ooo ma beni hallall te gjithe ju antare te fjales se bukur.po nga biseda me nje 
moter e kuptova kete po tashme ishte vone se un tashme e kisha dergu kete 
artikull.ma beni hallall.po me tregoj se kush ish edhe ky edin lohja.
me vjen shum keq besoni,sdi as vet pse po me ndodh me gjet artikuj nga faqet e 
shiave.
inshAllah do te jem me e kujdeshme herave tjera.



Date: Sun, 12 Oct 2008 03:16:13 -0700From: [EMAIL PROTECTED]: {Fjala e Bukur - 
Grup: 5610} Re: VesetTo: [email protected]




esselamu alejkum ue rahmetullah
 
Me beni hallall edhe pse artikulli ne fjale eshte i mire faqja nga eshte marre 
nuk eshte e preferuar te lexohet ngase si faqe sherben per ata qe flasin keq 
per sahabet. Edin Lohja eshte nje shiit i fshehte qe te tjerve ju thote se i 
perket medhhebit hanefi ndersa ne esence eshte shia. Artikulli vie nga faqja 
dielli qe i perket disa shiave ne shqiperi dhe kosove.
 
Don't tell ALLAH how big is ur problem but tell ur problem that how big Ur 
ALLAH is.--- On Sun, 10/12/08, mirsene isufi <[EMAIL PROTECTED]> wrote:
From: mirsene isufi <[EMAIL PROTECTED]>Subject: {Fjala e Bukur - Grup: 5596} 
VesetTo: [EMAIL PROTECTED]: Sunday, October 12, 2008, 5:08 AM



RRETH VESEVE
Frithjof Schur 

  

