Vazhdimi... Mbi vlerën e zhytjes se njeriut… në mesin e armiqëve te shumtë… që të bëhet shehid…
Ibn Asakiri transmeton në “Tarihu Dimashk” nga Ukbe bin Kajs Kalabij se një njeri nga muslimanët I tha Ebu Ubejde bin Xharahut radijAllahu anhu ditën e Jemrukut. Unë e kam vendorus të jemë I vështirë në sulm kundër tyre, ti a më porositë diç deri te I Dërguari I juaji? Ebu Ubejde tha:Përcillja selamin dhe lajmëroje se neve e kemi gjetur atë që Allahu me të vërtetë na ka premtuar. Ibn Asakini, po ashtru transmeton, nga Muhamed bin Is’hak për çlirimin e Shamit dhe rrethimin e Damaskut se njëri nga muslimanët ka ardhur me kalin e tij, derisa u ndal tek një lum para qytetit Homos, e cila vjen pas Din Musahel. Ai u afrua tek uji dhe I dha kalit të tij të pijë ujë! I erdhën afër tridhjetë nga qafirat, prej banorve të Homasit, kur e vrejtën se është I vetëm, iu drejtuan duke e luftuar. Ai po ashtu iu drejtua atyre duke I luftuar, e kaloi vet ujin doli kah ana e tyre dhe I sulmoi. E vrau të parin prej tyre, të dytin të tretin, ndërsa të tjerët ikën, ai filloi ti ndjekë për të I vrarë derisa arritën në Din Mishal, ai vrau prej tyre njëmbëdhjetë persona, Ai shkoi pas tyre derisa arriti në mes të Dinit, e gjuajtën banorët e Dinit me gurë derisa e vranë. Hafidh Ebu Haxhaxh Mizij Transmeton nga Ala bin Sufjan Hadramij I cili tha: Luftoi Busr bin Esat radijAllahu anhu me romkët. Romakët filluan që të u bëjnë prita fillimit të ushtrisë së muxhahidave dhe të I godasin. Kur Busr bin Erta e pa këtë, ai mori njëqind nga shokët e tij dhe shkoi ti zbulonte pritat e romakëve. Ai një ditë prej ditëve ishte në një nga luginat e romakëve I vetëm, e pa një kishë në atë luginë. Ai I pa tridhjetë nga kujatë të lidhur afër kishës. Kalorësit e tyrë ishin në brendi të kishës dhe ishin mu ata që u bënin prita muslimanëve. Busr bin Erat u drejtua kah kisha, zbriti nga kali I tij, e lidhi afër kuajve të tjerë, pastajë hyri në kishë. Ai ia mbylli derën vetës dha kalorësve të tyre në kishë. Kalorësit e romakëve u çuditën nga mbyllja e dyreve, ata u befasuan nga ai duke sulmuar. Derisa ata I morën armët, ai vetëm vrau tre prej tyre dhe u përlesshë me ta. Shokët e Busër bin Erta-s e kërkuan atë, e kërkuan dhe e gjetën kalin e tij tek kasha. Ata u drejtuan kaj ajo, dëgjuan zërin e armëve në kishë. Deshën që të hynë Brenda mirpo dera ishte e mbyllur nga brenda. Ata shkulën një pjesë të tavanit dhe hyne brenda! Ata e vërejtën komandantin e tyre duke I kapur një pjesë të zorrëve të tij me dorën e tij të majtë, derisa ai po luftonte me dorën e tij të djathtë duke e mbajtur shpatën. Kur shokët e tij hynë në kishë, Busri I rat ë fikët, muslimanët fitun kalorësit romakë I vrane disa prej tyre. Robërit nga romakët u thanë muslimanëve: Pash Allahun kush është ky njeri I cili na sulmoi I vetëm dhe na luftoi? Ata thanë: Ky është Busër bin Ertahu. Ata thanë: Pash Allahun, gratë nuk lindin sikur ai ndonjë! Ata ia kthyen zorrët në vend, nuk iu prishënpastaj ia lidhën me qallmë. Pastaj ia qepën barkun, u shërua, mbeti