|
Kecap nyaba pikeun urang Sumedang mah geus
wanoh tibaheulana. Ti taun limapuluhan keneh geus loba nu ninggalkeun
lemburna, ngadon ngaradu nasib ka daerah sejen, aya nu buburuh, nu jualan, atawa
nu boga bisluit mah digawe dipausahaan boh negri atawa sawasta. Nu
dijugjug rereana mah ka kota Batawi, nu pangdeukeutna nya ka Bandung. Teu
saeutik urang Sumedang loba nu sukses dipanyabaanana, malah nepikeun ka
bumen bumen sagala, nempo lemburna mah paling paling sataun sakali waktu lebaran
wungkul. Kanyataan ieu, nandakeun yen
ucapan karuhun teh mimiti ngabukti yen Sumedang teh ngarangrangan, salain
wewengkon lebah kulon jadi heureut da kalindih ku kota Bandung, atuh
pangeusina loba nu arincah nareangan kifayah kalembur batur. Antukna jati
kasilih kujunti, warga asli kalindih kupara pendatang.
Teuing kasupata ku uga, duka geus kuat adat,
taun limapuluhan siaki ge geus mimiti nyaba ka Batawi. Harita jalan
Sumedang-Wado masih keneh taringgul ku batu, malah sok aya babasan, lamun hayang
kalapa mah cenah indit we ka jalan Sumedang-Darmaraja-Wado,tinggal mulungan
ngalayah ditengah jalan. Beus anu ngalayanan trayek kadinya diantarana, beus
Gumbira, Nasional jeung Perintis. Indit ti Wado atawa Darmaraja teh jam tilu
peuting kadangkala sabada subuh, najan kitu ge anu nek nyaraba mah geus
tatan tatan ti jam dua belasan keneh, geus ngarumpul di sisi alun
alun.
Kawantu beusna kaluaran tikotok
dilebuan, waktu distater teh hese nek hirup, sanajan haben
dikodekdak,kujalan diengkol palebah huluna,tetep we can luut leet kesang mah can
waka ngagaur. Lamun keur maju leumpangna rumanggieung kawantu jalannya pinuh
kubatu sagede gede hulu. Tiap sababaraha kilometer teu wudu radiatorna menta
dieueutan, matak ngaripuhkeun kenek. Teu aneh indit ti Wado atawa ti
Darmaraja wanci janari, nepikeun ka Situraja teh geus bray-brayan beurang atuh
geus bisa kabayang nepikeun ka Cicaheum teh panon poe geus manceran kadang geus
mengok ngulon. Tampolana di Cicaheum teh beus nu ka Batawikeun teh geus suwung,
nya kapaksa mondok sapeuting di Cicaheum. Nepi ka Batawi teh,mun diitung
tindit bisa dua poe dua peuting. Di Cicaheum mun kaparengan aya beus nu ka
Batawikeun, sok parebut jeung calo, malahan hiji mangsa mah sanggeus siaki
paseging seging dilawang panto beus, nepi ka jero kasampak dadampar jokna geus
suwung. Teu kungsi lila aya jalma ngasong ngasong dadampar jok ka siaki, bari
titah mayar saanu perakeun, sihoreng teh geuning calo. Beu!
Mun ditilik tina gedena, ongkos beus jaman
harita kaasup teu pira da ka Bandung ge ngan ukur 10 perak ari ka Batawi sok
erep 30 perak. Tapi tina ongkos eta sabanding jeung pare sakintaleun, da jaman
harita harga pare sakintalna teh kurang leuwih 30 perakan. Beda deui jeung
ayeuna ongkos ka Jakarta teh antara 20 nepikeun ka 30 rebuan, lamun
ngajual pare sakintal teh bisa sabaraha balik indit ka Jakarta, da harga
pare ayeuna mun teu salah 130 rebuan sakintal, eta ge kaasup dimurah mareh
da mun keur punjul mah bisa kana 200 rebuan.
Kiwari jalan ka Batawi teh geus leucir ku
hotmik, angkutan saban menit jul jol, anu nyaba beuki rea bae, malah ka Batawi
teh geus dijadikeun jalan kacai. Sumedang beuki ngarangrangan, tapi tetep
Tandang ngigelan jaman, bari Nyandang Kahayang anu can ka sorang. Hoyong naon
atuh Dang ? da ngagugulukeun kahayang mah tetep we moal aya
tungtungna.
sr
Komunitas Urang Sunda --> http://www.Urang-Sunda.or.id
Yahoo! Groups Links
|

