TOKA DHE NIKOQIRËT, pjesa e katërt

*Shkruan: Hevzi ZEQIRI*

http://www.alb-drejtesia.com/al/news.php?readmore=1072

Gjatë asaj kohe në të cilën po mundohesha të flija u rrënqetha si kurrë më
parë. Nuk e di se si më erdhi. Megjithatë, tashmë e kishim futur kokën në
një vend që mund të them se ishte i sigurtë.
... ... ...

Po ktheheshim nëpr shtëpitë tona. Ishte errët nëpër rrugët tona edhe pse
dielli ishte në zenit, vertikalisht me kokët tona. Njëherë nuk u duk njeri
që të na priste por, me vonë u dukën disa njerëz nëpër dritaret e shtëpive
të tyre. Shikonin me kurreshtje. As një zë nuk dëgjohej. – “Athua vallë
paska ndodhur diçka me njerëzit tanë këtu në tokën tonë” – pyeta veten.
Ishim vetëm të gjithë ata njerëz që po ktheheshim. Ishte e frikshme një
gjendje e tillë. ktheva kokën nga dielli dhe pashë se si ai shkëlqente. Nuk
e kisha parë ndonjëherë të shkëlqente ashtu ndërsa, kur shikoja rrafshit
ishte po si natë shumë e errët. Nuk shkoi shumë gjatë dhe filluan andej
këndej të dalin njerëz prej shtëpive të tyre dhe na shikonin me urrejtje. –
Pse more bëni kështu, a nuk gëzoheni që jemi kthyer? Ku janë ata familjarë
që i presin këta djem të rinj? Ku janë ata nëna që qanin kur u nisëm? Ku
janë motrat e tyre që nuk ndaheshin prej vëllezërve të tyre këtu prapa meje?
Ku janë fëmijët e tanë që na thonin se mezi po psisnin që të ktheheshim
mirë? Po ja pra jemi mirë. Pse bëni kështu? – iu drejtova me këto fjalë
atyre që po i shihja më një zë të ulët. Por për çudinë time asnjëherë në
jetën time nuk i kisha parë këta njerëz. Kush ishin këta, çfarë kërkonin në
shtëpitë tona shpresoja që përgjigjen do ta gjenim kur të flisnim nga afër
me ta. Mos vallë po më ndodh diçka mua që nuk po e kuptoj gjenjen e
tanishme? Në një moment u ktheva nga shokët dhe po i shikoja. Edhe ata
shikonin të habitur. Menjëherë konstatova se edhe ata po shihnin atë që unë
po e shihja. Nuk ishin njerëzit tanë dhe ishte diçka e pazakontë. Ç’farë
lloji i lojërave është kjo. E ndjeja se po zverdhesha nga frika. U shtangëm
të gjithë në një vend dhe vetëm po shikonim vërdallë.

Filluan të na ofrohen disa të rinj me një shikim të lehtë dhe me një
buzëqeshje të bukur. – Ejani o nikoqir – na tha njëri prej të rinjve. Më dha
një përshtypje besimi. Dhe filluam t’i shkojmë pas. Duke ecur sikur njëqind
metra doli një burrë nga një derë dhe na tha: - A mos jeni nisur drejt
vdekjes? Ejani këndej. – doli nga dera dhe filloi të ndjek një rrugë të
kundërt nga ajo që na çonin të rinjtë. Në u ndalëm dhe vetëm po shikonim.
Mirëpo, të rinjtë nuk prisnin, vazhdonin të ecnin rrugën e tyre e që edhe ne
duhej të ishim pas tyre. Por, edhe ai burri që na thirri nuk po priste, ecte
dhe nuk shikonte prapa, mu si ata të parët.

Me një shikim të shkurtër në fytyrat e njëri tjetrit sikur ia bëmë me dije
të gjithve se duhej ta ndjekim atë burrin. Dhe shpejtuam drejtë rrugës në të
cilën ai vetë u fut. Në fillim dukej e gjërë sa për të nxënë kamiona të tërë
por, kur u afruam ishte e ngushtë dhe se nuk mund të kalonim me shumë se dy
veta çift. Shpejtë e shpejtë deportuam dhe vazhduam ta ndjekim burrin që nuk
shikontë prapa as edhe një moment. Deri në momentin e fundit shikova të
rinjt se a do të shikonin prapa, por ja që nuk kthyen kokën. – Thefshi qafën
gënjeshtarë të dreqit. – bertita aq sa pata zë. Ata djem ishin të veshur me
një veshje elegante dhe dukeshin si të ditur dhe besnik. Besnik?!

Duke ecur prapa burrit, disi filloi të hapej dielli dhe rrugët sikur po
shëndërrisnin. Çudi. Mos të lashtë Zoti pa ndihmëtarë. Po t’i kishim ndjekur
të rinjtë kush e di se ku do të na çonin me mendjelehtësinë e tyre, ndoshta
edhe në errësira më të mëdha. Vazhduam ta ndjekim ai as edhe një herë të
vetme nuk e ktheu kokën për të na parë se a ishim afër apo larg tij, a ishim
mirë apo edhe na duhej ndihmë. Nuk donte t’ia dijë fare për ne, interesant
edhe na thërret për të na shpëtuar nga vdekja edhe nuk kujdeset për ne.