gjallë dhe vazhdoi xhihadin Allahu qoftë I kënaqur me të. Bejhekiu transmeton se Bera bin Maliu ka marrë pjesë në luftën e Jemames. Ai sulmoi së bashku me muslimanët kopshtin ku fshihej Musejleme Kadhabi. Lufta përreth kopshtit ishte e vështirë dhe e fortë. Berau kërkoi nga shokët e tij të bartin për ta hedhur mbi mur tek qafirë brenda. Atë e hedhën mbi mur, hyri në kopshtë I vetëm. Luftoi me qafirët një luftë të fort. Prej tyre vrau dhjetë dhe ua hapi derën muslimanëve. Ai u plagos me tridhjetë e disa plagë. Për këtë nuk e qortoi asnjëri prej sahabve, Allahu qoftë I kënaqur prej tyre. Ibn Asakiri transmeton nga Velid bin Muslimi se ka thënë: më ka lajmëruar një plak prej banorve të Himsit se e ka takuar një nga kalorësit e romakëve të cilët ishin në Hims, ky njeri ishte me një sy të verbër. Më than pyete për shkakun e verbërisë? Kur e pieta, ai më tha: Kur muslimanët u nisën për në Hims u ndalen në lumen Jordan. Patrijahu I Hamsit më dërgoi së bashku me tridhjetë vet prej kalorësve. Ai na urdhëroi që të ecim përreth lumit derisa të afrohemi te kampi I muslimanëve, që të sjellim ndonjë lajmë apo ndonjë rob… Dolëm duke ecur rreth lumit, kur u afruam afër kampit të muslimanëve e pamë një njeri prej tyre në anën tjetër të lumit duke I dhanë kalit të tij ujë. Ai kishte shtizën e tij anash. Kur ai na pahneve vendosi samarin në kali e tij dhe hipi mbi të, mori shtizën e tij.Neve menduam se iku prej neve dhe dëshiron që të kthehet tëk muslimanët! Mirëpo ai kaloi ujinë me kalin e tij, dhe u drejtua ka neve. Filluam të çuditemi nga guximi I tij ndaj lumit dhe neve. Kali I tij e nxori prej lumit, e lëkundi atë kur arriti tek barishta e cila ishte para neve kali I tij deshi ta rrëzon, mirpo qëndroi. Ai u ngrit prej samarit të tij u mbështet në shtizë dhe kërceu mbi barisht. Pastaj thirri kalin e tij dhe kërceu mbi te dhe u drejtua kah neve… U mblodhëm afër njëri tjetrit, ai ishte I vështir ngaj neve, na ndau, vrau njërin prej neve pastaj u mblodhëm përsësi mirpo na ndau, vrau edhe një prej neve. Këtë e bëri disa herë me neve. Vrau disa burra prej neve. Kur e pamë këtë ikëm kah qyteti ynë të mposhturë. Ai u vërsul pas neve. Sa herë që zinte ndonjërin prej nevee vriste derisa vrau njëzet e nëntë prej neve. Prej gjithsej tredhjet veta nuk mbetëm vetëm se unë. U afruam praën dyerve te Himsit ai duke më ndjek. Rojtarët të cilët ishin mbi kala panë atë që ai bënte. Dolën për ta luftuar atë. Kur I pashë kalorësit mendova se do friksohet prej tyre dhe do të largohet. U ktheva mbrapa të shikoja se ku është, më erdhi shigjeta e tij në syrin tim dhe e nxorri atë! Rreth tij u mblodhën shumë kalorës dhe e vranë.!! Një grupë nga kalorësit e muslimanëve erdhën dhe e dhetën të vrarë. Ne hymë në qytet ndërsa muslimanët morën njeriun dhe e varrosën!! Transmeton Buhariu nga Bera bin Azib radijAllahu anhu I cili tha Pejgamberi salAllahu alejhi we selem kundër Ebi Rafij Jehudi dërgoi një ekspeditë në krye me Abdullah bin Atik dhe Abdullah bin Utbe së bashku me disa sahabe të tjerë. Ata