போழ்து மெலிந்த புன்செக்கரில், வான்திசை
சூழுமெழுந்து உதிரப்புனலா,மலை
கீழ்து பிளந்த சிங்கமொத்ததால், அப்பன்
ஆழ்துயர் செய்து அசுரரைக்கொல்லு மாறே. [nalayira divya prabhandam]
பொருள்: பொழுது மெலிந்து, உக்கிரம் குறைந்து, மாலை வேளை குறைந்த, அதாவது ஒளி
குறைந்த சிவந்த வானத்தின் திசைகள் சூழ எழுந்து இரத்த ஆறு ஓடியது போல மலையை
கீழே கொண்டு அதைப் பிளந்த சிங்கம் போல் ஒத்து இருந்து திருமால் நீண்ட பெரிய
துன்பங்களைச் செய்த அசுரர்களை கொல்வதைப் போல்!
நரசிம்ம அவதாரம் கொண்டு , இரணியனை மாலை வேளையில், படியில், மடியில் கிடத்தி,
அவன் உடலைப் பிளந்து, இரத்தம் பீறிட்டு எழ அமர்ந்து இருந்த கோலம் நினைவுக்கு
வருகிறது நம்மாழ்வாருக்கு. மாலையில், சிவந்த வானத்தின் அடியில், மலை மேல்
அமர்ந்து இருக்கும் சிங்கம் போல இருந்தது அந்தக் காட்சி என்கிறார்.
இரணியன் எவ்வளவு பெரிய பலம் கொண்டவன். பிரகலாதனுக்கு எவ்வளவோ துன்பங்கள்
தந்தான். பிரகலாதன் தானே போராடி இரணியனை வெல்ல முடியாது. அதற்காக அவன் சோர்ந்து
விடவில்லை. திருமாலை நம்பினான்.
அவ்வளவு பலம் பொருந்திய, இரணியனை தன் வெறும் கையால் கொன்றார்.
அதைப் பார்க்கும் போது நம் துன்பம் எல்லாம் பெரிய துன்பமா? நம் துன்பங்களைத்
துடைக்க அவனுக்கு ஒரு நொடி கூட ஆகாது என்பது அவர் கருத்து. துயர் துடைத்து
வெற்றிகளைத் தருவான் என்கிறார்.
Meaning: As the day waned, its intensity subsided, and the evening
twilight—characterized by diminished light and a crimson sky—enveloped the
surroundings, the Lord emerged. His appearance resembled a lion that,
having brought down a mountain and split it open, sat amidst a flowing
river of blood—much in the same way that Lord Thirumal (Vishnu) slew the
demons who had inflicted immense and prolonged suffering upon the world.
Nammazhwar is reminded of that divine posture: the moment when the Lord,
having assumed the form of Narasimha, slew the demon Hiranya. At
twilight—beneath the crimson sky—He placed Hiranya across His lap upon the
threshold, tore open his body, and sat there as blood gushed forth. The
poet remarks that this entire scene resembled a majestic lion seated atop a
mountain at dusk.
Consider the immense power Hiranya possessed; he inflicted untold suffering
upon Prahlada. Prahlada, by his own strength alone, could not have defeated
Hiranya. Yet, he did not despair or give up; instead, he placed his
unwavering faith in Lord Thirumal.
Thus, the Lord—using only His bare hands—slew the mighty Hiranya.
Reflecting upon this event, one is led to ask: Are our own troubles truly
significant? The poet conveys the thought that for the Lord, dispelling our
sorrows would not take even a single second. He assures us that the Lord
will wipe away our grief and grant us victory.
KR I wondered why bhakti oriented are enduring the sufferings and
working as servants while money-holders are one who runs after money to
invest on GODs as Bosses; rarely, there are few RAJARAJA CHOZHANS with
power and bhakti; except the exceptions, generally, the bundle of
contradictions alone do exist; also, adiyars and nayanmars and azhwars do
not get what they wanted till death, whereas, rich gets in one nod; ALL THE
BUNDLE OF CONTRADICTIONS FORCE MANY TO QUESTION “WHETHER THE EXISTENCE IS
THE TRUTH?” IF ONE WERE TO ANSWER, “THERE IS NO EXISTENCE”, THEN HOW COME
THE RICH SECTOR GETS WHAT THEY WANTED OR WHY DO THAY SPEND ON TEMPLES AND
CHARITIES? IS IT BECAUSE OF HARD WORK? IS IT A FLUKE? IS IT STEALING
OTHERS’ WEALTH? ABSENCE OF EXISTENCE CAN PLAY THESE CARDS? OUT OF SELF
WILL? IF SO THERE IS RANKINGS EVEN AMONG THE RICH AND LEVELS DIFFER. WHY?
IF ONE WERE TO SAY EXISTENCE IS THE TRUTH, THEN WHY MAJORITY BHAKTHAS
GENERALLY SUFFER? THE HISTORY RECORDS ONLY THEIR BHAKTI WITHOUT WHICH THEY
ARE NEBER HEARD OF COMMUNITY. IN SPITE OF THE MEAN-LIFE, THEY NEVER PARTED
THEIR WAYS AND MEANS.
