NO-CONCIERTO 
Improvisación anónima sin instrumentos

Viernes, 28 Diciembre, 2012 - 19:00
Bulegoa z/b Solokoetxe 8 bajo. 48006 - Bilbao 
[email protected]
http://www.bulegoa.org



Concierto: 1660: del Fr. concert (16c.) “convenio, acuerdo, harmonia” , del It. 
concerto “concierto,
harmonia,” de concertare “concordar o entrar en acuerdo”.

Si un concierto está normalmente basado en “convenio, acuerdo y harmonia”, 
entonces un no-concierto
esta basado en el desacuerdo, la discordia y el ruido.

En la improvisación no-idiomatica se supone que uno puede utilizar toda la 
música como posible
material para la improvisación. Pero la música nunca es solamente música ya que 
proviene de un
contexto social específico. En el no-concierto podemos utilizar todo como 
posible material para la
improvisación: relaciones de poder, ideas, conceptos, el contexto, historia, 
arquitectura, nuestros
cuerpos, afectos, deseos, sexo…

No necesiamos instrumentos que medien nuestra relación entre nosotras, y nos 
reafirme como músicos.
Nos guste o no, de una manera u otra siempre estamos actuando. No hay actividad 
o posición que sea
neutral. La pregunta es si estamos actuando un rol ya establecido (como puede 
ser el de audiencia o
performer) o algo totalmente diferente. Algo que vaya mas allá de la autoría 
(ya sea individual o
colectiva).

Hoy en día, en el campo de concentración de la participación forzada, donde 
todo el mundo está
produciendo algún tipo de valor (ya sea económico, experiencial, cultural ... 
), volver a caer en la
noción de un público abstracto que se distancia o es simplemente el observador 
de un objeto ya no es
posible. En cualquier situación que estés, producimos sonidos, por muy 
silenciosos que sean. En vez
de juzgar estos sonidos estéticamente (algo que solo reproduciría la idea del 
gusto individual),
podemos escuchar estos sonidos o producir unos nuevos, para precisamente tratar 
de entender mejor la
situación en la que vivimos y cambiarla.

Podemos cambiar las relaciones sociales, acelerando el conflicto entre el 
invididuo y el colectivo.
Olvidémonos por un momento de la música y de los músicos, y produzcamos un 
ruido social que cancele
la fetichización de sonidos abstractos. Vayamos juntos hacia lo no deseado 
(musicalmente,
estéticamente, socialmente…).

Si la música se supone que son sonidos organizados, entonces el ruido puede ser 
la escucha
desorganizada. Todo puede pasar si lo hacemos pasar, pero si la situación se 
convierte en estéril
para ti, échate la culpa a ti mismo.

¡Todo el mundo es bienvenido!





EZ-KONTZERTUA 
Tresnarik gabeko inprobisazio izengabea

Ostirala, 28 Abendua, 2012 - 19:00


Kontzertua: 1660: Fr. concert (16c.) “hitzarmena, adostasuna, harmonia”; It. 
concerto “kontzertua,
harmonia,” concertare “bat etorri edo elkar hartu”.

Kontzertu baten oinarriak, normalean, “hitzarmena, adostasuna eta harmonia” 
baldin badira; orduan,
ez-kontzertu baten oinarriak desadostasuna, desakordioa eta zarata dira.

Hizkuntzakoa ez den inprobisazioan, uste izaten da batek musika guztia erabil 
dezakeela
inprobisatzeko material gisa. Baina musika sekula ez da musika soila, gizarteko 
testuinguru zehatz
batetik baitator. Ez-kontzertuan dena erabil dezakegu inprobisatzeko material 
gisa:
botere-harremanak, ideiak, kontzeptuak, testuingurua, historia, arkitektura, 
gure gorputzak,
afektuak, desirak, sexua…

Ez dugu tresnarik behar, gure arteko harremanean bitarteko gisa aritu dadin, 
eta musikari gisa
berrets gaitzan. Gustatzen bazaigu edo ez bazaigu, era batean edo bestean, beti 
ari gara jokatzen.
Ez dago jarduera edo jarrera neutralik. Galdera da ea aurrez ezarritako rol bat 
jokatzen ari garen
(adibidez, entzulearena edo performer-arena) edo guztiz desberdina den zerbait 
egiten ari garen.
Egiletzatik harantz doan zerbait (norbanakoaren edo taldearen egiletzatik).

Gaur egun, nahitaezko parte-hartzearen kontzentrazio-esparruan, jende guztia 
ari da mota bateko edo
besteko balioren bat sortzen (dela ekonomikoa, esperientziakoa, kulturala…); 
hala, bada, ezinezkoa
da urrutiratzen den edo objektu baten ikusle hutsa den publiko abstraktuaren 
nozioan berriz
erortzea. Zauden egoeran zaudela, soinuak ekoitziko dituzu, soinu isilak izan 
arren. Soinu horiek
estetikoki epaitu beharrean (horrek norbanakoaren gustuaren ideia baizik ez 
bailuke emango), soinu
horiek entzun ditzakegu, edo soinu berriak sortu, bizi garen egoera hobeto 
ulertzen saiatzeko eta
aldatzeko.

Gizarteko harremanak alda ditzakegu, norbanakoaren eta taldearen arteko gatazka 
bizkortuz. Ahantz
ditzagun une batez musika eta musikariak, eta ekoitz dezagun soinu abstraktuen 
fetitxitazioa
baliogabetuko duen soinu soziala. Goazen elkarrekin (musika, estetika, gizarte 
aldetik…) nahi ez
dugun horretarantz…

Musika antolatutako soinuak baldin badira, orduan zarata antolaketarik gabeko 
entzunaldia izan
daiteke. Dena gerta daiteke, hala gerta dadin eragiten badugu; baina egoera 
antzua baldin bada
zuretzat, bota iezaiozu errua zeure buruari.

Ongi etorri denak!


_______________________________________________
Igua mailing list
[email protected]
http://mail.creadoreslibres.net/mailman/listinfo/igua_creadoreslibres.net

Responder a