E vërteta e konflikteve

*Shkruan: Tariq RAMADAN*

http://www.alb-drejtesia.com/al/news.php?readmore=1074



Kemi folur rreth luftës nga ana e brendshme, ku bëhej fjalë për të
përmbajturit nga fuqitë agresive dhe dhuna që ekziston në njerëzit, por në
të njejtën kohë duhet të themi që duhet t’i kundërvihemi çdo agresori,
çfarëdo dëshire për superfuqi dhe nënshtrim që manifestohet në mënyrë të
natyrshme në të gjitha bashkësitë njerëzore, e që mohon të drejtat
fundamentale.





“Xhihadi shpreh refuzimin e të gjitha padrejtësive”



Gjithçka, në mesazhin islam, thërret në paqe dhe bashkëjetesë mes njerëzve
dhe shteteve. Në të gjitha rrethanat duhet të preferohet dialogu nga
heshtja, paqja nga lufta. Me përjashtim të atyre rasteve kur lufta e
armatosur është e domosdoshme, opozita dëshmon besueshmëri ndaj vetë fesë,
xhihadi shpreh refuzimin total të të gjitha padrejtësive, sidomos
domosdoshmërinë e arritjes së ekuilibrit dhe harmonisë në barazi. Shpresohet
të mos jetë një luftë e dhunshme, largë nga tmerri i armëve; preferohet që
njerëzit të kishin këtë besnikëri shpirtërore që do të bënte të mundshëm një
drejtim më pak të përgjakshëm të ndodhive të botës; por historia na tregon,
që njeriu, nga natyra është luftues e që, lufta nuk është gjë tjetër veçse
një ndër mënyrat me të cilat shprehet njeriu.



Rezistenca ndaj shprehjes tepër të dhunshme të kësaj tendence, dhe ekuilibri
i nevojshëm mes fuqive duket se janë kusht për një rend njerëzor: është i
vetmi rast ku dhuna lejohet. Vet Papa kishte marrë vendim sa i përket
situatës në ish Jugosllavi: dhuna lejohet, kishte deklaruar, d.m.th të
mbrohesh nga agresioni i padenjë si në rastin e Bosnjës. Të njejtin qëndrim
e kishte marrë edhe prifti Pierre, i cili nga Sarajeva i kishte bë apel
intervenimit të armatosur të përëndimit, duke marrë shembull nga mësimet e
Jezusit.

Në islam pra ekzistojnë raste ku rezistenza e armatosur lejohet, më
saktësisht rastet në të cilat dhuna që jetohet, shtypja e imponuar, mohimi i
të drejtave janë ashtu që t’u nënshtrohesh gjithë këtyre do të ishte sikur
të humbasish dinjitetin human:



“All-llahu urdhëron drejtësi, bamirësi” (En Nahl, 16:90).



Verseti shpreh qartë kuptimin e veprimit të njerëzve: të luftuarit për të
mirë dhe të refuzuarit e padrejtësisë të të gjitha forcave të qenies sonë.

Të kesh besim, d.m.th të dëshmosh këtë dinjitet në rezistencë: kjo për
njerëzit është sikurse sundimi i zemërimit për intimitetin e çdonjërit.







Burimi: “Xhihadi, dhuna, lufta dhe paqja në islam”, Tariq Ramadan, Al Hikma
2003





--------------------------------------------------------------------------------

[11] Ebu Bekr i ashtuquajturi es siddik, „i sinqerti“ (570-634). Halifi i
parë (nga 632 deri më 634) që bashkoi ummetin musliman pas vdekjes së
Pejgamberit s.a.w.s dhe përforcoi arritjet islame në Arabi. Në fillim ishe
një tregtar i pasur mekkan, ishte i dyti pas Hadixhes, gruas së parë të
Pejgamberit, që besoi në misionin e Muhammedit, i cili e shoqëroi atë gjatë
emigrimit nga Mekka në Medina (hixhri).


*Nga italishtja: Rexhije AMETI*

--~--~---------~--~----~------------~-------~--~----~
Ju merrni këtë mesazh sepse jeni të anëtarësuar në grupin "Fjala e Bukur" në 
Google Groups.
Për të dërguar në këtë grup, dërgo email në [email protected]
Për t'u ç'anëtarësuar nga ky grup, dërgo email në 
[email protected]
Për më shumë mundësi, vizito këtë grup në 
http://groups.google.com/group/fjalaebukur
-~----------~----~----~----~------~----~------~--~---

Antwoord per e-mail aan