THE ONLY ANSWER FOR BOTH IS NEWTON 3RD LAW OF MOTION, DEVISED 10000
YEARS BACK AS KARMA. SELF WILL PRODICES THE KARMA; KARMA OF GOOD AND BAD;
POVERTY STRICKEN OUT OF BHAKTI EARNED ONLY THE GOOD KARMA TO BE BORN IN
RICH LEVEL LATER AS EVIDENCED THROUGH THE B G VERSES;
आब्रह्मभुवनाल्लोका: पुनरावर्तिनोऽर्जुन |
मामुपेत्य तु कौन्तेय पुनर्जन्म न विद्यते || 16||
ā-brahma-bhuvanāl lokāḥ punar āvartino ’rjuna
mām upetya tu kaunteya punar janma na vidyate
BG 8.16: In all the worlds of this material creation, up to the highest
abode of Brahma, you will be subject to rebirth, O Arjun. But on attaining
My Abode, O son of Kunti, there is no further rebirth.
"As the embodied soul continuously passes, in this body, from boyhood to
youth to old age, the soul similarly passes into another body at death."(Bg
2.13)
As a person puts on new garments, giving up old ones, the soul similarly
accepts new material bodies, giving up the old and useless ones."(Bg 2.22)
"A person who accepts the path of devotional service is not bereft of the
results derived from studying the Vedas, performing austere sacrifices,
giving charity or pursuing philosophical and fruititive activities. Simply
by performing devotional service, he attains all these, and at the end he
reaches the supreme eternal abode." (Bhagavad Gita 8.28)
One cannot refrain from action. One's actions need to be purified and at
the same time one should not be attached to the results. Here is Lord
Krishna's instruction:
"Whatever you do, whatever you eat, whatever you offer or give away, and
whatever austerities you perform-do that, O son of Kunti, as an offering to
Me. In this way you will be freed from bondage to work and its auspicious
and inauspicious results. With your mind fixed on Me in this principle of
renunciation, you will be liberated and come to Me." Bhagavad-gita 9.27-28
Fearlessness; purification of one’s existence; cultivation of spiritual
knowledge; charity; self-control; performance of sacrifice; study of the
Vedas; austerity; simplicity; nonviolence; truthfulness; freedom from
anger; renunciation; tranquillity; aversion to faultfinding; compassion for
all living entities; freedom from covetousness; gentleness; modesty; steady
determination; vigor; forgiveness; fortitude; cleanliness; and freedom from
envy and from the passion for honor – these transcendental qualities, O son
of Bharata, belong to godly men endowed with divine nature.(16 1-3)
Pride, arrogance, conceit, anger, harshness and ignorance – these qualities
belong to those of demoniac nature, O son of Pṛthā.
CHAP 16
TEXT 5: The transcendental qualities are conducive to liberation, whereas
the demoniac qualities make for bondage.
TEXT 6: O son of Pṛthā, in this world there are two kinds of created
beings. One is called divine and the other demoniac.
TEXT 8: They say that this world is unreal, with no foundation, no God in
control. They say it is produced of sex desire and has no cause other than
lust.
TEXT 9: Following such conclusions, the demoniac, who are lost to
themselves and who have no intelligence, engage in unbeneficial, horrible
works meant to destroy the world.
TEXTS 13-15: The demoniac person thinks: “So much wealth do I have today,
and I will gain more according to my schemes. So much is mine now, and it
will increase in the future, more and more. He is my enemy, and I have
killed him, and my other enemies will also be killed. I am the lord of
everything. I am the enjoyer. I am perfect, powerful and happy. I am the
richest man, surrounded by aristocratic relatives. There is none so
powerful and happy as I am. I shall perform sacrifices, I shall give some
charity, and thus I shall rejoice.” In this way, such persons are deluded
by ignorance.
TEXT 17: Self-complacent and always impudent, deluded by wealth and false
prestige, they sometimes proudly perform sacrifices in name only, without
following any rules or regulations.
TEXT 19: Those who are envious and mischievous, who are the lowest among
men, I perpetually cast into the ocean of material existence, into various
demoniac species of life.
TEXT 20: Attaining repeated birth amongst the species of demoniac life, O
son of Kuntī, such persons can never approach Me. Gradually they sink down
to the most abominable type of existence.
TEXT 24: One should therefore understand what is duty and what is not duty
by the regulations of the scriptures. Knowing such rules and regulations,
one should act so that he may gradually be elevated.
BG 6.41-42: The unsuccessful yogis, upon death, go to the abodes of the
virtuous. After dwelling there for many ages, they are again reborn in the
earth plane, into a family of pious and prosperous people. Else, if they
had developed dispassion due to long practice of Yog, they are born into a
family endowed with divine wisdom. Such a birth is very difficult to attain
in this world.