shkuan derisa arritën tek kalaja. Abdullah bin Atiki u tha pritni derisa të shkoj të shikoj. Ibn Atiku tha: U fsheha që të hy në kala. Ata kërkonin një gomarëme disa zagar, u friksova që most ë vrehëm, e mbulova kokën time dhe u bërë sikur ta kryja nevojën… pastaj rojtari I derës thirri: Kush dëshiron të hyjë brenda para se ta mbylli derën le të hy. Hyra dhe u fsheha te një ambar të gomarëve tek dera e kalasë… Ata ngrënën darkën tek Ebi Rafiu pastaj floën një pjesë të natës pastaj u kthyen nëpër shtëpitë e tyre. Kur zërat u qetsuan nuk dëgjoja ndonjëlëvizja dola. Rojtarin e derës e pashë ku e la çelësin, mora çelësin dhe hapa derën. Pastaj shkova në shtepitë e tyre dhe ua mbylla nga jashtë. Pastaj hipa tek Ebi Rafiju në shkallë. Drita ishte shukur, dhoma ishte errët, nuk dija se ku është ai. Thirrita: O Ebi Rafij? Ai tha: Kush je ti? Shkova ka ana e zërit dhe godita, mirëpo nuk e godita fortë!! Pastaj I erdha si ndihmës dhe ndryshova zërin dhe I thash: Ç’ke o Ebi Rafij? Ai tha: A të pëlqen e keqja për nënen tënde! Hyri një njeri dhe më goditi ne shpatë! Pastaj iu vërsula atij dhe e godita me shpat edhe një herë! Mirëpo as kjo nuk beri dobi, ai bërtiti dhe u ngrit familja e tij. Pastaj erdha dhe ndryzova zërin në formë ndihmësit! Atë e pash të shtrirë në shpinë. Ia vendosa shpatën në barkë pastaj e lëviza derisa dëgjova zërin e eshtrave!! Pastaj dola I habitur deri tek shkallët, desha të zbres, u rrëzova prej tyre, theva këmbën, e lidha atë pastaj shkova duke shpejtuar tek shokët e mi!! Shokëve të mi u thash, unë nuk do të eci derisa të dëgjoj thirrësin për vdekjen e tij… kur u bë fillimi I mëngjesit doli thirrësi dhe lajmëroi vdekjen e Ebi Rafijut! I arrita shokët e mi dhe u nisëm ka I Dërguari I Allahut dhe e lajmërova për vrasjen e Ebi Rafijut dhe ia tregova këmbën time të thyer. Ai më tha: Shtrije këmben, Unë e shtriva, ma preki atë. Pas kësaj më kurr nuk më ka dhimbur. 10. Ibni Hishamit transmeton se Pejgamberi salAllahu alejhi we selem ka dërguar Ebu Hared Sulemijun së bashku me dy sahab të tjerë tek një kamp ushtarak të madh prej mushrikëve. Ttë cilët kishin vendos kampin afër Medinës për ta sulmuar papritur Medinen. Ebu Hadreri vrau komandantin e mushrikëve, Allahu bëri që kjo ushtri të humb. ndërsaEbu Hdredi mori shumë plaçkë prej tyre. Prej luftërave të mëdha, është edhe lufta e Kadisijs në Irak.numëri I muslimanëve në këtë luftë ishte më shumë se shtat mijë ushtarë. Komandanti I tyre Sad ibn Ebu Vekasi radijAllahu anhu . Ndërsa qafirat ishin më shumë se katërdhjet mijë, komdandanti I tyre ishte Rustumi udhëheqës I persianëve. Tartushi në ;librin Sirexhul Muluk përmend se Amër bin Madikerbi është afruau afër lumit ditën e Kadisijes dhe u ka thënë shokëve të tij: Unë do ta kaloj urën, neës ju arrini pas mua sa koha e therje së devesdo të më gjeni me shpatë në dorë duke luftuar përballë, të plagosu mirëpo duke qëndruar në mesin e tyre… mirëpo nëse vonoheni më shum do të më gjeni të vrarë në mesin e tyre!! Pastaj kaloi urën, sulmoi persianët dhe u zhyt në