Asa kaleuleuwihi saliwat mah mun teu disebut pamohalan oge, baheula waktu di
Tanah Suci, mun jamaah lian ngado’a di Multazam teh rupa-rupa kahayang jeung
cita-cita nu direkeskeun ka Allah teh, malah pamajikan ge teu eleh geleng
cenah, ngado’akeun barudak sing jadi jalma anu shaleh, katut bapana, jigana.
Tapi ari kuring, asa cetek naker pangrasa mah harita, waktu munajat teh :”Yaa
Allah Yaa Rabbanaa, jantenkeun abdi, sadugina ka lembur deui teh sing janten
jalma anu tiasa pidato”. Enyaan kitu, teu kurang teu leuwih. Waktu dibejakeun
ka pamajikan, yen kuring hayang bisa pidato, da nyeuleukeuteuk atuh pamajikan
teh harita mah, batur mah hayang beunghar hayang naon boa sagala disebutan, ari
ieu ngan ukur hayang pidato, asa cetek pisan cenah.
Kieu cekeng teh dibejakeun alesanana ka pamajikan :”Kolot-kolot urang teh jaga
bakal narungtutan naringgalkeun urang, nya laun-laun mah urang teh bakal
ngolotan, malah bakal dipikolot ku anak-incu urang jaga, Ema jeung Apa ge
tangtu bakal digantikeun ku urang, ceuk sareatna mah kitu, najan hakekatna mah
urusan Allah, tapi kudu we siap-siap mah keur ngagentos aranjeunna, ayeuna aya
keneh Ema jeung Apa, teu susah mun naek kana podium dimana bae oge, da puguh
manukna kitu. Ari Urang ? can tepi ge kana podium, tuur teh geus ngeleter jiga
nu lilinieun, kesang tiis mah geus karuhan, teu puguh rasakeunana, bisi
sakalieun aya nu minangsaraya pikeun nyuluran Ema atawa Apa teh, piraku
kekepehan nyebutkeun teu bisa”.
Samulangna ti Tanah Suci, do’a nu hayang bisa pidato teh terus jadi impian,
malah diikhtiaran jeung usaha sagala rupa, milu kursus Imam Khatib di Masjid
Raya Jawa Barat, Masjid Agung keneh harita mah ngaranna ge, meulian buku-buku
ngeunaan pidato, ti mimiti buku-buku karangan lokal nepi ka buku-buku karangan
mancanagara, ngeunaan pidato mah ngahaja dibaca deui, dipake latihan.
Kabehdieunakeun, karasa aya keneh nu ku urang mun diimeutan tina perkara pidato
dina podium teh, geura we, nu ceramah boh dina seminar-seminar atawa penceramah
di majlis-majlis ta’lim upamana, sakumaha capetangna nu pidato, sakumaha
pikaresepeun eusi materi nu diceramahkeun, jarakna ngan ukur tina podium kana
kana korsi, tina panggung pidato ka tempat jamaah, teu kurang teu leuwih, bubar
acara mah bubar sagala eusi pidato teh, teu terus napel dibawa ka imah, bisa
jadi nu ngaluuhan ceramah teh aya kana puluhna rebu jalma, tapi da buktina mah,
henteu bisa ngarobah tapak lacak sapopoe jadi tingkah polah anu luyu jeung anu
ditepikeun dina pidato ?
Buktina ? tingali we jamaah urang kasisi-kagigir, anu cenah 90 % muslim teh,
anu teu weleh dipukpruk ku ceramah jeung pidato unggal usik, dina radio dina
televisi meh unggal Shubuh aya, teu metu pikeun ngarobah tingkah polah umat
jadi tingkah pola anu ditungtun ku aturan agama anu Islami. Anu jadi marga
lantaran ? Taya lian eusi ceramah, ngan ukur tina biwir para Da’i kana ceuli
mustamina, teu kurang teu leuwih ngan sakitu jarakna ge, nu paling matak
prihatin nalika mubaligh sohor, atau Da’i kondang ngantunkeun alam pawenangan,
eusi ceramah anu pernah jadi kameumeut jamaahna teh, leungit tanpa lebih ilang
tanpa karana.
Ana kitu, para ahli pidato atawa orator ulung anu sakumaha pikanineungeun jeung
dipikameumeutna teh dina mangsana mulih ka jati mulang ka asal mah, eusi pidato
atawa pituah jeung pituduh-pituduh moral agama anu ditepikeun dina pidato bakal
milu carem mun teu diagendakeun jadi tulisan atawa jadi buku.