Në një vend si të hapur u ndal dhe sikur morëm vesh nga ai që thoshte se
duhej të grupoheshim dhe shikonim se ç‘farë shikonte ai. Shikimin e vartë
her lartë në qiell e her poshtë në tokë. Shikonte lartë ecte disa hapa
prapa, shikonte poshtë në tokë ecte para sikur të kërkojë dicka në ndonjë
gropë. Vazhdoi disa herë derisa filluam t’i afrohemi.

Nuk e di se nga erdhi ai zë vetëm se dukej se po flitej prej së largu, shumë
larg, i cili zë thoshte: Pse more të ndjerë shëtisni botën qorr, pse nuk i
hapni sytë të shikoni se ku jetoni e kë ndjekni. – u frikësuam deri në
vdekje të gjithë edhe pse nuk ishte shumë errësirë, ishte ndritur paksa. Ne
nuk shihnim as gropë e as ndonjë gjë të veçantë në qiell. Gjithçka shihej
sikur të ishte në rregull, dhe ishte në rregull. Papritmas filluam të
dallojmë një bubullimë vrapimi njerëzish. Pas pak çastesh filluam të shohim
disa njerëz që po na afroheshin me egërsi. U habita duke i shikuar ata. Por
ky njeriu të cilin e ndoqëm nuk lëvizi nga vendi, as nuk reagonte e as nuk
na shikonte. Më shkoi mendja se mos vallë nuk kishte asgjë të vërtetë e që
nëve po na bënin dytë se kishte një burrë që i ecnim prapa. Nuk zgjati shumë
dhe ata që po vinin u afruan dhe po vraponin me shejtësinë më të madhe të
mundshme të tyre. Nuk iknin, por si dukej po sulmonin. Nuk kishin armë,
ishin njerëz të zakonshëm. Burri të cilim e ndoqëm u kthye me shpejtësi dhe
filloi të ik. Për fat të keq nuk ia arriti qëllimit iu afruan e kapën dhe
ç‘farë të përplasure i kanë bërë për toke sa veshët filluan të më bëjnë
zhurmë. Ktheva kokën t’iu them njerëzve të mi që të bënin diçka për veten e
tyre por, nuk pashë asnjëri. Mu shtangën këmët dhe fillova të dridhesha. Mu
afruan dhe më shikonin. Nuk thanë as edhe një fjalë për disa çaste. Më në
fund njëri foli: - Pse more i dobët nuk ndjek urtësinë? – dhe ngriti dorën
të më kapë. Më lëshuan këmbët dhe rashë për tokë. Dora e tij m’u afrua aq
afër sa mëndova se une mbarova me t’imen. Ishte zë i ngjajshëm me të atij të
riut i cili na ftoi ta ndiqnim. Nuk e di se si por me erdhi një reaksion i
shpejtë i të menduarit se këta njerëz kishin pushtuar tokën time dhe se
kishin vrarë çdonjërin prej tanëve pasi kishin kuptuar se jemi edhe ne prej
këtij vendi dhe se së shpejti do të ktheheshim. Pse më lanë shokët e mi, ku
u zhdukën?

... ... ...

Për një moment kërceva nga shtrati shumë i frikësuar por, kur e kuptova se
kisha parë ëndërr disi u ktheva në jetë. Këmbët më ishin mpirë, frymë mezi
merrja nga frika. Qëndrova disa minuta pa lëvizur dhe pas pak ndërrova
krahun dhe mundohesha të fle. Megjithatë, fillova të mendoja se ç‘farë po
bënin shokët tanë nëpër shtëpitë e tjera. Ishim të gjithë të shpërndarë
nëpër shtëpitë e nikoqirëve mikpritës, a mos vallë ishte vetëm për gjasme
ajo mikprtje e madhe? A mos vallë tash po përgatisnin një korthë të madhe?
Pastaj edhe ëndërra. Patjetër duhet tëaludojë në diçka ajo ëndërr.
Priftërinjtë tanë shpjegojnë ato dhe na këshillojnë se ç‘farë të bëjmë. O
Zot, si e kanë gjendjen ata djem të shpërndarë në dhjetëshe burrash. Po
flenë të qetë apo po maltretohen me të madhe?

