந்த மகான், தில்லை சிவபெருமானோடு
> கலந்து மோட்சம் அடைந்தார். சைவசமயம் வளர்ச்சிக்கும் மக்களின் ஆன்மிக
> வழிப்பாட்டிற்கும் பாடசாலை அமைத்து ஆன்மிக நூல்களையும் வழங்கி சேவை செய்த
> அப்பைய தீட்சிதர் இந்து மதத்தின் மாணிக்கக் கல் என்றே போற்றப்படுகிறார்.
>
> அவர் மஹாவிஷ்ணுவிடம் தனக்குள்ள பக்தியைக் காண்பிக்கும் வண்ணம் வரதராஜ ஸ்தவம்
> என்ற நூலை இயற்றினார். அவரது அபீதகுசாம்பாள் ஸ்தோத்திரம் அவருக்கு தேவியிடம்
> உள்ள பக்தியைக் காண்பிக்கிறது. சூரியனிடம் உள்ள பக்தியினால் ஆதித்ய ஸ்தோத்ர
> ரத்தினத்தை அவர் இயற்றினார்ஆதிசங்கர பகவத்பாதாளின் பிரம்மசூத்ர பாஷ்யத்திற்கு
> வாசஸ்பதி மிஸ்ரர் என்பவர் இயற்றிய பாமதி என்ற உரை மிகவும் போற்றப்படும் ஒரு
> உரையாகும். அதற்கு அமலானந்தர் என்பவர் கல்பதரு என்ற சற்று கடினமான ஒரு உரையை
> எழுதியுள்ளார். இந்த கல்பதருவை அனைவரும் புரிந்துக் கொள்ளும் வகையில்
> எளிதாக்கி அப்பைய தீக்ஷிதர் பரிமளம் என்ற ஒரு உரையை எழுதினார். இது மிகவும்
> பிரசித்தி பெற்ற நூலாகும்.
>
> வயதான காலத்தில் ஒரு நாள் அவர் சிதம்பரம் நடராஜரை தரிசிக்கச் சென்று
> பஞ்சாக்ஷரத்தை ஜபித்தவாறே படியேறியதை கோவில் தீக்ஷிதர்கள் பார்த்தனர். அன்று
> சைத்ர பூர்ணிமை. காலை முதல் முகூர்த்தம். நடராஜரின் கற்பூர நீராஜன சமயம்.
> அப்போது அவர் சந்நிதியில் அப்படியே நடராஜரோடு ஐக்கியமானதை அவர்கள் கண்டனர்.
>
> அப்போது அவர் கூறிய ஸ்லோகம் :- ஆபாதி ஹாடகஸபா நடபாத பத்ம
>
> ஜ்யோதிர்மயோ மனஸிமே தருணாருனோஓ(அ)யம்
>
> இதன் பொருள் :- வானில் பொன் ஒளியோடு சூரியன் திகழ்வதைப் போல நடராஜரின் திவ்ய
> பொற்றாமரையின் அழகு என் கண்ணைப் பறிக்கிறது….” இப்படி பாதி ஸ்லோகம் சொல்லும்
> போதே அவர் நடராஜருடன் கலந்தார். இதன் மீதி பாதியை அவரது சகோதரரின் பேரனான
> நீலகண்ட தீக்ஷிதர் பின்னால் நிறைவு செய்தார்.
>
> அப்பைய தீக்ஷிதர் 1593ஆம் ஆண்டு 73ஆம் வயதில் நடராஜருடன் கலந்தார்.
>
> இவரது அதிஷ்டானம்
> கும்பகோணம் மயிலாடுதுறை சாலையில் உள்ள திருவாலங்காட்டில் காவிரிகரையில்
> உள்ள விநாயகர் கோவில் முன்
> அமைந்துள்ளது.
>
> தீட்சிதருடைய கடைசி காலத்தில் அவருக்கு ஒருவித வயிற்று வலி (சூலை நோய்) அவரை
> மிகவும் வாட்டி வதைத்தது.
> அவர் சிறந்த யோக சக்திகள் உடையவராதலால், தியானம் செய்யவோ அல்லது யாராவது
> முக்கியப்பட்டவருடன் பேச வேண்டியிருந்தாலோ, ஒரு தர்ப்பை புல்லை அருகே போட்டு ,
> அந்த புல்லின் மேல் அந்த வலியை தன் தவ சக்தியால் இறக்கி வைத்துவிட்டு, தன்
> வேலையில் ஈடுபடுவாராம்...!
