lenyepaneun.....
 
 
 
SAHA INDUNGNA?
 
beres liburan ti lembur, kuring kudu geus balik ka kota.
tapi lantaran jalan tolna pinuh teuing, kuring milih jalan biasa.
Lantaran tunduh, kuring eureun heula di rumah makan, mesen kadaharan.
Pas mesen, aya budak umur kurang leuwih 10 taunan geus aya gigireun.
"bade meser kuehna pa?", ceuk eta budak bari seuri. leungeunna muka daun pisang nu jadi panutup bakul kuehna.
"moal..., bapa mah tos mesen katedaan", jawab kuring eces jeung ringkas. Manehna ngeleos bari mawa bakulna.
sanggeus kuring ngadekul dahar kurang leuwih 20 menit, budak nu ngajual kueh katingali ngadatangan nu keur dahar di juru, salaki jeung pamajikanana. Maranehna oge katingali nolak dagangan budak eta. Budak eta ngaleos sanggeus ditolak daganganana.
"Pa tos tuang? kueh abdi bade dipeser pa?", bari manehna nyampeurkeun ka meja kuring
"bapa mah tos neda jang, wareg keneh yeuh" kuring ngajawab bari jeung ngusapan beuteung.
manehna ngaleos deui..tapi masih keneh di jero restoran.
satiap nu lalar lewat ditanyaan, ditawaran..."bapa, ibu,akang, teteh  .. bade meser kueh nu abdi?" lemes basana ceuk ukuran kuring mah. Nu boga rumah makan oge teu ngalarang budak eta kukulintingan di tempat usahana.
Ningali budak eta, nyangkaruk rasa reueus jeung karunya, ku gigihna manehna nyiar kipayah. teu katingali rasa cape, teu katingali pondok harepan, sanajan euweuh jalma nu rek meuli daganganana.
Sanggeus mayar, kuring ngaleos ka mobil. Katingali ku kuring budak eta aya keneh di deukeut panto rumah makan,
Kuring ngabuka panto, menerkeun jok terus nutup panto mobil. can oge distater, budak teh geus aya gigireun bari jeung seuri...
kuring nurunkeun kaca panto bari seuri oge, " bapa pan tos wareg..tapi panginten bade masihan oleh-oleh kanggo tuang putra di bumi"? manehna bari jeung sopan pisan nanya bari tetep seuri jeung mamerkeun kuehna nu dina bakul. Ku kuring ditingali pameunteuna..bersih-bodas. Ngeclak rasa karunya, kuring muka dompet ngaluarkeun salambar 20 rebuan terus mikeun eta duit ka budak eta, bari ngomong "candak yeuh jang..itung-itung sedekah we lah, kuehna mah keun we."
Budak teh narima duitna, ngucapkeun hatur nuhun terus ngaleos ka arah rumah makan tadi.
Kuring bungah geus bisa ngabantu budak eta. Kuring nyetarter mobil, terus mundurkeun mobil.
 
Deg! kuring reuwas ningali budak teh mikeun duit ti kuring ka tukang baramaen nu lolong duanana. Kuring ngeureunkeun mobil terus manggil eta budak.
"Aya naon pa? janten meser kuehna?" ceuk budak teh.
"Kunaon mikeun duit ka baramaen tadi? duitna pan keur ujang!" ceuk kuring      
"Pa, abdi teu tiasa nyandak eta artos. Pun biang pasti bendu upami terang abdi janten baramaen. Saur pun biang, urang kudu nyiar kipayah karena Allah.
Upami abdi wangsul nyandak artos ageungna siga kieu, padahal icaleun seueur keneh, pun biang pasti teu kinten benduna. Saur pun biang, baramaen mah keur jalma nu teu bisa usaha."
Abdi mah masih kiat keneh usaha pa" manehna tatag nyarita.
Kuring heran jeung reueus kana prinsip ieu budak. Teu papanjangan kuring terus nanya sabaraha harga sakabeh kuehna.
"Bade dipeser sadayana pa?" manehna nanya. Kuring ngan wasa unggeuk, teu bisa omong.
"25 rebuan wae pa" ceuk manehna, satutasna manehna ngasupkeun sakabeh kuehna kana plastik.
Kuring mikeun duit 25 rebu, manehna terus nganuhunkeun bari jeung ngaleos. Ku kuring terus ditingali nepi ka manehna leungit tina titingalian, balik ka imahna sigana mah.
 
Di jalan, karek kapikir ku kuring status budak ieu. Budak yatim? saha indungna nu geus ngalahirkeun jeung nu ngadidikna?.
Terus terang we, kuring meuli kuehna teu didasaran ku karunya deui..tapi didasaran rasa reueus ku sikapna, ku prinsipna yen nyiar kipayah (nu halal jeung lain baramaen) teh hiji kahormatan.
 
 
  


Komunitas Urang Sunda --> http://www.Urang-Sunda.or.id




Yahoo! Groups Links

Kirim email ke