Dina surat sabbihis ...., aya ayat nu kieu unina : bal tu_siruunal hayataddunya; wal aakhiraati khairun wa abqaa...................... Jeung deui he manusa manusa akhirat teh leuwih alus jaeung leuwih lana........ Naon hartina ? Sarua we kaayaan di surga teh jeung maraeh ayeuna ; kahirupan jeung nulainna deui ; ngan leuwih ALUS jeung leuwih lana ; hartina bedana teh garis badagna teh nya eta teu aya "masalah" ; jadi ngeunah wee terus atawa sagala gampang tea .
--- On Mon, 9/15/08, H Surtiwa <[EMAIL PROTECTED]> wrote: From: H Surtiwa <[EMAIL PROTECTED]> Subject: Re: [Urang Sunda] re: Sumanget jeung Harepan To: [email protected] Date: Monday, September 15, 2008, 1:03 AM janten pokona mah kedah kontekstual lah..teu kabayang (di dunya ieu mah) emam nasi aking saeng samayi dina piring emas..naon "value added" na...eta bidadari ogr nu kumaha nya...Kumaha mun asal Uganda ? On 9/12/08, mj <[EMAIL PROTECTED] ac.id> wrote: atuh ari ngan ukur kadaharan kitu mah, daging jeung buah-buahan, anggur kitu mah teu kudu ka surga, ayeuna ge di bandung loba. Di terminal cicaheum oge anggur sok didagangkeun, dina plastik. Heuheu. Buah-buahan di urang mah sagala aya, kumaha usumna. Eta mah tulisan khas budaya arab nu gurun pasir (baheula) nu miskin keneh, tangkal nu kuat hirup ngan hiji dua, sarupaning korma, korma Jeung korma oge jaitun bari seutik. Teu loba kadaharan, jadi tulisan teh konteks budaya arab (baheula) pikeun ngabibita urang arab deui. Ngabibita ka urang sunda mah nao nya? Da ari bubuahan, daging, kitu mah moal matak kabita. Paling kanu resep nyandung jeung parahina gede, eta istri, bidadari tea. Sarua eta oge budaya arab nu... Model pangbibita, promosi atawa iklan kieu meureun geus teu cocog malah pikeun urang arabna sorangan sabab ayeuna arab geus makmur, sagala buah2an aya sanajan meunang ngimpor.... -- Disadiakeun kadaharan anu nikmatna taya bandinganana. aya daging, aya buah-buahan. Aya anggur anu teu mantak mabok jeung seungitna siga kasturi. Piringna tina emas, gelasna oge tina emas. Walunganana tina susu anu bodas.