BG 6.45: With the accumulated merits of many past births, when these yogis
engage in sincere endeavors to make further progress, they become purified
from material desires and attain perfection in this life itself. [KR: THE
RICH CLASS SPENDING MONEY ON CHARITIES AS WELL AS GETTING EASILY THINGS
DONE]
Bhagavad Gita 7.16 O best amongst the Bharatas, four kinds of pious
people engage in My devotion—the distressed, the seekers of knowledge, the
seekers of worldly possessions, and those who are situated in knowledge.
Bhagavad Gita 7.29 Those who take shelter in Me, striving for liberation
from old-age and death, come to know the Brahman, the individual self, and
the entire field of karmic action.
The karmic definitions reveal that law of Karma alone runs the
earth where the self-control leads to positivity while the self-will,
declares either or situations. THETHUM NANDRUM PIRAR YJARA BAARA.
K RAJARAM IRS 24326
---------- Forwarded message ---------
From: Chittanandam V R <[email protected]>
Date: Mon, 23 Mar 2026 at 21:14
Subject: Fwd: Tamilnayagam - Divya Pirabandham
To:
நாலாயிர திவ்ய பிரபந்தம் - மெலிந்த பொழுது
*தமிழ்நாயகம் *
இந்த வெற்றிப் பாசுரங்களில் நம்மாழ்வார் மிகப் பிரமாண்டமான நிகழ்வுகளை பற்றி
கூறுகிறார். பாற்கடலை கடைந்தது, குருக்ஷேத்திரப் போர், ஊழிக் காலம் என்று நம்
கற்பனைக்கு எட்டாத மிகப் பிரமாண்டமான விடயங்களை கூறிக் கொண்டு வருகிறார்.
அடுத்தது,
அந்தி நேரம். இரத்தத்தை அள்ளி விசிறி அடித்த மாதிரி வானம் சிவந்து இருக்கிறது.
தூரத்தில் ஒரு மலை. அந்த மலை மேல் ஒரு பெரிய சிங்கம் அமர்ந்து இருக்கிறது. மலை
உச்சியில் உள்ள சிங்கம் கீழே தெளிவாகத் தெரிவது என்றால் அது எவ்வளவு பெரிய
சிங்கமாக இருக்க வேண்டும். அது அமர்ந்து இருப்பதைப் பார்த்தால் ஏதோ அது அந்த
மலையை அடக்கி அதன் மேல் அமர்ந்து இருப்பது போல இருக்கிறது. ஒரு கம்பீரம், ஒரு
வசீகரம்.
பாடல்
*போழ்து மெலிந்த புன்செக்கரில், வான்திசை*
*சூழுமெழுந்து உதிரப்புனலா,மலை*
*கீழ்து பிளந்த சிங்கமொத்ததால், அப்பன்*
*ஆழ்துயர் செய்து அசுரரைக்கொல்லு மாறே.*
பொருள்: பொழுது மெலிந்து, உக்கிரம் குறைந்து, மாலை வேளை குறைந்த, அதாவது ஒளி
குறைந்த சிவந்த வானத்தின் திசைகள் சூழ எழுந்து இரத்த ஆறு ஓடியது போல மலையை
கீழே கொண்டு அதைப் பிளந்த சிங்கம் போல் ஒத்து இருந்து திருமால் நீண்ட பெரிய
துன்பங்களைச் செய்த அசுரர்களை கொல்வதைப் போல்!
நரசிம்ம அவதாரம் கொண்டு , இரணியனை மாலை வேளையில், படியில், மடியில் கிடத்தி,
அவன் உடலைப் பிளந்து, இரத்தம் பீறிட்டு எழ அமர்ந்து இருந்த கோலம் நினைவுக்கு
வருகிறது நம்மாழ்வாருக்கு. மாலையில், சிவந்த வானத்தின் அடியில், மலை மேல்
அமர்ந்து இருக்கும் சிங்கம் போல இருந்தது அந்தக் காட்சி என்கிறார்.
இரணியன் எவ்வளவு பெரிய பலம் கொண்டவன். பிரகலாதனுக்கு எவ்வளவோ துன்பங்கள்
தந்தான். பிரகலாதன் தானே போராடி இரணியனை வெல்ல முடியாது. அதற்காக அவன்
சோர்ந்து விடவில்லை. திருமாலை நம்பினான்.
அவ்வளவு பலம் பொருந்திய, இரணியனை தன் வெறும் கையால் கொன்றார்.
அதைப் பார்க்கும் போது நம் துன்பம் எல்லாம் பெரிய துன்பமா? நம் துன்பங்களைத்
துடைக்க அவனுக்கு ஒரு நொடி கூட ஆகாது என்பது அவர் கருத்து. துயர் துடைத்து
வெற்றிகளைத் தருவான் என்கிறார்.
*தமிழ்நாயகம் *
*****************************
*சித்தானந்தம் *
--
You received this message because you are subscribed to the Google Groups
"Thatha_Patty" group.
To unsubscribe from this group and stop receiving emails from it, send an email
to [email protected].
To view this discussion visit
https://groups.google.com/d/msgid/thatha_patty/CAL5XZor52Nnjg8s1-V9%2B6FzdUFoKsX3eRg1X8Ap%2BQyMFYrwo3w%40mail.gmail.com.