Mun tulisan naha rek Carpon, Bahasan, Kolom atawa Munara Cahya, malah eusi
surat saperti “Surat Ti Barli ka Ramadhan” ge, kapan sakitu matak pogotna,
sakitu nyugemakeunana, malah bakal mibanda ajen anu leuwih luhur batan pidato,
geura we mun kuring pidato atawa khutbah di masjid gigireun imah, paling-paling
ukur dua ratus urang jamaah nu ngahadiranana oge, da masjidna oge ngan ukur
sakitu jamaaheun, bari tampolana bubar ceramah atawa bubar khutbah teh, bubar
we taya tapak-tapakna acan, amanat agama anu ditepikeun dina ceramah the,
teuing kamana boa. Tapi mun tulisan di muat dina “Munara Cahya” upamana, paling
copek eusi materi bakal kabaca ku 5.000 urang, lamun majalah Mangle oplahna
ngan ukur sakitu.
Karangan “Carpon” nyakitu keneh, geura we baheula keur leutik pernah maca
karangan-karangan Bapa Ahmad Bakri, kadieunakeun dibukukeun deui jadi “Dukun
Lepus” gahar deui we, seger jiga baheula kaalaman deui, karesep jeung kameumeut
anu puluhan taun kaliwat teh, kaalaman deui bari tangtu bakal kakoreh ku
generasi sapandeurieunana. Malah kabehdieunakeun mah carita-carita pondok nu
pernah dimuat dina “Mangle” baheula, dibundel deui jadi “Kanagan”,
karangan-karangan ti pangarang nu geus taya dikieuna ge kaungkab deui. Pidato
mah pan moal bisa jiga kitu.
Malah bakal leuwih punjul deui jigana mun nepi ka mampu nulis jeung nyieun
buku, lantaran tulisan atawa buku paling copel bakal mawa kanu macana pikeun
ngarubah tingkah polahna sapopoe, contona buku-buku anu ditulis ku
pangarang-pangarang heubeul, kitu deui buku-buku agama nu ditulis ti abad beh
ditu, bisa kakoreh deui mangsa kiwari.
Mun geus nepi kadinya, jigana urang teh geus kudu mitembeyan deui sangkan bisa
nuliskeun naon-naon nu jadi buah pikiran boh dina hirup kumbuh sapopoe, atawa
dina didikan agama jeung darigama, timana we mimitina mah, naha rek nuliskeun
pangalaman pribadi, nuliskeun fiksi boh nu lain fiksi teu jadi masalah, nu
penting kari prakna, rek nyieun surat ge pek teh teuing, pan tadi ge “Surat Ti
Barli Ka Ramadhan” sakitu tegepna.
Nu penting kari prakna, da mun geus prak mah, rek dikirimkeun ka redaksi mana
bae teu halangan, malah pan “Mangle” mah narima tulisan naon bae, nu sakira
layak muat mah pasti dimuat. Ngan nu pasti sing apik ngetikna, ulah balatak
teuing omeaneunana, malah mun bisa mah sing telik ulah nepi ka aya nu salah
ngetik sagala tea, hal ieu teh terus terang wae “Mangle” ge kadang-kadang loba
salah ngetikna, sing apik jiga Atang Ruswita Almarhum baheula, nulis ngaran
rumah sakit Boromeus ge, dipariksa bener henteuna, “R” na teh aya dua atawa
hiji.
Henteu, teu aya tiorina nulis atawa nyieun karangan teh, pan cek Arswendo oge
cenah ngarang teh gampang, malah kapan aya nu nyebutkeun, mun tulisan atawa
karangan jiga nu ngobrol, ngaguluyur, jiga nu keur ngadongeng teh kapan leuwih
luhur ajenna, saperti “Ucang-aceng Angge” beunangna Ayip Rosidi.
Ngan nu pasti, mun tulisan atawa karangan dikirimkeun ka majalah atawa koran,
kudu ditalungtik heula koran atawa majalah nu rek dituju, naon jeung kumaha
visi-misina, bisi karangan atawa tulisan urang teu sapuk jeung koran atawa
majalah nu rek dituju.
Mun geus kitu, urang diajar ngarang atuh yu……… !.
-----mmd-----
___________________________________________________________________________
Yahoo! sekarang memiliki alamat Email baru.
Dapatkan nama yang selalu Anda inginkan di domain baru @ymail dan @rocketmail.
Cepat sebelum diambil orang lain!
http://mail.promotions.yahoo.com/newdomains/id/