> அந்தப் புல் அது பாட்டுக்கு இப்படி அப்படி என்று துள்ளிக்கொண்டே
> இருக்குமாம். பிறகு வேலை முடிந்தவுடன் புல்லிடமிருந்து அந்த வலியை திரும்ப
> தனக்குள் வாங்கிக் கொள்வாராம்.
> ஒரு சமயம் அவர் ஒரு பண்டிதருடன் வாதத்தில் ஈடுபட நேர்ந்தபோது,
> வழக்கம் போல, தமது வலியை தற்காலிகமாக தர்ப்பை புல்லின் மேல் இறக்கி
> வைத்துவிட்டு வாதம் புரியலானார்.
> புல்லும் அது பாட்டுக்கு துள்ள ஆரம்பித்தது. ....ஒரு கட்டத்தில் வாதம்
> மிகவும் தீவிரமடைய, உட்கார்ந்திருந்த இருவரும் நின்றுகொண்டு வாதம்
> புரியலாயினர். புல் துள்ளுவது அதிகரித்து , சற்று உயரமாகவே துள்ள ஆரம்பித்தது.
> இதை ஆச்சரியத்துடன் கண்ணுற்ற அந்த பண்டிதர் தீட்சிதரிடம்,
> “இவ்வளவு தவ வலிமை கொண்ட நீங்கள் ஏன் நிரந்தரமாக அந்த வலியை
> போக்கிகொள்ளக்கூடாது? எதற்கு புல்லின் மீது இறக்கி வைத்துவிட்டு திரும்பவும்
> ஏற்றுக்கொள்கிறீர்கள்?”
> என்று கேட்டார்.
> “இந்த வயிற்று வலி என் கர்ம வினையால் எனக்கு வந்தது. ...நமது முந்தைய
> செயல்களினால் ஏற்படும் கர்ம வினையை எப்படியும் அனுபவித்துத் தான் ஆகவேண்டும்.
> ....அதிலிருந்து தப்பிக்க எண்ணக் கூடாது. முற்பிறப்பில் நான் செய்த சிறு
> பாவத்தின் பலன் தான் இந்த சூலை நோய். ..! இப்போது நான் இதை அனுபவிக்கவில்லை
> எனில், இதை அனுபவிப்பதற்காக இன்னொரு பிறவி எடுக்க நேரிடும். ! அதற்காகத் தான்
> புல்லின் மீது இறக்கி வைத்துவிட்டு திரும்பவும் ஏற்றுக்கொள்கிறேன்!” என்றாராம்.
>
> இவர் எழுதிய மிகப் பிரபலமான மார்க்கபந்து ஸ்தோத்ரம் வேலூர் பக்கத்தில் உள்ள
> விரிஞ்சிபுரம் மார்க்கபந்தீஸ்வரர் ஆலயத்தில் எழுதப்பட்டது
>
> Sent from Yahoo Mail on Android
> <https://mail.onelink.me/107872968?pid=nativeplacement&c=Global_Acquisition_YMktg_315_Internal_EmailSignature&af_sub1=Acquisition&af_sub2=Global_YMktg&af_sub3=&af_sub4=100000604&af_sub5=EmailSignature__Static_>
>
> --
> You received this message because you are subscribed to the Google Groups
> "iyer123" group.
> To unsubscribe from this group and stop receiving emails from it, send an
> email to [email protected].
> To view this discussion on the web visit
> https://groups.google.com/d/msgid/iyer123/1226709967.760299.1705165648346%40mail.yahoo.com
> <https://groups.google.com/d/msgid/iyer123/1226709967.760299.1705165648346%40mail.yahoo.com?utm_medium=email&utm_source=footer>
> .
>
--
You received this message because you are subscribed to the Google Groups
"Thatha_Patty" group.
To unsubscribe from this group and stop receiving emails from it, send an email
to [email protected].
To view this discussion on the web visit
https://groups.google.com/d/msgid/thatha_patty/CAL5XZopJZUwa5UuEnT0KV16hXRhhrj409FnXVDr-%3D%2Bn9HSPg%2Bw%40mail.gmail.com.