Jeta në shoqëri njerëzore favorizon shfaqjen e veseve shoqërore, çka s’është 
arsye për të mos u bërë atyre qëndresë, krejt e kundërta madje. Ngadhënjimi mbi 
veset është në sajë të njerëzve rreth nesh si dhe falë Zotit, që na vëzhgon e 
do të na gjykojë. Parasëgjithash është krenaria: të mbivlerësuarit e vetes duke 
nënvleftësuar ndërkaq të tjerët; përbën refuzimin e pranimit të përulësisë kur 
këtë e kërkon natyra e gjërave; për rrjedhojë, nënkupton marrjen si poshtërim 
të çdo qëndrimi që thjesht shpalos kufizimet tona. Pastaj është egoizmi: të 
menduarit për interesin vetjak duke harruar kësisoj atë të të tjerëve. 
Pikërisht në këtë sektor gjenden egocentrizmi dhe narcisizmi, pa harruar 
sedrën. Trashësia: paaftësia e të shquarit ndërmjet thelbësores dhe dytësores 
e, për pasojë, shëmtia morale e mendjevogëlsisë; është gjithashtu mungesë e 
ndjesisë së përpjesëtimit, pra përparësive.Ligësia: vullneti për ta lënduar 
tjetrin, në një mënyrë a një tjetër; (e tillë) është sidomos përfolja, shpifja 
dhe mëria.Hipokrizia: qëndron në kryerjen e të gjitha veseve, duke praktikuar 
ndërkohë ushtrime shpirtërore, të cilat në këtë kontekst bëhen sakrilegje. Duke 
iu kthyer krenarisë dhe egoizmit: duhet patur parasysh refleksi i vetmbrojtjes 
dhe refleksi i akuzimit të të tjerëve. Kurse përfolja e sidomos shpifja 
nëkupton fajet e mëposhtme: së pari, të thënit e tepërt, pra ekzagjerimin dhe 
fallsifikimin e gjërave; së dyti, të thënit e vetëm gjysmës së ngjarjes – çka 
përsëri nënkupton fallsifikimin e asaj që kërkohet të tregohet – ose thënien e 
gjërave jashta kontekstit; së treti, projektimi i qëllimeve të rreme tek të 
tjerët; së katërti, përgjithësimi arbitrar i fakteve të veçanta; së pesti, 
thjesht shpikja e gjërave inekzistente, që përbën shpifjen në kuptimin e saj të 
njohur. Veset shpiejnë në ferr. Ne nuk e dimë si mat Zoti; një gabim që mund të 
na duket i vogël mund të jetë i madh tek Ai. Njeriu është i lirë dhe zotëron 
aftësinë për t’i kapërcyer të gjitha veset. Ai mund t’i mposhtë ato me anë të 
përpjekjes, inteligjencës dhe lutjes; e gjithashtu nëpërmjet ndjesisë së të 
bukurës. “Qielli ndihmon ata që ndihmojnë veten.” 
Përgojimet dhe shpifjet
Përgojimi është një e keqe sepse ai që nuk është i pranishëm s’mund të mbrohet 
dhe sepse nxjerrja e një fakti të pafavorshëm mund ta lëndojë, gjithashtu sepse 
për nga vetë natyra e tij njeriu priret ta mbivlerësojë fuqinë e vet të 
gjykimit. Nga pikëpamja e logjikës së thjeshtë është normale që një njeri të 
tregojë fakte që e habisin ose e bëjnë të vuajë, ngase në parim ai e gëzon 
përherë të drejtën që të kërkojë këshillë dhe të vetsigurohet për korrektësinë 
e ndjenjës së tij; por kjo kushtëzohet nga saktësia e fakteve dhe paanësia e 
dëshmuesit, si dhe nga dinjiteti moral i bashkëbiseduesit – kjo, veçmas 
mbrojtjes së të papranishmëve. Mirëpo, në praktikë nuk ekziston mënyrë për të 
garantuar që këto kushte të plotësohen krejtësisht gjithmonë, dhe ç’është e 
vërteta në nëntë nga dhjetë raste nuk do të jetë ashtu. Rrjedhimisht, përderisa 
merret me kolektivitetin, ligji moral e ka për detyrë ta flijojë përjashtimin 
për hir të rregullës dhe të vërtetën e veçantë për dobinë e përgjithshme. Sa 
për shpifjen, ajo qëndron në përhapjen poshtë e lart të fakteve të pasakta dhe 
të pafavorshme, dhe në të interpretuarit e gjërave të pafavorshme që i 
nënshtrohen një kuptimi të favorshëm, duke mos bërë dallimin midis asaj që 
është e sigurtë, e besueshme, e mundur, e dyshimtë, e pabesueshme dhe e 
pamundur. Shpifja nuk është çështje gabimesh aksidentale, por pasioni 
sistematik. 
Dyshimi
Prirja për dyshim nuk është mënyrë më normale inteligjence sesa mashtrimi. Nëse 
dyshimi është i ligjshëm kur shfaqet rastësisht – dhe si përjashtim – nga një 
përshtypje e drejtë, ai është i paligjshëm me t’u bërë prirje apo njëfarë 
parimi, sepse atëherë sjell një sëmundje shpirti të papërputhshme me virtytin 
dhe përshpirtshmërinë.Dyshimi nuk ushqehet vetëm nga iluzione subjektive: ai 
jeton edhe në kurriz të përshtypjeve objektive, të cilat janë po aq iluzore, 
edhe pse të rrënjëzuara në fakte. Në të vërtetë, dyshimi, i cili në thelb 
shpërfill ligjet e koinçidencës dhe paradoksit, shpesh e gjen veten të 
mbështetet nga dukje që mjedisi i krijon krejt pa shkak, çka nuk hyn te 
aspektet më të pakta të iluzionit kozmik; këto mundësi – akumulime 
koinçidencash, dukjesh sipërfaqësore të kundërta me një realitet që fshehin – 
janë zbatime të domosdoshme të parimit të kundërshtisë, që përfshihet në 
Mundësinë universale. Nganjëherë paradoksi është i qëllimtë nga ana e njeriut, 
siç tregon shembulli klasik i Omar Khajjamit, urtia e të cilit e veshur në 
mendjelehtësi i kundërvihet farisejizmit të veshur në devotshmëri; nëse 
hipokrizia fetare është e mundur, paradoksi i kundërt duhet të jetë po aq i 
tillë. 
Verbëria moraliste 
Nëse 'Bukuria është shkëlqimi i të Vërtetit', atëherë mund të thuhet se 
moralizmi qëndron në shkëputjen e bukurisë nga e vërteta. Pa të vërtetën, 