mesin e tyre… Derisa muslimanët I thanë njëri tjetrit o fisi I Zebidit ku e leni shokun tuaj nuk shoh se do ta arrini gjallë. Ata vrapuan pas tij, e arritën atë, ishte gjuajturna prej kali të tij, ishte kapur për këmbët e një kali të një njeriu prej armiqëve.ai I binte kalit të tij për të vrapuar mirëpo kali nuk mundej të lëvizte ngase Amër bin Madikerbi kishe kapur këmbët e tij. Kur muslimanët arritën, kali I tij e gjuajti atë, ai iku ndërsa në kalin e tij hipi Amër bin Medikerbi. Pastaj tha unë jamë: Ebu Theur jamë unë për pak të më humbënit. Tartushi në Siraxhi Muluk përmedn se Tarik bin Zijad ka hyrë në Endelus me një mijë e shtatëqind veta. Tedhfiri ishte zëvedës I Ledhrikut. Spanjollët luftuan kundër tij tre dit mirëpo kjo nuk ndikoi aspak tek ai! Pastaj zëvedësi shkroi deri tek Ledhriku: Tek ne kanë arritur disa njerëz nuk e di a janë prej toke apo prej qielli? Pra shih na shpëto! Ldhriku I përforëcoi me nëntëdhjetë kalorës. Ata I luftuan muslimanët tre ditë, ndërsa muslimanëve u vështërsu gjendja! Tariku ligjeroi dhe tha: Ju nuk mund të strehoheni vetëm se tek Allahu dhe të luftoni në mënyrë trimërore. Ju ku mund të shkoni kur jeni në mesin e vendit të tyre? Ndërsa pas juve është deti duke u rrethuar. Pra juve nuk ekziston ose fitore ose vdekje! Unë do ta sulmoj tagutin e tyre Ledhrikun, kur un ta sulmoj atë, u sulmoni ata! Ata bënë këtë, Ledhrikun e vrau Tariki, një grup I madh I ushtarëve të tij u vra. Allahu e bëri që qafirat të humbin luftën. Muslimanët I ndoqën ata tre ditë një pas një duke I vrarë. Ndërsa prej muslimanëve nuk u vranë vetëm se një numër I madh I tyre. Prej luftërave të mëdha ku një grup I vogël I muslimanëve është zhytur në një numër të madh të qafirave është lufta e Meladhkurd. Këtë luftë e kanë përmendur historianët musliamnë, prejtyre Tarshushi në Suraxhul Muluk. Komandanti I muslimanëve në këtë luftë ishtë mreti I musliamëne Elb Arslani I cili udhëheqi këtë luftë kundër romakëve. Mbreti I romakëve kishte bërë përgatitijetë veçantë për këtë luftë. Ai doli me gjatëqind mijë prej romakëve. Ata ishin përgatitur me armatim në mënyrë të pa përshkruar . kishte optimizëm se do të fitonte luftën kundër muslimanëve saqë ata kishin bërë ndarjen e vendeve dhe rajoneve për çdo komandant të luftës! Mbreti Elb Arslani ishte turk sulltab I Irakut dhe trojeve joarabe kur ai dëgjoi për mbledhjen e romakëve thirri njerëzit kryesor të muslimanëve për tu konsultuar. Ata këto çështje ia lan atij në dorë. Ata thanë mendimi ynë është në passim të mendimit tënd. Këto grupe nuk mund kush tu kundërvihet. Ai atyre u tha: Atëher ku të ikim? Nuk na mbetet vetëm se vdekja, prandaj vdesim si të ndershëm kjo është më mirë për ju! Ai mori vendim për tu takuar me romakët, me ata burra ë cilët ishin të përgatitur për luftë. Ata ishin përafërsishtë diku njëzetëmijë muxhahida! Kur muslimanët u ballafaquan me romakët u habitën prej numrit të madh të tyre!... Elb Arslani tha: Unë dua që ti luftojmë pas drake gjatë hutbes së Xhumasë. Ata I thanë: E pse kjo? Ai tha: Ngase gjatë këtij momenti nuk mbet ndonjë member në sipërfaqën e tokës vetëm se lutet për neve që të fitojmë. Kur dielli kalon zinitin në kohen e namzit të drekës ai u tha ushtarëve të tij: Le të përshëndetet çdonjëri me shokun e tij dhe le të jep porosinë e tij. Unë kam vendosur ti sulmoj romakët, pra kur ti sulmoj, sulmoni edhe ju së bashku me mua. Romakët u rreshtuan në njëzet rreshta. Fundi I çdonjëri prej rreshtave nuk shihej me sy. Mbreti Elb Arslani luftonte para ushtarëve të tij ata sulmuan së bashku dhe I befasuan me sulim e tyre… Musliamët ua ndan safat romakëve, saqë arritën në vendin ku ishte mbreti I romakëve! Asnjëri nuk ia mori mendja se musliamët mundin të ua ndajnë radhët atyre. Ata kapën mbretin e tyre dhe vranë çdonjërin I cili ishte afërtij. Ia këputën kokën njërit prej tyre dge e bgritën në shtizë lartë. Ata thanë u vra mbreti! Kurë romakët dëgjuan këtë ikën të mundur, duke mos dëgjuar asnjërin. Allahu I ndihmoi besimtarët me një fitore bindëse. Kindër atyre përdorën shpatat disa ditë, disa I vranë e disa I zunë rob. U soll mbreti I romakëve tek mbreti Elb Arslan, mbreti tyre kishte në qafë një litarë. Mbreti Elb Arslan I tha: çfarë do të bëje me mua po të më kishit zënë? Ai u përgjigj: A dyshon se nuk ka të kisha vrarë atë ditë? Arslani I tha: Ti në syt e mi je më I vogël që rë vrasë. Ai ushtarëve të tij u tha: Shkoni dhe shëtitni atë! Ata e shëtitën atë nëpër kampin ushtarakë. Gjatë kësaj ai e kishe litarin në qafë, ata thëeeitnin dukë kënduar për të, të holla dhe dirhem. Atë nuk e binte asnjëri prej musliamnëve, për të nuk jepte të holla për shkak të pa vlerësis së tij. Ata e pasë një njeri në fund të kampit I cili u tha: Nëse ma shitni për këtë qen do ta bleja! Ai e mori atë dhe ua dorëzoj qenin. Ata e sollën tek Elb Arslani. E lajmëruan për atë që ndodhi se asnjëri nuk e bleu përpos një njeriu I cili nuk dha vetëm se një qen!! Elb Arslani tha: Qeni është më I mir se ai, ngase qeni bën dobi ndërsa ky nuk bën dobi. Pas kësaj Elb Arslani urdhëroi që të lirohet mbreti I romakëve. I urdhëoi disa që ta përcillin deri në tokën e tij. Kur ai arriti tek ata romakët e larguan nga pushteti dhe venduan një tjetër në vend të tij!! Transmeton Ibn Askiri nga Zubejr bin Bekar nga njëri prej banorëve të fshatrave se ka thënë: Abdulaziz bin Zurare Kulabij ishte njeri me nderë, I pasur. Ai jetonte jetë të pastër. Ai tha o Zoti im Abdulazizi dëshmon se para Ty se e ka dhënë pasurin e tij, veten e tij dhe familjen e tij në rrugë të Allahut! Pastaj ai shkoj tek babai I tij dhe I tha: un e kam një mendim çfarë mendon ti? Babai I tij I tha: Do të respektohesh në këtë o Abdulaziz. Ai tha: Unë kam ndal veten, psurin dhe familjen time në rrugë të Allahut! Babai I tij tha: o Abdulaziz shko me begatin e Allahut. Ai doli me muxhahidat në Konstatinopojë, ai kërkonte shehidllëkun. Një dit prej ditëve fillo një luftë e përgjakëshme me romakët, lufta u vështirësua. Abdulazizi u zhyt në mesin e romakëve derisa e arriti shehidllykun të cilin e shpresonte. Muhamed bin