U hap dera dhe filloi të flasë me zë të ulët i Zoti i shtëpisë. Menjëherë u
zgjua muslimani dhe biseduan diçka nga larg. Ai në derë e ky në shtratin e
tij. Kur, ja, muslimani u zgjua, filloi të vishet dhe doli. Unë bëja se po
flija. Fillova të frikësohem, më shumë se në ëndërr. Përsëri më shkonte
medja se muslimani nuk do të vepronte diçka kundër nesh. Ai na donte dhe
fliste me ne, pavarësisht sjelljes tonë ndaj tij. Sikur të kishte patur
diçka kundër nesh, ai për një kohë të shkurtër do t’i ndërprente bisedat me
ne dhe do të priste ndonjë moment për t’u hakërryer kundër nësh. Nuk vonoi
shumë dhe doli drita. U zgjova dhe qëndroja ulur në shtrat. Shokët po flinin
ende. Asnjëherë nuk i kishte zënë lindja e diellit në gjumë, gjithmonë ishin
të zgjuar në kohën kur lindte dielli. Desha t’i zgjoj por, ishin të lodhur
dhe të frikësuar. Pse t’i frikësoja edhe më. Fillova të shiqoj rreth e
rrotull dhomës si i habitur. Asgjë e pazakontë. Një orë muri përballë
dritareve dhe një fotografi me disa mbishkrime. Njëherë mendova se mos është
ndonjë pikturë e ndonjë artisti të madh në këto treva, por duke e shikuar më
me vëmdje dallohej se ishte mbishkrim. – Ç’farë po bën? – më pyeti njëri nga
shokët. Po të më ishte sulur ujku në gjoks nuk do të kërceja aq shumë. – Më
çmende! – ia ktheva. – Ja po shikoja dhomën. – më pyeti - Po ku është
muslimani? Nuk ka fjetur këtu? – më pyeti me një merak të thellë. – Doli pak
para disa minutave dhe nuk e di se ku vajti me të zotin e shtëpisë. Dhe ende
nuk është kthyer. – Hm! – vetëm kaq bëri shoku dhe u zgjua edhe ai. E pyeta
se ku do të shkonte. Dukej disi si i ngutur. Përgjigjen ma ktheu të butë si
asnjëherë më parë. Më tha se po dilte që të merrte pak ajër të pastër
mëngjesi dhe se nuk e kishte ndërmend të lëshojë një mundësi të tillë.

Ja, erdhi muslimani me të zotin e shpëpisë.
- O, qenkeni zgjuar? – na tha me një buzëqeshje të ëmbël.
- Ja, dal ngadalë. Edhe pak dhe do të jemi të gjithë në këmbë. – ia ktheva.
Muslimani nuk e zgjati më shumë dhe duke dalur nga dera u kthye edhe njëherë
nga në duke na berë shenjë që të zgjoheshim më shpejtë. E kuptuam se ç‘farë
deshi të thotë dhe shpejtë e shpejtë i zgjuam edhe të tjerët, u vishëm dhe e
prisnim muslimanin që të hynte e të na nxjerrë jashtë. Sikur të ishte një
orarë i prerë dhe i pandryshuar për shumë kohë që të merrte njeriu një
trajnim të tillë. mu në kohën kur ishim të gjithë gati ai hyri në dhomë.
Dolëm së bashku njëri pas tjetrit dhe përsëri na dërgoi në dhomën e
ngrënies. Të tjerët kishin qënë aty dhe po na prisnin edhe neve. Menjëherë e
kuptova përse na nxitonte muslimani. Kishim një shok tonin, por dreqi ishte
shumë komin. Menjëherë filloi me pyetje provokuese:
- A mos fjetët nga muri? – na pyeti.
- Pse? – e pyetëm dhe shikonim njëri tjetrin.
- Ah, tash m’u kujtua, nuk i kemi gratë me vete. – tha duke qeshur

Në një moment shpërthyen të qeshurat e mëdha me zë të lartë. Idioti, po na
provokonte. Vetëm ia lëkunda kokën duke qeshur dhe u ulëm aty ku kishte
vend. Nuk e kuptoja se pse menjëherë mu largua pesimizmi i të qëndruarit në
këtë shtëpi. Dukej se ishte e madhe. nuk vonoi shumë dhe hyri i zoti i
shtëpisë. Tha diçka me dorën në gjoks dhe muslimani ia ktheu me disa fjalë
të tjera po me dorë në gjoks. Të gjithë ne lëvizëm vendin dhe e përshëndetëm
më lëkundjen e kokës. Ishte e vetmja gjuhë që mund të komunikonim me të.
Sepse nuk e dimin gjuhen e tij. Nuk e di se si tia bënim po të mos ishte
muslimani me ne. Nuk e flisje dot atë gjuhë. Pas pak derisa bisedonim me
njëri tjetrin në dysh, hynë disa ndjem të rinj të cilët sollën mëngjesin.
Hëngrëm rehat rehat dhe u rehatuam nëpër vendet tona të dhomës. I larguan
gjërat ata djemt e rinj dhe disi po prisnim që i zoti i shtëpisë të na
thoshte ndonjë fjalë. Që të gjithë e shikonim edhe muslimanin edhe të zotin
e shtëpisë.

--~--~---------~--~----~------------~-------~--~----~
Ju merrni këtë mesazh sepse jeni të anëtarësuar në grupin "Fjala e Bukur" në 
Google Groups.
Për të dërguar në këtë grup, dërgo email në [email protected]
Për t'u ç'anëtarësuar nga ky grup, dërgo email në 
[email protected]
Për më shumë mundësi, vizito këtë grup në 
http://groups.google.com/group/fjalaebukur
-~----------~----~----~----~------~----~------~--~---

Antwoord per e-mail aan