bukuria nuk mund të qëndrojë, çka shpjegon shëmtinë që i përngjitet moralizmit. 
Ai e zëvendëson njohjen e të vërtetës me idhujtarinë e një 'të mire' shpesh 
arbitrare dhe të kufizuar.Në vetë natyrën e gjërave, moralizmi është injorant 
si për të vërtetën, ashtu edhe për bukurinë: ai nuk e shmang dot të qenit 
hipokrit në lidhje me të parën dhe karikaturesk me të dytën.Ndër kriteret më të 
spikatura të moralizmit është përgojimi i objektit në funksion të 
korruptueshmërisë së subjektit. Gabimi i anasjelltë – ai i intelektualizmit – 
qëndron në shkëputjen e të vërtetës nga bukuria – jo per se, çka i mjafton në 
vetvete, por të vërtetës së pasqyruar brenda nesh e të përcjellë prej nesh. 
Çështja e bukurisë nuk ngrihet për të bukurën e kulluar, por për marrësin 
njerëzor, për substancën që ajo u jep shkëndijave ndriçuese të 
shpirtit.Relativiteti i konceptimeve morale dhe i lidhjes së ideve përkatëse 
shfaqet në mënyrë mbresëlënëse tek përgjithësimet e rreme të moralizmit të 
veshjes, që ka asgjësuar shumë fise; njerëzit merakosen për "moralin" – me ose 
pa motive të mëtejshme komerciale – dhe janë të paaftë të vërejnë karakterin 
imoral të atij lloji të degradimit universal që është përhapur me forma të 
caktuara të veshjes. Ky moralizëm zyrtar e i "qytetëruar" duket se parapëlqen 
adulterin e veshur ndaj nuditetit të virgjër; mes njerëzve të zhveshur për nga 
tradita, ai përbën lehtësisht pedantizëm, lakmi e madje keqdashje. 
Trashësia, dobësia dhe ligësia
Injoranca që përbën kushtin themelor të shkeljes është e një rendi krejt tjetër 
nga mosdija e thjeshtë teorike: ajo është padituri efektive, që e ka rrënjën te 
zemra e jo tek arsyeja apo kujtesa; dhe pikërisht kjo injorancë është ajo që 
Shkrimet monoteiste e quajnë, me saktësi të madhe, "ngurtësim zemre." Injoranca 
shpaloset në tri mënyra kryesore: trashësi, dobësi dhe ligësi, të cilat janë 
privime nga Urtia Hyjnore, Fuqia Hyjnore dhe Mëshira (ose Bukuria) Hyjnore, që 
kanë si cilësi përkatëse njerëzore inteligjencën, forcën dhe mirësinë. 
Trashësia është paaftësia për të shquar thelbësoren nga aksidentalja: ajo 
qëndron në të kapurit pas fakteve të thjeshta dhe të konsideruarit e tyre 
thjesht në vetvete, pra pa kurrfarë induksioni; dobësia është braktisja e 
iluzioneve dhe mungesa e depërtimit intelektual ndaj dukjeve, e kësisoj mungesë 
homogjeniteti të brendshëm e për pasojë edhe qëndrese; së fundmi, ligësia, që 
është ku e ku më i rëndi "jokonformitet" – sepse është haptazi "aktiv" dhe "i 
ndërgjegjshëm" – përbën një abstraksion i cili është i anasjellti i atij që 
vjen nga inteligjenca: ndërkohë që inteligjenca lejon shikimin e marrëdhënieve 
të brendshme të gjërave, ligësia përfaqëson një prirje qartësisht kufizuese, 
mohuese e shkatërruese. Para se të kryejë një shkelje, njeriu mashtron veten; 
për të rrëzuar përkohësisht gjykimin e tij, ai zhvillon argumente që, në varësi 
të rastit apo individit, karakterizohen ose nga trashësia, ose nga dobësia, ose 
nga ligësia: i trashi e shpërbën aftësinë e tij shquese në njëfarë topitjeje; i 
dobëti e braktis karshi iluzionit; i ligu e thyen atë me dhunë. Mund të thuhej 
më tej se shkelja përmes trashësisë është veprim – ose heqje – e privuar nga 
arsyeja e mjaftueshme; dhe përderisa është reagim, i përgjigjet thjesht një 
fakti. Shkelja përmes dobësisë karakterizohet me një arsye të mjaftueshme 
iluzore; ajo niset në thelb nga reagimi ndaj një dukjeje. Së fundmi, shkelja me 
anë të ligësisë ka si arsye të mjaftueshme pikërisht prirjen e ulët të mohimit, 
me fjalë të tjera, urrejtjen e asaj që duket si afirmim i Normës Hyjnore. 
Krenaria
Krenaria qëndron në marrjen e vetes për çka nuk jemi dhe nënçmimin e të 
tjerëve. Vetrespekti nënkupton njohjen e asaj që jemi dhe moslejimin e 
poshtërimit tonë. Vetrespekti nuk na pengon të nënshtrohemi para asaj që na 
tejkalon; ai është larg nga të qenit i kundërti i përulësisë së vërtetë, 
çfarëdo që të thonë moralistët sipërfaqësorë.Sipas Shën Agustinit, 'veset e 
tjera i bashkohen të keqes, që ajo të mund të kryhet; vetëm krenaria i ngjitet 
të mirës, që ajo të mund të shuhet.' Sipas Betiusit, 'të gjitha veset e tjera i 
largohen Zotit; vetëm krenaria i ngrihet kundër.' 
Mblodhi dhe përktheu: Edin Q. LohjaLondër, Dhjetor 2007.
  


Explore the seven wonders of the world Learn 
more!_________________________________________________________________
Discover the new Windows Vista
http://search.msn.com/results.aspx?q=windows+vista&mkt=en-US&form=QBRE
--~--~---------~--~----~------------~-------~--~----~
Ju merrni këtë mesazh sepse jeni të anëtarësuar në grupin "Fjala e Bukur" në 
Google Groups.
Për të dërguar në këtë grup, dërgo email në [email protected]
Për t'u ç'anëtarësuar nga ky grup, dërgo email në [EMAIL PROTECTED]
Për më shumë mundësi, vizito këtë grup në 
http://groups.google.com/group/fjalaebukur
-~----------~----~----~----~------~----~------~--~---

Antwoord per e-mail aan