Xherir Taberiju transmeton se Abdukvehab in Behjet së bashku me Ebi Muhamed eb Bettal luftuan romakët. Muslimanët sulmuan romakët pastaj u tërhoqën. Abdulvehabi mundohej ta kthen kalin e tij në luftë. Ai thoshte nuk kamë parë kali më frikacak se ti…! Allahu ma dredhtë mua gjakun nëse unë nuk ta derdhi gjakun ty! Pastaj mori helmeeten nga koka dhe bertit: Unë jam Abdulvehab bin Buhejt. A prej Xhennetit po ikni? Ai u derjtua nga qafirat duke sulmuar. Kaloi një njeri I etur I cili thosht: Jamë I etur! Ibn Buhejti hyri dhe u zhyt në mesin e tyre dhe u vra dhe së bashku me të edhe kali I tij. Taberiju transmeton se Alij bin Esedi ishte I dhënë pas mëkateve, ai kishte vrarë njerëz dhe kishte bërë punë të mëdha. Një natë prej netëve kaloi ka një shtëpi në Kufe, ai e pa një njeri I cili ku dëgjoi një njeri lexonte: Thuaj: “O robërit e Mi, të cilët e keni ngarkuar me shumë gabime veten tuaj, mos e humbni shpresën ndaj mëshirës së All-llahut, pse All-llahu i falë të gjitha mëkatet, Ai është që shumë falë dhe është mëshirues!” (Zumer 53) Aliju I tha përsërite këtë ajet. Ai e përsëriti. Ai I tha përsërite, ai po ashtu e përsëriti. I tha përsërite, ai po ashtu ia përsëriti. Pastaj u pastrua, I pstroi rrobat e tij. Pastaj u bë adhurues I Allahut derisa qau aq shumë saqë iu nxinë sytë nga qarja. Atij iu bënë gjunjët skur të deves nga adhurimi. Ai luftoi në det kundër romakëve, I afruan anijet më nijet e armikut. Alij bin Esedi u zhyt në mesin e anijeve të romakëve. Ai vazhdoi ti luftonte ndërsa ata tërhiqeshin, ai I luftonte e ata tërhiqeshin derisa anuan nga njëra anë e anijes. Anija u praptua, ndërsa ky u hundos së bashku me mburojën e tij të hekurt. Abdullah bin Mubareku tranmeton se Ikreme bin Ebu Xhehli radijAllahu anhu ditene Jermukut zbriti nga kali në këmbë. Ndërsa Halid bin Velidi radijAllahu anhu I tha: Mos e bë këtë ngase vrasja jote për muslimanët është e vështirë. Ikrime I tha atij: Ti ke pasuar Pejgamberin salAllahu alejhi we selem hajr të madh mirëpo unë kam qenë me babain tim prej njerëzv me të vështirë të Tij. Ikrime eci në luftë dersa ra shehid. Këto ishin njëzetë e gjashtë ngjarje ku muxhahidat u futën në xhihad, ku takuan më shumë armiq. Ku burrat trima u zhyten në mesin e armiqëve, apo një gruo I vogël prej besimtarëve u zhyt në mesin e grupeve të mëdha duke kërkuar shehidllykun. Kjo vepër e muxhahidave ishte xhiahdi I madh I pranuar. ---------------- 10. Transmeton Buhariu nr 4040 Shkëputur nga libri: “Rrugët e të Përmalluarve për Xhennet” nga Ibn Nuhas Përgatit: ummuMuxhahid Falemenderimi i katon Allahut qe ma mundesoj tju sjeli ket tem. Lus Allahun qe te keni dobi nga kjo dhe te jet nxitje per veprimin e ksaj vepre. Mos me harroni ne duat tuaja... -- Ju merrni këtë mesazh sepse jeni të anëtarësuar në grupin "Fjala e Bukur" në Google Groups. Për të dërguar në këtë grup, dërgo email në [email protected] Për t'u ç'anëtarësuar nga ky grup, dërgo email në [email protected] Për më shumë mundësi, vizito këtë grup në http://groups.google.com/group/fjalaebukur
