VAART-bericht van: "J.Evens" <[email protected]> On Wed, 5 Aug 2009 11:58:53 +0200, Henk Eerkes wrote:
~~En wat dat onder de kostprijs werken betreft:Is het nou niet op de een of ~~andere ~~manier boven tafel te krijgen hoe dat nou echt zit want als er een ~~dergelijke ~~wet bestaat moet die toch afgedwongen kunnen worden. en dan is het probleem ~~opggelost. ~~Ik heb hier al veel tegenstrijdigheden over gelezen. Een wet in die zin, dat je er wat mee kunt, is er niet. Om er wat mee te kunnen, zou het al een EU-richtlijn moeten zijn. Europees is er een passage in het verdrag van Rome, waarin vermeld wordt, dat transport een zelfstandige economische sector is, die kostendekkend moet kunnen functioneren. (Dit, om een garantie te kunnen bieden voor het voortbestaan van de transportsector als peiler van de Europese economie.) Die passage vond men (m.i. zeer terecht) nodig, om te voorkomen, dat transport gezien werd als verlengstuk van handel en/of industrie, waarbij het transport op zich bij wijze van spreken gratis verricht kon worden, omdat de kostprijs ervan toch werd ingecalculeerd in de eindprijs van het product. Met een bestuurder in dienst van de producent, en het transportmiddel bij deze in eigendom of ingehuurd hoeft dit voor de bestuurder (i.c. schipper) niet nadelig te zijn, maar dit vervoer had natuurlijk geen algemene transportfunctie, het diende immers slechts een concern. Voor transportondernemingen, die ervan moeten bestaan, ligt dit precies andersom. Dan moet het vervoer op zich wel rendabel zijn, anders houdt de vervoersfunctie ergens op. In Frankrijk is er een wetsartikel, dat bepaalt, dat de vrachtprijs een aantal zaken moet inhouden, te weten (even uit de losse pols) een arbeidsvergoeding voor de vervoerder, zijn sociale lasten, en de vaste en variabele kosten. Het is mij nooit duidelijk geworden, of de opdrachtgever verplicht is, dat bedrag minimaal te betalen, of dat het de schipper verboden is, zich voor minder aan te bieden. We hebben er de Franse organisaties meerdere malen in de loop der jaren op aangesproken, aan deze inhoudelijke zaken bedragen te hangen, maar daar durven ze niet aan te beginnen, uit angst, zoals onze Belgische collega's dat laatst weer eens op plastisch Vlaams uitdrukten, "in eigen voet te schieten". Dat men daarna dus niet meer zouden mogen varen, gezien het grote verschil met de werkelijkheid. In Belgie zelf bestaat sinds ca. 2003 de "Wet Durant", die het de opdrachtgever verbiedt, te doen vervoeren beneden grofweg dezelfde criteria als in Frankrijk, op straffe van forse boetes en zelfs celstraf. Maar deze wet is geschreven voor het wegtransport en wordt zeer zelden of nooit van stal gehaald, hooguit in geval van een zwaar ongeluk. Vermoedelijke reden is de bewijslast: wanneer ben je als vervoerder gedwongen, een prijs te accepteren, en wanneer doe je dat vrijwillig. En wie is opdrachtgever (verlader?) vervoerder (bevrachter?) of ondervervoerder (chauffeur?). Wegens de rechtsongelijkheid hebben Belgische organisaties (o.a. VBR) de overherid geclaimed, dit ook op de (tank)binnenvaart toe te passen, maar ik heb nog geen tekenen gehoord, dat men daar gevoelig voor is. In Nederland, genoteerd de uitspraken van staatssecretaris Huizinga, is en blijft het de verantwoordelijkheid van de ondernemer, al dan niet beneden de kostprijs diensten aan te bieden, en is de overheid niet van zins, daarin in te grijpen. Een en ander al in de loop der tijd bij diverse vak-juristen aangekaart en nooit iets positievers als antwoord gekregen, groetjes, Jos Evens. * Hoe denk je over het Crisisberaad? www.vaart.nl/peiling * Het adres voor reacties en nieuwe berichten: [email protected] * Afmelden op: [email protected] met tekst: unsubscribe VAART-L
